Дэвид Кокс: Англияның ландшафт суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
David Cox (artist)
Дэвид Кокс (1783-1859) – ағылшын пейзаж суретшісі, Бирмингем мектебінің өкілі, импрессионизмдегі алғашқылердің бірі. Суреттері, майлы бояуларымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын пейзаж суретшісі (1783–1859)
English landscape painter (1783–1859)
Дэвид Кокс (29 сәуір 1783 – 7 маусым 1859) – ағылшын пейзаж суретшісі, Бирмингем мектебінің ең маңызды суретшілерінің бірі және импрессионизмнің алғашқы көрегендерінің бірі. Ол – ағылшын пейзаж суретшілерінің ең ұлыларының бірі және ағылшын акварель өнерінің алтын ғасырының маңызды тұлғасы саналады. Көбінесе акварель туындыларымен танымал болғанымен, өмірінің соңында майлы бояумен 300-ден астам жұмыс жасаған. Бұл туындылары қазір "британдық суретшілердің ең үлкен, бірақ ең аз танылған жетістіктерінің бірі" деп есептеледі. Оның ұлы, Дэвид Кокс кіші (1809–1885) де сәтті суретші болды.
David Cox (29 April 1783 – 7 June 1859) was an English landscape painter, one of the most important members of the Birmingham School of landscape artists and an early precursor of Impressionism. He is considered one of the greatest English landscape painters, and a major figure of the Golden age of English watercolour. Although most popularly known for his works in watercolour, he also painted over 300 works in oil towards the end of his career, now considered "one of the greatest, but least recognised, achievements of any British painter." His son, known as David Cox the Younger (1809–1885), was also a successful artist.
Бірмингемдегі ерте өмір, 17831804
Кокс 1783 жылғы 29 сәуірде Дертиндегі Хит Милл-Лейнде, сол кезде Бірмингемнің өнеркәсіптік аймағында дүниеге келді. Оның әкесі темірші және ақ темірші болған, оның туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Бирмингемдегі қару саудасына штыктар мен ұңғылар сияқты бөлшектерді жеткізген. Кокстің анасы фермердің қызы және Small Heath-тен Бирмингемнің шығысына қарай келген. Алғашқы өмірбаяншылар "Ол әкесіне қарағанда жақсы білім алған, сонымен қатар жоғары интеллектісімен және мінез-құлқының күшімен ерекшеленген әйел болған" деп жазады. Бастапқыда Кокс әкесінің ізін басып, металл саудасына түсіп, оның шеберханасын басқаруы күтілген, бірақ оның дене күші жеткіліксіз болғандықтан, отбасы оның өнерге деген қызығушылығын дамытуға мүмкіндік іздеуге мәжбүр болды. Бұл жас Кокс сынған аяғынан айығып жатқанда қағаздан қанаттарды бояуды бастағанда алғаш рет байқалды. 18 ғасырдың соңында Бирмингемде жеке академиялар желісі қалыптасты, олар қаланың сәнді металл тауарларын өндірушілерінің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін құрылған, сонымен қатар көркем өнерде білім беруді ынталандырып, Бирмингем мектебінің ландшафт өнерінің ерекше дәстүрін қалыптастырды.
Cox was born on 29 April 1783 on Heath Mill Lane in Deritend, then an industrial suburb of Birmingham. His father was a blacksmith and whitesmith about whom little is known, except that he supplied components such as bayonets and barrels to the Birmingham gun trade. Cox's mother was the daughter of a farmer and mille] from Small Heath to the east of Birmingham. Early biographers record that "she had had a better education than his father, and was a woman of superior intelligence and force of character." Cox was initially expected to follow his father into the metal trade and take over his forge, but his lack of physical strength led his family to seek opportunities for him to develop his interest in art, which is said to have first become apparent when the young Cox started painting paper kites while recovering from a broken leg. By the late 18th century Birmingham had developed a network of private academies teaching drawing and painting, established to support the needs of the town's manufacturers of luxury metal goods, but also encouraging education in fine art, and nurturing the distinctive tradition of landscape art of the Birmingham School.
Лондон, 1827-1841 жылдар
Ол 1826 жылы Бельгия мен Нидерландыға алғаш рет континентке сапар жасады, ал келесі жылы Лондонға көшті. Ол 1829 жылы Бірмингем суретшілер қоғамында, ал 1831 жылы Ливерпуль академиясында тұңғыш рет көрмеге қатысты. 1839 жылы Кокстің екі акварелі Королева Виктория үшін Конинха графы Ескі су бояулар қоғамының көрмесінен сатып алынды.
He made his first trip to the Continent, to Belgium and the Netherlands in 1826 and subsequently moved to London the following year. He exhibited for the first time with the Birmingham Society of Artists in 1829, and with the Liverpool Academy in 1831. In 1839, two of Cox's watercolours were bought from the Old Water Colour Society exhibition by the Marquis of Conynha for Queen Victoria.
Бірмингем, 18411859
1840 жылғы мамыр айында Кокс Бірмингемдегі достарының біріне былай деп жазды: «Мен майлы бояумен эскиздер жасауға, сондай-ақ сурет салуға дайындық жасап жатырмын, және тәжірибе үшін уақытымның көп бөлігін Бірмингемде өткізуді жоспарлап отырмын». Кокс 1836 жылдан бері майлы сурет салуға қайта оралуды ойластырып жүрген, ал 1839 жылы ортақ досы Джордж Артур Фрипп арқылы танысқан Уильям Джеймс Мюллерден майлы сурет салу сабақтарын алған. Суретшілердің сурет салу қоғамы мен Корольдік академия арасындағы шиеленіс Лондонда суретшінің сурет және майлы бояу саласындағы жұмыстарын мойындауын қиындатты, сондықтан Кокс осы жаңа өнер саласын туған қаласындағы қолдаушы ортада зерттеуді қалаған. 1840 жылдардың басында акварель суреттерін сатудан түскен кірісі оған сурет салу шебері ретіндегі жұмысынан бас тартуға мүмкіндік берді, ал 1841 жылғы маусымда ол әйелімен бірге Гарборндағы Гринфилд үйіне көшіп келді, ол кезде бұл үй Бірмингемнің оңтүстік-батыс шетіндегі шағын ауыл болатын. Осы көшу оның кейінгі туындыларына тән босшылдық пен тәжірибелерді жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Гарборнда Кокс тұрақты жұмыс кестесін орнатты – таңертең акварельмен, ал түстен кейін майлы бояумен жұмыс істеді. Ол әр көктемде Лондонға барып, маңызды көрмелерге қатысып, содан кейін бір немесе бірнеше эскиздік саяхаттар жасады, ол 1830 жылдары қалыптасқан дәстүрді жалғастырды. 1844 жылдан бастап бұл саяхаттар Солтүстік Уэльстегі Бетс-и-Койдқа жыл сайынғы сапарға айналды, онда ол майлы бояу және акварельмен ашық ауада жұмыс істеді, бұл жазғы суретшілердің жылдық ортасының орталығына айналды, ол 1856 жылға дейін Кокс басшылығымен жалғасты. Кокстың Лондонда майлы суреттерін көрсетуге жасаған тырасы қысқа және сәтсіз болды: 1842 жылы ол Британ суретшілер қоғамына өзінің жалғыз жұмысын ұсынды; 1843 жылы Британ институтында және Корольдік академияда бір майлы суреті көрсетілді; ал 1844 жылы Корольдік академияда екі майлы суреті көрсетілді – оның өмірінде Лондонда көрсетілген соңғы суреттері осылар болды. Кокс Бірмингем өнер қоғамында және оның ізбасары Бірмингем суретшілер қоғамында тұрақты түрде жұмыстарын көрсетіп, 1842 жылы қоғам мүшесі болды. Кокс 1853 жылғы 12 маусымда инсульт алды, ол оны уақытша сал қылды және оның көру қабілетіне, есте сақтау қабілетіне және координациясына әсер етті. Алайда 1857 жылға қарай оның көру қабілеті нашарлаған. 1858 жылы Конверсационе Сосайети Хэмпстед оның жұмыстарының көрмесін ұйымдастырды, ал 1859 жылы Лондонның Бонд-стриттегі неміс галереясында ретроспективті көрме өтті. Кокс бірнеше айдан кейін қайтыс болды. Ол әйелі Мэримен бірге Бірмингемдегі Гарборн қаласындағы Сент-Питерс шіркеуінің ауласына, каштан ағашының астына жерленді.
In May 1840 Cox wrote to one of his Birmingham friends: "I am making preparations to sketch in oil, and also to paint, and it is my intention to spend most of my time in Birmingham for the purpose of practice." Cox had been considering a return to painting in oils since 1836 and in 1839 had taken lessons in oil painting from William James Müller, to whom he had been introduced by mutual friend George Arthur Fripp. Hostility between the Society of Painters in Water Colours and the Royal Academy made it difficult for an artist to be recognised for work in both watercolour and oil in London, however, and it is likely that Cox would have preferred to explore this new medium in the more supportive environment of his home town. By the early 1840s his income from sales of his watercolours was sufficient to allow him to abandon his work as a drawing master, and in June 1841 he moved with his wife to Greenfield House in Harborne, then a village on Birmingham's south western outskirts. It was this move that would enable the higher levels of freedom and experimentation that were to characterise his later work. In Harborne, Cox established a steady routine – working in watercolour in the morning and oils in the afternoon. He would visit London every spring to attend the major exhibitions, followed by one or more sketching excursions, continuing the pattern that he had established in the 1830s. From 1844 these tours evolved into a yearly trip to Betws y Coed in North Wales to work outdoors in both oil and watercolour, gradually becoming the focus for an annual summer artists colony that continued until 1856 with Cox as its "presiding genius". Cox's experience of trying to exhibit his oils in London was short and unsuccessful: in 1842 he made his only submission to the Society of British Artists; one oil painting was exhibited at each of the British Institution and the Royal Academy in 1843; and two oil paintings were exhibited at the Royal Academy in 1844 – the last that would be exhibited in London during his lifetime. Cox showed regularly at the Birmingham Society of Arts and its successor, the Birmingham Society of Artists, becoming a member in 1842. Cox suffered a stroke on 12 June 1853 that temporarily paralysed him, and permanently affected his eyesight, memory and coordination. By 1857 however, his eyesight had deteriorated. An exhibition of his work was arranged in 1858 by the Conversazione Society Hampstead, and in 1859 a retrospective exhibition was held at the German Gallery Bond Street, London. Cox died several months later. He was buried in the churchyard of St Peters, Harborne, Birmingham, under a chestnut tree, alongside his wife Mary.
Алғашқы жұмыстар
1811 жылдың көктемінде Кокс отбасымен Гастингске сапар жасағанда маймен салынған бірнеше көрнекті туындылар жасады. Ол сол кезде неліктен осы техникада жұмысын жалғастырмағаны белгісіз, бірақ қазірге дейін сақталған бес жұмысы 1969 жылы «Англиядағы осы жанрдың ең керемет үлгілері» деп аталды.
In the spring of 1811 Cox made a small number of notable works in oils during a visit to Hastings with his family. It is not known why he didn't continue working in this medium at the time, but the five known surviving examples were described in 1969 as "surely some of the most brilliant examples of the genre in England".
Жетілдірілген жұмыс
Кокс 1814 жылы Херефордқа көшіп келгеннен кейін толық көркемдік қалыпқа келді. Кокстың қалаға келгенінен бастап он жылдықтың соңына дейінгі кезеңде оның екі ірі акварель суреті ғана анық табылған, бірақ олардың екеуі де – 1815 жылғы «Херефордтағы Butcher's Row» және 1817 жылғы «Херефордқа жақын Лэгг шалғындары» – оның бұрынғы жұмыстарынан озыс көрсетеді.
Cox reached artistic maturity after his move to Hereford in 1814. Although only two major watercolours can confidently be traced to the period between Cox's arrival in the town and the end of the decade, both of these – Butcher's Row, Hereford of 1815 and Lugg Meadows, near Hereford of 1817 – mark advances on his earlier work.
Кейінгі жұмыстар
Кокстың 1841 жылы Бирмингемге көшіп келгеннен кейін салған кешірек туындылары қарапайымдылық, абстракция және бөлшектемеден айырумен ерекшеленді. Оның осы кезеңдегі өнері бұрынғы ағылшын суретшілері мектебіне тән кеңдік пен салмақты, сонымен бірге кейінірек импрессионизмге ұқсас батылдық пен еркін өрнек беруді біріктірді. Оның ауа райының, атмосфераның және жарықтың құбылмалылығын бейнелеуге ден қоюы Джон Констеблге ұқсас болды, бірақ Кокс ескі суретшінің материалдық бөлшектерді түсіруге баса назар аударуынан өзгеше, оның орнына жоғары деңгейде жалпылау мен жалпы әсерге назар аударуды қолданды. Табиғатты бейнелеуде дәлдіктен гөрі ерекшеліктерді іздеу – Кокс өмірінің басында байланысты болған Бирмингем мектебінің пейзаж суретшілерінің қалыптасқан ерекшелігі болды. 1810 жылы Кокстың туындылары «жетілмегендігі» және «объектілердің бұлтты шатасуы» үшін сынға ұшырады, бұл «декорациялардың дөңгеленгендігін» көрсеткені айтылды. 1840 және 1850 жылдары Кокс бұл «ерекше стильді» жаңа деңгейге көтерді, эскиздік әдістерді өзінің аяқталған туындыларына одан да көп мөлшерде енгізді. Кокстың 1840 жылдардағы акварель техникасы оның бұрынғы әдістерінен осыншалықты ерекшеленгендіктен, 1827 жылдан бері оған сабақ беруге және сурет салуға көмектесіп келген ұлына 1842 жылы түсіндіру қажет болды. Оның акварельдегі кешірек туындыларына қолданылған материалдар да бұрынғы кезеңдерінен өзгеше болды: ол графит қарындаш орнына қара таяқшаны негізгі сурет құралы ретінде пайдаланды, сондай-ақ ол жақсы танымал болған «шотландтық» қаптама қағазын қолданды – екеуі де оның еркін және дөңгеленген стильді дамытуымен байланысты болды.
Cox's later work produced after his move to Birmingham in 1841 was marked by simplification, abstraction and a stripping down of detail. His art of the period combined the breadth and weight characteristic of the earlier English watercolour school, together with a boldness and freedom of expression comparable to later impressionism. His concern with capturing the fleeting nature of weather, atmosphere and light was similar to that of John Constable, but Cox stood apart from the older painter's focus on capturing material detail, instead employing a high degree of generalisation and a focus on overall effect. The quest for character over precision in representing nature was an established characteristic of the Birmingham School of landscape artists with which Cox had been associated early in his life, and as early as 1810 Cox's work had been criticised for its "sketchiness of finish" and "cloudy confusion of objects", which were held to betray "the coarseness of scene painting". During the 1840s and 1850s Cox took this "peculiar manner" to new extremes, incorporating the techniques of the sketch into his finished works to a far greater degree. Cox's watercolour technique of the 1840s was sufficiently different from his earlier methods to need explanation to his son in 1842, despite the fact that his son had been helping him teach and paint since 1827. The materials used for his later works in watercolour also differed from his earlier periods: he used black chalk instead of graphite pencil as his primary drawing medium, and the rough and absorbent "Scotch" wrapping paper for which he became well known – both of these were related to his development of a rougher and freer style.
Табысы мен мұрасы
1840 жылдары Кокс, Питер Де Винт және Копли Филдингпен бірге, 19 ғасырдың бірінші жартысындағы ағылшын ландшафты акварель стилінің жетекші тұлғаларының бірі ретінде танылды. Бұл бағалау Кокстың кейінгі Бирмингемдегі жұмысының дөңгелек және батыл стиліне болған реакциямен күрделіленді, ол көптеген жағдайда назарсыз қалды немесе сынға ұшырады. Осы кезде Де Винт пен Филдинг ұзақ жылдар бойы қалыптасқан дәстүрді жалғастырғанда, Кокс жаңа дәстүр құрды. Кокс қайтыс болғанға дейін оның акварель стилінде жұмыс істейтін жас суретшілер тобы пайда болды, олардың ішінде Уильям Беннет, Дэвид Холл МакКеван және Кокстың ұлы Дэвид Кокс кіші болды. 1850 жылға қарай Беннет, әсіресе, Кокс сияқты күшті және шешімді стилі үшін «пейзаж суретшілерінің арасындағы ең көрнектісі» ретінде танылды. Осындай ерте жақтастары Кокстың бастапқы, шамалы жұмыстарының үлгісіне ден қойды және Кокстың кейінгі жылдарындағы артықшылықтар деп есептелген нәрселерден аулақ болды. Дегенмен, нақты және егжей-тегжейлі суреттелген пейзаж басым болған кезеңде, олар «блоттesque мектебі» деп айыпталды және біртұтас қозғалыс ретінде орнығуға қол жеткізе алмады, мұндай сынды The Spectator сияқты басылымдар да жасады. Джон Раскин 1857 жылы Су бояуларымен суретшілер қоғамының жұмысын «жағымды дәмі бар, иілгіш және патенттелген тауар ретінде салық салынатын, құмыраға салынған өнердің бір түрі» деп сынады, тек Кокстың кейінгі жұмысын ғана ерекшелеп, оның туралы «Дэвид Кокстың осы туындыларына қарағанда, қарапайымдылығы мен мәнділігі жағынан басқа пейзаж жақындамайды» деп жазды. 1881 жылы жарық көрген «Дэвид Кокстың өмірбаяны: оның туындылары мен генийі туралы ескертулер» кітабы Кокстың досы Уильям Холлдың қолжазбасына негізделген, оны «Бирмингем Daily Post» газетінің редакторы Джон Такрей Банс өңдеп, кеңейтті. Оның құрметіне екі көк тақта орнатылды: 116 Гринфилд жолы, Харборн, Бирмингем және 34 Фоксли жолы, Кеннингтон, Лондон, SW9, ол 1827 жылдан бастап тұрған. Оның шәкірттерінің арасында Бирмингем сәулетшісі, Аллен Эдвард Эверитт (1824–1882) болды. Кокстың бюсті Корольдік Бирмингем суретшілер қоғамының галереясында сақталады.
By the 1840s Cox, alongside Peter De Wint and Copley Fielding, had become recognised as one of the leading figures of the English landscape watercolour style of the first half of the 19th century. This judgement was complicated by reaction to the rougher and bolder style of Cox's later Birmingham work, which was widely ignored or condemned. While by this time De Wint and Fielding were essentially continuing in a long established tradition, Cox was creating a new one. A group of young artists working in Cox's watercolour style emerged well before his death, including William Bennett, David Hall McKewan and Cox's son David Cox Jr. By 1850 Bennett in particular had become recognised as "perhaps the most distinguished among the landscape painters" for his Cox like vigorous and decisive style. Such early followers concentrated on the example of Cox's more moderate earlier work and steered clear of what were then seen as the excesses of Cox's later years. During a period dominated by sleek and detailed picturesque landscape, however, they were still condemned by publications such as The Spectator as "the 'blottesque' school", and failed to establish themselves as a cohesive movement. John Ruskin in 1857 condemned the work of the Society of Painters in Water colours as "a kind of potted art, of an agreeable flavour, suppliable and taxable as a patented commodity", excluding only the late work of Cox, about which he wrote "there is not any other landscape which comes near these works of David Cox in simplicity or seriousness". An 1881 book, A Biography of David Cox: With Remarks on His Works and Genius, was based on a manuscript by Cox's friend William Hall, edited and expanded by John Thackray Bunce, editor of the Birmingham Daily Post. There are two Blue Plaque memorials commemorating him at 116 Greenfield Road, Harborne, Birmingham, , and at 34 Foxley Road, Kennington, London, SW9, where he lived from 1827. His pupils included Birmingham architectural artist, Allen Edward Everitt (1824–1882). A bust of Cox is in the Royal Birmingham Society of Artists' gallery.
Қоғамдық коллекциялар
Оның бірнеше туындылары Бірмингем мұражайы мен көркемсурет галереясында сақталады, оларды Жозеф Генри Неттлфольд жексенбі күндері ашылатын болса ғана сыйға беру шартымен тапсырған. Оның туындылары Луврде, Британ мұражайында, Тейт галереясында, Виктория және Альберт мұражайында, сондай-ақ Манчестер, Ньюкасл, Ливерпуль, Эдинбург, Оксфорд және Кембридж қалаларында да бар. Порт-Санлайт қаласындағы Леди Левер өнер галереясы Джеймс Оррок арқылы Левер сатып алған Кокс акварельдерінің бірнешеуін көрсетеді. Олардың кейбіреуі кейіннен жалған екені анықталды. Кокстің туындыларын жинаған американдық коллекциялардың ішінде Метрополитен өнер мұражайы, Ұлттық өнер галереясы, Сан-Францисконың Көркемсурет мұражайлары, Кливленд өнер мұражайы, Фог өнер мұражайы, Род-Айленд дизайн мектебі, Атлантадағы Жоғары өнер мұражайы, Принстон университетінің өнер мұражайы және Хантингтон кітапханасы бар. 1983 жылы суретшінің туғанына 200 жыл толуына арналған көрме Бірмингем мұражайлары мен өнер галереясы ұйымдастырды, ал кураторлықты Стивен Уайлдман жүзеге асырды. Сол жылы көрме экспозициясы Лондонның Виктория және Альберт мұражайына жеткізілді. Оның туындыларының көрмесі 2008 жылы АҚШ-тағы Йель британдық өнер орталығында өтті, ал 2009 жылы Бирмингемге сапарлады.
Several of his works are in Birmingham Museum & Art Gallery, having been donated by Joseph Henry Nettlefold, on the condition it opened on Sundays. His work is also held at the Louvre, British Museum, Tate Gallery, Victoria and Albert Museum, and in Manchester, Newcastle, Liverpool, Edinburgh, Oxford and Cambridge. The Lady Lever Art Gallery, Port Sunlight shows a number of Cox's watercolours bought by Lever through James Orrock. Some of them have since been confirmed as forgeries. American collections holding Cox's work include The Metropolitan Museum of Art, The National Gallery of Art, Fine Arts Museums of San Francisco, Cleveland Art Museum, Fogg Art Museum, Rhode Island School of Design, High Museum of Art, Atlanta, Princeton University Art Museum, and The Huntington Library. In 1983, an exhibition celebrating the bicentenary of the artist's birth was organized by the Birmingham Museums and Art Gallery and curated by Stephen Wildman. The exhibition traveled to the Victoria and Albert Museum, London, in the same year. An exhibition of his work was held at the Yale Center for British Art in the US in 2008, traveling to Birmingham in 2009.