Арнольд Шёнберг ұсынған диссонанстың азаттығы – атональдық музыканы негіздеуші идея. Ивес, Рудьяр, Эллингтон сияқты композиторлар да қолдады. Жаңа музыка жолы!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дисонанстың азаттығы – композитор Арнольд Шенберг және оның шәкірті Антон Веберн сияқты басқалар ұсынған ұғым немесе мақсат болды, Веберн оны «Жаңа музыкаға жол» деп атады. Бұл тіркес алғаш рет 1926 жылы Шенбергтің «Пікір немесе түсінік?» атты мақаласында қолданылды. Оны атоналдылықты негіздеуге арналған мета-әңгіме ретінде қарастыруға болады. Музыка зерттеушісі Джим Самсон былай сипаттайды:
The emancipation of the dissonance was a concept or goal put forth by composer Arnold Schoenberg and others, including his pupil Anton Webern, who styled it The Path to the New Music. The phrase first appears in Schoenberg's 1926 essay "Opinion or Insight?". It may be described as a metanarrative to justify atonality. The musicologist Jim Samson describes:
Шолу
Чарльз Айвс, Дэн Рудьяр, Дьюк Эллингтон және Лу Харрисон сияқты композиторлар диссонанстың азаттығын қоғам мен адамзаттың азаттығымен байланыстырды. Майкл Бройлс Айвстың "Majority" әнін "сиқырлы сөз, халыққа деген сенімнің мистикалық білдірілімі" деп атайды. Дьюк Эллингтон журналистке кейбір шығармаларын орындағаннан кейін: "Осы – қаралардың өмірі. Диссонанс – Америкадағы біздің өмір салтымыз. Біз бөлекпіз, бірақ тұтас бөлігіміз" деді. Лу Харрисон Карл Рэгглстың контрапунктын "өз өмірін сүретін ән жолдарының қауымдастығы, бірігіп жұмыс істегенде алға немесе артқа қадам баспауға тырысатын" деп сипаттады. Рудьяр өзінің "Диссонанстық үйлесім" кітабына "Музыкалық және әлеуметтік ұйымдастырудың жаңа принципі" деген қосымша тақырып берді, онда: "Диссонанстық музыка – нағыз және рухани демократияның музыкасы; әмбебап бауырластықтың музыкасы; жеке тұлға емес, еркін рухтардың музыкасы. Ол тональностьты жояды, дәл сол сияқты нағыз буддистік реформа қастықтарды монахтардың бауырластығына айналдырды, өйткені буддизм – рухани демократияның өзі" деп жазды. Гармониялық қатарлар, мысалы Рамо сияқтылар консонансқа дәлел ретінде қолданылған және қолданылуда, ал гармониялық қатарлар жиі физикалық немесе психоакустикалық негіз ретінде уақыт өте келе гармониялық қатарда одан ары-бері кездесетін интервалдар мен аккордтардың біртіндеп азаттығын түсіндіру үшін қолданылады, Генри Коуэлл өзінің тональдық кластерлерін қорғағанда айтқандай. Кейбіреулер бұлар диссонанс емес, гармониялық қатардағы жоғарырақ және демек күрделірек консонанстар дейді. Жан Жак Наттиз сілтеме жасайтын музыкатанушы Жак Шейли келесі схеманы ұсынады, ол ұсынған нақты уақыт жолағы:
Composers such as Charles Ives, Dane Rudhyar, Duke Ellington, and Lou Harrison connected the emancipation of the dissonance with the emancipation of society and humanity. Michael Broyles calls Ives' tone cluster rich song "Majority" as "an incantation, a mystical statement of belief in the masses or the people". Duke Ellington, after playing some of his pieces for a journalist, said, "That's the Negro's life Hear that chord! Dissonance is our way of life in America. We are something apart, yet an integral part". Lou Harrison described Carl Ruggles's counterpoint as "a community of singing lines, living a life of its own, . careful not to get ahead or behind in its rhythmic cooperation with the others". Rudhyar gave the subtitle "A New Principle of Musical and Social Organization" to his book Dissonant Harmony, writing, "Dissonant music is thus the music of true and spiritual Democracy; the music of universal brotherhoods; music of Free Souls, not of personalities. It abolishes tonalities, exactly as the real Buddhistic Reformation abolished castes into the Brotherhood of Monks; for Buddhism is nothing but spiritual Democracy". Just as the harmonic series was and is used as a justification for consonance, such as by Rameau, among others, the harmonic series is often used as physical or psychoacoustic justification for the gradual emancipation of intervals and chords found further and further up the harmonic series over time, such as is argued by Henry Cowell in defense of his tone clusters. Some argue further that they are not dissonances, but consonances higher up the harmonic series and thus more complex. The musicologist Jacques Chailley, cited by Jean Jacques Nattiez, gives the following diagram, a specific timeline he proposes:
Томас Дж. Харрисонның 1996 жылғы "Диссонанстың азаттығы" кітабы, сол кездегі өнердегі басқа да қозғалыстарды іздеу үшін Шенбергтің "революциясын" пайдаланады.
A 1996 book by Thomas J. Harrison, 1910, the Emancipation of Dissonance, uses Schoenberg's "revolution" to trace other movements in the arts around that time.