Кіріспе
Алхимиядағы теориялық әмбебап еріткіш. Ренессанс алхимиясында алкаэст теориялық "әмбебап еріткіш" болды. Ол кез келген күрделі затты, соның ішінде алтынды (ол кезде элемент деп есептелмейтін) оның негізгі құраушыларын өзгертпей немесе жоймай ерітуге қабілетті деп есептелді. Алхимиктер күрделі заттардан олардың негізгі қасиеттерін және өзгешеліктерін бөліп алып, баға жетпес медициналық емдік қасиеттерді (сондай-ақ азотты қараңыз) бақылауға үміттенеді. Осы себепті алкаэстті іздеуге зор күш салынды. Сонымен қатар, оның болуы алхимиктер мен философтар арасында қызу талқылауларға түсті. Алқаестті алғаш рет немесе алғашқылардың бірі ретінде швейцариялық дәрігер және алхимик Парацельс атады.
In Renaissance alchemy, alkahest was the theorized "universal solvent". It was supposed to be capable of dissolving any composite substance, including gold (then not considered an element), without altering or destroying its fundamental components. By extracting from composite substances their fundamental virtues and properties, alchemists hoped to gain control of invaluable medical healing properties (see also azoth). For this reason the alkahest was earnestly sought. At the same time, its very existence was debated among alchemists and philosophers. The first, or one of the first, to mention the alkahest was the Swiss physician and alchemist Paracelsus.
Этимология
Алкахест сөзінің шығу тегі мен этимологиясы туралы бір пікірге келмейді, себебі Парацельс бұл сөздің тарихы немесе іздерін қалдырмаған. Джордж Старки оның неміс тіліндегі al gehest ("барлық рух") сөзінен шыққандығын айтқан. Иоганн Рудольф Глаубер бұл сөздің алхали эст, неміс тіліндегі al gar heis немесе Al zu hees, яғни "қатты ыстық" деген мағынадан туындаған болуы мүмкін деп болжады. Ол сонымен қатар Ескі Жазбалардағы екінші канондық "Маккавейлер кітабындағы" "тығыз суға" ұқсас болғандықтан "маккабейлік от" терминін де қолданды. Парацельс жасаған алкахест рецептісіне каустикалық әк, спирт және калий карбонаты кірген; алайда, оның рецептісі "жалпы еріткіш" болу мақсатында жасалмаған.
17 ғасыр
Алкахест Ян Баптист ван Гельмонт арқылы 17-ші және 18-ші ғасырларда кеңінен танымал болды. Оның 17-ші және 18-ші ғасырлардағы таралуы, оның өзгеше абсурдты және шектен тыс қасиеттеріне қарамастан, сол кездегі алхимияның үлкен танымалдылығымен және химияның жеткілікті теориясының болмауымен байланысты болуы мүмкін.
Джордж Старки
Американың колониялық алхимигі Джордж Старки (1628–1665) алкаэстті қышқыл да, сілті де емес, айналымнан өткен тұз деп сипаттады. Гельмонт пен англо-ирланд ғалымы Роберт Бойльдің (1627–1691) сөзіне сәйкес, алкаэст "микроқұрылымға" ие болды, яғни ол өте кішкентай, біртекті денешіктерден тұрады. Сондықтан, таза элементтен (мысалы, қорғасыннан) жасалған гипотетикалық ыдыс алкаэстпен ерімейді.
Герман Бурхаве алкаэст пен философ тасы
Парацельс алкаэст шын мәнінде философ тасы екеніне сенді. Голландиялық химик және дәрігер Герман Боерхаве (1668–1738) өзінің «Elementa Chymiae» (1732) оқулығында алкаэст философ тасы емес деп есептеді, бірақ оны тастан да маңыздырақ және құндырақ деп санады. «Алкаэстра» термині Fullmetal Alchemist мангасындағы алхимияның бір түрін білдіреді.