Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық саясаткер Сэмюэл Аллин Отис (24 қараша 1740 – 22 сәуір 1814) – АҚШ Сенатының алғашқы хатшысы, осы лауазымда Сенат құрылғаннан бастап 25 жыл бойы қызмет етті. Ол сонымен қатар Массачусетс штатының Өкілдер палатасында қызмет етті және 1787 және 1788 жылдары Конфедерациялық Конгресске делегат болды.
American politician
Samuel Allyne Otis (November 24, 1740 – April 22, 1814) was the first Secretary of the United States Senate, serving for its first 25 years. He also served in the Massachusetts House of Representatives and was a delegate to the Confederation Congress in 1787 and 1788.
Сенаттың хатшысы
1789 жылдың басында, жаңа ратификацияланған Конституция негізінде жаңа Конгресс құру жоспарлары ілгері жылға басып, Сенат хатшысы лауазымына қатысты қызу бәсеке пайда болды. Ең басым кандидат – 60 жастағы Чарльз Томсон, ол 15 жыл бойы Континенттік Конгресс хатшысы қызметін атқарған. Бірақ Томсон, өзінің достарына Джордж Вашингтон кабинетінде басқа хатшылық қызметке үміттене бастағанын айтып, өзінің кандидатурасын әлсіретті. Алайда, 1789 жылдың наурыз айында Сенаттың отырыс күні жақындаған сайын Томсон, министрлік тағайындалу мүмкіндігінің жоқ екенін түсінді. Осыдан кейін ол Сенаттың бірінші хатшысы, сондай-ақ Палата хатшысы және бүкіл үкімет хатшысы болуға ниеттенгенін шешті. Бұл жұмыс аса қиын болмайды деп ойлады, себебі ол Сенаттың күнделікті жұмыстарын атқаратын көмекші күтеді, сондықтан тек ерекше жағдайларда және Ұлттың маңызды мәселелері талқыланғанда ғана қатысуға міндетті болмас еді. Томсонның жоғары өзін-өзі бағалауы оның қоғамдық мансабындағы көптеген жауларын түсіндіруге көмектеседі. Осы жаулардың бір тобы оны қаладан шығарып алу үшін, құрмет көрсету сыпайылығымен жамылған жоспар құрды. Бұл жоспар хатшы сайлауға дейінгі соңғы минуттағы маневрлер кезінде жүзеге асырылды. Конгресс басшылары Томсоннан елдің уақытша астанасы – Нью-Йорк қаласынан Вирджинияға Джордж Вашингтонға сайланғанын хабарлап, сайланған президентті Нью-Йоркке қайтаруын сұрады. Вашингтонға хабарлаудың қажеті болмады, бірақ ол Томсонның серіктестігін жақсы көңілмен қабылдады. Томсон Сенаттан қауіпсіз кеткеннен кейін, вице-президент Джон Адамс өзінің кандидаты – Сэмюэл Эллин Отисті сайлауға ұмтылды. 48 жастағы Отис бұл жұмысқа толыққанды дайындықпен келді, ол Континенттік армияның бұрынғы квартирмейстері, Массачусетс штатының өкілдер палатасының спикері, Конфедерация мақалалары бойынша Конгресс мүшесі және Джон Адамстың сенімді серігі болған. 1789 жылдың 8 сәуірінде, Сенат алғашқы кворумын құрғаннан кейін екі күн өткен соң, мүшелер Отисті бас заң шығарушы, қаржы және әкімшілік қызметкері етіп сайлады. Отистің алғашқы міндеттері символизм мен мазмұнды біріктірді. 30 сәуірде Джордж Вашингтон президенттік міндеттерге ант бергенде, Отис оның қолындағы Киелі кітапты ұстап тұруға ие болды. Осы алғашқы сессияда, қыркүйекке дейін жалғасқан, Отис жаңа институтты құрумен байланысты көптеген міндеттерді талмай атқарды. Сенат заң шығару тәртібін белгілеп, Палата мен Президент Вашингтонмен қарым-қатынасты мұқият келіссөздер жүргізген кезде Отис маңызды рөл атқарды. Басқалар оның өркендеуін байқап, оның арта өсіп келе жатқан беделін аңсады. Бәсекелестердің арасында Президент Вашингтонның хатшысы Уильям Джексон да болды. Джексон Вашингтоннан Отисті одан алып тастау арқылы өзінің мүмкіндіктерін арттыруды сұрады. Вашингтон, Джон Адамс мұны атқарушы биліктің заңнамалық істерге араласуы деп қарастыруы мүмкін деп ойлап, келісім бермеді. 1789 жылдан 1801 жылға дейін, Адамстың вице-президент ретінде сегіз жыл, ал президент ретінде төрт жыл қызмет еткен кезеңінде Отис жұмысының қауіпсіздігінен ләззат алды. 1801 жылы жағдай өзгерді. Конгресс пен президенттік билікті Адамс федералистерінен Джефферсон республикашыларына ауыстырған "1800 жылғы революция" Отиске зейнетке шығу мүмкіндіктерін қарастыруға себеп болды. Джон Куинси Адамс 1803 жылы сенатор болғанда, ол әкесіне Отистің "қызметтен алынуы мүмкін деп қатты алаңдап отырғанын" хабарлады. Ол оны сақтап қалу үшін [Сенат] басылымдарының барлығын [Уильям] Дуэн жасауы керектігін білдірді. Оның осы талабы оны бір сессияға сақтап қалуы мүмкін". Сенат кейін Дуэнге табысты келісімшарт берді. 1800 жылдан 1814 жылға дейінгі саяси тұрақсыздық кезеңінде Самуэль Отис хатшы қызметін сақтап қалды. Бірақ жылдар өте келе, Отис кейбір адамдарға өз міндеттерін атқаруда әлсіздей түсті. Сенаторлар Сенат журналының жаңартылмайтынына, ресми хабарламалар уақтылы тіркелмейтініне және жазбалар "түсініксіз, шатасқан түрде" сақталып жатқанына наразылық білдірді, бірақ оны ауыстыруға ешкім белсенді түрде әрекет етпеді. Континенттік Конгресс хатшысы Чарльз Томсон сияқты, Отис мүшелер арасындағы үлкен айналым кезінде органның институционалдық естелігіне айналды. 1814 жылдың 22 сәуірінде 73 жастағы Отис қайтыс болғанда, 25 жыл бойы жұмыс істегеннен кейін сенаторлар оның өліміне шын қайғырды. Оның кеңсеге әкелген тұрақтылығы 19 ғасырдың басына дейін сақталды. Оның ізбасары, бұрынғы Нью-Гэмпшир сенаторы Чарльз Каттс, он бір жыл қызмет етті. Каттстың ізбасары, бұрынғы Пенсильвания сенаторы Уолтер Лоури, 1825 жылдан 1836 жылға дейін осы лауазымды иеленді, содан кейін Эсбери Дикинс келді, ол Отистің 25 жылдық қызмет рекордсын бұзуға жарты жылдай жетіп келді. Дикинс 1861 жылы 80 жасында зейнетке шыққанда, Сенат оған қосымша жылдық жалақысын берді, бұл тіл Отиске де лайықты болар еді – "Сенаттың ескі және адал қызметшісі".
Early in 1789, as plans went forward for establishing the new Congress under the recently ratified Constitution, a heated contest developed for the job of Senate Secretary. The obvious candidate was dapper sixty year old Charles Thomson, secretary of the soon to expire Continental Congress during its entire fifteen year existence. But Thomson weakened his candidacy by telling friends that he had a different secretarial post in mind—one in George Washington's cabinet. As the March 1789 convening date of the Senate neared, however, Thomson realized that he had no chance of landing a cabinet appointment. Consequently, he decided he would indeed like to become the first Secretary of the Senate—as well as Secretary of the House and Secretary of the entire government. This would not be too taxing, he thought, because he expected to have an assistant who would "do the ordinary business of the [Senate], so that I may not be under the necessity of attending except on special occasions and when the great business of the Nation is under deliberation." This expression of Thomson's lofty self importance helps explain why he had attracted a more than usual number of enemies during his public career. A group of those foes devised a scheme—disguised as an honor—to get him out of town during the crucial last minute maneuvering leading to the Secretary's election. Congressional leaders asked Thomson to travel from the nation's temporary New York City capital to Virginia to "notify" George Washington of his election and accompany the president elect back to New York. Washington needed no notification, but he accepted Thomson's companionship in good humor. With Thomson safely away from the Senate, Vice President elect John Adams maneuvered for the election of his own candidate—Samuel Allyne Otis. Supremely qualified for the job, the forty eight year old Otis had been a former quartermaster of the Continental Army, speaker of the Massachusetts House of Representatives, member of Congress under the Articles of Confederation, and John Adams' long term ally. On April 8, 1789, two days after the Senate achieved its first quorum, members elected Otis as their chief legislative, financial, and administrative officer. Otis' early duties combined symbolism and substance. On April 30, he had the high honor of holding the Bible as George Washington took his presidential oath of office. Throughout that first session, which lasted until September, Otis tirelessly engaged the many tasks associated with establishing a new institution. As the Senate set down its legislative procedures and carefully negotiated relations with the House and President Washington, Otis became a key player. Others noticed and several coveted his increasingly influential job. Among the contenders was William Jackson, a secretary to President Washington. Jackson asked Washington to advance his prospects by removing Otis from the scene—through an appointment to a federal post in Massachusetts. Washington failed to cooperate, perhaps thinking that John Adams might view this as executive meddling in legislative affairs. From 1789 to 1801—the period of Adams' eight years as Vice President, and four as President—Otis enjoyed great job security. The situation changed in 1801. The electoral "Revolution of 1800", which shifted control of Congress and the presidency from the Adams Federalists to the Jeffersonian Republicans, gave Otis reason to begin checking his retirement options. When John Quincy Adams became a senator in 1803, he reported to his father that Otis "is much alarmed at the prospect of being removed from office. It has been signified to him that in order to retain it, he must have all the [Senate's] printing done by [William] Duane [editor of an anti Adams newspaper]. His compliance may possibly preserve him one session longer." The Senate subsequently awarded Duane the lucrative contract. Through the considerable political turbulence between 1800 and 1814, Samuel Otis held on as Secretary. But with the passing years, Otis appeared to some as less vigorous in attending to his duties. Senators complained that the Senate Journal was not being kept up to date, official communications not recorded in a timely way, and records kept in a "blind confused manner" – but no one actively moved to replace him. Like Continental Congress Secretary Charles Thomson, Otis had become the body's institutional memory at a time of great turnover among members. When the seventy three year old Otis died on April 22, 1814, having not missed a single day's work in twenty five years, senators seemed to truly lament his death. The stability that he brought to the office endured well into the nineteenth century. His successor, former New Hampshire Senator Charles Cutts, served for eleven years. Cutts' successor, former Pennsylvania Senator Walter Lowrie, held the post from 1825 to 1836, followed by Asbury Dickins, who came within six months of breaking Otis' still standing quarter century service record. When Dickins retired in 1861 at age eighty, the Senate voted him an additional year's salary, using language that would have been equally fitting for Otis – "an old and faithful servant of the Senate."