Патофизиология

Қарапайым адам жүрегіндегі электрлік белсенділік оң жақта орналасқан синоатриалдық (SA) түйінде жүрек әрекет потенциалының пайда болуымен басталады. Одан электрлік стимул интернодальды жолдар арқылы атриовентрикулярлық (AV) түйінге беріледі. AV түйінінде қысқа тоқтап тұрғаннан кейін, стимул His шоғыры арқылы сол және оң шоғыр тармақтарына, содан кейін Пуркинье талшықтарына және жүректің төбесіндегі эндокардқа, одан кейін қарын миокардына жетеді. AV түйіні "қақпашы" ретінде маңызды функция атқарады, қарыншаларға жететін электрлік белсенділікті шектейді. Атриялардың тым жылдам электрлік белсенділік тудыратын жағдайларда (мысалы, атриялық фибрилляция немесе атриялық діріл), AV түйіні қарыншаларға жіберілетін сигналдардың санын шектейді. Мысалы, егер атриялар минутына 300 рет электрлік түрде белсендірілсе, осы электр импульстарының жартысы AV түйінімен тоқтатылуы мүмкін, сондықтан қарыншалар минутына 150 рет ғана стимулданады, нәтижесінде минутына 150 рет импульс пайда болады. AV түйінінің тағы бір маңызды қасиеті – ол жеке электр импульстарын баяулатады. Бұл электрокардиограммада PR интервалы (атрияның электрлік белсенділігінен қарыншалардың электрлік белсенділігіне дейінгі уақыт) ретінде көрінеді, ол әдетте 120 миллисекундтан кем ұзақтықта болады. WPW синдромы бар адамдарда AV түйінімен қатар, атриялар мен қарыншалар арасында байланыс құратын қосымша жол болады.

Кент бунделі

Кент шоғыры – жалпы халықтың шағын бөлігінде (0,1-0,3%) кездесетін, жүрекшелер мен қарыншалар арасындағы аномальды қосымша өткізгіш жол. Бұл жол сол жүрекше мен сол қарынша арасында байланыс жасаса, ол "А типіндегі алдын ала қозу" деп аталады, ал оң жүрекше мен оң қарынша арасында байланыс жасаса, ол ескі, қазір қолданылмайтын жіктемеде "Б типіндегі алдын ала қозу" деп аталады. Бұл жол AV түйінін айналып өтетін электрлік тізбек құрғанда проблемалар туындайды. AV түйіні электрлік импульстардың қарыншаларға жеткізілуін баяулатуға қабілетті, ал Кент шоғырының мұндай қабілеті жоқ. Сондықтан, Кент шоғыры арқылы қате электрлік байланыс жасалғанда тахиаритмиялар дамуы мүмкін.

Диагностика

WPW диагнозы көбінесе симптомсыз адамның электрокардиограммасы негізінде қойылады. Бұл жағдайда ол дельта толқыны ретінде көрінеді, ол QRS кешеніндегі тік өрлеудің бұзылуымен және қысқа PR аралығымен байланысты. Қысқа PR аралығы және QRS кешенінің бұзылуы импульстің қарыншаларға ертерек (қосымша жол арқылы) AV түйініндегі әдеттегі кешігусіз жететінін көрсетеді. Егер WPW синдромы бар адамда қарыншалық фибрилляция эпизодтары болса, ЭКГ жылдам полиморфты кең QRS кешенді тахикардияны көрсетеді (torsades de pointes болмайды). Қарыншалық фибрилляция мен WPW комбинациясы қауіпті деп есептеледі және көптеген антиаритмиялық препараттарға қарсы көрсетімдер бар. Адамның қалыпты синустық ырғағында ЭКГ-да WPW-ның сипаттамалары: 120 миллисекундтан кем ұзақтықтағы қысқа PR аралығы, 120 миллисекундтан артық ұзақтықтағы кеңейтілген QRS кешені, QRS кешенінің тік өрлеуінің бұзылуы және екінші реполяризациялық өзгерістер (ST сегменті мен T толқынында көрінеді). WPW синдромы бар адамдарда SA түйінінен басталатын электрлік белсенділік қосымша жолмен де, AV түйіні арқылы да қарыншаларды екі жолмен белсендіреді. Қосымша жолда AV түйінінің импульсты баяулату қасиеттері болмағандықтан, электр импульсі алдымен қосымша жол арқылы, содан кейін AV түйіні арқылы қарыншаларды белсендіреді. Бұл қысқа PR аралығын және QRS кешенінің дельта толқыны деп аталатын тік өрлеуін тудырады. А типіндегі алдын ала қоздыруда (сол жақ атриовентрикулярлық қосылыстар) электрокардиограмманың прекордиалдық жетектерінде V1-де оң R толқыны ("оң дельта") байқалады, ал В типіндегі алдын ала қоздыруда (оң жақ атриовентрикулярлық қосылыстар) V1 жетектерінде басым теріс дельта толқыны ("теріс дельта") көрінеді. Вольф-Паркинсон-Уайт синдромы кейде митохондриялық аурудың бір түрі – Лебердің тұқым қуалайтын оптикалық нейропатиясымен байланысты.

Тәуекелдерді стратификациялау

WPW кенеттен өлімге шамалы қауіпті, себебі тез өткізілген қарыншалық фибрилляцияға алып келетін жүрекшелік фибрилляция болуы мүмкін. Жалпы тәуекел 1000 адам-жылға шамамен 2,4 құрайды, бірақ жеке адамның тәуекелі алдын ала қозуға себеп болатын қосымша жолдың ерекшеліктеріне байланысты. Асимптоматикалық (белгісіз) науқастарда инвазивті тәуекелті стратификациялаудың (ПЭС) қажеттігі әлі анық емес. Кейбір мамандар 35 жасқа дейінгі барлық науқастарға тәуекелді бағалау үшін ПЭС жасауды ұсынады, ал басқалары тек тахиаритмияның болуын көрсететін анамнезі бар науқастарға ұсынады, себебі кенеттен жүрек тоқтауының көрсеткіші өте төмен (кейбір мәліметтерде 0,6%-дан кем). Тәуекелді бағалаудың басқа әдістеріне 12-жетектегі ЭКГ-де спонтанды жүрекшелік фибрилляция кезінде қарыншалық ырғақты бақылау кіреді. 250 мс-ден аз RR аралықтары жоғары тәуекелді жолға нұсқайды. Жүктеме кезінде жүрек соғу жиілігінің артуымен бірге алдын ала қозудың күрт жоғалуы төмен тәуекелді жолға нұсқайды.

Емдеу

ACLS протоколына сәйкес, WPW синдромы бар және жылдам, қалыптан тыс жүрек соғуларына (тахиаритмияларға) ұшыраған адамдарға, егер олар ауыр белгілер немесе симптомдарды (мысалы, төмен қан қысымы немесе санасының шатыруымен бірге әлсіздік) көрсетсе, синхронды электрлік кардиоверсия қажет болуы мүмкін. Егер олардың жағдайы салыстырмалы түрде тұрақты болса, дәрілік препараттар қолданылуы мүмкін.

Дәрі-дәрмектер

Гемодинамикалық тұрақтылығы бар және тұрақты тар кешенді тахикардияға әкелетін ортодромиялық АВРТ-мен WPW үлгісін басқа тұрақты тар кешенді жүрекшеүстілік тахикардиялар сияқты басқаруға болады: бірінші кезекте вагалдық маневрлер, содан кейін аденозин сынау (бірінші қатарлы терапия). 2015 жылғы ACC/AHA/HRS нұсқаулықтары бета-блокаторларды немесе кальций арналарының блокаторларын екінші қатарлы препараттар ретінде ұсынады, ал электрлік кардиоверсия рефрактерлі аритмиялар үшін қолданылады. Дегенмен, егер ортодромиялық АВРТ диагнозына күмән болса немесе кең кешенді QRS-қа әкелетін аномальді өткізгіштік байқалса, дифференциацияланбаған кең кешенді тахикардия ретінде қарастыру орынды болуы мүмкін. Жүрекшелік фибрилляциясы және жылдам қарыншалық жауабы бар пациенттерге жүрек соғуын тұрақтандыру үшін амиодарон немесе прокаинамидпен емдеу тағайындалуы мүмкін. Прокаинамид және кардиоверсия WPW синдромында тахикардияны тоқтату үшін қабылданған емдеулер болып табылады. WPW синдромында жүрекшелік фибрилляция кезінде амиодарон қарыншалық фибрилляциямен байланысты, сондықтан прокаинамидтен нашар болуы мүмкін. Олар жүректің қалыпты электр жолын бұзып, синдромды күшейте алады (соның салдарынан 1:1 жүрекше-қарыншалық өткізгіштік алдын ала қоздыру жолы арқылы жүзеге асып, тұрақсыз қарыншалық аритмияға әкелуі мүмкін). 1994 жылғы зерттеулер радиожиілік катетерлік абляциямен емделген пациенттерде 95%-ға дейін сәттілік көрсеткіші бар екенін көрсетеді. Егер радиожиілік катетерлік абляция сәтті орындалса, жағдай әдетте жазылған деп есептеледі. Сәтті абляциядан кейін рецидив көрсеткіші әдетте 5%-дан төмен болады.

Тарих

Кенттің шоғыры британдық физиолог Альберт Франк Стэнли Кенттің (1863-1958) есімімен аталады, ол маймыл жүрегінің атриовентрикулярлық ойысындағы бүйірлік тармақтарды сипаттаған (олардың қалыпты атриовентрикулярлық жүргізу жүйесі екеніне жаңылысқан). 1915 жылы Франк Норман Уилсон (1890-1952) кейін Вольф-Паркинсон-Уайт синдромы деп аталатын жағдайды алғаш рет сипаттады. Алфред М. Уэдд (1887-1967) 1921 жылы осы жағдайды сипаттаған екінші маман болды. Кардиологтар Луи Вольф (1898-1972), Джон Паркинсон (1885-1976) және Пол Дадли Уайт (1886-1973) 1930 жылы бұл ауруды толыққанды сипаттағандары үшін мақталады.