Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер
British politician
Филипп Йорк, 2-ші Хардвик графы, ПК, ФРС (9 наурыз 1720 – 16 мамыр 1790), 1754 жылдан 1764 жылға дейін Ройстон виконты атанған, ағылшын саясаткері және жазушысы.
Philip Yorke, 2nd Earl of Hardwicke, PC, FRS (9 March 1720 – 16 May 1790), styled Viscount Royston between 1754 and 1764, was an English politician and writer.
Өмір
Хардвик 1-ші графы Филипп Йорктің тұңғыш ұлы, ол Ньюком мектебінде, кейін Кембридж университетінің Корпус Кристи колледжінде білім алған. 1738 жылы ол өмір бойы сақтайтын Қазынашылықтың есепшісі болып тағайындалды. 1741 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Ол Төменгі палатада Рейгейттен (1741–47) және содан кейін Кембриджширден депутат болып сайланды; ол кейін Коббеттің Парламенттік тарихында жарияланған пікірталастардың жазбаларын сақтады. 1756 жылы француздарға Менорка аралдарын жоғалтуға байланысты туындаған саяси дағдарыс кезінде лорд Ройстон министрліктің жағымды баспасөз материалдарын жинаумен айналысты. Ол әкесімен және лорд Мэнсфилдпен бірге адмирал Джон Бингтің өлім жазасын кезіндегі парламенттік тергеулерде Ньюкасл министрлігін қорғады. 1754 жылдан 1764 жылға дейін ол Виконт Ройстон атағымен танылды, содан кейін әкесінің қайтысымен графтыққа ие болды. Ол әкесі Эдвард Харли, Оксфорд графынан сатып алған Кембриджширдегі Уимполл иелігін мұра етті. 1760 жылы үшінші Жорж таққа отырғанда Йорк патшалық кеңесіне ант берді. Саясатта ол Рокингем вигтерін қолдады. Ол Кембриджширдің лорд-лейтенанты (1757 жылдан өліміне дейін) және Кембридж университетінің жоғары басқарушысы болды. Ол Британ мұражайының қолжазбалар жинағында сақталатын түрлі мемлекеттік құжаттар мен хат алмасуларды редакциялады. 1756 мен 1760 жылдар арасында ол Лондонның тасталып қалған балаларына көмек көрсететін қайырымдылық мекемесі – Foundling Hospital-дің құрметті вице-президенті қызметін атқарды. Ол 1790 жылы қайтыс болды және Бедфордширдегі Флитон қаласына Томас Банкс салған ескерткішпен бірге жерленді.
The eldest son of Philip Yorke, 1st Earl of Hardwicke, he was educated at Newcome's School and later Corpus Christi College, Cambridge. He was appointed Teller of the Exchequer in 1738, a post he held for life. In 1741 he was elected a Fellow of the Royal Society. He sat in the House of Commons as member for Reigate (1741–47), and afterwards for Cambridgeshire; he kept notes of the debates which were afterwards embodied in Cobbett's Parliamentary History. During the political crisis over the loss of Minorca to the French in 1756, Lord Royston was tapped with collecting favourable press accounts of the ministry. He joined his father, as well as Lord Mansfield, to defend the Newcastle ministry during the parliamentary inquiries following the execution of Admiral John Byng. He was styled by the courtesy title Viscount Royston from 1754 to 1764, when he succeeded to the earldom on the death of his father. He inherited the Wimpole estate, Cambridgeshire which his father had bought from Edward Harley, Earl of Oxford. On the accession of George III in 1760, Yorke was sworn of the privy council. In politics he supported the Rockingham Whigs. He was Lord Lieutenant of Cambridgeshire (1757 to his death) and high steward of Cambridge University. He edited a quantity of miscellaneous state papers and correspondence, to be found in manuscript collections in the British Museum. Between 1756 and 1760, he served in the honorary position of vice president of the Foundling Hospital, a charitable institution providing for London's abandoned children. He died in 1790 and was buried in Flitton, Bedfordshire with a monument by Thomas Banks.
Шығармалары
Ағасы Чарльз Йоркпен бірге ол "Афина хаттары" немесе Пелопоннес соғысы кезінде Афинада тұратын Парсы патшасының өкілінің хат алмасуы" (4 томдық, Лондон, 1741) атты еңбектің негізгі авторларының бірі болды. Бұл еңбек көп жылдар бойы үлкен танымалдыққа ие болып, бірнеше рет қайта басылды.
With his brother, Charles Yorke, he was one of the chief contributors to Athenian Letters; or the Epistolary Correspondence of an agent of the King of Persia residing at Athens during the Peloponnesian War (4 vols., London, 1741), a work that for many years had a considerable vogue and went through several editions.
Неке және балалар
1740 жылғы 22 мамырда ол Джон Кэмпбеллдің жалғыз қызы, леди Джемима Кэмпбеллға үйленді. 1740 жылы Кент герцогының дүниеден озғанына байланысты Джемима оның орнына 2-ші маркиза Грей және 4-ші баронша Лукас атағын алды. Әйелінен екі қызы мен мұрагері болды: леди Амабель Йорк, 1-ші де Грей графинясы (23 қаңтар 1751 – 4 наурыз 1833), үлкен қызы, баласыз Александр Хьюм Кэмпбелл, Полварт лордына үйленді. Ол анасынан кейін 5-ші баронша Лукас болды. Леди Мэри Джемима Йорк (9 ақпан 1756 – 1830), Томас Робинсонға, 2-ші Грантем баронына үйленді және балалары болды.
On 22 May 1740 he married Lady Jemima Campbell, only daughter of John Campbell, 3rd Earl of Breadalbane by his wife Lady Amabel de Grey, daughter and heiress of Henry Grey, 1st Duke of Kent (1671–1740). On the death of her grandfather the Duke of Kent in 1740, Jemima succeeded him in her own right as the 2nd Marchioness Grey and 4th Baroness Lucas. By his wife he had two daughters and co heiresses:
Lady Amabel Yorke, 1st Countess de Grey (23 January 1751 – 4 March 1833), eldest daughter, who married Alexander Hume Campbell, Lord Polwarth, childless. She succeeded her mother as 5th Baroness Lucas. Lady Mary Jemima Yorke (9 February 1756 – 1830), who married Thomas Robinson, 2nd Baron Grantham and had issue.
Өлім және мұрагерлік
Оның титулын немересі Филипп Йорк, Хардвик графының үшіншісі мұраға алды.
He was succeeded in the earldom by his nephew Philip Yorke, 3rd Earl of Hardwicke.