Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс туған орыс қолбасшысы (1785–1831) бір тегі бар адамдар.
German born Russian commander (1785–1831)
people with the same surname
Ханс Карл Фридрих Антон Граф фон Дибич унд Нартен (Иван Иванович Дибич Забалканский; 13 мамыр 1785 – 10 маусым 1831) – неміс туған, Ресейдің фельдмаршалы қызметін атқарған әскери қолбасшы.
Hans Karl Friedrich Anton Graf von Diebitsch und Narten (Иван Иванович Дибич Забалканский; 13 May 1785 – 10 June 1831) was a German born soldier serving as Russian field marshal.
Мансап
Ханс Карл Берлин кадет мектебінде білім алған, бірақ әкесі – Фридрих II-нің лагерь көмекшісі, кейін Ресей қызметіне өткен ол, 1801 жылы осылай істеуін қалады. Ол 1805 жылы Наполеон мен Ұлы армияға қарсы науқанда қызмет етті, Аустерлицте жараланды, Эйлау мен Фридландта шайқасты, ал Фридландтан кейін капитандыққа көтерілді. Келесі бес жыл бейбіт өмірде өткен ол, өзін әскери ғылымды оқуға арнады және 1812 жылғы соғыста қайтадан активті қызметке кірісті. Витгенштейннің жорығында, әсіресе Полоцк шайқасында (18 және 19 қазан) ерекше көзге түсті, содан кейін майор-генерал шеніне ие болды. Науқанның соңғы кезеңінде ол генерал Йорк (фон Вартенбург) басқаратын прус контингентіне қарсы күресті, оның арқылы Клаузевиц көмегімен Тауроггендегі танымал келісімге қол жеткізді, содан кейін 1813 жылғы неміс науқанының басында Йоркпен бірге қызмет етті. Лютцен шайқасынан (1813) кейін ол Силезияда қызмет етті және Рейхенбахтың құпия шарты бойынша келіссөздер жүргізді. Дрезден мен Лейпциг шайқастарында көрсеткен батылдығы үшін генерал-лейтенант болып тағайындалды. 1814 жылғы науқанның шешуші сәтінде ол одақтастардың Парижге шабуылдауын қатты қолдады, ал олар қалаға кіргеннен кейін император Александр оған Святой Александр Невский орденін табыс етті. 1815 жылы Вена конгресіне қатысты, содан кейін императордың генерал-адъютанты болды, императормен де, оның мұрагері Николаймен де үлкен беделіне ие болды. Николай оны барон, кейіннен граф титулына ие етті. 1820 жылы бас штаб бастығы болды, ал 1825 жылы декабристер көтерілісін басуға көмектесті. Оның ең үлкен жетістіктері 1828–1829 жылдардағы орыс-түрік соғысында болды, ол күмәнді күрес кезеңінен кейін Дибичтің Адрианопольдегі сәтті науқанымен шешілді; бұл оған маршал шені мен Балқанды кесіп өтуінің құрметіне «Забалканский» (яғни «Балқан арқылы») жеңіс атағын сыйлады. 1830 жылы Польшадағы қараша көтерілісін басуға арналған үлкен армияға қолбасшы болып тағайындалды. 25 ақпандағы Грохов шайқасында шешуші жеңіске жете алмаса, 26 мамырдағы Остроленка шайқасында жеңіске жетті, бірақ көп ұзамай 10 маусымда 1831 жылы Пултүск маңындағы Клешевода холерадан қайтыс болды.
Hans Karl was educated at the Berlin cadet school, but by the desire of his father, Frederick II's aide de camp who had passed into the service of Russia, he also did the same in 1801. He served in the campaign of 1805 against Napoleon and the Grand Armee, and was wounded at Austerlitz, fought at Eylau and Friedland, and after Friedland was promoted captain. During the next five years of peace, he devoted himself to the study of military science, engaging once more in active service in the War of 1812. He distinguished himself very greatly in Wittgenstein's campaign, and in particular at Polotsk (18 and 19 October), after which combat, he was raised to the rank of major general. In the latter part of the campaign, he served against the Prussian contingent of General Yorck (von Wartenburg), with whom, through Clausewitz, he negotiated the celebrated convention of Tauroggen, serving thereafter with Yorck in the early part of the German Campaign of 1813. After the battle of Lützen (1813) he served in Silesia and took part in negotiating the secret treaty of Reichenbach. Having distinguished himself at the battles of Dresden and Leipzig he was promoted lieutenant general. At the crisis of the campaign of 1814, he strongly urged the march of the allies on Paris; and after their entry the emperor Alexander conferred on him the order of St. Alexander Nevsky. In 1815 he attended the Congress of Vienna and was afterwards made adjutant general to the emperor, with whom, as also with his successor Nicholas, he had great influence. By Nicholas he was created baron, and later count. In 1820 he had become chief of the general staff, and in 1825 he assisted in suppressing the Decembrist revolt. His greatest exploits were in the Russo Turkish War of 1828–1829, which, after a period of doubtful contest, was decided by Diebitsch's brilliant campaign of Adrianople; this won him the rank of field marshal and the victory title of Zabalkansky (meaning "Trans Balkan") to commemorate his crossing of the Balkans. In 1830 he was appointed to command the great army destined to suppress the November Uprising in Poland. After the inconclusive battle of Grochow on 25 February, he won the battle of Ostrołęka on 26 May, but soon afterwards died of cholera at Kleszewo near Pułtusk, on 10 June 1831.