Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екі Сицилияның патшасы 1825–1830 жылдары Франциск I (; 19 тамыз 1777 – 8 қараша 1830) – 1825–1830 жылдар аралығында Екі Сицилияның патшасы және 1806–1814 жылдар аралығында Сицилия Корольдігінің регенті болды.
King of the Two Sicilies from 1825 to 1830
Francis I of the Two Sicilies (; 19 August 1777 – 8 November 1830) was King of the Two Sicilies from 1825 to 1830 and regent of the Kingdom of Sicily from 1806 to 1814.
Ерте өмір
Франциск екі Сицилияның королі Фердинанд I және оның әйелі, Австрияның архигерцогинясы Мария Каролинаның ұлы ретінде Неапольде дүниеге келді. Ол сондай-ақ, Францияның бірінші республикасы құрылмас бұрынғы Франция королі Людовик XVI мен королевасы Мари Антуанеттаның сіңілі баласы болды. 1778 жылы ағасы Калабрия герцогы Карло қайтыс болғаннан кейін, Франциск Неаполь және Сицилия тақтарының мұрагері атанды, сонымен қатар Неаполь тағының дәстүрлі мұрагері атағы – Калабрия герцогы титулын алды.
Francis was born the son of Ferdinand I of the Two Sicilies and his wife Archduchess Maria Carolina of Austria in Naples. He was also the nephew of Marie Antoinette and Louis XVI, the last King and Queen of France before the first French Republic. At the death of his older brother Carlo, Duke of Calabria in 1778, Francis became the heir apparent to the thrones of Naples and Sicily with the title Duke of Calabria, the traditional title of the heir apparent to the Neapolitan throne.
Кейінгі өмірі
1796 жылы Франциск өзінің екі туысы, Австрияның архигерцогинясы Мария Клементинаға, Киелі Рим императоры Леопольд II-нің қызына үйленді. Ол 1801 жылы қайтыс болғанда, Испания королі Карл IV-нің кіші қызы Мария Изабеллаға үйленді. Оның кіші қарындасы, Неаполь және Сицилия ханшайымы Мария Антония, Мария Изабелланың ағасы, болашақ Испания королі Фердинанд VII-ге, сол кезде Астурияның ханзадасына тұрмысқа шықты. 1806 жылы Бурбон әулеті Неапольден Сицилияға қашқаннан кейін, британдық резидент лорд Уильям Бентинк британдық және француз үлгілерінде жаңа конституция жобасын жасады. Фердинанд тақтан бас тартуға келісті, ал Франциск 1812 жылы регент болып тағайындалды. Наполеон I тақтан түскеннен кейін, оның әкесі Неапольге оралып, Сицилия конституциясын жойды және екі патшалығын Екі Сицилия Корольдігіне (1816) біріктірді; Франциск содан кейін қайта жаңартылған Калабрия герцогы атағын алды. Ол мұрагер болып тұрғанда либералдық идеяларды қолдады және 1820 жылғы революция басталғанда регенттікке келісті, жаңа конституцияға деген ықыласты қарым-қатынас танытты, бірақ шындығында әкесі сияқты консервативті болды. 1825 жылы таққа отырғаннан кейін консервативті саясатты ұстанды. Ол үкімет ісіне көп араласпады, оны жақындары мен полиция қызметкерлеріне тапсырды және сүйіктілерімен бірге, әскерилердің қоршауында, қастандықтан қорқынышпен өмір сүрді. Оның билігі кезіндегі жалғыз революциялық қозғалыс – Чилентодағы (1828) көтеріліс болды, оны бұрынғы либерал маркиз Делькарретто бастырып жетектеді. Алайда ол австриялық оккупациялық күштерді елден шығаруға (1827) қол жеткізіп, мемлекеттік қазынаға түсетін үлкен қаржылық жүктемені жеңілдетті. Оның тұсында азаматтық еңбектері үшін Франциск I ордені құрылды.
In 1796 Francis married his double first cousin Archduchess Maria Clementina of Austria, daughter of Leopold II, Holy Roman Emperor. When she died in 1801, he married his paternal first cousin María Isabella, youngest daughter of King Charles IV of Spain. His youngest sister, Princess Maria Antonia of Naples and Sicily also married Maria Isabella's elder brother, the future Ferdinand VII of Spain, then Prince of Asturias. After the Bourbon family fled from Naples to Sicily in 1806, Lord William Bentinck, the British resident, had drafted a new constitution along British and French lines. Ferdinand agreed to abdicate his throne, with Francis being appointed regent in 1812. On the abdication of Napoleon I, his father returned to Naples and suppressed the Sicilian constitution, incorporating his two kingdoms into that of the Two Sicilies (1816); Francis then assumed the revived title of duke of Calabria. While still heir apparent he professed liberal ideas, and on the outbreak of the revolution of 1820 he accepted the regency, apparently in a friendly spirit towards the new constitution, although he was actually as conservative as his father. On succeeding to the throne in 1825, he pursued a conservative course. He took little part in the government, which he left in the hands of favourites and police officials, and lived with his mistresses, surrounded by soldiers, ever in dread of assassination. During his reign the only revolutionary movement was the outbreak on the Cilento (1828), repressed by the Marquis Delcarretto, an ex Liberal. He was, however, successful in having the Austrian occupation force withdrawn (1827), thereby relieving a large financial burden on the treasury. During his reign, the Royal Order of Francis I was founded to reward civil merit.