Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Джованни Боттезини (22 желтоқсан 1821 – 7 шілде 1889) – итальяндық романтизм дәуірінің композиторы, дирижер және контрабас виртуозы.
Giovanni Bottesini (22 December 1821 – 7 July 1889) was an Italian Romantic composer, conductor, and a double bass virtuoso.
Өмірбаян
Ломбардияның Крема қаласында туған ол, музыканың негіздерін әкесінен – шебер кларнетші және композитордан жас кезінде үйренді. Он бір жасқа толғанға дейін Кремадағы Театро Социаледе тимпаниде орындады. Скрипканы Карло Кольятиден оқыды, бірақ ерекше жағдай болмағанда осы аспапта оқуын жалғастырған болар еді. 1835 жылы әкесі оны Милан консерваториясына қабылдауға тырысты, алайда Боттезини отбасының қаржылық мүмкіндігі шектеулі болғандықтан, стипендия алу қажет болды. Бос орын тек екі бағыт бойынша болды: контрабас және фагот. Ол бірнеше апта ішінде контрабас стипендиясына қатысуға сәтті дайындалды. Төрт жыл өткен соң, сол заманғы стандарттармен салыстырғанда, өте қысқа мерзімде ол жеке орындағаны үшін 300 франк көлемінде сыйлық алып, консерваторияны тәмамдады. Бұл ақшаға Карло Джузеппе Тесторе жасаған аспап сатып алынды, содан кейін "контрабастың Паганиниі" ретінде әлемдік мансабы басталды. Оның «Лучия ди Ламмермур», «И пуритани», «Беатриче ди Тенда» және әсіресе «Ла соннамбула» шығармаларына жасаған фантазиялары – аспапта шеберлікке жеткен музыканттар арасында әлі де танымал виртуоздық туындылар. Боттезини бұрын аталған опералардан өзге үш опера да жазды: «Il Diavolo della Notte» (Милан, 1859); «Vinciguerra» (Париж, 1870); және «Ero e Leandro» (Турин, 1880). Соңғы операның либреттосын Ариго Боито жазды, кейіннен Луиджи Манчинелли осы либреттоға музыка жазды. Ол сондай-ақ 1887 жылы Норвич фестивалінде қойылған «Оливет бақшасы» (либретто авторы – Джозеф Беннетт) атты діни оратория, он бір скрипкалық квартет, скрипкалық квартет пен контрабасқа арналған квинтет, сонымен қатар контрабасқа арналған көптеген шығармалар жазды, олардың ішінде жеке контрабасқа арналған екі концерт, бастапқыда екі контрабасқа арналған «Gran Duo Concertante», екі контрабасқа арналған «Passione Amorosa», контрабас пен фортепианоға арналған көптеген шығармалар және оқулық («Контрабасқа толық оқу жолы») кірді. 1888 жылы Вердидің ұсынысымен Парма консерваториясының директоры болып тағайындалды. Боттезини 1889 жылдың 7 шілдесінде Пармада қайтыс болды. Оның жеке орындауға арналған шығармалары бүгінгі күнге дейін шебер контрабасшілер үшін стандартты репертуар болып табылады. Боттезини 1849 жылдың 20 маусымында Лондон қаласындағы Англия банкі ложасында (№263) масондыққа қабылданды.
Born in Crema, Lombardy, he was taught the rudiments of music by his father, an accomplished clarinetist and composer, at a young age and had played timpani in Crema with the Teatro Sociale before the age of eleven. He studied violin with Carlo Cogliati, and probably would have continued on this instrument except for a unique turn of events. His father sought a place for him in the Milan Conservatory in 1835, but due to the Bottesini family's lack of money, Bottesini needed a scholarship. Only two positions were available: double bass and bassoon. He prepared a successful audition for the double bass scholarship in a matter of weeks. Only four years later, a surprisingly short time by the standards of the day, he left with a prize of 300 francs for solo playing. This money financed the acquisition of an instrument of Carlo Giuseppe Testore, and a globe trotting career as "the Paganini of the Double Bass" was launched. His fantasies on Lucia di Lammermoor, I puritani, Beatrice di Tenda and especially La sonnambula are virtuosic tours de force that are still popular with those who are highly accomplished on the instrument. Bottesini wrote three operas besides those previously mentioned: Il Diavolo della Notte (Milan, 1859); Vinciguerra (Paris, 1870); and Ero e Leandro (Turin, 1880), the last named to a libretto by Arrigo Boito, which was subsequently set by Luigi Mancinelli. He also wrote The Garden of Olivet, a devotional oratorio (libretto by Joseph Bennett), which was produced at the Norwich festival in 1887, eleven string quartets, a quintet for string quartet and double bass, and many works for the double bass, including two concertos for solo double bass, the Gran Duo Concertante (originally) for two double basses, Passione Amorosa for two double basses, numerous pieces for double bass and piano, and an instructional book ("Complete Method for Double Bass"). Shortly before his death, in 1888 he was appointed director of Parma Conservatory on Verdi's recommendation. Bottesini died in Parma on 7 July 1889. His solo works remain standard repertoire for accomplished double bassists to this day. Bottesini was a freemason, initiated 20 June 1849, in the Bank of England Lodge No. 263, London.
Жеке өмір
Боттесини екі рет үйленді. Біріншіден, 1849 жылғы 23 тамызда ол Лондонның Сардиния капелласында итальяндық биші Тереза Ревеланиге үйленді. Екіншіден, 26 жылдық қарым-қатынастан кейін, 1878 жылғы 14 қазанда ағылшын-испан опера әншісі Клаудина Фиорентиниге үйленді, оның нағыз аты Флорентин Уильямс еді. Олар бірге асырап алған қызы, Провиденсаны тәрбиеледі.
Bottesini married twice. Firstly, on 23 August 1849 he married the Italian dancer Teresa Revelani at the Sardinian Chapel in London. Secondly, on 14 October 1878, after a 26 year long relationship, he married the Anglo Spanish opera singer Claudina Fiorentini whose real name was Florentine Williams. Together they had one adopted daughter, Provvidenza.
Контрабас аспаптарының Паганиниі
Ботезини кеңінен танымал болды, және оның бас аспаптағы виртуоздық шеберлігі Паганинидің скрипкадағы шеберлігімен теңестірілді. Боттезинидің (Спергер мен Драгонетти сияқты) бас техникасына қосқан үлесінің арқасында, көптеген адамдар контрабасты жан-жақты және әмбебап аспап деп санайды. Көптеген виртуоз бас орындаушылары контрабастың алғашқы өркендеуінен шабыт алады. Боттезинидің басы ерекше дыбысы бар бірегей аспап деп есептелді. Ол 1716 жылы Карло Антонио Тесторе жасаған. Аспапты бірнеше белгісіз бас орындаушылары пайдаланған. 1830 жылдары Милан қаласындағы қуыршақ театрының сахнасының артында аспап жоғалуға айналуға жақын болды. Боттезини 1838 жылы Тесторе аспабын 900 лираға сатып алды. Кейіннен Тесторе басы төрт тартылған аспапқа, содан кейін үш тартылған аспапқа өзгертілді. Бірақ, ақырында ол қайтадан төрт тартылған аспапқа келтірілді және қазір Жапониядағы жеке коллекционердің меншігінде. Боттезини сондай-ақ контрабас үшін француз стиліндегі иінді ұстау тәсілін қолданған алғашқы орындаушылардың бірі болды. Бұл стиль бұрын тек скрипкашылар, альтшылар және виолончельшілер ғана қолданған.
Bottesini was widely acclaimed, and his virtuosic skill in the bass paralleled that of Paganini himself on the violin. Because of the contributions of Bottesini (along with those of Sperger and Dragonetti) to bass technique, many have come to view the double bass as a diverse and versatile instrument. Most notably there are many virtuoso bass players who draw inspiration from the early renaissance of the double bass. Bottesini's bass was said to be a unique instrument with a remarkable sound. It was built by Carlo Antonio Testore in 1716. The instrument was owned by several unknown bass players. It nearly met its end in the 1830s as it sat backstage in a marionette theater in Milan. Bottesini purchased the Testore in 1838 for 900 lire. The Testore bass was later converted back to a four stringed instrument, and then to a three. Eventually, it was changed back to a four string configuration and is now in the possession of a private collector in Japan. Bottesini was also one of the first performers to adopt the French style bow grip for the double bass. This style was previously used solely by violinists, violists and cellists.