Жүрек импульсінің қалыпты жұмысы, SA түйінінен басталып, AV түйіні арқылы жүреді. AV түйіні қарыншаларға келетін импульстерді реттейді, жүрек ырғағын сақтайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Патофизиология
Қарапайым адам жүрегіндегі электрлік белсенділік оң жақта орналасқан синоатриалдық (SA) түйінде жүрек әрекет потенциалының пайда болуымен басталады. Одан электрлік стимул интернодальды жолдар арқылы атриовентрикулярлық (AV) түйінге беріледі. AV түйінінде қысқа тоқтап тұрғаннан кейін, стимул His шоғыры арқылы сол және оң шоғыр тармақтарына, содан кейін Пуркинье талшықтарына және жүректің төбесіндегі эндокардқа, одан кейін қарын миокардына жетеді. AV түйіні "қақпашы" ретінде маңызды функция атқарады, қарыншаларға жететін электрлік белсенділікті шектейді. Атриялардың тым жылдам электрлік белсенділік тудыратын жағдайларда (мысалы, атриялық фибрилляция немесе атриялық діріл), AV түйіні қарыншаларға жіберілетін сигналдардың санын шектейді. Мысалы, егер атриялар минутына 300 рет электрлік түрде белсендірілсе, осы электр импульстарының жартысы AV түйінімен тоқтатылуы мүмкін, сондықтан қарыншалар минутына 150 рет ғана стимулданады, нәтижесінде минутына 150 рет импульс пайда болады. AV түйінінің тағы бір маңызды қасиеті – ол жеке электр импульстарын баяулатады. Бұл электрокардиограммада PR интервалы (атрияның электрлік белсенділігінен қарыншалардың электрлік белсенділігіне дейінгі уақыт) ретінде көрінеді, ол әдетте 120 миллисекундтан кем ұзақтықта болады. WPW синдромы бар адамдарда AV түйінімен қатар, атриялар мен қарыншалар арасында байланыс құратын қосымша жол болады.
Electrical activity in the normal human heart begins when a cardiac action potential arises in the sinoatrial (SA) node, which is located in the right atrium. From there, the electrical stimulus is transmitted via internodal pathways to the atrioventricular (AV) node. After a brief delay at the AV node, the stimulus travels through the bundle of His to the left and right bundle branches and then to the Purkinje fibers and the endocardium at the apex of the heart, then finally to the ventricular myocardium. The AV node serves an important function as a "gatekeeper", limiting the electrical activity that reaches the ventricles. In situations where the atria generate excessively rapid electrical activity (such as atrial fibrillation or atrial flutter), the AV node limits the number of signals conducted to the ventricles. For example, if the atria are electrically activated at 300 beats per minute, half those electrical impulses may be blocked by the AV node, so that the ventricles are stimulated at only 150 beats per minute – resulting in a pulse of 150 beats per minute. Another important property of the AV node is that it slows down individual electrical impulses. This is manifested on the electrocardiogram as the PR interval (the time from electrical activation of the atria to electrical activation of the ventricles), which is usually shortened to less than 120 milliseconds in duration. Individuals with WPW have an accessory pathway that communicates between the atria and the ventricles, in addition to the AV node.
Кент бунделі
Кент шоғыры – жалпы халықтың шағын бөлігінде (0,1-0,3%) кездесетін, жүрекшелер мен қарыншалар арасындағы аномальды қосымша өткізгіш жол. Бұл жол сол жүрекше мен сол қарынша арасында байланыс жасаса, ол "А типіндегі алдын ала қозу" деп аталады, ал оң жүрекше мен оң қарынша арасында байланыс жасаса, ол ескі, қазір қолданылмайтын жіктемеде "Б типіндегі алдын ала қозу" деп аталады. Бұл жол AV түйінін айналып өтетін электрлік тізбек құрғанда проблемалар туындайды. AV түйіні электрлік импульстардың қарыншаларға жеткізілуін баяулатуға қабілетті, ал Кент шоғырының мұндай қабілеті жоқ. Сондықтан, Кент шоғыры арқылы қате электрлік байланыс жасалғанда тахиаритмиялар дамуы мүмкін.
The bundle of Kent is an abnormal extra or accessory conduction pathway between the atria and ventricles that is present in a small percentage (between 0.1 and 0.3%) of the general population. This pathway may communicate between the left atrium and the left ventricle, in which case it is termed a "type A pre excitation", or between the right atrium and the right ventricle, in which case it is termed a "type B pre excitation" in old, currently abandoned classification. Problems arise when this pathway creates an electrical circuit that bypasses the AV node. The AV node is capable of slowing the rate of conduction of electrical impulses to the ventricles, whereas the bundle of Kent lacks this capability. When an aberrant electrical connection is made via the bundle of Kent, tachydysrhythmias may therefore result.
Диагностика
WPW диагнозы көбінесе симптомсыз адамның электрокардиограммасы негізінде қойылады. Бұл жағдайда ол дельта толқыны ретінде көрінеді, ол QRS кешеніндегі тік өрлеудің бұзылуымен және қысқа PR аралығымен байланысты. Қысқа PR аралығы және QRS кешенінің бұзылуы импульстің қарыншаларға ертерек (қосымша жол арқылы) AV түйініндегі әдеттегі кешігусіз жететінін көрсетеді. Егер WPW синдромы бар адамда қарыншалық фибрилляция эпизодтары болса, ЭКГ жылдам полиморфты кең QRS кешенді тахикардияны көрсетеді (torsades de pointes болмайды). Қарыншалық фибрилляция мен WPW комбинациясы қауіпті деп есептеледі және көптеген антиаритмиялық препараттарға қарсы көрсетімдер бар. Адамның қалыпты синустық ырғағында ЭКГ-да WPW-ның сипаттамалары: 120 миллисекундтан кем ұзақтықтағы қысқа PR аралығы, 120 миллисекундтан артық ұзақтықтағы кеңейтілген QRS кешені, QRS кешенінің тік өрлеуінің бұзылуы және екінші реполяризациялық өзгерістер (ST сегменті мен T толқынында көрінеді). WPW синдромы бар адамдарда SA түйінінен басталатын электрлік белсенділік қосымша жолмен де, AV түйіні арқылы да қарыншаларды екі жолмен белсендіреді. Қосымша жолда AV түйінінің импульсты баяулату қасиеттері болмағандықтан, электр импульсі алдымен қосымша жол арқылы, содан кейін AV түйіні арқылы қарыншаларды белсендіреді. Бұл қысқа PR аралығын және QRS кешенінің дельта толқыны деп аталатын тік өрлеуін тудырады. А типіндегі алдын ала қоздыруда (сол жақ атриовентрикулярлық қосылыстар) электрокардиограмманың прекордиалдық жетектерінде V1-де оң R толқыны ("оң дельта") байқалады, ал В типіндегі алдын ала қоздыруда (оң жақ атриовентрикулярлық қосылыстар) V1 жетектерінде басым теріс дельта толқыны ("теріс дельта") көрінеді. Вольф-Паркинсон-Уайт синдромы кейде митохондриялық аурудың бір түрі – Лебердің тұқым қуалайтын оптикалық нейропатиясымен байланысты.
WPW is commonly diagnosed on the basis of the electrocardiogram in an asymptomatic individual. In this case, it is manifested as a delta wave, which is a slurred upstroke in the QRS complex that is associated with a short PR interval. The short PR interval and slurring of the QRS complex are reflective of the impulse making it to the ventricles early (via the accessory pathway) without the usual delay experienced in the AV node. If a person with WPW experiences episodes of atrial fibrillation, the ECG shows a rapid polymorphic wide complex tachycardia (without torsades de pointes). This combination of atrial fibrillation and WPW is considered dangerous, and most antiarrhythmic drugs are contraindicated. When an individual is in normal sinus rhythm, the ECG characteristics of WPW are a short PR interval (less than 120 milliseconds in duration), widened QRS complex (greater than 120 milliseconds in duration) with slurred upstroke of the QRS complex, and secondary repolarization changes (reflected in ST segment T wave changes). In individuals with WPW, electrical activity that is initiated in the SA node travels through the accessory pathway, as well as through the AV node to activate the ventricles via both pathways. Since the accessory pathway does not have the impulse slowing properties of the AV node, the electrical impulse first activates the ventricles via the accessory pathway, and immediately afterwards via the AV node. This gives the short PR interval and slurred upstroke of the QRS complex known as the delta wave. In case of type A pre excitation (left atrioventricular connections), a positive R wave is seen in V1 ("positive delta") on the precordial leads of the electrocardiogram, while in type B pre excitation (right atrioventricular connections), a predominantly negative delta wave is seen in lead V1 ("negative delta"). Wolff–Parkinson–White syndrome is sometimes associated with Leber's hereditary optic neuropathy, a form of mitochondrial disease.
Тәуекелдерді стратификациялау
WPW кенеттен өлімге шамалы қауіпті, себебі тез өткізілген қарыншалық фибрилляцияға алып келетін жүрекшелік фибрилляция болуы мүмкін. Жалпы тәуекел 1000 адам-жылға шамамен 2,4 құрайды, бірақ жеке адамның тәуекелі алдын ала қозуға себеп болатын қосымша жолдың ерекшеліктеріне байланысты. Асимптоматикалық (белгісіз) науқастарда инвазивті тәуекелті стратификациялаудың (ПЭС) қажеттігі әлі анық емес. Кейбір мамандар 35 жасқа дейінгі барлық науқастарға тәуекелді бағалау үшін ПЭС жасауды ұсынады, ал басқалары тек тахиаритмияның болуын көрсететін анамнезі бар науқастарға ұсынады, себебі кенеттен жүрек тоқтауының көрсеткіші өте төмен (кейбір мәліметтерде 0,6%-дан кем). Тәуекелді бағалаудың басқа әдістеріне 12-жетектегі ЭКГ-де спонтанды жүрекшелік фибрилляция кезінде қарыншалық ырғақты бақылау кіреді. 250 мс-ден аз RR аралықтары жоғары тәуекелді жолға нұсқайды. Жүктеме кезінде жүрек соғу жиілігінің артуымен бірге алдын ала қозудың күрт жоғалуы төмен тәуекелді жолға нұсқайды.
WPW carries a small risk of sudden death, presumably due to rapidly conducted atrial fibrillation causing ventricular fibrillation. While the overall risk is approximately 2.4 per 1000 person years, the risk in an individual is dependent on the properties of the accessory pathway causing pre excitation. It is unclear whether invasive risk stratification (with PES) is necessary in the asymptomatic individual. While some groups advocate PES for risk stratification in all individuals under 35 years old, others only offer it to individuals who have history suggestive of a tachydysrhythmia, since the incidence of sudden cardiac death is so low (less than 0.6% in some reports). Other methods of risk stratification include observing the ventricular rate during spontaneous atrial fibrillation on a 12 lead ECG. RR intervals of less than 250 ms suggest a higher risk pathway. During exercise testing, abrupt loss of pre excitation as heart rate increases also suggest a lower risk pathway.
Емдеу
ACLS протоколына сәйкес, WPW синдромы бар және жылдам, қалыптан тыс жүрек соғуларына (тахиаритмияларға) ұшыраған адамдарға, егер олар ауыр белгілер немесе симптомдарды (мысалы, төмен қан қысымы немесе санасының шатыруымен бірге әлсіздік) көрсетсе, синхронды электрлік кардиоверсия қажет болуы мүмкін. Егер олардың жағдайы салыстырмалы түрде тұрақты болса, дәрілік препараттар қолданылуы мүмкін.
According to the ACLS protocol, people with WPW who are experiencing rapid abnormal heart rhythms (tachydysrhythmias) may require synchronized electrical cardioversion if they are demonstrating severe signs or symptoms (for example, low blood pressure or lethargy with altered mental status). If they are relatively stable, medication may be used.
Дәрі-дәрмектер
Гемодинамикалық тұрақтылығы бар және тұрақты тар кешенді тахикардияға әкелетін ортодромиялық АВРТ-мен WPW үлгісін басқа тұрақты тар кешенді жүрекшеүстілік тахикардиялар сияқты басқаруға болады: бірінші кезекте вагалдық маневрлер, содан кейін аденозин сынау (бірінші қатарлы терапия). 2015 жылғы ACC/AHA/HRS нұсқаулықтары бета-блокаторларды немесе кальций арналарының блокаторларын екінші қатарлы препараттар ретінде ұсынады, ал электрлік кардиоверсия рефрактерлі аритмиялар үшін қолданылады. Дегенмен, егер ортодромиялық АВРТ диагнозына күмән болса немесе кең кешенді QRS-қа әкелетін аномальді өткізгіштік байқалса, дифференциацияланбаған кең кешенді тахикардия ретінде қарастыру орынды болуы мүмкін. Жүрекшелік фибрилляциясы және жылдам қарыншалық жауабы бар пациенттерге жүрек соғуын тұрақтандыру үшін амиодарон немесе прокаинамидпен емдеу тағайындалуы мүмкін. Прокаинамид және кардиоверсия WPW синдромында тахикардияны тоқтату үшін қабылданған емдеулер болып табылады. WPW синдромында жүрекшелік фибрилляция кезінде амиодарон қарыншалық фибрилляциямен байланысты, сондықтан прокаинамидтен нашар болуы мүмкін. Олар жүректің қалыпты электр жолын бұзып, синдромды күшейте алады (соның салдарынан 1:1 жүрекше-қарыншалық өткізгіштік алдын ала қоздыру жолы арқылы жүзеге асып, тұрақсыз қарыншалық аритмияға әкелуі мүмкін). 1994 жылғы зерттеулер радиожиілік катетерлік абляциямен емделген пациенттерде 95%-ға дейін сәттілік көрсеткіші бар екенін көрсетеді. Егер радиожиілік катетерлік абляция сәтті орындалса, жағдай әдетте жазылған деп есептеледі. Сәтті абляциядан кейін рецидив көрсеткіші әдетте 5%-дан төмен болады.
WPW pattern with hemodynamically stability and orthodromic AVRT leading to a regular narrow complex tachycardia may be managed similarly to other regular narrow complex supraventricular tachycardias: first with vagal maneuvers followed by a trial of adenosine (first line therapy). The 2015 ACC/AHA/HRS guidelines recommend beta blockers or calcium channel blockers as second line agents, electric cardioversion is reserved for refractory arrhythmias. However, if there is any doubt about the diagnosis of orthodromic AVRT or if aberrant conduction leading to a wide complex QRS is observed, it may be prudent to manage as undifferentiated wide complex tachycardia. People with atrial fibrillation and rapid ventricular response may be treated with amiodarone or procainamide to stabilize their heart rate. Procainamide and cardioversion are accepted treatments for conversion of tachycardia found with WPW. Amiodarone in atrial fibrillation with WPW, is linked to ventricular fibrillation, and thus may be worse than procainamide. They can exacerbate the syndrome by blocking the heart's normal electrical pathway (therefore favoring 1:1 atrial to ventricle conduction through the pre excitation pathway, potentially leading to unstable ventricular arrhythmias). Findings from 1994 indicate success rates of as high as 95% in people treated with radiofrequency catheter ablation for WPW. If radiofrequency catheter ablation is successfully performed, the condition is generally considered cured. Recurrence rates are typically less than 5% after a successful ablation.
Тарих
Кенттің шоғыры британдық физиолог Альберт Франк Стэнли Кенттің (1863-1958) есімімен аталады, ол маймыл жүрегінің атриовентрикулярлық ойысындағы бүйірлік тармақтарды сипаттаған (олардың қалыпты атриовентрикулярлық жүргізу жүйесі екеніне жаңылысқан). 1915 жылы Франк Норман Уилсон (1890-1952) кейін Вольф-Паркинсон-Уайт синдромы деп аталатын жағдайды алғаш рет сипаттады. Алфред М. Уэдд (1887-1967) 1921 жылы осы жағдайды сипаттаған екінші маман болды. Кардиологтар Луи Вольф (1898-1972), Джон Паркинсон (1885-1976) және Пол Дадли Уайт (1886-1973) 1930 жылы бұл ауруды толыққанды сипаттағандары үшін мақталады.
The bundle of Kent is eponymously named for British physiologist Albert Frank Stanley Kent (18631958), who described lateral branches in the atrioventricular groove of the monkey heart (erroneously believing these constituted the normal atrioventricular conduction system). In 1915, Frank Norman Wilson (18901952) became the first to describe the condition later called Wolff–Parkinson–White syndrome. Alfred M. Wedd (18871967) was the next to describe the condition in 1921. Cardiologists Louis Wolff (18981972), John Parkinson (18851976) and Paul Dudley White (18861973) are credited with the definitive description of the disorder in 1930.