Генри Хавелок Эллис (1859-1939) – британдық дәрігер, сексолог, эвгеникалық, психоанализді дамытуға үлес қосып, гомосексуализм және транссексуалдық туралы зерттеулер жасаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дәрігер, евгеник, жазушы және әлеуметтік реформатор (1859–1939)
British physician, eugenicist, writer, and social reformer (1859–1939)
Генри Хавлок Эллис (2 ақпан 1859 – 8 шілде 1939) – ағылшын-француз дәрігері, евгеник, жазушы, прогрессивті ойшыл және әлеуметтік реформатор, адамның жыныстық қатынасын зерттеген. Ол 1897 жылы гомосексуализм туралы ағылшын тіліндегі алғашқы медициналық оқулықты бірлесіп жазды, сондай-ақ түрлі жыныстық тәжірибелер мен ұмтылыстар, әрі трансгендерлік психология туралы еңбектер жариялады. Ол кейін психоанализде қабылданған нарциссизм және автоэротизм тұжырымдамаларын дамытты. Эллис психоделикалық препараттарды зерттеудің алғашқы зерттеушілерінің қатарында болды және 1896 жылы өзі жүргізген мескалинмен тәжірибесі туралы халыққа жария етілген алғашқы жазбаша есептердің авторы еді. Ол евгениканы қолдады және 1909 жылдан 1912 жылға дейін Евгеника қоғамының 16 вице-президентінің бірі болды.
Henry Havelock Ellis (2 February 1859 – 8 July 1939) was an English French physician, eugenicist, writer, progressive intellectual and social reformer who studied human sexuality. He co wrote the first medical textbook in English on homosexuality in 1897, and also published works on a variety of sexual practices and inclinations, as well as on transgender psychology. He developed the notions of narcissism and autoeroticism, later adopted by psychoanalysis. Ellis was among the pioneering investigators of psychedelic drugs and the author of one of the first written reports to the public about an experience with mescaline, which he conducted on himself in 1896. He supported eugenics and served as one of 16 vice presidents of the Eugenics Society from 1909 to 1912.
Ерте өмір және мансап
Эллис, Эдвард Пеппен Эллис пен Сюзанна Мэри Уитлидің ұлы, Суррейдің Кройдон қаласында (қазіргі Ұлы Лондонның бөлігі) дүниеге келді. Оның төрт қарындасы болды, олардың ешқайсысы үйленбеді. Әкесі теңіз капитаны және англикан, ал анасы теңіз капитанының қызы еді, теңізде немесе теңіз жағасында тұратын көптеген туыстары болды. Ол жеті жасында әкесімен бірге саяхатқа шықты, олар Сидней, Австралия; Каллао, Перу; және Антверпен, Бельгия қалаларына тоқтады. Оралғаннан кейін Эллис Уимблдон маңындағы француз және неміс колледжінде оқыды, сосын Митчемдегі мектепке барып оқыды. 1875 жылдың сәуір айында Эллис әкесінің кемесімен Австралияға аттанды. Сиднейге келгеннен кейін көп ұзамай ол жеке мектепте ұстаз болып жұмысқа орналасты. Бірақ оның жеткілікті дайындығы болмағандықтан, жұмыстан шығарылды және Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Каркоардан бірнеше шақырым жерде тұратын бір отбасының тәрбиешісі болды. Ол онда бір жыл тұрды, сосын Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Графтон қаласындағы гимназияда ұстаздық қызметке кірісті. Мектеп директоры қайтыс болғандықтан, Эллис сол жылы мектепті басқарды, бірақ үлкен жетістікке жете алмады. Жыл соңында ол Сиднейге қайтып оралды және үш айлық оқудан кейін екі мемлекеттік жартылай күндік бастауыш мектептің басшысы болды: біреуі – Жаңа Оңтүстік Уэльстің Скон қаласына жақын орналасқан Спаркс Крикте, екіншісі – Джанкшн Крикте. Ол бір жыл бойы Спаркс Криктегі мектеп үйінде тұрды. Өзінің өмірбаянында ол былай деп жазды: «Австралияда мен дене саулығымды жақсарттым, жан тыныштығына қол жеткіздім, өмірлік мақсатым ашылды, кәсіби жолымды таңдауға мүмкіндік алдым, мен әдебиетте суретші болдым; осы бес нәрсе менің өмірімдегі барлық қызметімді қамтыды. Олардың кейбіреулеріне Австралияның ортасының көмегінсіз де жетер едім, бірақ бәріне емес, ал көптегендеріне Ливерпуль тауларының уақытша уысынан құтылмасам, ешқашан жете алмас едім».
Ellis, son of Edward Peppen Ellis and Susannah Mary Wheatley, was born in Croydon, Surrey (now part of Greater London). He had four sisters, none of whom married. His father was a sea captain and an Anglican, while his mother was the daughter of a sea captain who had many other relatives that lived on or near the sea. When he was seven his father took him on one of his voyages, during which they called at Sydney, Australia; Callao, Peru; and Antwerp, Belgium. After his return, Ellis attended the French and German College near Wimbledon, and afterward attended a school in Mitcham. In April 1875, Ellis sailed on his father's ship for Australia; soon after his arrival in Sydney, he obtained a position as a master at a private school. After the discovery of his lack of training, he was fired and became a tutor for a family living a few miles from Carcoar, New South Wales. He spent a year there and then obtained a position as a master at a grammar school in Grafton, New South Wales. The headmaster had died and Ellis carried on at the school for that year, but was unsuccessful. At the end of the year, he returned to Sydney and, after three months' training, was given charge of two government part time elementary schools, one at Sparkes Creek, near Scone, New South Wales, and the other at Junction Creek. He lived at the school house on Sparkes Creek for a year. He wrote in his autobiography, "In Australia, I gained health of body, I attained peace of soul, my life task was revealed to me, I was able to decide on a professional vocation, I became an artist in literature; these five points covered the whole activity of my life in the world. Some of them I should doubtless have reached without the aid of the Australian environment, scarcely all, and most of them I could never have achieved so completely if chance had not cast me into the solitude of the Liverpool Range."
Медицина және психология
Эллис 1879 жылдың сәуір айында Англияға оралды. Ол сексуалдық зерттеулермен айналысуға шешім қабылдаған еді және алғашқы қадамы – дәрігерлік біліктілік алу екенін түсінді. Ол Санкт-Томас ауруханасының медициналық мектебінде оқыды, қазір ол Лондон Корольдік колледжінің бөлігі, бірақ тұрақты медициналық тәжірибесі болған жоқ. Оның оқуына шағын мұра және Елизавета мен Яков дәуірінен бұрынғы, аса танылмаған пьесалардың «Мермейд» сериясындағы еңбектерін редакциялаудан түскен табыс көмектесті. 1883 жылы ол «Жаңа өмір» қоғамына қосылды, онда басқа әлеуметтік реформаторлар – Элеонора Маркс, Эдвард Карпентер және Джордж Бернард Шоупен танысты. Эллистің «Сексуалдық инверсия» кітабының 1897 жылы ағылшын тіліне аударылған нұсқасы, Джон Аддингтон Саймондспен бірлесіп жазылған және 1896 жылы неміс тілінде жарық көрген, гомосексуализм туралы алғашқы ағылшын медициналық оқулығы болды. Онда еркектер арасындағы гомосексуалистік қатынастар сипатталады. Эллис гомосексуализмді ауру, аморальдық немесе қылмыс деп санамағандықтан, гомосексуализм туралы алғашқы объективті зерттеуді жазды. Бұл еңбекте бір жынысты махаббаттың жас және гендерлік шектеулерден асып түсетіні айтылады. Сондай-ақ, шығармада бисексуал термині жиі қолданылады. Кітаптың бірінші басылымын Саймондстың мұрагері сатып алды және екінші басылымда Саймондстың есімін атауға тыйым салды. 1897 жылы кітап сатушы Эллистің кітабын сақтағаны үшін сотталды. Гомосексуализм термині Эллиске жатқызылғанымен, ол 1897 жылы: «Гомосексуализм – варварлық гибридтік сөз, мен оған жауапкершілік алмаймын» деп жазды. Шындығында, гомосексуализм сөзін 1868 жылы венгр жазушысы Карл Мария Кертбени ойлап тапқан. Эллис автоэротизм және нарциссизм психологиялық концепцияларын дамырған болуы мүмкін, олар кейіннен Зигмунд Фрейдпен одан әрі жетілдірілді. Эллистің ықпалы Радклиф Холлға жеткен болуы мүмкін, ол «Сексуалдық инверсия» жарық көрген кезде шамамен 17 жаста болған. Кейін ол өзін «сексуалдық инверт» деп атады және «Мисс Огилви өзін табады» және «Жалғыздық құдыры» романдарында әйелдердің «сексуалдық инверттері» туралы жазды. 1928 жылдың 14 мамырында Эллис «Жалғыздық құдыры» ісінің сот отырысында куәгерлік беруден бас тартқанда, Норман Хейр оның орнына куәгер болып келуге тиіс болды, бірақ ешқандай куәгер шақырылмады.
Ellis returned to England in April 1879. He had decided to take up the study of sex and felt his first step must be to qualify as a physician. He studied at St Thomas's Hospital Medical School, now part of King's College London, but never had a regular medical practice. His training was aided by a small legacy and also income earned from editing works in the Mermaid Series of lesser known Elizabethan and Jacobean drama. He joined The Fellowship of the New Life in 1883, meeting other social reformers Eleanor Marx, Edward Carpenter and George Bernard Shaw. The 1897 English translation of Ellis's book Sexual Inversion, co authored with John Addington Symonds and originally published in German in 1896, was the first English medical textbook on homosexuality. It describes male homosexual relations. Ellis wrote the first objective study of homosexuality, as he did not characterise it as a disease, immoral, or a crime. The work assumes that same sex love transcended age taboos as well as gender taboo. The work also uses the term bisexual throughout. The first edition of the book was bought out by the executor of Symond's estate, who forbade any mention of Symonds in the second edition. In 1897 a bookseller was prosecuted for stocking Ellis's book. Although the term homosexual is attributed to Ellis, he wrote in 1897, "'Homosexual' is a barbarously hybrid word, and I claim no responsibility for it." In fact, the word homosexual was coined in 1868 by the Hungarian author Karl Maria Kertbeny. Ellis may have developed psychological concepts of autoeroticism and narcissism, both of which were later developed further by Sigmund Freud. Ellis's influence may have reached Radclyffe Hall, who would have been about 17 years old at the time Sexual Inversion was published. She later referred to herself as a sexual invert and wrote of female "sexual inverts" in Miss Ogilvy Finds Herself and The Well of Loneliness. When Ellis bowed out as the star witness in the trial of The Well of Loneliness on 14 May 1928, Norman Haire was set to replace him but no witnesses were called.
Эонизм
Эллис қазіргі кезде трансгендерлік құбылыстар деп аталатын құбылыстарды зерттеді. Магнус Хиршфельдпен бірге Хавелок Эллис гомосексуализмнен бөлек және ерекше жаңа санатты орнатуда сексология тарихындағы маңызды тұлға саналады. Хиршфельдтің трансвестизм туралы зерттеулерімен таныс болған, бірақ оның терминологиясына келіспеген Эллис 1913 жылы осы құбылысты сипаттау үшін «сексо-эстетикалық инверсия» терминін ұсынды. 1920 жылы ол «эонизм» терминін енгізді, оны тарихи тұлға – Шевалье д’Эонның есімінен алған. Эллис түсіндірді:
Ellis studied what today are called transgender phenomena. Together with Magnus Hirschfeld, Havelock Ellis is considered a major figure in the history of sexology to establish a new category that was separate and distinct from homosexuality. Aware of Hirschfeld's studies of transvestism, but disagreeing with his terminology, in 1913 Ellis proposed the term sexo aesthetic inversion to describe the phenomenon. In 1920 he coined the term eonism, which he derived from the name of a historical figure, the Chevalier d'Éon. Ellis explained:
Психикалық тұрғыдан алғанда, менің ойымша, эонист – еліктеудің және қадірленген нысанмен теңесудің эстетикалық көзқарасын жоғары дәрежеде бейнелейді. Әрбір ер адам өзі сүйген әйелмен өзін теңестіруі – қалыпты жағдай. Эонист осы теңесуді шамадан тыс алып кетеді, бұл оның сезімтал және әйелдік жаратылысымен ынталандырылады, ол невроздық негізде еркектік сексуалдық жетілмеушілікпен байланысты. Эллис эонизмді «өте кең таралған аномалия» деп тапты және «сексуалдық ауытқулардың арасында гомосексуализмнен кейінгі жиіліктегі» құбылыс деп санап, оны «сексуалдық дамудың өтпелі немесе аралық формалары» қатарына жатқызды. Фрейдтік дәстүрдегідей, Эллис «анаға тым жақын байланыс» эонизмді ынталандыруы мүмкін деп болжады, сонымен қатар ол «мүмкін, бұл эндокриндік тепе-теңдіктің бұзылуына себеп болады» деген пікірде болды. Эллистің «Менің өмірімде» атты автобиографиясында, оның достары оның сексуалдық сарапшы ретінде танылуына қатты риза болды. Кейбіреулері оның 60 жасқа дейін импотенциядан зардап шеккенін білді. Кейін ол әйелдің зәр шығаруын көру арқылы қоздырылатынын анықтады. Эллис осыны «ундинизм» деп атады. Әйелі қайтыс болғаннан кейін Эллис француз әйелі Франсуаза Лафиттпен (әлдеқайда танымал Франсуаза Делиль) қарым-қатынас құрды.
On the psychic side, as I view it, the Eonist is embodying, in an extreme degree, the aesthetic attitude of imitation of, and identification with, the admired object. It is normal for a man to identify himself with the woman he loves. The Eonist carries that identification too far, stimulated by a sensitive and feminine element in himself which is associated with a rather defective virile sexuality on what may be a neurotic basis. Ellis found eonism to be "a remarkably common anomaly", and "next in frequency to homosexuality among sexual deviations", and categorized it as "among the transitional or intermediate forms of sexuality". As in the Freudian tradition, Ellis postulated that a "too close attachment to the mother" may encourage eonism, but also considered that it "probably invokes some defective endocrine balance". According to Ellis in My Life, his friends were much amused at his being considered an expert on sex. Some knew that he reportedly suffered from impotence until the age of 60. He then discovered that he could become aroused by the sight of a woman urinating. Ellis named this "undinism". After his wife died, Ellis formed a relationship with a French woman, Françoise Lafitte (better known as Françoise Delisle).
Эвгеника
Эллис евгениканы қолдаушы болды. Ол Евгеника білім беру қоғамының вице-президенті қызметін атқарды және осы тақырыпта, соның ішінде «Әлеуметтік гигиенаның міндеті» еңбегінде жазды:
Ellis was a supporter of eugenics. He served as vice president to the Eugenics Education Society and wrote on the subject, among others, in The Task of Social Hygiene:
Соңында, көрінеді, жеке немесе мемлекеттік болсын, барлық жеке фактілер – биологиялық және психикалық, қалыпты және аурулы – тиісінше және жүйелі түрде тіркелетін жалпы жүйе, егер біз жарысты жалғастыруға ең лайықты немесе ең лайықсыз адамдарды анықтау үшін нақты нұсқау алатын болсақ, сөзсіз қажет болады. Жаны ашыған адам қаңғыбасқа тиын лақтырады, одан да терең сезімтал адам оған үй салады, осылай ол қайыр сұрау қажеттігінен құтылады; бірақ, мүмкін, ең радикалды ашыққан адам – қаңғыбас туылмауына қол жеткізеді. Оның ерте жазбаларында Эллис нәсілдік иерархиялар жүйесінің бар екендігі туралы пікірмен келіскені және батыс емес мәдениеттер «төменгі нәсілдер» деп есептелгені анық көрінеді. Евгеникалық тақырыптар туралы тікелей сөйлемес бұрын, ол осы «төменгі нәсілдердегі» гомосексуализмнің кең таралғандығын мінез-құлықтың жалпыға ортақ екендігін көрсету үшін пайдаланды. Эллис «Сексуалдық инверсиялар» еңбегінде Ұлыбританиядағы гомосексуализмнің көптеген жағдайларын ұсынғанда, ол әрқашан субъектінің нәсілін және адамның «тегінің» денсаулығын атап өтуге тырысты, оған олардың нейропатиялық жағдайлары мен ата-аналарының денсаулығы кірді. Алайда, Эллис гомосексуализмді евгениканың белсенді түрде қарастыру қажетті мәселе деп санамағанын, өйткені ол бұл практика қоғамда қабылданғаннан кейін гомосексуалистік бейімділіктері бар адамдар үйленбеуді таңдайтынын және осылайша «гомосексуалистік тұқым қуалауды» тоқтатуға болатынын сезінді. Социологиялық қоғамдағы пікірталас кезінде Эллис евгеник Фрэнсис Гальтонмен хат алмасып, ол некеге шектеулерді қолдап, баяндама жасады. Гальтон евгениканы үй жануарларын өсірумен салыстырса, Эллис евгеникалық ережелерді халыққа қолдану алдында үлкен сақтық қажет деп ойлады, өйткені «біз әлі тұқым қуалаудың қаншалықты нәзік және кең ауқымды екенін толық түсінбедік». Оның орнына, үй жануарларынан айырмашылығы, адамдар кіммен жұптасатынын өздері шешеді, сондықтан Эллис бұл мәселенің маңыздылығы туралы халыққа білім беруге көбірек назар аудару қажет деп мәлімдеді. Осылайша Эллис көптеген замандас евгениктерден гөрі орташа көзқараста болды. Шын мәнінде, Эллис Гальтонның ұрпақ алу шектеулері неке шектеулерімен бірдей деген басты идеяларымен де келіспеді. Эллис ұрпақ тудыруға лайықсыз адамдар некеден басқа да барлық артықшылықтарды алуға құқылы екенін сенді, ал оған тыйым салу – шыдай алмайтын ауыртпалық. Оның ойынша, осы себепті евгеника «дұрыс түсінілмей, мазаққа түсіріліп, сәнді құбылыс ретінде қарастырылды». Өмір бойы Эллис Евгеника қоғамының мүшесі және кейін кеңес мүшесі болды. Сонымен қатар, ол Бірінші Халықаралық евгеника конгресінің Бас комитетінде рөл атқарды.
Eventually, it seems evident, a general system, whether private or public, whereby all personal facts, biological and mental, normal and morbid, are duly and systematically registered, must become inevitable if we are to have a real guide as to those persons who are most fit, or most unfit to carry on the race. The superficially sympathetic man flings a coin to the beggar; the more deeply sympathetic man builds an almshouse for him so he need no longer beg; but perhaps the most radically sympathetic of all is the man who arranges that the beggar shall not be born. In his early writings, it was clear that Ellis concurred with the notion that there was a system of racial hierarchies, and that non western cultures were considered to be "lower races". Before explicitly talking about eugenic topics, he used the prevalence of homosexuality in these 'lower races' to indicate the universality of the behavior. In his work, Sexual Inversions, where Ellis presented numerous cases of homosexuality in Britain, he was always careful to mention the race of the subject and the health of the person's 'stock', which included their neuropathic conditions and the health of their parents. However, Ellis was clear to assert that he did not feel that homosexuality was an issue that eugenics needed to actively deal with, as he felt that once the practice was accepted in society, those with homosexual tendencies would comfortably choose not to marry, and thus would cease to pass the 'homosexual heredity' along. In a debate in the Sociological Society, Ellis corresponded with the eugenicist Francis Galton, who was presenting a paper in support of marriage restrictions. While Galton analogized eugenics to breeding domesticated animals, Ellis felt that a greater sense of caution was needed before applying the eugenic regulations to populations, as "we have scarcely yet realized how subtle and far reaching hereditary influences are." Instead, because unlike domesticated animals, humans were in charge of who they mated with, Ellis argued that a greater emphasis was needed on public education about how vital this issue was. Ellis thus held much more moderate views than many contemporary eugenicists. In fact, Ellis also fundamentally disagreed with Galton's leading ideas that procreation restrictions were the same as marriage restrictions. Ellis believed that those who should not procreate should still be able to gain all the other benefits of marriage, and to not allow that was an intolerable burden. This, in his mind, was what led to eugenics being "misunderstood, ridiculed, and regarded as a fad". Throughout his life, Ellis was both a member and later a council member of the Eugenics Society. Moreover, he played a role on the General Committee of the First International Eugenics Congress.
Жастық шақтағы жыныстық импульс
Эллистің 1933 жылы жарық көрген «Секс психологиясы» кітабы, оның адамдардың жыныстық қатынасқа деген қызығушылығының көптеген көріністерінің бірі болып табылады. Ол бұл кітапта балалардың жыныстық сезімдерін уақыт және қарқындылық тұрғысынан қалай әртүрлі бастан өткеруі мүмкін екенін егжей-тегжейлі сипаттайды. Ол бұрын балалық шақта адамдарда мүлдем жыныстық құштарлық болмайды деп есептелгенін айтады. «Егер ерте жаста жыныстық құштарлықтың қалыпты болуы мүмкін емес десек, онда оның сол кездегі әрбір көрінісі ‘бұзық’ болуы керек», – деп қосады ол. Ол тіпті ерте даму кезеңінде және жыныс мүшелерінің төменгі функционалдық деңгейінде жыныстық ынталандырудың кең ауқымды екенін атап көрсетеді. Оның сөзіне қарағанда, кейбір нәрестелердің жыныс мүшелеріне реакция жасау қабілеті, «тітіркенудің рефлекстік белгілері» ретінде қарастырылатын, көбінесе жақсы есте сақталмайды. Осы көріністердің егжей-тегжейі есте сақталмағандықтан, оларды ләззатты деп анықтау мүмкін емес. Дегенмен, Эллис екі жыныстың көптеген өкілдері бала кезінде жыныс мүшелерімен байланысты жағымды сезімдерді еске алатынын айтады. «Олар (кейде ойланғандай) жасырылмаған», – дейді ол. Бірақ олар көбінесе ересектерге айтылмайды. Эллис олардың әдетте ерекшеленетінін және басқа кез келген қарапайым тәжірибеге қарағанда осы қарқынды кездесудің өзгешелігі үшін есте сақталады деп санайды. Эллис жыныстық өзін-өзі қоздырудың ерте жаста болатынын мәлімдейді. Ол XIX ғасырда өз зерттеулерін жариялаған француз ғалымдары Марк, Фонсагривс және Перез сияқты авторларды атады. Олардың зерттеулері көрсеткендей, бұл «ерте жас» жасөспірім шаққа жақын жасқа ғана қатысты емес. Осы авторлар екі жыныстың да балаларының үш-төрт жасынан бастап мастурбация жасағаны туралы деректер келтіреді. Эллис Робидің зерттеулеріне сүйене отырып, ұлдардың алғашқы жыныстық сезімдері бес пен он төрт жас аралығында пайда болатынын айтады. Ал қыздарда бұл жас сегізден он тоғызға дейін. Екі жыныстың да өкілдерінде алғашқы жыныстық тәжірибелер көбінесе ертерек емес, кейінгі жылдары жиірек кездеседі. Эллис Г. В. Гамильтонның зерттеулеріне сілтеме жасайды, онда еркектердің 20 пайызы мен әйелдердің 14 пайызы алты жасқа дейін жыныс мүшелерімен ләззат алатыны анықталған. Бұл Эллистің Кэтрин Дэвис жүргізген зерттеулеріне сілтеме жасауымен толықтырылады, онда он бір жасқа дейін ұлдардың жиырмадан жиырма тоғыз пайызы және қыздардың қырық тоғыздан елу бір пайызы мастурбация жасағаны анықталды. Бірақ келесі үш жылда ұлдардың көрсеткіштері қыздардан басып өтті. Эллис сондай-ақ жыныстық қоздырудың әртүрлі деңгейлері туралы идеяны дамытуға үлес қосты. Оның пікірінше, барлық балалар жыныстық тітіркенуді немесе ләззат беретін эротикалық сезімдерді сезіне алады деп есептеу қателік. Ол бейкүнә балаға жыныс мүшелерін қоздырудың нәтижесінде ләззатты эрекцияға қол жеткізуге болатынына сендіруге тырысқан жағдайларды келтіреді. Кейбір балалар мұндай әрекетке қол жеткізе алмай, жасөспірім шаққа дейін ерекшелену мен жыныстық қатынасқа түсуге дайындықсыз болады. Соңында Эллис балалардың «жыныстық және жыныстық қабілеттерінің кең ауқымы» бар деген қорытындыға келеді. Эллис тіпті тұқым қуалудың да жыныстық қоздыру деңгейіне әсер ететінін қарастырады, «бұзық тұқым қуалаушылығы» және/немесе гиперсексуалдық ата-аналары бар балалар «ертерек қоздырылады» деп мәлімдейді.
Ellis' 1933 book, Psychology of Sex, is one of the many manifestations of his interest in human sexuality. In this book, he goes into vivid detail of how children can experience sexuality differently in terms of time and intensity. He mentions that it was previously believed that, in childhood, humans had no sex impulse at all. "If it is possible to maintain that the sex impulse has no normal existence in early life, then every manifestation of it at that period must be 'perverse, he adds. He continues by stating that, even in the early development and lower functional levels of the genitalia, there is a wide range of variation in terms of sexual stimulation. He claims that the ability of some infants producing genital reactions, seen as "reflex signs of irritation" are typically not vividly remembered. Since the details of these manifestations are not remembered, there is no possible way to determine them as pleasurable. However, Ellis claims that many people of both sexes can recall having agreeable sensations with the genitalia as a child. "They are not (as is sometimes imagined) repressed." They are, however, not usually mentioned to adults. Ellis argues that they typically stand out and are remembered for the sole contrast of the intense encounter to any other ordinary experience. Ellis claims that sexual self excitement is known to happen at an early age. He references authors like Marc, Fonssagrives, and Perez in France, who published their findings in the nineteenth century. These "early ages" are not strictly limited to ages close to puberty, as can be seen in their findings. These authors provide cases for children of both sexes who have masturbated from the age of three or four. Ellis references Robie's findings that boys' first sex feelings appear between the ages of five and fourteen. For girls, this age ranges from eight to nineteen. For both sexes, these first sexual experiences arise more frequently during the later years as opposed to the earlier years. Ellis then references G. V. Hamilton's studies that found twenty percent of males and fourteen percent of females have pleasurable experiences with their sex organs before the age of six. This is only supplemented by Ellis' reference to Katharine Davis' studies, which found that twenty to twenty nine percent of boys and forty nine to fifty one percent of girls were masturbating by the age of eleven. However, in the next three years after, boys' percentages exceeded those of girls. Ellis also contributed to the idea of varying levels of sexual excitation. He asserts it is a mistake to assume all children are able to experience genital arousal or pleasurable erotic sensations. He proposes cases where an innocent child is led to believe that stimulation of the genitalia will result in a pleasurable erection. Some of these children may fail and not be able to experience this, either pleasure or an erection, until puberty. Ellis concludes, then, that children are capable of a "wide range of genital and sexual aptitude". Ellis even considers ancestry as a contributions to different sexual excitation levels, stating that children of "more unsound heredity" and/or hypersexual parents are "more precociously excitable".
Автоэротизм
Эллистің автоэротикаға деген көзқарасы өте толық болды, ол мастурбациядан гөрі көп нәрсені қамтыды. Эллис бойынша, автоэротика – кең ауқымды құбылыстар жиынтығы. Эллис 1897 жылғы «Секстің психологиясы бойынша зерттеулер» кітабында автоэротизмнің түрлі деңгейде болатынын айтады, субъектінің пассивтілігімен сипатталатын эротикалық арманнан бастап, «ақыл-есі дұрыс емес адамдар арасында байқалатын, ұятсыз сексуалдық өзін-өзі манипуляциялау әрекеттеріне» дейін. Эллис сондай-ақ, автоэротикалық құштарлықты етеккір сияқты физиологиялық процестердің күшейте алатынын айтады. Оның сөзіне қарағанда, осы кезеңде, әдетте автоэротикаға бейімділік сезінбейтін әйелдердің мастурбация жиілігі артады. Алайда, бұл тенденция өз жыныстық сезімдерін жақсы түсінбейтін және жыныстық немесе жалпы денсаулық проблемаларынан зардап шегетін әйелдерде, олардың «сексуалдық сезімсіздікке» шалдығуына байланысты байқалмайды. Эллис автоэротикалық бейімділіктердің некеге қалай әсер ететіні туралы қоғамдық алаңдаушылықты да көтереді. Ол автоэротиканы некелердің азаюымен байланыстырады. Некелер азая берген сайын, ол автоэротиканың ерлер мен әйелдер үшін де көлемі мен қарқындылығы артатынын қорытады. Сондықтан, ол бұл мәселені моралисттер мен дәрігерлер үшін осы тәжірибелердің психологиялық себептерін зерттеп, оларға қатысты дұрыс көзқарас қалыптастыру үшін маңызды деп санайды.
Ellis' views of auto eroticism were very comprehensive, including much more than masturbation. Auto eroticism, according to Ellis, includes a wide range of phenomena. Ellis states in his 1897 book Studies in the Psychology of Sex, that auto eroticism ranges from erotic day dreams, marked by a passivity shown by the subject, to "unshamed efforts at sexual self manipulation witnessed among the insane". Ellis also argues that auto erotic impulses can be heightened by bodily processes like menstrual flow. During this time, he says, women, who would otherwise not feel a strong propensity for auto eroticism, increase their masturbation patterns. This trend is absent, however, in women without a conscious acceptance of their sexual feelings and in a small percentage of women suffering from a sexual or general ailment which result in a significant amount of "sexual anesthesia". Ellis also raises social concern over how auto erotic tendencies affect marriages. He goes on to tying auto eroticism to declining marriage rates. As these rates decline, he concludes that auto eroticism will only increase in both amount and intensity for both men and women. Therefore, he states, this is an important issue to both the moralist and physician to investigate psychological underpinnings of these experiences and determine an attitude toward them.
Иісі
Эллис иіс сезу, қашықтықта тиімді болмаса да, жыныстық тартылысқа, демек жұптасу таңдауына әсер етеді деп сенді. 1905 жылы жазған «Адамдағы жыныстық таңдау» кітабында Эллис иіс сезудің жыныстық таңдаудағы рөлі туралы пікір білдіреді. Оның сөзіне қарағанда, иіс сезу қажеттілігі азайғанмен, біз әлі де жыныстық таңдауда оған сүйенеміз. Иіс сезудің жыныстық тартылысқа қосатын үлесі кейбір климаттарда арта түседі. Эллис жылы климатта нормативті халықтың жыныстық және басқа да жағымды иіс сезімдеріне сезімталдығы күшейетінін айтады. Осы себепті, ол адамдардың Шығыста, әсіресе Үндістанда, сондай-ақ «еврей және мұсылман елдерінде» иістерден ләззат алатынын айтады. Эллис түрлі нәсілдердің ерекше иістерін сипаттап, жапондықтардың дене иісі ең нашар екенін көрсетеді. Эллис өз тұжырымын былай аяқтайды: «Жалпы алғанда, адамның күнделікті өмірінде иістер маңызды рөл атқарады және қызығушылық тудыратын мәселелерді көтереді, бірақ олардың нақты жыныстық таңдаудағы дәлелденген үлесі салыстырмалы түрде шағын».
Ellis believed that the sense of smell, although ineffective at long ranges, still contributes to sexual attraction, and therefore, to mate selection. In his 1905 book, Sexual selection in man, Ellis makes a claim for the sense of smell in the role of sexual selection. He asserts that while we have evolved out of a great necessity for the sense of smell, we still rely on our sense of smell with sexual selection. The contributions that smell makes in sexual attraction can even be heightened with certain climates. Ellis states that with warmer climates come a heightened sensitivity to sexual and other positive feelings of smell among normal populations. Because of this, he believes people are often delighted by odors in the East, particularly in India, in "Hebrew and Mohammedan lands". Ellis then continues by describing the distinct odours in various races, noting that the Japanese race has the least intense of bodily odours. Ellis concludes his argument by stating, "On the whole, it may be said that in the usual life of man odours play a not inconsiderable part and raise problems which are not without interest, but that their demonstrable part in actual sexual selection is comparatively small."
Әйелдер мен контрацепция туралы пікірлер
Эллис феминизмді евгеникалық тұрғыдан қолдады, феминизм әйелдерге ұсынылған әлеуметтік, экономикалық және сексуалдық таңдаулардың артуы әйелдердің евгеникалық тұрғыдан сау серіктестерді таңдауына себеп болады деп ойлады. Оның пікірінше, зиялы әйелдер ақыл-ойы кеміс еркектерге үйленуге немесе бала тууға мәжбүр болмайды. Эллис тууды реттеуді эволюциялық прогрестің жалғасы ретінде қарастырды, табиғи прогресс әрдайым көбеюге кедергілерді арттырудан тұрады, бұл ұрпақтың азаюына, бірақ олардың сапасының айтарлықтай артуына әкеледі. Евгеникалық тұрғыдан алғанда, тууды реттеу – нәсілді жақсарту үшін құнды құрал. Алайда, Эллис тууды реттеуге кездейсоқ түрде қолдануға болмайтынын, себебі жүктіліктің азаюы зиян келтіруі мүмкін екенін, бірақ оның орнына белгілі бір "топтардың" сапасын жақсарту үшін мақсатты түрде қолдану қажет екенін атап өтті. Ол "жоғары топтардың" тууды реттеу туралы білетінін және оны қолданатынын, ал "төмен топтардың" ешқандай бақылаусыз көбейетінін байқады. Эллистің бұл мәселені шешу жолы – білім беруде контрацепцияға баса назар аудару, өйткені бұл білімді ең қажетті деп санайтын халыққа таратуға мүмкіндік береді. Эллис евгеникалық таңдауды іске асырудың жалғыз жолы – тууды реттеу екенін айтты, өйткені басқа бір ғана мүмкіндік – "сай емес" адамдар үшін жыныстық қатынастан кең ауқымда бас тарту.
Ellis favoured feminism from a eugenic perspective, feeling that the enhanced social, economic, and sexual choices that feminism provided for women would result in women choosing partners who were more eugenically sound. In his view, intelligent women would not choose, nor be forced to marry and procreate with feeble minded men. Ellis viewed birth control as merely the continuation of an evolutionary progression, noting that natural progress has always consisted of increasing impediments to reproduction, which lead to a lower quantity of offspring, but a much higher quality of them. From a eugenic perspective, birth control was an invaluable instrument for the elevation of the race. However, Ellis noted that birth control could not be used randomly in a way that could have a detrimental impact by reducing conception, but rather needed to be used in a targeted manner to improve the qualities of certain 'stocks'. He observed that it was the 'superior stocks' who had knowledge of and used birth control while the 'inferior stocks' propagated without checks. Ellis's solution to this was a focus on contraceptives in education, as this would disseminate the knowledge in the populations that he felt needed them the most. Ellis argued that birth control was the only available way of making eugenic selection practicable, as the only other option was wide scale abstention from intercourse for those who were 'unfit'.
Стерилизация туралы пікірлер
Эллис евгеникалық мақсаттар үшін екі жынысты да кастрациялау идеясына қатысты үлкен қарсылық танытты. 1909 жылы Берн кантонындағы психиатриялық емханада ережелер енгізіліп, «жарамсыз» деп танылған немесе күшті сексуалдық құштарлықтары бар адамдар міндетті түрде стерилизациялануы мүмкін болды. Бір жағдайда бірнеше ер адамдар мен әйелдер, соның ішінде эпилептиктер мен педофилдер кастрацияланды, олардың кейбіреулері өз еркімен сұраған. Нәтижелер жағымды болды, яғни ешкім сексуалдық қылмыс жасаған жоқ, бірақ Эллис бұл практикаға берік қарсы болды. Оның пікірінше, сексуалдық күштер сексуалдық органдарда емес, мида орналасқан. Сонымен қатар, ол жыныс бездері организмнің жұмыс істеуі үшін қажетті маңызды гормондардың көзі болып табылады және оларды алып тастау пациентке ауыр зиян келтіруі мүмкін деп санады. Алайда, Эллис өзінің заманында вазектомия мен фаллопий түтіктерін байлап тастау кеңіне түскенін көрді, бұл органды толығымен алып тастамай, стерилизация жасауға мүмкіндік берді. Бұл жағдайларда Эллис көбірек қолдау көрсетті, бірақ «жарамсыз адамдарды стерилизациялау, егер ол практикалық және гуманитарлық шара болса және жалпы қолдауға ие болса, онда оған ұшыраған адамның ерікті болуы керек, ешқашан міндетті емес» деген принципінен айнымады. Оның осындай жүйеге қарсылығы тек моральдық емес еді. Эллис жағдайдың практикалық жағын да ескерді, егер психикалық жағдайы нашар адамды стерилизацияға мәжбүрлесе, ол одан да тепе-теңдігін жоғалтып, қоғамға қарсы әрекеттер жасауы мүмкін деп болжады. Эллис мәжбүрлі стерилизация идеясына ешқашан келіспесе де, бұл шектеуді айналып өтудің жолдарын іздеуге дайын болды. Оның назары евгениканың әлеуметтік мақсаттарына аударды және Эллис «еріктілерді» стерилизацияға көндіру үшін оларға әлеуметтік жәрдемақыны тоқтату сияқты шараларға дайын болды. Білім беру арқылы «жарамсыз» деп санағандарды сендіруді артық көретін Эллис, мәжбүрлеуді де құрал ретінде қолдады. Сонымен қатар, ол қоғамды қайта құру және әлеуметтік гигиенаны жақсарту үшін евгеника және тууды шектеу туралы идеяларды білім беру жүйесіне енгізуді қолдады. Эллис үшін стерилизация – психикалық жағдайы нашар адамдарға қолдануға болатын жалғыз евгеникалық құрал сияқты көрінді. Шындығында, «Жарамсызды стерильдеу» атты еңбегінде Эллис тіпті жарамсыз адамдарды институционализациялау олардың бала тууының толық алдын алуға кепілдік бермейтінін және осылайша «қоғамның, тіпті ұлттың ауыртпалығы артатынын» айтты. Ол стерильдеуді кез келген топқа қатысты қолдануға құштарлықпен қарамады, бірақ «практикалық балама не?» деп өзін-өзі сұрады.
Ellis was strongly opposed to the idea of castration of either sex for eugenic purposes. In 1909, regulations were introduced at the Cantonal Asylum in Bern which allowed those deemed 'unfit' or with strong sexual inclinations to be subject to mandatory sterilization. In a particular instance, several men and women, including epileptics and pedophiles, were castrated, some of whom voluntarily requested it. While the results were positive, in that none of the subjects were found guilty of any more sexual offences, Ellis remained staunchly opposed to the practice. His view on the origin of these inclinations was that sexual impulses do not reside in the sexual organs, but rather they persist in the brain. Moreover, he posited that the sexual glands provided an important source of internal secretions vital for the functioning of the organism, and thus the glands' removal could greatly injure the patient. However, already in his time, Ellis was witness to the rise of vasectomies and ligatures of the fallopian tubes, which performed the same sterilization without removing the whole organ. In these cases, Ellis was much more favorable, yet still maintaining that "sterilization of the unfit, if it is to be a practical and humane measure commanding general approval, must be voluntary on the part of the person undergoing it, and never compulsory." His opposition to such a system was not only rooted in morality. Rather, Ellis also considered the practicality of the situation, hypothesizing that if an already mentally unfit man is forced to undergo sterilization, he would only become more ill balanced, and would end up committing more anti social acts. Though Ellis was never at ease with the idea of forced sterilizations, he was willing to find ways to circumvent that restriction. His focus was on the social ends of eugenics, and as a means to it, Ellis was in no way against 'persuading' 'volunteers' to undergo sterilization by withdrawing Poor Relief from them. While he preferred to convince those he deemed unfit using education, Ellis supported coercion as a tool. Furthermore, he supported adding ideas about eugenics and birth control to the education system in order to restructure society, and to promote social hygiene. For Ellis, sterilization seemed to be the only eugenic instrument that could be used on the mentally unfit. In fact, in his publication The Sterilization of the Unfit, Ellis argued that even institutionalization could not guarantee the complete prevention of procreation between the unfit, and thus, "the burdens of society, to say nothing of the race, are being multiplied. It is not possible to view sterilization with enthusiasm when applied to any class of people but what, I ask myself, is the practical alternative?"
Психоделиктер
Эллис психоделикалық препараттарды зерттеудің алғашқы зерттеушілерінің бірі және 1896 жылы өзі жүргізген мескалинмен тәжірибе туралы жұртшылыққа жарияланған алғашқы жазбаша есептердің авторы болды. Ол Ұлы жұма күні түстен кейін Лондонның Темпл ауданындағы өз бөлмесінде үш Lophophora williamsii гүл шоғынан жасалған тұрымды ішіп алды. Шамамен 24 сағатқа созған тәжірибе кезінде ол өте айқын, күрделі, түрлі-түсті, жағымды иісті галлюцинациялардың көптеген түрлерін байқады, олар абстрактілі геометриялық пішіндерден және көбелектер мен басқа да жәндіктер сияқты нысандардан құралды. Ол тәжірибе туралы есебін 1898 жылы "The Contemporary Review" журналында жариялады ("Mescal: A New Artificial Paradise"). Мақаланың тақырыбы сананы өзгертетін заттардың әсері туралы бұрынғы еңбекке, француз ақыны Шарль Бодлердің 1860 жылы жарық көрген "Жалған жұмақтар" (Les Paradis artificiels) кітабына сілтеме жасайды (онда опиум мен гашишпен жасалған тәжірибелердің сипаттамалары келтірілген). Эллис тәжірибедегі эстетикалық сапаға настолько әсерленді ki, ол пейоттың бірнеше үлгісін ирландиялық ақын У. Б. Йейтске сыйлады. Ол "Алтын таң" герметикалық орденінің мүшесі болды, ал басқа мескалин зерттеушісі Алестер Кроули да осы ұйымға кірген.
Ellis was among the pioneering investigators of psychedelic drugs and the author of one of the first written reports to the public about an experience with mescaline, which he conducted on himself in 1896. He consumed a brew made of three Lophophora williamsii buds in the afternoon of Good Friday alone in his set of rooms in Temple, London. During the experience, lasting for about 24 hours, he noted a plethora of extremely vivid, complex, colourful, pleasantly smelling hallucinations, consisting both of abstract geometrical patterns and objects such as butterflies and other insects. He published the account of the experience in The Contemporary Review in 1898 (Mescal: A New Artificial Paradise). The title of the article alludes to an earlier work on the effects of mind altering substances, an 1860 book Les Paradis artificiels by French poet Charles Baudelaire (containing descriptions of experiments with opium and hashish). Ellis was so impressed with the aesthetic quality of the experience that he gave some specimens of peyote to the Irish poet W. B. Yeats, a member of the Hermetic Order of the Golden Dawn, an organisation of which another mescaline researcher, Aleister Crowley, was also a member.
Кейінгі өмір және өлім
Эллис 1931 жылдың қаңтарында стерилизация мәселесіндегі ұстанымына байланысты Эвгеника қоғамының мүшесі лауазымынан бас тартты. Эллис өмірінің соңғы жылын Суффолк графтығындағы Хинтлешемде өткізді, ол 1939 жылдың шілдесінде қайтыс болды. Оның күлі кремациядан кейін Солтүстік Лондондағы Голдерс Грин крематорийінде шашылды.
Ellis resigned from his position as a Fellow of the Eugenics Society over its stance on sterilization in January 1931. Ellis spent the last year of his life at Hintlesham, Suffolk, where he died in July 1939. His ashes were scattered at Golders Green Crematorium, North London, following his cremation.