Ирландиялық әдеби қонақжай және жазушы қызы – Блессингтон графинясы
Marguerite Gardiner, Countess of Blessington
Ирландиялық романіст, журналист және әдеби қонақжай Маргарет Гардинер (Блессингтон графинясы) туралы мақала. Байронмен әңгімелері, өмірі мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық романист, журналист және әдеби той беруші
Irish novelist, journalist, and literary hostess
Маргарита Гардинер, Блессингтон графесі (туған аты Пауэр; 1 қыркүйек 1789 – 4 маусым 1849), ирландиялық романист, журналист және әдеби той беруші болды. Ол Генуяда Лорд Байронмен танысып, оған арналған әңгімелер жинағын жазды.
Marguerite Gardiner, Countess of Blessington (née Power; 1 September 1789 – 4 June 1849), was an Irish novelist, journalist, and literary hostess. She became acquainted with Lord Byron in Genoa and wrote a book about her conversations with him.
Ерте өмір
Маргарет Пауэр Ирландияның Типперри графтығындағы Клонмельдің жанында дүниеге келді, ол Эдмунд Пауэр мен Элен Шихидің қызы, шағын жер иелері болған. Ол "өздігінен оқып, анасының досы Энн Двайерден" білім алған. Дженкинс оны ирландиялық Чарльз Джон Гардинермен таныстырды, ол Блессингтонның 1-ші графы, жесір және төрт баласы (екісі заңды) бар, Маргареттен жеті жас үлкен еді. Олар 16 ақпан 1818 жылы, оның алғашқы күйеуінің қайтысынан кейін төрт ай өткен соң, Брайанстон скверіндегі Сент-Мэри шіркеуінде неке қиды.
Born Margaret Power, near Clonmel in County Tipperary, Ireland, she was a daughter of Edmund Power and Ellen Sheehy, small landowners. She was "haphazardly educated by her own reading and by her mother's friend Ann Dwyer." Jenkins introduced her to the Irishman Charles John Gardiner, 1st Earl of Blessington, a widower with four children (two legitimate), seven years her senior. They married at St Mary's, Bryanston Square, Marylebone, on 16 February 1818, only four months after her first husband's death.
Үлкен тур
Сирек кездесетін сұлулығымен, тартымдылығымен және зиялылығымен ерекшеленген ол, сондай-ақ жомарттығымен және екінші күйеуімен ортақ болған әсемдік талғамымен де көзге түсті. 1822 жылдың 25 тамызында олар Маргаританың кіші қарындасы, 21 жасар Мэри Энн және қызметшілерімен бірге континенттік саяхатқа шықты. Жолда 1822 жылдың 20 қарашасында Авиньон қаласында граф Д’Орсеймен (алғаш 1821 жылы Лондонда леди Блессингтонның жақын досы болған) кездесті. Олар Байронмен бірнеше рет кездесіп, леди Блессингтонға «Лорд Байронмен әңгімелесулер» атты кітабы үшін материал берді. Содан кейін олар көбінесе Неапольде қоныстанды, онда ол өмірбаянын жазатын ирланд жазушысы Ричард Роберт Мэдденмен танысты. Олар сондай-ақ досы Уолтер Савидж Ландормен, ол өте бағалаған «Қиял әңгімелерінің» авторымен Флоренцияда уақыт өткізді.
Of rare beauty, charm and wit, she was no less distinguished for her generosity and for the extravagant tastes she shared with her second husband. On 25 August 1822 they set out for a continental tour with Marguerite's youngest sister, the 21 year old Mary Anne, and servants. On the way they met Count D'Orsay (who had first become an intimate of Lady Blessington in London in 1821) in Avignon on 20 November 1822, before settling at Genoa for four months from 31 March 1823. There they met Byron on several occasions, giving Lady Blessington material for her Conversations with Lord Byron. After that they settled for the most part in Naples, where she met the Irish writer Richard Robert Madden, who was to become her biographer. They also spent time in Florence with their friend Walter Savage Landor, author of the Imaginary Conversations which she greatly admired.
Лондон салоны
Италияда 1827 жылдың 1 желтоқсанында граф Д’Орсей Лорд Блессингтонның бұрынғы әйелінен туған жалғыз қызы Гарриет Гарднерге үйленді. Блессингтондар мен жаңа үйленген жұбайлар 1828 жылдың соңында Парижге көшіп, Hôtel Maréchal Ney қонақ үйінде тұрақтап, онда 1829 жылы граф 46 жасында инсульттан кенеттен қайтыс болды. Д’Орсей мен Гарриет содан кейін леди Блессингтонды Англияға ертіп барды, бірақ жұбайлар көп ұзамай қатты дауласып ажырасып кетті. Д’Орсей Маргаритамен оның өліміне дейін бірге өмір сүрді. Олардың үйі, бастапқыда Симор Плейс, кейін Курзон алаңы деп аталды, содан кейін Гор Хаус, Кенсингтон, қазіргі Корольдік Альберт залы орналасқан жер, әдебиет, ғылым, өнер, ғылым және сән саласындағы көрнекті тұлғалардың бас қосып, тарту орталығына айналды. Бенджамин Дизраэли сол жерде "Венеция" романын жазды, ал Ханс Кристиан Андерсен Чарльз Диккенспен алғаш рет оның үйінде кездесті. Күйеуі қайтыс болғаннан кейін ол азайған кірісін әртүрлі мерзімді басылымдарға материалдар жазу арқылы және романдар жазып толықтырды. Ол бірнеше жыл бойы сол кездегі танымал жылдық жинақтар – "Сұлулық кітабы" мен "Естелік" журналдарының редакторы болды. 1834 жылы ол "Лорд Байронмен әңгімелесулер" атты еңбегін жариялады. Оның "Италиядағы Бос адам" (1839–1840) және "Франциядағы Бос адам" (1841) кітаптары жеке сырлар мен анекдоттары, табиғат сипаттамалары және сезімталдықтары үшін танымал болды. Блессингтон Диккенстің "Daily News" газеті үшін құпия ақпарат жазатын болды. 1849 жылдың басында граф Д’Орсей кредиторларынан қашу үшін Гор Хаустан кетіп қалды; кейін жиһаз бен әшекейлер ашық саудада сатылып, леди Блессингтонның қарыздары толығымен өтелді. Леди Блессингтон графқа Парижге қосылды, ол 1849 жылдың 4 маусымында қайтыс болды.
It was in Italy, on 1 December 1827, that Count D'Orsay married Harriet Gardiner, Lord Blessington's only daughter by his former wife. The Blessingtons and the newly wed couple moved to Paris towards the end of 1828, taking up residence in the Hôtel Maréchal Ney, where the Earl suddenly died at 46 of an apoplectic stroke in 1829. D'Orsay and Harriet then accompanied Lady Blessington to England, but the couple separated soon afterwards amidst much acrimony. D'Orsay continued to live with Marguerite until her death. Their home, first at Seamore Place, now named Curzon Square, and afterwards Gore House, Kensington, now the site of the Royal Albert Hall, became a centre of attraction for all that was distinguished in literature, learning, art, science and fashion. Benjamin Disraeli wrote Venetia whilst staying there, and it was at her home that Hans Christian Andersen first met Charles Dickens. After her husband's death she supplemented her diminished income by contributing to various periodicals as well as by writing novels. She was for some years editor of The Book of Beauty and The Keepsake, popular annuals of the day. In 1834 she published her Conversations with Lord Byron. Her Idler in Italy (1839–1840), and Idler in France (1841) were popular for their personal gossip and anecdotes, descriptions of nature and sentiment. Blessington became a gossip columnist for Dickens' Daily News. Early in 1849, Count D'Orsay left Gore House to escape his creditors; subsequently the furniture and decorations were sold in a public sale successfully discharging Lady Blessington's debts. Lady Blessington joined the Count in Paris, where she died on 4 June 1849.
Өмірбаяндары
Оның әдеби өмірі мен хат алмасуы (3 томдық), Ричард Роберт Мэдденнің редакциялауымен, 1855 жылы жарық көрді. Оның портреті 1808 жылы сэр Томас Лоуренс салған және оны Лондонның Уоллес жинағында көруге болады. Графиняның Д’Орсеймен қарым-қатынасы туралы егжей-тегжейлі мәліметтер Ник Фолкстің «Дандилердің соңғысы» (2003) кітабында келтірілген.
Her Literary Life and Correspondence (3 vols), edited by Richard Robert Madden, appeared in 1855. Her portrait was painted in 1808 by Sir Thomas Lawrence and can be seen in The Wallace Collection, London. A more detailed account of the Countess's relations with D'Orsay appears in The Last of the Dandies by Nick Foulkes (2003).