Томас Эрскин: Британ саяхатшысы және заңгер

Кіріспе

Британдық саясаткер Томас Эрскин, 1-ші барон Эрскин, (10 қаңтар 1750 – 17 қараша 1823) – британдық виг заңгері және саясаткер. Ол 1806 және 1807 жылдары «Барлық таланттар министрлігінде» Ұлыбританияның Лорд-канцлері қызметін атқарды.

Өскен жері мен балалық шағы

Эрскин Генри Дэвид Эрскиннің, 10-шы Букан графының және Шотландияның бас заңгері сэр Джеймс Стюарттың қызы Агнес Стюарттың үшінші және ең жас тірі қалған ұлы болды. Оның ағалары Дэвид (Лорд Кардросс және кейін 11-ші Букан графы) және Генри (кейін Шотландияның Лорд-адвокаты) болды. Оның үлкен әпкесі – Хантингдонның Коннексион графесі евангелистік методистермен байланыста болған Леди Энн Агнес Эрскин. Эрскин Эдинбургтегі Хай-стриттегі Саут Грейс-Лоуздың басындағы үйдің бірінде дүниеге келді. Анасы балаларының білімін көбінесе өзі берді, себебі отбасы, ақсүйек болғанымен, бай емес еді. Отбасы Сент-Эндрюске көшіп, онда арзан тұру мүмкіндігі болды, сонда Эрскин грамматикалық мектепке барып оқыды. Отбасының қаржысы ағаларының біліміне жұмсалғандықтан, он төрт жастағы Эрскин уақытша ресми білімінен бас тартып, теңізге мичман болып кетті. Осы уақытта оның отбасы Бат қаласына көшіп, Селина, Хантингдон графесі басқаратын методист қауымының мүшелері болды. Эрскиннің қарындасы Анна Агнес Селина, Хантингдон графесінің қайырымдылық қорының қазынашысы болды.

Әскери-теңіз, әскери және құқықтық оқу

Ерскин мичман ретінде "Татар" кемесіне қатысты, капитан сэр Дэвид Линдсейдің басшылығымен, ол лорд Мэнсфилдтің жүрегі жақын туысы және Эрскин отбасының досы еді. "Татар" Кариб теңізіне бағыт алды, онда Эрскин келесі төрт жыл бойы қызмет етіп, іс жүзінде лейтенант шеніне көтерілді. Эрскин он сегіз жасқа келгенде Әскери-теңіз күштерінен кетіп қалды. Оның кемесі төленген, бос лауазымдар болған жоқ, және ол лейтенант болғаннан кейін мичман ретінде теңізге қайта оралуды қаламады. Буханның 10-шы графы жақында қайтыс болғандықтан, Эрскин енді армияда лауазым сатып алуға жеткілікті ақшаға ие болды, соның нәтижесінде 1-ші (патшалық) жаяу әскер полкінің прапорщигі болды. Ол алдымен Бервикке, содан кейін Джерсиге орналасты. 1771 жылдың сәуір айында, армиядан алты айға рұхсат алғаннан кейін, Эрскин әйелі Фрэнсиспен бірге Миноркадағы полкіне қайта қосылды және екі жыл болды. Джерси мен Миноркада қызмет еткен кезде Эрскин кейде солдаттарына уағыз айтқан, соның салдарынан бір биограф: "сол солдаттық уағыздар оның сөз өнеріне деген құштарлығын оятты, бұл оны өмірлік мансабына бастады" деді. Ол болашақтағы адвокаттық дағдыларын "Британдық армиядағы азаматтық үкіметтің жемқорлығынан туындаған құқық бұзушылықтар туралы ойлар және олардың жалақысын арттыру туралы ұсыныс" атты памфлетте көрсетті. Лондонға демалысқа шыққанда, шабытты және жақсы байланыстары бар жас офицер әдеби ортаға араласып, доктор Джонсонмен танысты. Джеймс Босуэлл өзінің "Джонсонның өмірі" еңбегінде "Шотландиялық корольдік полкінің формасындағы жас офицермен кездескенін еске алды, ол ерекше тіл тиянақтылығымен, еркін сөйлеу қабілетімен және ерекшеліктерімен көзге түсті. Ол – Букан графының кіші ұлы, құрметті Томас Эрскин екені анықталды, ол кейіннен Вестминстер залында Барда үлкен беделге ие болды". Эрскин 1773 жылдың сәуір айында лейтенант болып тағайындалса да, әскерден кетуге шешім қабылдады және отбасының және лорд Мэнсфилдтің ынтасымен адвокаттыққа оқуға түсті. Эрскин 1775 жылдың 26 сәуір күні Линкольн қорының студенті ретінде қабылданды. Ол адвокаттыққа шақырылғанға дейін оқу мерзімі Оксфорд немесе Кембридж университеттерінің дипломы барлар үшін бес жылдан үш жылға дейін қысқартылуы мүмкін екенін анықтады. Сондықтан ол 1776 жылдың 13 қаңтарында Кембридждегі Тринити колледжінің кітаптарына ер адам ретінде тіркелді, онда графтың ұлы ретінде ешқандай емтихансыз диплом алуға құқылы болды. Алайда ол 1688 жылғы "даңқты революция" туралы сөйлеген сөзі үшін ағылшын тіліндегі дебаттерде жеңіс оді. Сонымен қатар, ол алдымен Фрэнсис Буллердің, содан кейін Джордж Вудтың кеңсесінде шәкірт болды. Бұл жылдар Эрскин мен оның өсіп келе жатқан отбасы үшін қиыншылыққа толы жылдар болды: ол әйелі Фрэнсис пен балаларын Кентиш Таун қаласындағы арзан пәтерлерге орналастырды және туысынан алған 300 фунт стерлинг сыйлықпен және армиялық лауазымын сатудан түскен қаражатпен күшін сақтады. Эрскинді сол кезде таныған Джереми Бентам оны "өте нашар киінгендіктен көзге түсетіндей" деп сипаттады.

Erskine went to sea as a midshipman in the Tartar, under captain Sir David Lindsay, who was a nephew of Lord Mansfield and a friend of the Erskine family. The Tartar set sail for the Caribbean, where Erskine was to spend the next four years, rising to the rank of acting lieutenant. When Erskine was eighteen he resigned from the Navy. His ship had been paid off, there were no commissions available, and he didn't want to return to sea as a midshipman after having been an acting lieutenant. The 10th Earl of Buchan had recently died, and Erskine now had just enough money to buy a commission in the army, becoming an ensign in the 1st (Royal) Regiment of Foot. He was stationed first at Berwick and then on Jersey. In April 1771, after a six month leave of absence from the army, Erskine, along with his wife Frances, rejoined his regiment in Minorca, and were there for two years. While he was stationed in Jersey and Minorca, Erskine had on occasion preached sermons to his men, prompting one biographer to say that "a taste for oratory that ultimately would lead on to his true career originated in those soldier sermons". He also demonstrated his future skills as an advocate in a pamphlet entitled "Observations on the Prevailing Abuses in the British Army Arising from the Corruption of Civil Government with a Proposal toward Obtaining an Addition to Their Pay". Whilst on leave in London, the charming and well connected young officer was able to mix in literary circles and met Dr Johnson. James Boswell, in his Life of Johnson, recalled meeting "a young officer in the regimentals of the Scots royal, who talked with a vivacity, fluency and precision so uncommon, that he attracted particular attention. He proved to be the Honorable Thomas Erskine, youngest brother to the Earl of Buchan, who has since risen into such brilliant reputation at the Bar in Westminster hall". Although Erskine was appointed a lieutenant in April 1773, he decided to leave the army and, with the encouragement of his family and Lord Mansfield, study for the Bar. Erskine was admitted as a student of Lincoln's Inn on 26 April 1775. He discovered that the period of study required before being called to the Bar could be reduced from five years to three for holders of a degree from Oxford or Cambridge universities. He therefore on 13 January 1776 entered himself as a gentleman commoner on the books of Trinity College, Cambridge where, as the son of an earl, he was entitled to gain a degree without sitting any examinations. He did however win the English declamation prize for an oration on the "glorious revolution" of 1688. At the same time, he was a pupil in the chambers of first Francis Buller and then George Wood. These were years of poverty for Erskine and his growing family: he installed his wife Frances and the children in cheap lodgings in Kentish Town and survived on a gift of £300 from a relative, and the sale of his army commission. Jeremy Bentham, who knew Erskine at this time, described him as "so shabbily dressed as to be quite remarkable".

Заңгерлік және саяси мансабының алғашқы жылдары

1778 жылдың жазында Эрскин диплом алып, 3 шілдеде адвокаттыққа қабылданды. Көптеген жаңа білікті адвокаттар, әсіресе, іс тапсыруға байланыстары жоқтар, өзін орнатуға жылдар жұмсаған кезде, Эрскиннің жетістігі бірден көзге түсті. Оның алғашқы ісі Томас Бейлиге кездейсоқ түсті. Бұл іс Гринвич теңізшілер ауруханасына қатысты, онда капитан Бейли губернатордың орынбасары болған. Бейли аурухана басқаруындағы кемшіліктерді анықтады және аурухана директорлары мен губернаторларын немесе Адмиралтейство лордтарын қызықтыра алмаған соң, памфлет жариялады, содан кейін Джон Монтегюдің, 4-ші Сэндвич графының агенттері оны сотқа берді. Ол Адмиралтействоның бірінші лорды болған және ауруханадағы маңызды лауазымдарға өз агенттерін орналастырған еді. Өзі теңізші болған және оның ісіне көңіл білдірген жаңа білікті адвокат туралы естіген Бейли Эрскинді өзінің командасына қосты, бірақ ол бұрыннан төрт адвокатпен жұмыс істеген. Эрскин ең жасы болғанымен, оның шеберлікпен жасаған сөйлеуі істі жеңіп, Бейлиді кінәсінен ақтатты. Соттан ескерту алғанына қарамастан, Эрскин лорд Сэндвичке шабуыл жасап, оны «жамандық көрігінің артындағы қараңғы күш» деп атады. Бейли ісіндегі сәттілігінен кейін Эрскин жұмыстан мұңайып қалған жоқ және бірнеше айдан кейін адмирал Август Кеппел оны Портсмуттегі әскери сотқа шақырды. Кеппел ақталып, Эрскинге алғысын білдіріп 1000 фунт стерлинг сыйлады. Эрскин өмірінде алғаш рет қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізді. 1781 жылы Эрскин 1780 жылғы католиктерге қарсы бүліктерді қоздырғаны үшін мемлекеттік қасақана сатқындықпен айыпталған лорд Джордж Гордонды қорғағанда алғаш рет қазылар алдында сөйлеу мүмкіндігіне ие болды. Эрскиннің қорғауы Гордонды ақтатумен ғана шектелмей, сонымен қатар ағылшын құқығындағы жасалған сатқындық доктринасына да соққы берді. Бұл іс Эрскинді елдегі ең табысты адвокат ретінде таныстырды. 1783 жылы ол біріншілік патентін алғанда, барлық қарыздарын өтеуге және 8-9 мың фунт стерлинг жинауға жеткілікті ақша тапқан. Ол Хэмпстедтегі Эвергрин вилласы және Линкольн Инн Филдсде үй сатып алуға мүмкіндік алды. Эрскин келесі жылы өткен жалпы сайлауда мандатын жоғалтып, Питт партиясы үлкен жетістікке жеткен кезде «Фокс шейіттерінің» біріне айналды, бірақ ол 1790 жылы мандатын қайта иеленді.

In the summer of 1778 Erskine was awarded a degree and was called to the Bar on 3 July. While many newly qualified barristers, especially those without contacts to put briefs their way, took years to establish themselves, Erskine's success was immediate and brilliant. His first case, that of Thomas Baillie, came to him by chance. The case involved the Greenwich Hospital for Seamen, of which Captain Baillie was lieutenant governor. Baillie had uncovered abuses in the management of the hospital and, having failed to interest the directors and governors of the hospital or the lords of the Admiralty, he published a pamphlet and was then sued by the agents of John Montagu, 4th Earl of Sandwich who was first lord of the Admiralty and had been placing his agents in positions of authority in the hospital. Hearing of a newly qualified barrister who had himself been a seaman and was sympathetic to his cause, Baillie appointed Erskine to his team although he already had four counsel. Erskine was the most junior, but it was his brilliant speech that won the case and exonerated Baillie. Despite a warning from the judge, Erskine attacked Lord Sandwich calling him "the dark mover behind the scene of iniquity". After his success in the Baillie case, Erskine had no shortage of work and a few months later was retained by Admiral Augustus Keppel in his court martial at Portsmouth. Keppel was acquitted and gave Erskine £1,000 in gratitude. For the first time in his life Erskine was financially secure. In 1781 Erskine had his first opportunity to address a jury when he defended Lord George Gordon who had been charged with high treason for instigating the anti Catholic riots of 1780. Erskine's defence not only achieved Gordon's acquittal but also dealt a blow to the English legal doctrine of constructive treason. The case established Erskine as the country's most successful barrister. By 1783, when he received a patent of precedence, he had earned enough to pay off all his debts and accumulate £8–9,000. He could afford a country house, Evergreen Villa, in Hampstead as well as a house in Lincoln's Inn Fields. Erskine lost his seat the following year in the general election, becoming one of "Fox's martyrs" when Pitt's party made large gains, although he would regain the seat in 1790.

Радикалдар мен реформаторларды қорғау

Парламенттік орынды жоғалту Эрскинге заңгерлік практикасына көңіл бөлді. 1786 жылы, отыз алты жасқа келгенде және адвокаттық тәжірибесі сегіз жылды құрағанда, ол былай деп жаза алды: «Мен өз мамандығымда жоғары жетістікке жеттім, қазіргі таңда адвокаттық қызметтегі ең жоғары деңгейге жеттім деп айта аламын. Алдағысы саяси жағдайға байланысты, ол қазіргі уақытта қолайсыз». 1780-ші жылдардағы маңызды істерінің бірі – Уильям Дэвис Шиплиді қорғауы болды. Шипли Сент-Асафтың деканы және Джонатан Шиплидің ұлы еді. Ол 1784 жылы Шрусбериде патшалық үкіметке қарсы жамандаушылық жазба жариялағаны үшін сотталды. Эрскиннің қорғанысы 1792 жылғы жамандау туралы заңға (32 Geo. 3. c. 60) нұсқау берді, ол жарияланымды жариялау мәселесін бұрын тек шешкен қазылар алқасы емес, судья шешуі керек екенін белгіледі. 1789 жылы ол кітап сатушы Джон Стокдейлдің қорғаушысы болды, ол Уоррен Хейстингсті қолдаған Джон Логанның памфлетін жариялағаны үшін патшалық үкіметке қарсы жамандаушылық жасады деп айыпталды, оның импичменті сол кезде жүріп жатты. Стокдейлдің ақталуына әкелген Эрскиннің сөйлеген сөзіне сәйкес, егер айыпталушының жазбасы тұтастай алғанда еркін және әділ талқылаудан аспаса, тіпті оның бөліктері жамандаушылық болуы мүмкін болса да, айыпты деп танылмауы керек. Генри Брогам оны Эрскиннің ең жақсы сөздерінің бірі деп санады: «Бұл барлық ағылшын заңгерлері қазылар алқасына сөйлеу өнерінің үлгісі деп санайды». Үш жылдан кейін ол достарының кеңесіне қарамастан, «Адам құқықтары» кітабының екінші бөлігін жариялағаннан кейін патшалық үкіметке қарсы жамандаушылық жасады деп айыпталған Томас Пейннің қорғауын қабылдады. Пейн ол болмаған кезде сотталды; ол Францияда еді. Эрскин халықтың өз үкіметін сынау, реформалау және өзгерту құқығын қорғады; ол еркін баспасөз үкіметтің қауіпсіздігін қамтамасыз етеді деп мәлімдеді. Бірақ бұл жағдайда оның аргументтері арнайы қазылар алқасын сендіре алмады, олар тіпті зейнетке шықпастан кінәлі деп үкім шығарды. Эрскиннің сөйлеген сөзі адвокаттардың тіпті танымал емес істерді де қабылдауы керек екені туралы сөздерімен есте қалады: «Мен әрқашан, кез келген қауіп-қатерге қарамастан, ағылшын адвокаттарының қадір-қасиетін, тәуелсіздігін және адалдығын сақтаймын, онсыз ағылшын конституциясының ең құнды бөлігі болып табылатын бейтарап сот төрелігі болуы мүмкін емес. Егер адвокат патша мен сотта отырған адам арасында тұрамын не тұрмаймын деуге рұқсат берілсе, Англияның бостандықтары сол сәтте аяқталады». Эрскиннің Пейнді қорғау шешімі оған 1786 жылы тағайындалған Уэльс принцінің прокуроры (заң кеңесшісі) лауазымынан айырылды. 1794 жылы Уильям Питтің үкіметі революциядан қорқып, парламенттік реформаны талап ететін адамдарға қарсы шаралар қабылдауды шешті. Хабеас корпус тоқтатылды және радикалды қоғамдардың он екі мүшесі тұтқындалып, мемлекетке опасыздық жасауға байланысты әртүрлі қылмыстарда айыпталды. Эрскин мен Викарий Гиббс олардың жетісіне қорғаушы болып тағайындалды. Олар өз қызметтері үшін ақы алмады, өйткені мемлекетке опасыздық жасады деп айыпталған адамдарды қорғау үшін ақы алу кәсіби емес деп саналды. 28 қазанда Олд-Бейлиде лорд-бас судья Эйр алдында аяқ киім жасаушы және Лондондық хатшылар қоғамының хатшысы Томас Харди сотталды. Сегіз күндік дәлелдемелер мен баяндамалардан кейін, соның ішінде Эрскиннің соңғы күні жеті сағаттық баяндамасы және бірнеше сағаттық талқылаудан кейін, қазылар алқасы кінәсіз деп шешті. Эрскин сырттағы қалың жұртшылық тарапынан батыр деп мақталып, оның аттарын (олар енді көрінбеді) босатып, көлігін көшелер арқылы тартты. Бірнеше адам мемлекетке опасыздық жасады деп бірлесіп айыпталған жағдайда, біріншісі ақталған жағдайда, қалғандарын босату әдеттегі нәрсе болғанымен, үкімет Джон Хорн Тук пен Джон Телуоллдың соттарын жалғастырды. Олар да Эрскин мен Викарий Гиббстің қорғауында ақталды және тек содан кейін ғана айыптау тоқтатылды. Көңілсіз үкімет тағы 800 адамды қамауға алуға рұқсат беру туралы бұйрықтарды жоюға мәжбүр болды. 1800 жылы Дербиширдегі Хартсхорн елінің иесі Уильям Бейли Кант осы істердегі рөлі үшін оны Эрскинге қалдырды. Эрскиннің кейінірек мансабындағы маңызды істерінің бірі – Джеймс Хэдфилдтің ісі болды, ол бұрынғы солдат, ол Дрюри-Лейн театрында патшаға оқ атқан. Оқ өтпеді және Хэдфилд мемлекетке опасыздық жасады деп айыпталды. Эрскин Хэдфилдтің кейде ерекше мінез-құлқына куәлік берген көптеген куәгерлерді, Хэдфилд шайқаста алған бас жарақатының сипатын растаған хирургты және Хэдфилдтің есі дұрыс емес екенін дәлелдеген дәрігер Александр Крихтонды шақырды. Эрскин Хэдфилд ақылды көрінуі мүмкін болғанымен, ол сандыққа түсіп, әрекеттерін бақылай алмағанын айтты. Ол былай деп қорытындылады: «Мен сіздерді осы бақытсыз тұтқынның менің есімдегі ақылсыздық шеңберіне енетініне, ал оның іс-әрекеті осы аурудың тікелей және толық нәтижесі екеніне көндіруім керек». Судья лорд Кенон Эрскиннің дәлелдері мен аргументтеріне көнді және сотты тоқтатты, Хэдфилдті ақтады және оны ұстауға бұйрық берді. Сотқа екі парламенттік актінің қабылдануына әкелді: 1800 жылғы қылмыстық ақылсыздық заңы, ол ақылсыздық салдарынан қылмыс жасағаны үшін ақталған адамдарды ұстауға рұқсат берді, және 1800 жылғы мемлекетке опасыздық заңы.

The loss of his parliamentary seat enabled Erskine to concentrate on his legal practice. In 1786, when he was thirty six years old and had been practising at the Bar for only eight years, he was able to write: "I continue highly successful in my profession, being now, I may say, as high as I can go at the Bar. The rest depends on politics, which at present are adverse." Amongst his notable cases in 1780s was his successful defence of William Davies Shipley, dean of St Asaph (and son of Jonathan Shipley) who was tried in 1784 at Shrewsbury for seditious libel for publishing Principles of Government, in a Dialogue between a Gentleman and a Farmer, a tract by his brother in law Sir William Jones advancing radical views on the relationship between subjects and the state. Erskine's defence anticipated the Libel Act 1792 (32 Geo. 3. c. 60), which laid down the principle that it is for the jury (who previously had only decided the question of publication) and not the judge to decide whether or not a publication is a libel. In 1789 he was counsel for John Stockdale, a bookseller, who was charged with seditious libel in publishing John Logan's pamphlet in support of Warren Hastings, whose impeachment was then proceeding. Erskine's speech, which resulted in the Stockdale's acquittal, argued that a defendant should not be convicted if his composition, taken as a whole, did not go beyond a free and fair discussion, even if selected passages might be libellous. Henry Brougham considered this to be one of Erskine's finest speeches: "It is justly regarded, by all English lawyers, as a consummate specimen of the art of addressing a jury". Three years later he would, against the advice of his friends, take on the defence of Thomas Paine who had been charged with seditious libel after the publication of the second part of his Rights of Man. Paine was tried in his absence; he was in France. Erskine argued for the right of a people to criticise, reform and change its government; he made the point that a free press produces security in the government. But in this case his arguments failed to convince the special jury, who returned a verdict of guilty without even retiring. Erskine's speech is also remembered for a passage on the duty of barristers to take on even unpopular cases: "I will for ever, at all hazards, assert the dignity, independence, and integrity of the English Bar, without which impartial justice, the most valuable part of the English constitution, can have no existence. From the moment that any advocate can be permitted to say that he will or will not stand between the Crown and the subject arraigned in the court where he daily sits to practise, from that moment the liberties of England are at an end." Erskine's decision to defend Paine cost him his position as attorney general (legal advisor) to the Prince of Wales, to which he had been appointed in 1786. In 1794 William Pitt's government, fearful of a revolution, decided to take action against people who were campaigning for parliamentary reform. Habeas corpus was suspended and twelve members of radical societies were imprisoned and charged with a variety of offences amounting to high treason. Erskine and Vicary Gibbs were assigned as counsel to seven of them. They were not paid for their services, as it was considered unprofessional to take fees for defending people charged with high treason. The treason trials began on 28 October before Lord Chief Justice Eyre at the Old Bailey with the trial of Thomas Hardy, a shoemaker and secretary of the London Corresponding Society. After eight days of evidence and speeches, including Erskine's seven hour speech on the final day, and several hours deliberation, the jury returned a verdict of not guilty. Erskine was hailed as a hero by the crowds outside who unharnessed his horses (which he never saw again) and pulled his carriage through the streets. Although it was usual in cases where several people were jointly charged with high treason to discharge the rest if the first was acquitted, the government persisted with the trials of John Horne Tooke and John Thelwall. They too, defended by Erskine and Vicary Gibbs, were acquitted and it was only then that the prosecution was halted. A disappointed government had to scrap a further 800 warrants of arrest. In 1800, the owner of the Manor of Hartshorne, Derbyshire, William Bailey Cant, left it to Erskine, in recognition of his role in these cases. Notable amongst the later cases of Erskine's career was that of James Hadfield, a former soldier who had fired a shot at the king in Drury Lane Theatre. The shot missed and Hadfield was charged with treason. Erskine called a large number of witnesses who testified to Hadfield's sometimes bizarre behaviour, a surgeon who testified to the nature of the head injuries that Hadfield had sustained in battle, and a doctor, Alexander Crichton, who gave evidence that Hadfield was insane. Erskine argued that, although Hadfield could appear rational, he was in the grip of a delusion and could not control his actions. He summed up: "I must convince you, not only that the unhappy prisoner was a lunatic, within my own definition of lunacy, but that the act in question was the immediate unqualified offspring of the disease". The judge, Lord Kenyon, was convinced by Erskine's evidence and argument and stopped the trial, acquitted Hadfield and ordered him to be detained. The trial led to two acts of parliament: the Criminal Lunatics Act 1800 which provided for the detention of people who were acquitted of a crime by reason of insanity, and the Treason Act 1800.

Лорд-канцлер

1806 жылы Эрскинге Уильям Питт қайтыс болғаннан кейін Лорд Гренвилл мен Чарльз Фокс құрған «Барлық таланттар» министрлігінде лорд-канцлерлік қызметі ұсынылды. Фокс бастапқыда Эрскинге Лорд-канцлерлікке тағайындалған судьяның орнына Жалпы соттардың немесе Корольдік соттың бас судьясы болуды ұсынуды жоспарлаған. Бірақ Корольдік соттың бас судьясы Лорд Элленборо және Жалпы соттардың бас судьясы сэр Джеймс Мэнсфилд канцлерлік қызметтен бас тартты. Сондықтан Эрскин, Канцелярияда тәжірибесі болмаса да, тағайындалды. 1806 жылдың 10 ақпанында ол лорд-канцлер болып жарияланды. Корнуолл герцогтігін мұра еткен Уэльс принці Корнуолл графтығындағы Рестормель қамалының бароны Эрскин атағын таңдады, ал «қалыптасу сот алқасымен» деген ұранның өзі Эрскиннің ойлап тапқан нәрсесі еді. Оның Лорд Мелвиллді сотқа шақыру ісін жүргізуіне көптеген адамдар риза болды. Лордтар Гренвилл, Спенсер және Элленборомен бірге Эрскин патшаның қызы Каролина Брансуиктің мінез-құлқына қатысты «күмәнді тергеу» деп аталған іс бойынша тексеруді тапсырды.