Көне Лахонтан көлі: Невада, Калифорния, Орегон аймағындағы ірі көлдің геологиялық тарихы. 12 700 жыл бұрынғы көлдің ауданы, географиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Невада штатындағы бұрынғы көл, АҚШ, қазіргі су қоймасы.
Former lake in Nevada, United States
the modern reservoir
Лахотан көлі – қазіргі Неваданың солтүстік-батысында орналасқан, солтүстік-шығыс Калифорния және оңтүстік Орегонға дейін созылған үлкен эндорхейлік плейстоцен көлі болды. Бұрынғы көлдің аумағы, батысында Сакраменто өзенінің су жиналатын алабымен шектесетін, Ұлы Аймақтың (Great Basin) үлкен бөлігін құрайды. Көлге атау берген адам – Кларенс Кинг, ол 40-шы параллельдің геологиялық экспедициясы барысында осылай атаған. Атау француз әскери қызметкері және саяхатшысы Луи Арман де Лом д'Арсе де Лахотанның құрметіне берілген.
Lake Lahontan was a large endorheic Pleistocene lake of modern northwestern Nevada that extended into northeastern California and southern Oregon. The area of the former lake is a large portion of the Great Basin that borders the Sacramento River watershed to the west. The lake was named by Clarence King during the Geological Exploration of the Fortieth Parallel. The name honors Louis Armand de Lom d'Arce de Lahontan, Baron de Lahontan, a French soldier and explorer.
Тарих
Шамамен 12 700 жыл бұрын (Сейху биіктігі деп аталатын кезеңде) көлдің ең үлкен ауданы 8500 шаршы миль (22 015 км²) болды, оның ең ірі бөлігі қазіргі Карсон ойпатында орналасқан. Қазіргі Пирамида көлінің жанында көлдің тереңдігі шамамен 900 фут (274 м), ал қазіргі Қара тас шөлі орналасқан жерде 500 фут (152 м) тереңдікке жеткен. Лахотан көлі осы соңғы мұздық кезеңде Солтүстік Америкадағы ең үлкен көлдердің бірі болған. Плейстоцен дәуірінің соңындағы климаттың өзгеруі ежелгі Лахотан көлінің біртіндеп құрғауына себеп болды. Көл шамамен 9000 жыл бұрын кеңейген түрінде көбінесе жоғалып кетті. Су деңгейі төмендеген сайын, көл бірнеше кіші көлдерге бөлінді, олардың көпшілігі жылдам құрғап, тек плая қалды. Осы плаялардың ішінде Қара тас шөлі, Карсон ойпаты және Гумбольдт ойпаты бар. Бүгінгі күні нағыз көлдер ретінде сақталғандары – Пирамида көлі мен Уокер көлі ғана. Виннемука көлі 1930 жылдан бері құрғақ, ал Бал көлі мерзімді түрде құрғап тұрады. Көлдің ежелгі жағалауының куәсі – аймақтағы туфа құрылымдары. Күтпегенінен, Лахотан көліне су жеткізетін су алабы оның биік деңгейде болған кезде қазіргіден гөрі әлдеқайда ылғалды болған деп есептелмейді. Керісінше, оның құрғауы климаттың жылынуына байланысты булану жылдамдығының артуымен байланысты деп саналады. Жақында жүргізілген компьютерлік модельдеулер (DSSAM моделі және басқа да техникаларды пайдалану арқылы) су алабындағы жауын-шашын және булану деңгейлері тарихи жылдық максимум және минимум деңгейінде сақталса, және Трукки өзенінен су бұру тоқтатылса, Лахотан көлінің мұз дәуіріндегі көлеміне қайта оралуы мүмкін екенін көрсетті. Жағалаудағы археологиялық дәлелдер көлдің пайда болуы осы аймақта адамдардың алғашқы пайда болуымен шамамен сәйкес келгенін көрсетеді. Лахотанның қылқаламды алабұғасы Лахотан көлінің суларында жыртқыш түр ретінде дамыды, жергілікті шұбар және сорғыштармен қоректенді. Осы алабұғаның түрі бүгін Ұлы бассейннің салаларында тірі және 20 ғасырда жойылғаннан кейін Пирамида көлі мен Уокер көліне қайта қоныстандырылды.
At its peak approximately 12,700 years ago (during a period known as the Sehoo Highstand), the lake had a surface area of over 8500 square miles (22,015 km2), with its largest component centered at the location of the present Carson Sink. Near present day Pyramid Lake the depth of the lake was then about 900 feet (274 m) and 500 feet (152 m) at what is present day Black Rock Desert. Lake Lahontan, during this most recent glacial period, would have been one of the largest lakes in North America. Climate change around the end of the Pleistocene epoch led to a gradual desiccation of ancient Lake Lahontan. The lake had largely disappeared in its extended form by about 9,000 years ago. As the surface elevation dropped, the lake broke up into series of smaller lakes, most of which rapidly dried up, leaving only a playa. These playas include the Black Rock Desert, the Carson Sink, and the Humboldt Sink. The only modern remnants existing as true lakes are Pyramid Lake and Walker Lake. Winnemucca Lake has been dry since the 1930s and Honey Lake periodically desiccates. The ancient shoreline is evidenced by tufa formations throughout the area. Surprisingly, the watershed feeding Lake Lahontan is not thought to have been significantly wetter during its highstand than it is currently. Rather, its desiccation is thought to be mostly due to increase in the evaporation rate as the climate warmed. Recent computer simulations (using the DSSAM Model and other techniques) indicate, if precipitation and evaporation rates within the watershed were maintained at their historical yearly maximum and minimum, respectively, and if diversions of the Truckee River ceased, the Ice Age extent of Lake Lahontan might return. Archaeological evidence along the shore indicates the existence of the lake coincided roughly with the first appearance of humans in the region. The Lahontan cutthroat trout evolved as a predator species within the waters of Lake Lahontan, feeding on native chub and sucker. This subspecies of cutthroat trout survives today in tributary rivers of the Great Basin, and has been reintroduced to Pyramid Lake and Walker Lake after being extirpated during the 20th century.