Уладysław III: Польша, Литва, Венгрия және Хорватия патшасы
Władysław III of Poland
Уладysław III Польша-Литва (1434-44), король Венгрии и Хорватии (1440-44). Биография, регентство, борьба за власть и гибель в битве при Варне. История королей.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Польша мен Литва монархы (1434–44); Венгрия мен Хорватия патшасы (1440–44)
Monarch of Poland Lithuania (r. 1434–44); King of Hungary and Croatia (r. 1440–44)
Польшаның Владислав III (31 қазан 1424 – 10 қараша 1444), сондай-ақ Варналық Владислав деп те белгілі, 1434 жылдан бастап Польша патшасы және Литваның Ұлы Герцогтығының Жоғарғы Герцогы, ал 1440 жылдан Варна шайқасында қаза болғанға дейін Венгрия мен Хорватия патшасы болды. Ол Владислав II Ягелло (Йогайла) мен литвалық ақсүйек әйел София Халшанскаяның үлкен ұлы еді. Владислав 1434 жылы он жасқа толғанға дейін әкесінен патшалық мұрагерлікке ие болды, сондықтан оның есейгенше билік етуге лайық емес деп есептелді. Кардинал Збигнев Олесницкий регенттік қызметін атқарды, ал уақытша кеңес патша атынан билікті жүзеге асырды. Алайда, Владиславтың таққа талап ету құқығын Мазовияның V Симевит кандидатурасын қолдаған Кіші Польша ақсүйектері даулады, ол Пяст әулетінен шыққан еді. Таққа отырғызудан кейін Мельштынның Спытко III Олесницкийді, кеңесті және католик шіркеуін патшаның жастығын билікті ұстап тұру үшін пайдаланғаны үшін айыптады. Чех гуситтерінің жақтасы болған Спытко 1439 жылы Гротники шайқасында қаза тапты, осылайша қақтығыс аяқталды. Владислав сонымен бірге 1431 жылы әкесі билік құрған кезде басталған Польша-Тевтон соғысының салдарымен де күресті. Тевтон ордені 1434 жылы Швитригайла мен Ливон орденін Польша мен Литваның Сигизмунд Кестутайтиске қарсы әскери күресте қолдады. Нәтижесінде король және Польша Корольдік Кеңесі, curia regis, шекаралық аймақтарды нығайту және 1432 жылдан бері азаматтық соғысқа ұшыраған Литваға әскер жіберу арқылы соғыс күшін қайта жандандырды. Швитригайла, ливондықтар және олардың одақтастары ақырында Вилкомир шайқасында жеңілді, ал Владислав 1435 жылдың желтоқсанында Тевтон мемлекетіне Бжесць-Куявский бейбіт шартын таңды, бұл Тевтонның Шығыс Орталық Еуропадағы ықпалын шектеді. Владислав пен Олесницкий басшылығындағы Польша Корольдігінің саясаты Силезия немесе Померания сияқты жоғалған аумақтарды қайтарып алу және көршілес мемлекеттерге ықпалын кеңейту болды. 1440 жылы Германияның Альберт II қайтыс болғаннан кейін Владислав Венгрия мен Хорватия патшасы болып сайланды. Альберттің жесірі, Люксембургтік Елизавета нәтижені қабылдамады және өзінің кішкентай ұлы Ладислав Постхумустың Габсбургтың Федерик III қамқорлығымен билік етуін, сонымен бірге Венгрияның қасиетті тәжін тартып алуын ұсынды. Габсбургтардың ұзаққа созылған қарсылығы, Осман империясының Венгрияға жақын уақытта шабуыл жасауы және Елизаветаның кенеттен қайтысы Владиславтың Венгрия тағына заңдылығын нығайтты. Оңтүстік-Шығыс және Орталық Еуропаның көп бөлігін билеген Владислав Осман империясына қарсы тұруға мәжбүр болды. Балқандағы түрік билігі 1437–1442 жылдар аралығындағы Венгрия-Осман соғысынан кейін әлсіреген кезде, папалық және папалық легаты Юлиан Чезарини Владиславты Варна крест жорығын бастауға шақырды. Бастапқы табыстардан кейін христиан күштерінің саны аз болғандықтан, Варнада шешуші шайқас болды, онда Владислав Сұлтан Мурад II-ге қарсы батыл шабуылда қаза тапты. Оның денесі ешқашан табылған жоқ және оның жоғалуы көптеген теориялар мен аңыздарға әкелді, олардың ешқайсысы расталмады. Владиславтың Польша мен Венгриядағы мұрасы екіұшты, алайда Владислав Осман империясының билігі астында болған Болгария сияқты елдерде маңызды тұлға болып қала береді. Польшада оның орнын оның кіші інісі Казимир IV, ал Венгрия мен Хорватияда оның бәсекелесі Ладислав V Постхумус басты.
Władysław III of Poland (31 October 1424 – 10 November 1444), also known as Ladislaus of Varna, was King of Poland and Supreme Duke of the Grand Duchy of Lithuania from 1434 as well as King of Hungary and Croatia from 1440 until his death at the Battle of Varna. He was the eldest son of Władysław II Jagiełło (Jogaila) and the Lithuanian noblewoman Sophia of Halshany. Władysław's succeeded his father shortly before turning ten in 1434 and was, therefore, deemed unfit to rule until coming of age. Cardinal Zbigniew Oleśnicki acted as regent and a temporary provisores council executed power in the king's name. However, Władysław's legitimacy to the crown was contested by Lesser Polish nobles favouring the candidacy of Siemowit V of Masovia, who was of Piast lineage. In the aftermath of the coronation, Spytko III of Melsztyn accused Oleśnicki, the council and the Catholic Church of exploiting the king's youth to hold authority. A sympathiser with the Czech Hussites, Spytko was killed at the Battle of Grotniki in 1439, thus ending the hostilities. Władysław simultaneously faced the effects of the Polish–Teutonic War, which commenced under his father's reign in 1431. The Teutonic Knights began supporting Švitrigaila and the Livonian Order in a military struggle against Poland and Sigismund Kęstutaitis of Lithuania in 1434, shortly after Władysław assumed the throne. Consequently, the king and the Polish Royal Council, the curia regis, renewed their war efforts by fortifying the borderland regions and sending an army to Lithuania, which was engulfed in a civil war since 1432. Švitrigaila, the Livonians and their allies were ultimately defeated at the Battle of Wiłkomierz, and Władysław forced the Peace of Brześć Kujawski on the Teutonic State in December 1435 which curtailed Teutonic influence in East Central Europe. The policy of the Kingdom of Poland under Władysław and Oleśnicki was to reclaim lost territories such as Silesia or Pomerania and expand its influence to neighbouring realms. In 1440, Władysław was elected King of Hungary and Croatia following the death of Albert II of Germany. Albert's widow, Elizabeth of Luxembourg, spurned the outcome and advocated for her infant son, Ladislaus the Posthumous, to rule under the guardianship of Frederick III Habsburg whilst purloining the Holy Crown of Hungary. Prolonged hostilities from the Habsburgs, the imminent Ottoman advance into Hungary and Elizabeth's sudden death solidified Władysław's legitimacy to the Hungarian throne. Ruling much of Southeastern and Central Europe, Władysław became compelled in confronting the Ottoman Empire. With the Turkish grip over the Balkans weakened in the aftermath of the Hungarian–Ottoman War (1437–1442), the papacy and papal legate Julian Cesarini urged Władysław to launch the Crusade of Varna. After initial successes, the outnumbered Christian forces engaged in a decisive battle at Varna, where Władysław was killed in a heroic cavalry charge against Sultan Murad II. His body was never recovered and its disappearance led to numerous survival theories or legends, none of which have been confirmed. Władysław's legacy in Poland and Hungary is divisive, yet Władysław remains a notable figure in countries like Bulgaria which were under Ottoman domination. He was succeeded in Poland by his younger brother Casimir IV, and in Hungary Croatia by his rival Ladislaus V the Posthumous.
Балалық шақ, 14241431
Владислав 1424 жылғы 31 қазанда Краков қаласында дүниеге келді. Ол – Литвадан шыққан Владислав II Ягилоның (оның ескі нанымы бойынша аты Жогайла) және Халшаны Софиясының тұңғыш ұлы еді. Әкесі бұрын үш әйелінен аман қалған қарт кісі болды, ал ер баланың дүниеге келуі – керемет құбылыс саналды. Ол 1425 жылдың ақпан айының ортасында Вавель соборында Гнезнен епископы және Польша приматы Войцех Ястржембецтің қолынан крещение рәсімінен өтті. Бұл шарада Познань епискобы Анджей Ласкарц Ласкари, Краков епискобы Збигнев Олесницкий, сондай-ақ айналасындағы елдердің мемлекеттік қайраткерлері мен патшалық елшілері қатысты. Салтанатты рәсім әсерлі болды; крещение күні 18 ақпан болған деген болжам бар, бірақ тарихшылар мен түрлі дереккөздер бұл мәселені әлі де талқылауда. 1427 жылы польша ақсүйектері Ягилондарға қарсы оппозиция ұйымдастырып, Жогайланың ұлдарын Польша тағына мұрагерлікке лайық емес деп жариялауға тырысты, себебі олардың Пьяст және Анжу әулеттерімен туыстық байланысы болмады. Сол жылы королева София адалдықтан айырылғаны үшін айыпталды, бұл жағдай қақтығысты одан әрі шиедірді. Жогайла мен магнаттар арасында оның ұлдарының мұрагерлікке ие болуын қамтамасыз ету үшін келісімдер жасалғанмен, қарсыластар Фридрих II Бранденбургті таңдады, ол Жогайланың екінші әйелінен туған қызы Хедвиг Ягеллонға үйленуге ниеттенген еді. Бірақ, бұл қастандық 1431 жылдың желтоқсан айында ханшайымның қайтысымен аяқталды, София оны улаған деген қауесет тарады.
Władysław was born in Kraków on 31 October 1424, the first born son of Władysław II Jagiełło (his pagan name was Jogaila) and Sophia of Halshany, both of whom were Lithuanian in origin. His father was already an elderly man, having outlived three of his consorts, and the birth of a male successor was widely regarded as a miracle. He was baptised at Wawel Cathedral in mid February 1425 by Wojciech Jastrzębiec, Bishop of Gniezno and Primate of Poland. It took place in the presence of Andrzej Łaskarz Laskary, Bishop of Poznań and Zbigniew Oleśnicki, Bishop of Kraków as well as statesmen and royal emissaries from the surrounding realms. The ceremony was unequivocally grandiose; the most probable day of the baptism is 18 February, though this continues to be contested by historians and various sources. In 1427, the Polish nobility initiated anti Jagiellonian opposition and attempted to have Jogaila's sons declared illegitimate to the Polish throne as they possessed no blood relation to their Piast and Anjou predecessors. In the same year, Queen Sophia was accused of adultery which aggravated the conflict. Despite the agreements signed between Jogaila and the magnates to ensure the succession for his sons, the opposing faction opted for Frederick II of Brandenburg, who was betrothed to Hedwig Jagiellon, Jogaila's daughter by his second wife. However, the conspiracy was resolved by the death of the princess in December 1431, rumoured to have been poisoned by Sophia.
Кардинал Олесницкий мен оппозиция, 14321434
Бала кезінен-ақ Владиславтың төңірегінде патшалық сақшысы болған және өзінің беделін және сарайдағы жоғары мәртебесін сақтап қалуға тырысқан кардинал Збигнев Олесницкийдің (латынша Сбигнеус) адал кеңесшілері болды. Олесницкий 1434 жылдың 1 маусымында Жогайланың қазасы туралы естіген кезде Базель кеңесіне жол тартқан еді, бірақ Польшада қалып, интеррекс рөлін өз мойнына алуға шешім қабылдады. Ол кейіннен Канцлер Ян Таска Коньепольскийдің көмегімен Познаньде жиын шақырды және Ұлы Польшаның ақсүйектерін Владиславтың тәжге құқығын растауға шақырды. Бұл жиынның еркіндіксіз әрекеті Кіші Польшаның ақсүйектерін ашуландырды, олар жеңіліске ұшырап, дауыс беруден мүлдем шеттетілді. Иеліктердегі қарсылық күшейді және қарсыластар жас әрі тәжірибесіз патшаны таққа отырғызу Олесницкийге мемлекеттік істерде тым көп билік береді деп қауіптенді. Басқалары бұрынғысынан мүшрік Жогайланың ұлын Польша тағында қабылдамай, Пяст әулетінің тірі ұрпағын күтті. V Семуиттің кандидатурасы Владиславқа елеулі қауіп төндірді, өйткені Семуит патшалық Пяст әулетінен шыққан және 12 ғасырда Болеслав III Вражливыйдің өсиетінен бері Мазовия герцогтығын басқарып келген тармақтың мүшесі еді. Көптеген қарсыластар, әсіресе көршілес Богемиядан келген гуситизмнің ықпалымен, католик шіркеуінің билігіне қарсы тұруға тырысты. Басты қарсыластарының қатарында Познаньдың корольдік судьясы және гуситтердің протестанттық қозғалысын белсенді түрде насияттаған Абрахам Гловач зе Збаусиния, Дзиерслав з Рытвиан және 1422-1427 жылдары Богемияға Сигизмунд Корыбут басқарған гуситтерге жақтас әскери жорықтарды қолдаған Мельштиннің Спитко III болды. Олар Польшаның ықпалды магнаттары мен ақсүйектерінен құпия қолдау алды. Олар Олесницкийді тәж кигізуді 1434 жылдың 25 шілдесіне дейін кейінге шегеруге көндірді. Бұл оппозицияға 13 шілдеде Опатовта тәуелсіз жиын өткізуге қосымша уақыт берді, онда болашақ әрекеттер талқыланатын еді. Олесницкий олардың ниетін білген соң, ескертусіз жиынға келді және оның мақсатын сәтті күмәндандырды, содан кейін кеңес асығыс таратылды. 25 шілдеге дейін Краковта Сигизмунд Кестутайтис және Спайтко жіберген елшілермен келіссөздер жүргізілді, олар Владиславтың билікке өтуіне кедергі келтіруге тырысты. Польшаның корольдік маршалы және Збигнев Олесницкийдің інісі дауды аяқтаған шешуші дауыс беруге шақырды.
From a young age, Władysław was surrounded by advisors loyal to Zbigniew Oleśnicki (known in Latin as Sbigneus), a cardinal who acted as royal guardian and aimed at maintaining his influence and high position at court. Oleśnicki learned of Jogaila's death on 1 June 1434 in Poznań, whilst he was en route to the Council of Basel, but decided to remain in Poland and usurp the role of interrex. He subsequently convened an assembly in Poznań with the assistance of Chancellor Jan Taszka Koniecpolski, and called for the nobles of Greater Poland to warrant Władysław's right to the crown. This arbitrary behaviour displayed by the assembly vexed the nobility of Lesser Poland, who were outmanoeuvred and excluded from the vote. There was growing antagonism in the demesne and the challengers feared that crowning a young and inexperienced king would invest Oleśnicki with too much power over the affairs of state. Others repudiated a son of formerly pagan Jogaila on the Polish throne and yearned for a living descendant of the Piast dynasty. The candidacy of Siemowit V remained a considerable threat to Władysław, especially that Siemowit was of royal Piast lineage and a member of a branch which ruled the Duchy of Masovia since the Testament of Bolesław III Wrymouth in the 12th century. Many opponents also attempted to counter the power of the Catholic clergy, notably under the influence of Hussitism from neighbouring Bohemia. Among the chief adversaries were Abraham Głowacz ze Zbąszynia, the judge royal of Poznań and a fierce propagator of the Hussites' proto Protestant movement, Dziersław z Rytwian, and Spytko III of Melsztyn, a supporter of pro Hussite military expeditions led by Sigismund Korybut to Bohemia in the years 1422–1427. They received clandestine sponsorship from influential magnates and nobles from Lesser Poland, who persuaded Oleśnicki to delay the coronation until 25 July 1434. This granted the opposition additional time to establish an independent assembly on 13 July in Opatów, where forthcoming actions were to be discussed. Oleśnicki, having discovered their intent, arrived to the proceedings unannounced and successfully questioned its purpose after which the council hastily dissolved. Negotiations were held in Kraków prior to 25 July with the dignitaries sent by Sigismund Kęstutaitis and Spytko, who attempted to obstruct Władysław's accession. pl, Crown Marshal of Poland and the brother of Zbigniew Oleśnicki, called for a decisive vote which ended the dispute.
Таққа отырғызу, 1434 жыл
Владыслав 1434 жылғы 25 шілдеде Вавель соборында қарт Войцех Ястрзебиецтің қолынан тәж кигізілді. Тәж кигізуді Олесницкий тығыз бақылап отырды, ол инвеститураның қалай өткізілетінін анықтауда маңызды рөл атқарды. Олесницкийдің "Ordo ad cornandum ad regem Poloniae" ережесі бойынша рәсімдердің ретіне өзгерістер енгізілді, атап айтқанда, жас монарх майлау рәсімінен және Польша патшалық белгілерін беруден бұрын ант беруге міндетті болды. Бұл әрекет ақсүйектердің құқықтарына бағыну ретінде қарастырылды; Польша Корольдігінің тағына ие болу үшін сайланған патшаның элитаның талаптарын орындауы, емес мұрагерлік құқықтар шарт болды. Сонымен қатар, тәж киімдері алтарга емес, шенеуніктерге берілді, бұл Владыславтың жас екенін және шенеуніктердің тәж кигізуге белсенді қатысқанын көрсетеді. Владыславтың әлемнің төрт жағына қарай қылышпен крест жасау рәсімінен бас тартылды. Шежіреші Ян Длугош (латынша Иоганн Лонгинус) жас патшаның патшалық киім киіп, епископ Олесницкий мен Плоцк епискобының сүйемелдеуімен Вавель қамалынан қала тұрғындарына сәлемдесу үшін атпен келгенін жазды. Дегенмен, Краков қалалық әкімшілігіндегі қала тұрғындарының дәстүрлі феодалдық құрмет көрсетуі күшіне енді; бұл епископтар мен Мазовия князьдері арасындағы патшалық процессиядағы және отыру орналасуындағы басымдық мәселесіне байланысты болды.
Władysław was crowned at Wawel Cathedral on 25 July 1434 by the elderly Wojciech Jastrzębiec. There is evidence that the coronation was closely supervised by Oleśnicki, who was instrumental in determining how the investiture is conducted. Changes were made to the order of formalities under Oleśnicki's Ordo ad cornandum ad regem Poloniae, notably the young monarch was obliged to take an oath before the anointment and the handing over of Polish royal insignia. This act was to be seen as submission to the privileges of nobles; the king elect's fulfillment of the elites' requirements, not hereditary rights, was a condition for obtaining the throne in the Kingdom of Poland. Furthermore, the crown jewels were given to the officials, rather than being placed at the altar, implying Władysław's minority and the officials' active participation in the coronation. The act in which Władysław undertakes signum crucis with a sword in the direction of the four corners of the world was abandoned. Chronicler Jan Długosz (in Latin named Johannes Longinus) writes that the boy king, dressed in royal garments and accompanied by bishops Oleśnicki and pl, Bishop of Płock, rode from Wawel Castle to greet the townsfolk. However, a customary feudal homage by the burghers at Kraków Town Hall did come into effect; this was due to a disagreement between the bishops and Masovian princes concerning the order of precedence in the royal procession and on sitting arrangements.
Регенттік, 14341438
Таққа отырғызылғаннан кейін көп ұзамай жоғары дәрежелі ақсүйектер жасырын және ашық мәжілістер өткізіп, король әлі кәмелетке толмағандықтан, регенттік құру мүмкіндігін талқылады. Ол кезде Краков қаласында болған герцог Сиемовит жеке қасиеттері мен дәрежесіне байланысты регент немесе уақытша басқарушы рөліне лайықты үміткер саналды, алайда бұл идея тез арада қабылданбады; көптеген ақсүйектер Сиемовиттың бала патшаға қарағанда төмен тұрудан гөрі, тәжді тартып алып, билікті өз қолына алуы мүмкін деп ойлады. Королева Софияның қайтыс болған күйеуінің өсиетімен регент болуға тырысуы да сәтсіз аяқталды, ал жалпы шешімсіздік ортағасырлық Польшадағы олигархиялық ықпалдың ең жоғары деңгейіне жеткізді. Келісімге келген соң, аймақтық басшылар – провизорлардан тұратын регенттік кеңес құрылды. Длугош үш мүшені атап көрсетті, олардың әрқайсысы Збигнев Олесницкийдің ықпалын шектеу мақсатында, қабілеті мен «ақыл-парасатымен» таңдалды. Дегенмен, Олесницкий Владыславтың тәрбиесіне елеулі үлесін қосты. Владыславтың саясатта шешуші дауысы болмады деп есептеледі және 1438 жылы Пётрковта Сейм (Польша Парламенті) жиналып, он төрт жасар король есейген деп жариялағаннан кейін де жағдай өзгерген жоқ.
Shortly after the coronation, senior nobles held both covert and open conventions to discuss the possibility of instituting a regency as the king was still a minor and could not govern. Duke Siemowit, who was staying in the capital of Kraków at the time, remained a valid contender for the role of regent or caretaker due to his personal qualities and rank, however, the idea was soon dismissed; many of the noble lords believed that Siemowit could usurp and seize the crown for himself than remain an inferior subject to the boy. Queen Sophia's attempts to be named regent, in accordance with her late husband's instructions, also failed and the general indecisiveness caused the apex of oligarch influence in medieval Poland. As compromise, a regency council was formed comprising regional governors called the provisores. Długosz noted three members, each selected for merit and "wisdom", which was possibly aimed at curtailing Zbigniew Oleśnicki's influence. Nonetheless, Oleśnicki retained considerable control over Władysław's upbringing. It is believed that Władysław did not have a decisive voice in politics and the situation did not change even after the Sejm (Polish parliament) had gathered in Piotrków in 1438, and declared the fourteen year old king to have attained his majority.
Венгрия мен Хорватия патшасы, 1440
1439 жылы қазанда Альберт II қайтыс болды, соның салдарынан Австрия, Богемия және Венгрия тақтары бос қалды. 1440 жылы ақпанда туған оның жалғыз ұлы Ладислав Постхум деп аталды. Ладиславтың Австрия герцогтігіне деген құқығы Альберттің өсиетіне сәйкес мойындалды. Розенбергтің Олдрих II-сінің ықпалы мен қысымымен католик ақсүйектері де Ладиславтың Богемияға мұрагерлік құқығын қолдауға ұмтылды. Керісінше, венгрлер оның кандидатурасын қабылдауға құштар болмады және поляктармен келіссөздер жүргізді. 1440 жылдың қаңтар айының басында Будада өткен жиналыста Венгрияның мәртебелі адамдары қайтыс болған патшаның өсиетін қабылдамады, бұл регенттік билікті Габсбургтер әулетінен шыққан Фридрих III-тің қолына беретін еді. Габсбургтер әулетіне деген жалпы наразылық пен Османдық қауіп-қатердің күшеюіне байланысты венгрлер нәресте патшаны қабылдай алмады және Польшаға жүз бұрды. Ладиславтың жесір анасы, Люксембург патшайымы Елизавета, мұны тоқтатуға тырысып, венгрлерді Владиславпен келіссөздерді тоқтатуға көндіру үшін өкілдер жіберді. Оның күш-жігеріне қарамастан, венгр дворяндары бекем тұрыс танытып, 1440 жылдың 8 наурызында Владиславты патша сайлады. Сайлауға дейін Владислав Елизаветаға үйленуге және оның кішкентай ұлының Австрия мен Богемиядағы мүдделерін қорғауға ант берді. Сонымен қатар, 1102 жылдан бері Хорватия Венгриямен жеке одақта болғандықтан, Владислав Хорватияның да патшасы болды. Елизавета мәртебелі адамдардың сайлауын мақұлдамады және 15 мамыр 1440 жылы ұлын Венгрияның қасиетті тәжімен тәжге отырғызды, оны Елизаветаның күтімшісі болған Хелене Котаннер Вишеград бекінісінен ұрлап әкелген еді. Венгрлер бұл рәсімді заңсыз әрекет деп бағалады және 1440 жылдың 17 шілдесінде Секешфехервардағы Қасиетті Марияның көтерілуі шіркеуінде Владиславты таққа отырғызу үшін реликті тәжді пайдаланды. Ол сонымен қатар Папа Евгений IV-тен мұсылмандарға қарсы крест жорығын ұйымдастыруға көмектесуі үшін маңызды қолдау алды. Жасы келгенімен және тек атағымен ғана патша болғанымен, Владислав Османдықтарға қарсы күреске белсенді қатысты, өйткені оны нағыз христиан монархының үлгісінде тәрбиелеген.
In October 1439, Albert II died leaving the Austrian, Bohemian and Hungarian thrones unoccupied. His only son, born in February 1440, became known as Ladislaus the Posthumous. Ladislaus' claim to the Duchy of Austria was acknowledged in accordance with Albert's testament. Under the influence and pressure of Oldřich II of Rosenberg, the Catholic nobles were also inclined to endorse Ladislaus' hereditary right to Bohemia. Conversely, the Hungarians were not willing to pass his candidacy and began dialogue with the Poles. In early January 1440, the Hungarian Estates rejected the deceased king's testament at an assembly in Buda that would place the regency in the hands of Frederick III Habsburg. Due to the general animosity towards the Habsburg dynasty and the impending Ottoman threat, the Hungarians could not accept an infant as king and turned to Poland. Ladislaus' widowed mother, Queen Elizabeth of Luxembourg, was desperate to halt this and sent intermediaries to persuade the Hungarians to terminate all negotiations with Władysław. Contrary to her efforts, the Hungarian nobles proved resolute and elected Władysław king on 8 March 1440. Prior to his election, Władysław vowed to marry Elizabeth and protect her infant son's interests in Austria and Bohemia. Simultaneously, Władysław was made King of Croatia as the Croatian dominion was in a personal union with Hungary since 1102. Elizabeth did not approve of the Estates' election and on 15 May 1440 she had her son crowned with the Holy Crown of Hungary, which one of Elizabeth's ladies in waiting (Helene Kottanner) had stolen from safekeeping at the fortress of Visegrád. The Hungarians soon decried the ceremony as an unlawful farce and utilised a reliquary crown for Władysław's coronation on 17 July 1440 at the Basilica of the Assumption of the Blessed Virgin Mary in Székesfehérvár. He had also received significant support from Pope Eugene IV, in exchange for his help in organising an anti Muslim crusade. Although still young and king solely by title, Władysław became deeply involved in the struggle against the Ottomans, having been brought up in the standard of a pious Christian monarch.
Мұсылман Осман империясына қарсы крест жорығы, 14431444
Крест жорығының бастауы 1437-1442 жылдардағы венгр-осман соғысында түріктердің жеңілісімен және Валахия княздығына уақытша бағыныштылығының жойылуымен басталды. 1442 жылы сұлтан Мұрат II Мезид бейді үлкен акинджи әскерімен Трансильванияға жіберіп, шекарадан Сибиуге (неміс тілінде Германштадт, венгр тілінде Нагисзебен) дейінгі қалалар мен ауылдарды шапты. Хуньяди бастапқыда шайқаста жеңіліп, венгр басшыларының бірі, епископ Георгий Лепес Сянтимбруда (Альба) қаза тапты. Бірақ, бірнеше күннен кейін Хуньяди қайта жиналып, ауыр атты әскермен Османдықтардың позицияларына шабуыл жасады, Мезидті тұтқынға алып, басын кесті. Бұл Венгрияға валахтар мен молдаванды адалдығын өзгертуге және Венгрияның вассалдары болуға мәжбүрлеуге мүмкіндік берді. Мұрат кек алуды қалап, Румелияның генерал-губернаторы Хадым Шеһабетдинге Валахияға кіру үшін жаңа күш тапсырды; ол да Иаломица өзені жанында Хуньядиден жеңілді. 1442 жылдың күзінде Чезарини мен Венеция Республикасы түріктерге қарсы крест жорығын жоспарлап, Папалықтың қолдауын және айтарлықтай қаржыландыруды алды. Біріккен күш Венгриядан Дарданел бұғазында орналасқан Франческо Кондульмер басқаратын флотпен жолға шықты. Мақсаты – Анатолиядан Еуропаға қарайғы жолдар мен байланыс арналарын бөгеу, Константинопольді қорғау және Дунай өзеніндегі түрік қорғаныс бекеттерін басып алу үшін құрлықтағы әскерлермен бірігу, осылайша Осман әскерінің басты күштерін Анатолияда қалдыру еді. Папаның өкілі ретінде әрекет етіп, қолдау табу үшін Чезарини христиан әскерін қимылға итермелейтін ұрандар мен насихаттарды таратты. Сонымен қатар, итальян гуманисті Франческо Филельфо Владиславқа хат жазып, оны латын тілінде "христиан дінінің қорғанышы" – propugnaculum деп атады. Ал Влад II Дракул Владиславты Осман империясына қарсы соғыс бастаудан аулақ болуға тырысты. Дегенмен, Влад Дракул Осман империясына қарсы күресу үшін ұлы Мирча басқаратын 7000 (кейбір деректер бойынша 4000) атты әскерін дайындады. 1444 жылдың 15 сәуірінде Будадағы диетада, кардинал Чезаринидің қатысуымен Владислав келер жазда түрік дінсіздерге қарсы соғысты жаңартуға ант берді. Осыған ұқсас уәделер Венеция елшілеріне, Флоренция синьориясына және Босния Корольдігіне де берілді. Бургундияның герцогы Филипп христиандық іске жомарт көмек көрсетті. Сонымен қатар, Владислав Стоика Гисданичті жіберіп, оны Осман империясымен бейбіт келіссөздер жүргізу үшін Эдирнеге елші және делдал ретінде аттандырды. 1444 жылдың маусым айында Франческо Кондульмер мен Альвизе Лореданның флоты теңізге шығуға дайын болды және шілде ортасында Грециядағы Метониге (Мессиния) жетті. Мұрат осы кезде Кіші Азияға өтіп кеткен еді, ал флоттың міндеті – оның қайта кіруіне кедергі келтіру, бұғазды бекіту еді. Тамыз айында Пьотрковтағы поляк жиналысы, соғыс үшін жиналған салықтардың көптігіне наразы болып, Мұраттың шарттары тиімді болуы мүмкін деп санап, оны Осман империясымен татуласуға шақырды. Поляктар бұл Владиславты Балқаннан кетуге, Польшаға оралуға және өзін онда патша ретінде қайта орнатуға итермелейді деп сендірді. Сол кезде Чезарини Константинопольде тұратын Анконалық Кириакқа жаңалықтарды жіберді, ол оларды латын тілінен грек тіліне аударып, Византия императоры Иоанн VIII Палеологқа жеткізді. Византиялықтар, генуялық колониялар мен Пера (Галата) Чезарини әкелген жаңалыққа қуанды. Кириак сондай-ақ Неаполь ақсүйектеріне және Арагонның Альфонс V патшасына хаттар жіберіп, оларды да науқанға қосылуға шақырды. Жан де Ластик пен оның Госпитальдік рыцарларының Родос қамалындағы жеңісі крест жорығына байланысты туған жалпы эйфорияға үлкен үлес қосты. 1444 жылдың тамыз айының ортасында Орадеяда (Варад) Сегед бейбіт шарты бекітілді. Алайда, Владислав анттан бас тартып, соғыс жалғасты; 1444 жылдың 20 қыркүйегінде патша мен Хуньяди Дунайдан өтіп, армияның Қара теңіз жағалауына қарай жорығын бастады, осылайша одақтас флотпен байланыс орнатуды көздеді. Папа Гердж Арианитті түріктермен жасасқан келісімінен босатты, ол әскерімен Македонияға аттанып, қажет болған жағдайда христиандармен бірге соғысуға мүмкіндік алды. Осы уақытта Мұрат Анатолияға оңтүстіктен қауіп төндірген Караманның Ибрагим II-мен тиімді бейбіт келісім жасады. Бұл түріктерге назарын және ресурстарын Еуропаға бағыттауға мүмкіндік берді; 1444 жылдың қазан айының соңында ол Босфордан өтті, христиан флоты қолайсыз желге байланысты тоқтады, ал венециялықтар бұған кедергі келтіруге тырыспады. Ғалым Поджио Браччолини осыны крест жорығының ерте сәтсіздігінің нағыз себебі деп бағалады. Генуялық саудагерлер мен теңізшілер Мұраттан пара алып, жемқорлық жасады деп айыпталды. Көзі куәгерлердің сөзіне сүйенсек, Осман әскері біріккен христиан күштерінен көп есе басым болды және кез келген кешігусіз Қара теңізге қарай жылдамдықпен жорыққа шықты.
The prelude to the crusade began when the Turks were defeated in the Hungarian–Ottoman War of 1437–1442 and temporarily lost jurisdiction over the Principality of Wallachia. In 1442, Sultan Murad II sent Mezid Bey into Transylvania with a large akinji army, raiding cities, towns and villages from the border to Sibiu (known in German as Hermannstadt and in Hungarian as Nagyszeben). Hunyadi initially lost the skirmish and one of the Hungarian leaders, Bishop György Lépes, was killed at Sântimbru, Alba. However, a few days later Hunyadi regrouped and attacked Ottoman positions with heavy cavalry at the Battle of Hermannstadt, capturing and beheading Mezid. This empowered Hungary to coerce the Wallachians and Moldavians to change loyalty and turn into the vassals of Hungary. Murad sought revenge and entrusted Hadım Şehabeddin, governor general of Rumelia, with a new force to enter Wallachia; he too was defeated by Hunyadi near the Ialomița River. Throughout the autumn of 1442, Cesarini and the Republic of Venice were planning a crusade against the Turks, with the papacy pledging patronage and considerable funding. The united force would set out from Hungary with an assembled fleet under Francesco Condulmer stationed at the Dardanelles Strait. The objective was to isolate routes and communication from Anatolia to Europe, protect Constantinople, and join with the land troops to capture Turkish defensive posts on the River Danube, thus leaving the Ottoman main army caught in Anatolia. Cesarini, acting as papal legate and gathering support, disseminated slogans and propaganda that would incite the Christian army to act. Moreover, Italian humanist Francesco Filelfo wrote a personal letter to Władysław, describing him in Latin as the propugnaculum, or the "bulwark of Christianity". On the other hand, Vlad II Dracul tried to dissuade Władysław from waging war against the Ottomans. Nevertheless, Vlad Dracul provided 7,000 (according to some accounts 4,000) horsemen under the command of his son, Mircea, to fight against the Ottomans. On 15 April 1444, at the diet in Buda and in the presence of Cardinal Cesarini, Władysław swore to renew the war against Turkish infidels in the coming summer. Similar promises were made to the Venetian delegates, the Signoria of Florence and to the Kingdom of Bosnia. Philip the Good of Burgundy was also a generous benefactor to the Christian cause. Simultaneously, Władysław engaged Stojka Gisdanić and dispatched him to Edirne as an envoy and mediator in peace talks with the Ottomans. In June 1444, the fleet of Francesco Condulmer and Alvise Loredan was ready to sail and by mid July arrived at Methoni, Messenia, in modern day Greece. Murad already crossed into Asia Minor by this time and the fleet was tasked with preventing re entry by holding the strait against him. In August, a Polish assembly at Piotrków implored him to make peace with the Ottomans, dissatisfied with the level of taxes raised for the war and believing that Murad's terms could be lucrative. The Poles were convinced that this would encourage Władysław to leave the Balkans, return to Poland and re establish himself there as king. Meanwhile, Cesarini sent letters of progress to Cyriacus of Ancona, who was staying in Constantinople; he then translated them from Latin into Greek for John VIII Palaiologos, Byzantine emperor. The Byzantines were ecstatic of the news brought by Cesarini, as were the Genoese colonies and Pera (Galata). Cyriacus also distributed letters to Neapolitan nobility and to Alfonso V of Aragon, urging them to join the campaign. The victory of Jean de Lastic and his Knights Hospitaller in the Siege of Rhodes contributed to the general euphoria surrounding the crusade. In mid August 1444, the Peace of Szeged was ratified in Oradea (Várad). However, Władysław abjured his oath and the war continued; on 20 September 1444 the king and Hunyadi crossed the Danube, beginning the army's march to the shores of the Black Sea to make contact with the allied fleet. The Pope annulled and released Gjergj Arianiti from peace he made with the Turks; Arianiti was then able to march with his troops to Macedonia and fight alongside the Christians if required. At this time, Murad concluded a favourable peace treaty with Ibrahim II of Karaman, who threatened Anatolia from the south. It allowed the Turks to focus their attention and resources on advancing into Europe; in late October 1444 he crossed the Bosphorus whilst the Christian fleet was stalled due to adverse winds and the Venetians did not make an effort to prevent this. Scholar Poggio Bracciolini appraised this as the true cause of the crusade's early failure. Genoese merchants and sailors were also accused of corruption and accepting bribes from Murad. According to witnesses, the Ottoman troops outnumbered the combined Christian forces and quickly marched to the Black Sea without a delay.
Варнада қайтыс болып, мұрагерлік билікке ие болды, 1444
Венециялықтардың сатқындығы шамамен 60 мың сарбаздық Осман әскерін күдіксіз 16 мың крестшілерге жақын орналастырды, осылайша христиандардан үш есе артық болды. Крестшілер флоты көбінесе венециялық жалдамалылар мен теңізшілерден құралды, тікелей шайқасқа түспеді және Қара теңізге ішкерлей жүрмейтін болды. Содан кейін, 1444 жылдың 10 қарашасында Варна қаласында (Болгария) шайқас басталды; крестшілер бастапқыда Осман шабуылдарына қарсы тұрып, қорғаныста сәтті болды, ал Мұрат ауыр шығынға ұшырады. Христиан жағынан батырлықтың көптеген мысалдары болды, адам жетіспеушілігін толықтырды; сондай-ақ, Жан Хуньядидің шайқас алаңында көрсеткен қайраткерлігі де жоғары болды. Мұрат бастапқыда шайқасқа күдікпен қарады және крестшілер сол қанатты басып алғанда қашуды ойлады, бірақ янышарлар оны тоқтатып қалды. Хуньяди түріктерді орынсыз қалдыру үшін христиандық сол қанаттың оң қанатқа көмектесуін ұсынды және «Осман әскерінің ұлы жеңіледі» деді. Румелиялық Хадым Шеһабетдин бастаған Осман әскерлері ыдырап, кейбіреулері шайқастан қашты, бірақ түрік қарсылығы қатал болды. Крестшілердің бірі, Андреас де Паллацио, естеліктерінде Владыславтың христиандық оң қанатты қолға алып, «жаңа Цезарь» сияқты Шеһабетдиннің қатарына шабуыл жасап, румелиялықтарды аңғардың беткейіне дейін ығыстырғанын жазды. Көптеген жаңа, бірақ элиталық янышарлар мен азебтер кері шегінді. Паллацио сондай-ақ Мұраттың әскерінің саны қарсы тұру үшін тым көп болғанын және христиандық шабуыл елеулі шығын келтірмегенін атап өтті. Владыславтың әскері тез шаршап, көптегендері жебеден жараланып, Хуньяди де соққыға ұшырады. Осыған қарамастан, Осман әскерінің көп бөлігі қашып кетті немесе қаза тапты. Сондықтан Мұрат бекінілген лагеріне қашуға шешім қабылдады. Үлкен қиындыққа тап болған Владыслав Хуньядидің румелиялық сипахилерге қарсы күресін көріп, сұлтанның лагеріне ауыр атты әскермен тікелей шабуыл жасауға тәуекел етуге шешім қабылдады. Шабуылды көшкендердің саны аз болды және шабуылдан ешкім қайтып оралмады, бұл крестшілерді алаңдатты. Жас патша, әрине, шабуылының күші жойылып, сұлтанды қорғап тұрған янышарлардың арасында тоқтап қалғанда қаза тапты. Патшаның аты тұзаққа түсіп қалуы мүмкін; Папа Пий II Владыславты түріктер аттан түсірген болуы мүмкін деп жазады. Содан кейін янышарлар патшаның күзетшісін өлтіріп, Владыславтың басын найзаға, сүйекке немесе бағанаға тігіп қойды. Түріктердің балға малып, еркек басын кескені туралы хабарлар бар, бірақ басында сары шаш болған, ал Владыславтың шашы қоңыр болған. Патшаның өлімінен кейін венгр әскері шайқас алаңынан қашып, қалғандары қарсыластарына берілді. Қайтып келген Хуньяди патшаның денесін құтқаруға тырысты, бірақ Владыславтың денесі мен қару-жарағы табылған жоқ. Владыславтың орнына 1447 жылы үш жылдық аралықтан кейін Польшада оның кіші інісі, Литва герцогы Казимир IV отырды. Ал Венгрияда оның орнына бұрынғы қарсыласы, бала патша Ладислав Постхумус билікке келді.
The Venetian treachery placed the large Ottoman army of around 60,000 men in proximity to the unsuspecting 16,000 crusaders, almost outnumbering the Christians by three to one. The crusader fleet, largely manned by Venetian mercenaries and sailors, did not engage in direct combat and desisted from sailing into the Black Sea. Thereafter, the battle began on 10 November 1444 at Varna, Bulgaria; the crusaders were initially successful in defending against Ottoman assaults and Murad sustained heavy losses. Acts of heroism were abundant on the Christian side, almost making up for the lack of men; as was the courage displayed on the battlefield by John Hunyadi. Murad was wary of the battle at first and contemplated escaping when the crusaders took the left flank, but the Janissaries restrained him. Hunyadi is purported to have proposed that the Christian left assists the right flank to move the Turks out of position, and stated that "the son of Osman's army shall be defeated". The Ottoman troops under Hadım Şehabeddin of Rumelia began to break and some fled the battle, though the Turkish resistance was fierce. One of the crusaders, Andreas de Pallatio, later wrote in his memoirs that Władysław seized the initiative on the Christian right flank and tore into Şehabeddin's ranks like "a new Caesar", pushing the Rumelians up the valley's slope. Many of the novice yet still elite Janissaries and azebs were driven back. Pallatio also notes that the size of Murad's army was too great to counter and it seemed as if the Christian offensive barely inflicted any major casualties. Władysław's men quickly became exhausted, with many wounded by arrows and battered, including Hunyadi. In spite of this, the majority of the Ottoman army either fled or was dead. Consequently, Murad decided to seek refuge in his fortified encampment in the rear. Facing desperate circumstances and seeing Hunyadi's struggle against the Rumelian sipahis, Władysław decided to take a chance by directly charging the sultan's camp and his armed retinue with heavy cavalry. Few men were able to see the charge and no one returned from the assault, which alarmed the crusaders. The young king was most certainly killed when his charge lost impetus and came to a standstill amongst the unyielding Janissaries protecting the sultan. It is possible that the king's horse fell into a trap; Pope Pius II writes that Władysław might have been dismounted from his horse by the Turks. The Janissaries then killed the king's bodyguard and beheaded Władysław, displaying his head on a lance, spear or pole. Records mention a severed male head candied in a bowl of honey by the Turks, however, the head contained blonde hair whereas Władysław was a brunette. Disheartened by the death of the king, the Hungarian army fled the battlefield and the remainder surrendered. On his return, Hunyadi tried frantically to salvage the king's body; neither Władysław's body nor his armour were ever found. Władysław was succeeded in Poland by his younger brother, Duke Casimir IV of Lithuania, in 1447, after a three year interregnum. In Hungary, he was succeeded by his former rival, the child king Ladislaus the Posthumous.
Сыртқы келбеті мен жеке өмірі
Орта ғасырлық жылнамаларға негізделген XIX ғасырдағы деректерге сүйенсек, Владислав орташа бойлы, қараңғы (зәйтүндей) терілі, қара шашты, қара көзді және әдемі үңілуі бар адам болған. Оның сыртқы келбеті туралы басқа ешқандай мәлімет жоқ. Ол шектен тыс тамақтанбайтын және ішімдікке құмар емес, өте сабырлы және діндар адам болған. Сонымен қатар, патшаның мінезі мықты болған және қажет болған жағдайда жауларына мейірімділік танытқан. Владиславтың балалары мен әйелі болған жоқ. Заманауи дереккөздер оның гомосексуалды болғанын көрсетеді. Жагиеллондықтарға деген көңілінің толық болмауымен белгілі хроникашы Ян Длугош монархтың жыныстық өмірінде ерекшелік болғанын айтқан. Длугош мұның қандай себептерден туындағанын нақтыламады, тек "дене құмарлығына тым берілгенін" және "ұятсыз және жаман әдеттерінен бас тартпағанын" атап көрсетті. Алайда, Длугош кейін "ешбір дәуір осындай католик және қасиетті билеушіні көрген емес және көре алмайды, ол өзінің жоғары жақсылығымен ешқандай христианға зиян келтірген емес" деп жазды. [ ] Соңында, қасиетті патша және Жердегі екінші періштедей, ол үйленбеген және таза өмір сүрген.
According to 19th century sources based on medieval chronicles, Władysław was of medium height, with a swarthy (olive) complexion, dark hair, dark eyes, and possessed a graceful gaze. There are no other accounts disclosing his physical appearance. He did not indulge in overeating or excessive drinking, and was a person of extreme patience and piety. Furthermore, the king was known to be of strong character and merciful to his foes, when required. Władysław had no children and did not marry. Contemporary sources suggest that he was homosexual. The chronicler Jan Długosz, known for his antipathy towards the Jagiellons, alleged that there was something unusual about the monarch's sexuality. Długosz did not specify the details behind this, stating "too subject to his carnal desires" and "he did not abandon his lewd and despicable habits". On the other hand, Długosz did note later that "No age has ever seen and will never see a more Catholic and holy ruler who, according to his highest goodness, has never harmed any Christian. [ ] Finally, like a holy king and a second angel on Earth, he lived an unmarried and virgin life at home and during the war".
Мұра
Габсбургтар Владиславтың Венгрия патшасы ретіндегі беделін қазіргі қолжазбаларда түзейтіп жіберді; Аннальдардағы жылнамаларда бейнеленген оның билігінің көбінесе шындыққа жатқан суреті "Габсбургтердің насихаты" деп сипатталатын айыптаулардан тұратын жүйелі пікірсайыс ретінде жасалды. Бұған қоса, Владиславтың Венгрияға талап етуі заңсыз деп есептелді және ол көбінесе түріктерге қарсы сәтсіз крест жорығын бастаған биліктен ұрланған адам ретінде бейнеленді. 1442 жылдың желтоқсан айында олар кездескеннен кейін Елизавета Люксембургтың күрт қайтыс болғаны туралы әңгімелер де тарады. Өлімінен кейін III Владиславты көптеген әндер мен өлеңдер арқылы еске алды. Варна қаласындағы басты бульвар мен тұрғын үйлер ауданы Владиславтың құрметіне аталды. 1935 жылы Варнада Владислав Варненчик атындағы саябақ-мұражай ашылды, сондай-ақ ежелгі фракиялық оба үстіне символдық кенотаф салынды. Владислав Варна деп аталған футбол командасы да болды, қазір ол PFC Черно Море Варна деп аталады.
Władysław's legacy as King of Hungary was tarnished in existing records by the Habsburgs; the largely unrealistic picture of his reign presented in the Annales chronicles were constructed as a consistent polemic comprising the allegations of what is described as "Habsburg propaganda". Furthermore, Władysław's claim to Hungary was deemed illegitimate and he was often portrayed as a usurper, who unsuccessfully launched a crusade against the Turks. Rumours also spread that Władysław had Elizabeth of Luxembourg poisoned as her death occurred suddenly after their meeting in December 1442. Following his death, Władysław III was commemorated in many songs and poems. A main boulevard and residential district in Varna are named after Władysław. In 1935 a park museum, Władysław Warneńczyk, opened in Varna, with a symbolic cenotaph built atop of an ancient Thracian mound tomb. There has also been a soccer team named Vladislav Varna, now known as PFC Cherno More Varna.
Тірі қалу аңызы
Португал аңызына сәйкес, Владислав шайқастан аман қалды және Киелі жерге жасырын сапар жасады. Ол Синай тауының Әйелі Катаринасының (O Cavaleiro de Santa Catarina) рыцары атанды, содан кейін Мадейраға қоныс аударды. Португалия королі Афонсу V Мадейра аралдарындағы Мадалена-ду-Мар ауданында оған өмір бойына жер берді. Осы некеден екі ұл дүниеге келді. 1471 жылы ол Мадалена-ду-Марда Әйелі Екатерина мен Мария Магдалина шіркеуін салған. Ол жерде ол 16-шы ғасырдың басында Мачикоға табыну шеберінің (Mestre da Adoração de Machico) суретіндегі Алтын қақпада Әйелі Аннамен кездесетін Әйелі Жоахим ретінде бейнеленген. Дәстүр бойынша, ол Варнадағы жеңілісін Құдайдың ескертуі деп түсінді (өйткені ол жалған сылтаумен соғыс жариялап, Осман мұсылмандарымен жасалған бітімді бұзған). Сондықтан ол Иерусалимде кешірім іздеп, қажылыққа шықты. Өмірінің соңына дейін ол өзінің кім екенін жасыра берді. Польша монахтарының делегациясы Мадейраға барып, оны сұраққа тартып, ол шынымен ұзақ уақыттан бері жоғалған король екенін анықтады, қазір құпия өмір сүріп жатыр. Ол Польша тағына қайта отыру туралы ұсыныстан бас тартты. Мануэль да Сильва Роза тарапқан тағы бір даулы аңыз бойынша, Владислав (Хенрике Алемао ретінде) Христофор Колумбтың биологиялық әкесі болған.
According to a Portuguese legend Władysław survived the battle and then journeyed in secrecy to the Holy Land. He became a knight of Saint Catharine of Mount Sinai (O Cavaleiro de Santa Catarina) and then settled on Madeira. King Afonso V of Portugal granted him lands in the Madalena do Mar district of the Madeira Islands for life. The marriage produced two sons. He established a church of Saint Catherine and Mary Magdalene at Madalena do Mar in 1471. There he was depicted in a painting as Saint Joachim meeting Saint Anne at the Golden Gate on a painting by Master of the Adoration of Machico (Mestre da Adoração de Machico) in the beginning of the 16th century. According to the tradition, he felt his defeat at Varna was a warning sign from God (since he declared war on a false pretext, violating the truce with the Ottoman Muslims). Thus, he wandered as a pilgrim, seeking forgiveness, which he found in Jerusalem. For the rest of his life he would deny his identity. A delegation of Polish monks went to Madeira to question him and certified he was in fact the long lost king, now living in secrecy. He declined their suggestion to ascend the Polish throne again. According to another controversial version of the legend, promoted by Manuel da Silva Rosa, Władysław (as Henrique Alemão) was the biological father of Christopher Columbus.