Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытайдың әскери әміршісі (1895–1970)
Chinese warlord (1895–1970)
Шэнь Шичай (3 желтоқсан 1895 – 13 шілде 1970) – 1933 жылдан 1944 жылға дейін Шыңжаңды басқарған қытай әскери әміршісі. Шэньнің билікке өрлеуі 1933 жылы мемлекеттік төңкеріспен басталды, ол Шыңжаңның дубан (әскери губернаторы) болып тағайындалды. Кеңес дәуірі 1942 жылы Шэнь Қытайдың ұлттық үкіметіне жақындағанда аяқталды, бірақ провинциядағы билік әлі де күшті болды. 1944 жылы осы лауазымынан босатылып, Ауыл шаруашылығы және орман шаруашылығы министрі болып тағайындалды. Оған қарсы наразылық күшейгеніне байланысты үкімет оны тағы да жұмыстан босатып, әскери қызметке тағайындады. Қытай азамат соғысының соңында Шэнь ҚХР-дан Тайваньға Гоминьданның қалған бөлігімен бірге қашып кетті. Шэнь Шичай Маньчжурияда туған ханьқытай, Токиода білім алған, онда саяси экономиканы оқыған және кейін Жапон императорлық әскери академиясына түскен. Жастығынан марксист болған Шэнь 1919 жылы империализмге қарсы мамыр төртінші қозғалысына қатысты. Ол Бейян үкіметіне қарсы Гоминьданның әскери науқанына қатысты. 1929 жылы ол Шыңжаң губернаторы Цзинь Шуреннің қызметіне шақырылды, онда Шекара әскери штабының бастығы және провинциялық әскери колледждің бас нұсқаушысы болып қызмет етті. Кумул көтерілісі жалғасып жатқанда, Цзинь 1933 жылдың 12 сәуірінде төңкеріспен құлатылды және Шэнь Шыңжаңның дубан, яғни әскери губернаторы болып тағайындалды. Содан бері ол өзінің бәсекелестеріне қарсы билік күресін жүргізді, олардың ішінде Ма Чжунъин және Чжан Пэйюань ең танымал болды. Бірінші болып 1933 жылдың қыркүйегінде төңкеріс басшылары және олар тағайындаған азаматтық губернатор Лю Вэньлун алынды. Ма мен Чжан 1934 жылдың маусым айында Кеңес Одағының көмегімен жеңілді, Шэнь оны араласуға шақырды, ол өз кезегінде Кеңес Одағына бағынды. Ол өзінің билігі кезінде «Шыңжаңның патшасы» деген лақап алды. Шыңжаңды билеуші ретінде Шэнь 1934 жылдың желтоқсанында қабылданған «Алты үлкен саясат» саяси бағдарламасы арқылы кеңестік рухтағы саясатын жүзеге асырды. Оның билігі Шыңжаңның әртүрлі ұлттарының ұлттық және діни теңдігін және жеке басын құрметтеген ұлттылық саясатымен ерекшеленді. Облыс жаңғыру процесін көрді, бірақ экономикалық мүдделер кеңестік пайдаға бағынышты болды. Кеңестер Шыңжаң саудасына монополия құрып, оның сирек кездесетін материалдарын және мұнайын пайдаланды. 1937 жылы Кеңес Одағының Ұлы тазалауымен қатар Шэнь өз бетінше тазалау жүргізді, 100 мың адамды өлтірді, азаптап өлтірді және түрмеге жапты, олардың көп бөлігі ұйғырлар болды. Кеңестер Германиямен соғысқа алаңдағандықтан, Шэнь 1942 жылдың шілдесінде Қытай үкіметіне жақындап, кеңес әскери және техникалық қызметкерлерін қуды. Алайда ол Шыңжаңдағы тиімді билігін сақтап қалды. Сол уақытта Кеңестер немістерді ұстап тұруға тырысты, ал жапондықтар қытайларға қарсы кең ауқымды шабуыл жасады, бұл Шэньді тарапты ауыстыруға итерді. Ол Гоминьданның лауазымды тұлғаларын тұтқындап, 1944 жылы екінші рет кеңестік араласуды сұрады. Кеңестер бұл өтінішті қабылдамады, ал Қытай үкіметі оны 1944 жылдың тамызында Ауыл шаруашылығы және орман шаруашылығы министрі етіп тағайындады. Шэнь 1945 жылдың шілдесіне дейін министрлік лауазымын атқарды, кейін Ху Цзуннаньның кеңесшісі болып жұмыс істеді және әскери лауазымға ие болды. 1949 жылы Қытай азамат соғысында жеңілгеннен кейін Тайваньға Гоминьданның қалған бөлігіне қосылды. Тайваньда Шэнь жайлы зейнеткерлік өмір сүріп, 1970 жылы Тайбэйде қайтыс болды.
Sheng Shicai (; 3 December 189513 July 1970) was a Chinese warlord who ruled Xinjiang from 1933 to 1944. Sheng's rise to power started with a coup d'état in 1933 when he was appointed the duban (Military Governor) of Xinjiang. The Soviet era ended in 1942, when Sheng approached the Nationalist Chinese government, but still retained much power over the province. He was dismissed from this post in 1944 and named Minister of Agriculture and Forestry. Growing animosity against him led the government to dismiss him again and appoint him to a military post. At the end of the Chinese Civil War, Sheng fled mainland China to Taiwan with the rest of Kuomintang. Sheng Shicai was a Manchurian born Han Chinese, educated in Tokyo, Japan, where he studied political economy and later attended the Imperial Japanese Army Academy. Having become a Marxist in his youth, Sheng participated in the anti imperialist May Fourth Movement in 1919. He participated in the Northern Expedition, a military campaign of the Kuomintang against the Beiyang government. In 1929, he was called into service of the Governor of Xinjiang, Jin Shuren, where he served as Chief of Staff of the Frontier Military and Chief Instructor at the Provincial Military College. With the Kumul Rebellion ongoing, Jin was overthrown in a coup on 12 April 1933 and Sheng was appointed duban or Military Governor of Xinjiang. Since then, he led a power struggle against his rivals, of whom Ma Zhongying and Zhang Peiyuan were most notable. The first to be removed were the coup leaders and by them appointed Civil Governor Liu Wenlong by September 1933. Ma and Zhang were defeated militarily by June 1934 with help from the Soviet Union, whom Sheng invited to intervene, subordinating himself to the Soviets in return. He was dubbed the "King of Xinjiang" during his rule. As ruler of Xinjiang, Sheng implemented his Soviet inspired policies through his political program of Six Great Policies, adopted in December 1934. His rule was marked by his nationality policy which promoted national and religious equality and identity of various nationalities of Xinjiang. The province saw a process of modernization, but also the subordination of economic interests in Soviet favor. The Soviets had a monopoly over Xinjiang trade and exploited its rare materials and oil. In 1937, in parallel with the Soviet Great Purge, Sheng conducted a purge on his own, executing, torturing to death and imprisoning 100,000 people, the majority of which were Uyghurs. With the Soviets distracted by its war with Germany, Sheng approached the Chinese government in July 1942 and expelled the Soviet military and technical personnel. However, he still maintained effective power over Xinjiang. In the meantime, the Soviets managed to hold off the Germans and the Japanese launched an extensive offensive against the Chinese, which led Sheng to try to change sides again by arresting the Kuomintang officials and invoking Soviet intervention for the second time in 1944. The Soviets ignored the request and the Chinese government removed him from the post naming him Minister of Agriculture and Forestry in August 1944. Sheng held the ministerial post by July 1945 and later worked as an adviser to Hu Zongnan and held a military post. He joined the rest of the Kuomintang in Taiwan after the defeat in the Chinese Civil War in 1949. In Taiwan, Sheng lived in a comfortable retirement and died in Taipei in 1970.
Ерте өмір
Шэнь, этникалық ханқытай, 1895 жылдың 3 желтоқсанында Маньчжурияның Кайюань қаласында жақсы жағдайдағы шаруа отбасында дүниеге келген. Оның әкесінің әкесі Шэнь Фусин (盛福信) Шаньдун провинциясынан шыққан, кейін Кайюаньға қашып келген. Шэнь 14 жасында Мукдендегі провинциялық орман және ауыл шаруашылығы мектебіне оқуға түсті. 17 жасында Шэнь Шанхайдағы Усонг мемлекеттік мектебінде саяси ғылым мен экономиканы оқыды. Сол жерде ол "радикалды көзқарастарға" ие студенттер мен оқытушылармен жақын қарым-қатынас орнатты. 1915 жылы бітірген соң, олардың кеңесімен Токиоға, Жапонияға оқуға кетті. Шэнь Васеда университетіне қабылданды, онда бір жыл бойы саяси экономиканы оқыды. Осы кезеңде ұлтшылдық көзқарасын білдірді және "Коммунизмнің ABC" сияқты солшыл басылымдармен танысты. Қытайдағы аласапырандық оны отанына қайта оралуға мәжбүр етті. 1919 жылы Ляонин студенттерінің өкілі ретінде 4 мамыр қозғалысына қатысты. Осы кезеңде ол радикалды және жапонға қарсы көзқарастар қалыптастырды. Шэнь сол жылы марксист болғанын мойындады, ал саяси қарсыластары 1920 жылдары Жапонияда екінші рет болғанда коммунист болғанын айтты. Ол сол кезде "кітап оқудың нәтижесіз екенін" түсініп, әскери мансапқа түсуді шешті. Оңтүстік провинция Квантунда, либералды және реформаторлық көзқарастарымен танымал жерде әскери дайындықтан өтті. Кейін Солтүстік-Шығыс әскери академиясына оқуға түсті. Шэнь Маньчжурияның әскери саясатымен айналысқан Чжан Зуолиннің орынбасары Гуо Сонглингтің басшылығымен әскери қызметке қабылданды. Ол тез арада подполковник шенін алды, штаб офицері болып тағайындалды және ротаға қолбасшылық етті. Ұсынылған қызметі үшін Гуо оны Жапон императорлық әскери академиясына оқуға жіберді. Үш жылдан кейін оқуын аяқтады, 1925 жылы Маньчжурия саясатына қатысқандықтан оқу үзіліске ұшырады. Ол Чжанға қарсы науқанды қолдады және қысқа мерзімге Маньчжурияға оралды. Чжанға қарсы төңкерісті қолдағанмен, Фэн Юсян мен Чан Кайшының қолдауымен Жапонияға оралуға мүмкіндік алды, олардан қаржылық көмек алып, оларды өзінің демеушілері деп есептеді. Шэнь 1927 жылы Жапониядан Солтүстік экспедицияға қатысу үшін оралды. Жас офицер ретінде полковник шенін алды және Хэ Инцзин басшылығымен Чиангтың далалық штабында штаб офицері болып қызмет етті. Солтүстік экспедиция кезінде өзін лайықты офицер ретінде көрсетті, түрлі штабтық қызметтерде болды. Шэнь Қытайдағы ұлтшыл үкіметті қолдаған солшыл ұлтшыл фракция Гуоминьжунның мүшесі болды. Алайда марксизмге сенгендіктен Гоминьданға қосылмады. Экспедиция аяқталғаннан кейін Нанкиндегі бас штабтың соғыс операциялары бөлімінің бастығы болып тағайындалды, бірақ 1929 жылы басшылығымен келіспеушілік туындағандықтан отставкаға кетті. Мансабындағы сәтсіздіктен кейін Шэнь Қытайдың шекара қорғауын күшейту мәселесіне белсенді араласты.
Sheng, an ethnic Han Chinese, was born in Kaiyuan, Manchuria in a well to do peasant family on 3 December 1895. His great grandfather, Sheng Fuxin(盛福信), was originally from Shandong Province and later fled to Kaiyuan. Sheng enrolled at the Provincial Forestry and Agricultural School in Mukden, aged 14. Aged 17, Sheng enrolled at the Wusong Public School in Shanghai, where he studied political science and economy. There, he became friendly with students and teachers of "radical inclinations". After graduating in 1915, under their advice he went to study in Tokyo, Japan. There, Sheng enrolled at the Waseda University, where he studied political economy for a year. During that time, Sheng expressed nationalistic attitudes and was exposed to "The ABC of Communism" and other leftist publications. Unrest in China made him return to homeland. In 1919, he participated in the May Fourth Movement as a representative of the Liaoning students. During this period, he developed radical and anti Japanese sentiments. By his own admission, Sheng became a Marxist the very same year and his political opponents claimed he became a communist during his second stay in Japan in the 1920s. During that time, he realised the "futility of book learning", and decided to enter a military career. He took military training in the southern province of Kwantung, known for liberal and reformist views. Later, he enrolled at the Northeastern Military Academy. Sheng entered military service under Guo Songling, Deputy of Zhang Zuolin, a Manchurian warlord. He rapidly rose to become Staff Officer with the rank of lieutenant colonel, and was given command of a company. Because of his commendable service, Guo sponsored his admission to the Imperial Japanese Army Academy for advanced military studies. Three years later he completed his studies, with minor interruptions in 1925, when he was involved in Manchurian politics. At that time, Sheng supported a campaign against Zhang, briefly returning to Manchuria. Although he supported the anti Zhang coup, he was able to return to Japan with the support of Feng Yuxiang and Chiang Kai Shek, from whom he received financial help and considered him as his patron. Sheng returned from Japan in 1927 to participate in the Northern Expedition A rising young officer, Sheng was given the rank of colonel and served as a Staff Officer of the Chiang's field headquarters under He Yingqin. During the Northern Expedition, Sheng proved himself as a worthy officer, serving in various command staff capacities. Sheng was a member of the Guominjun, a leftist nationalist faction that supported the Nationalist government in China. However, Sheng did not join the Kuomintang because of his belief in Marxism. After the Expedition was completed, he was made chief of the war operations section of the general staff in Nanjing, but resigned in 1929 over a disagreement with his superiors. After the apparent setback in his career, Sheng dedicated himself to the question of strengthening China's border defences.
Билікке көтерілу
Шенгтің отставкасынан кейін көп ұзамай, Шинжаңнан делегация Нанкинге келіп қаржылық көмек сұрады. Шинжаң губернаторы Цзинь Шурен делегация мүшелерінің бірі, Шинжаңның бас хатшысының орынбасары Гуан Лудан провинциялық әскерді қайта ұйымдастыруға қабілетті офицер табуды сұрады. Сырақы іздестірулерден кейін Шенг Цзиньдің штабына тағайындалды және 1929-30 жылдардың қысында Кеңес Одағы арқылы Шинжаңға келді. Чжан Кайшы Шенгтің Шинжаңға бару шешімін мақұлдаған болуы мүмкін. Сондықтан, Шенгтің өміріне қастысы Ма Чжунъиннің Шинжаңдағы 36-дивизия командирі болып тағайындалуы Шенгті ұялтты және ренжітті. Шенгтің Шинжаңдағы қабылдауы салқын болды. Цзинь оны әлеуетті қауіп деп санады. Күмәндерге қарамастан, Цзинь оны Шекара армиясының штаб бастығы етіп тағайындады, содан кейін провинциялық әскери колледждің бас оқытушысы етіп тағайындады. 1932 жылдың жазында Ма мен Цзинь арасындағы қақтығыс күрт күшейді. Маның хуэй әскерлері Хамидегі қорғаныс шебін бұзып, Хэси дәлізі арқылы Шинжаңға енді. 1932 жылдың желтоқсанында Маның әскерлері Үрімшіні қоршауға алды, бірақ ақтар мен Шенгтің әскерлері қаланы сәтті қорғады. 1933 жылдың наурыз айында Ұлттық революциялық армияның (ҰРА) бөлігі – Маньчжурияны құтқару армиясы кеңестік аумақ арқылы оларға көмекке келді. Осы оқиғалар барысында Цзиньнің беделі төмендеді, ал Шенгтің ықпалы артты. Бұл 1933 жылдың 12 сәуірінде ақтар мен Чэнь Чжун, Тао Мингюэ және Ли Сяотянь басқарыған провинциялық бюрократтар тобы жасаған төңкеріспен аяқталды. Олар Цзиньді биліктен құлатты, ол Сибирь арқылы Қытайдың ішкі аймақтарына қашып кетті. Шығыс Шинжаң провинциясының әскерін басқарып тұрған Шенг Үрімшіге оралып, хаос арасында билікті басып алды. Қытай үкіметімен кеңеспей, төңкерісшілер 1933 жылдың 14 сәуірінде Шенгті Шинжаң шекарасын қорғау комиссары, яғни әскери губернатор немесе дубан етіп тағайындады, бұл ескі атауды қайта жаңғыртты. Билігі жоқ провинциялық бюрократ Лиу Вэньлун азаматтық губернатор болып тағайындалды.
Not long after Sheng's resignation, a delegation from Xinjiang came to Nanjing to ask for financial aid. The Governor of Xinjiang Jin Shuren asked one of the members of the delegation, the Deputy General Secretary of Xinjiang Guang Lu, to find a competent officer to reorganise the provincial military. After discreet enquiries, Sheng was appointed to Jin's staff and arrived in Xinjiang via Soviet Union in the winter of 1929–30. Chiang Kai Shek may have endorsed Sheng's decision to go to Xinjiang. Therefore, the appointment of Ma Zhongying, Sheng's rival, as a commander of the 36th Division in Xinjiang embarrassed and frustrated Sheng. Sheng's welcome in Xinjiang was cold. Jin considered him a potential threat. Despite the doubts, Jin appointed him Chief of Staff of the Frontier Army and subsequently named him Chief Instructor at the Provincial Military College. In the summer of 1932, the fighting between Ma and Jin had significantly intensified. Ma's Hui forces were able to break the defence lines at Hami and enter Xinjiang through the Hexi Corridor. In December 1932, Ma's forces started the siege of Ürümqi, but the White Russians and Sheng's troops successfully defended the city. In March 1933, the Manchurian Salvation Army, part of the National Revolutionary Army (NRA), came to their aid through the Soviet territory. During these events, Jin's prestige declined and correspondingly Sheng became increasingly popular. The culmination was the coup staged by the White Russians and a group of provincial bureaucrats led by Chen Zhong, Tao Mingyue and Li Xiaotian on 12 April 1933, who overthrew Jin, who escaped to China proper via Siberia. Sheng, who was marshalling the provincial forces in eastern Xinjiang, returned to Ürümqi to seize power in the midst of the chaos. Without conferring the Chinese government, the coup leaders appointed Sheng the Commissioner of the Xinjiang Border Defence, i. e., Military Governor or duban on 14 April 1933, resurrecting the old title. Liu Wenlong, a powerless provincial bureaucrat was installed as the Civil Governor.
Ма мен Чжанның бәсекелестігі
Шенгтің дубан болып тағайындалуы оның лауазымының сақталғанын білдірмейді. Вэньлунның губернатор болып тағайындалуы бюрократтардың Шенгке, олардың қамқоршысы деп есептегендерге, басымдық танытқанын көрсетті. Оның лауазымына Ма да, сондай-ақ Цзиньнің ескі одақтасы және Йинь аймағының қолбасшысы Чжан Пэйюань да қарсылық білдірді. Қытай үкіметі Чжанның Синьцзяндағы жаңа режиммен ынтымақтастыққа бармағанын және Ма күштерінің жаңа режимге ең қауіпті екенін білген соң, жағдайды пайдаланып, провинцияны бақылауға алуға тырысты. Синьцзяндағы өзгерістерді мойындауын нақты айтпастан, үкімет 1933 жылғы мамыр айында генерал-штаб бастығының орынбасары Хуан Мусоңды «тыныштандыру комиссары» етіп тағайындады. Ол 10 маусымда Үрімжіге келді. Хуанның тыныштандыру комиссары болып тағайындалуы Шан мен Қытай үкіметі арасындағы қарым-қатынасты шиеленістірді. Шенг Қытай үкіметі оны дубан ретінде мойындайды және Хуанның сапары бұл шешімге әсер етеді деп күтті. Хуан шекаралық мәселелерді білмейтін және оның мақтанды мінез-құлқы провинциялық басшыларды ренжітті. Хуанның жаңа губернатор болып тағайындалғаны немесе Чжан Синьцзянды бірнеше кіші провинцияға бөлуге шешім қабылдағаны туралы қауесет тарады. Бірақ Хуанның нағыз міндеті – төңкеріс басшыларының ынтымақтастығын қамтамасыз ету және Нанкинге бағытталған жаңа провинциялық механизм құру болды. Шенг қауесеттерді пайдаланып, Хуанның Ван Цзинвэйдің адамы екенін, Лю, Чжан және Мамен провинциялық үкіметті құлату үшін сөз байластырғанын айыптады. 26 маусымда Хуан үй қамауына алынды, ал үш төңкеріс жетекшісі тұтқындалып, дереу өлім жазасына кесілді. Қытай үкіметі кешірім сұрап, Шенгтің лауазымын мойындауға уәде бергеннен кейін, Хуанға тұтқындалғаннан үш аптадан кейін Нанкинге оралуға рұқсат берілді. Көп ұзамай, тамыз айында Чжан Шенгтің Синьцзян шекарасын қорғау комиссары болып тағайындалуына қатысу үшін сыртқы істер министрі Ло Вэньганды жіберді. Бірақ сонымен бірге, Қытай үкіметі Лодың сапарын Шенгтің екі қарсыласымен – Турпандағы Мамен және Йиньдегі Чжанмен байланыс орнату үшін пайдаланды. Олар Шенгке қарсы шабуыл жасауға батылдық алды. Ло провинциядан шыққаннан кейін Шенг пен Ма және Чжан арасында соғыс басталды. Шенг Лоны сөз байласуда ғана емес, өлтіруге тырысқан деп айыптады. Ло қазан айының басында Синьцзяннан кетіп, Шенг пен Қытай үкіметі арасындағы терең алауыздықтың басталуы болды. 1933 жылғы қыркүйекте Шенг азаматтық губернатор Лю Вэньлунды Ло арқылы Нанкинмен Ма және Чжанмен бірге оны құлату үшін сөз байласты деп айыптады. Ол отставкаға кетуге мәжбүр болды және оның орнына басқаруға қолайлы Жу Жуичи тағайындалды. Шенг жаңа бюрократиялық иерархия құрды, жаңа лауазымдарға туыстарын тағайындап, алдыңғы лауазымдағыларды алмастырды. Үрімшінің сыртында Ма әскерімен бетпе-бет келген Шенг көмек сұрап Кеңес Одағының Орталық Азиясына делегация жіберді. Шенг кейіннен делегация Цзиньнің әскери жабдық сұрауы бойынша жіберілгенін мәлімдеді. Бірақ Шенг Кеңестермен кеңірек келісімге келді. 1933 жылғы желтоқсанда делегациясы Гарегин Апресовпен бірге қайтып келді, ол кейіннен Үрімжідегі Кеңес Бас консулы болып тағайындалды. Кеңестер Шенгке әскери көмек көрсетті, ал ол өз кезегінде Кеңестерге Синьцзянның саяси, экономикалық және әскери бақылауын берді. 1934 жылғы қаңтарда Ма екінші рет Үрімжіні қоршап алды. Бұл жолы Кеңестер Шенгке әуеден және Бірлескен мемлекеттік саяси басқармасынан екі бригададан көмек көрсетті. Олардың көмегімен Шенг Ма күштерін қайтадан жеңді, олар Тянь-Шаньнан оңтүстікке қарай Шығыс Түркістан Республикасы (ШТР) бақылайтын аймаққа шегінді. Сол айда Ма күштері Қашқарға келді, ШТР-ді жойды. ШТР президенті Ходжа Нияз Ма әскерлері Синьцзянға, Кеңес шекарасына келген кезде қашып кетті, Иркештам қаласында Шығыс Түркістан Республикасын тарату туралы келісімге қол қойылды және Шенг режиміне қолдау көрсетілді. 1934 жылдың басында Чжу Жуичи қайтыс болып, оның орнына Ли Ронг азаматтық губернатор болды. Қаңтар айында Қытай үкіметі Хуан Шаохоңның Синьцзян провинциясын бақылауға алу жоспарын мақұлдады. Хуанның ойында Қытай үкіметімен ынтымақтасуға дайын болған Шенгке немесе Маға қолдау көрсету арқылы прагматикалық әрекет жасау болды. Операцияның сылтауын Синьцзян мен іргелес провинциялардың дамуы құрады. Осы мақсатта Хуан басқаратын Синьцзян құрылыс жоспарлау кеңсесі құрылды. Қаржы министрі Х.Х. Куңның ынтасымен Хуан шетелде жасалған бронетранспортты машиналарды сатып алды. Сәуір айына қарай дайындықтар соңғы кезеңіне жетті. Бірақ жоспардың бәрі мамыр айында Кеңес әскері Синьцзянға кіріп, Маға қарсы Шенгке көмектескеннен кейін тоқтап қалды. Шенгтің күшейген әскери күштерінің қысымымен Ма әскері 1934 жылғы маусым-шілдеде Қашқардан оңтүстікке қарай Тянь-Шаньға, Шығыс Түркістан Республикасы бақылайтын аймаққа шегінді. Сол айда Ма күштері Қашқарға келді, ШТР-ді жойды. Ходжа Нияз, ШТР президенті, Ма әскерлері Синьцзян-Кеңес шекарасына келген кезде қашып кетті, Иркештам қаласында Шығыс Түркістан Республикасын тарату туралы келісімге қол қойылды және Шенг режиміне қолдау көрсетілді. 1934 жылдың басында Чжу Жуичи қайтыс болып, оның орнына Ли Ронг азаматтық губернатор болды. Қаңтар айында Қытай үкіметі Хуан Шаохоңның Синьцзяндағы әскери операция жоспарын мақұлдады, провинцияны тиімді бақылауға алу мақсатында. Хуандың ойынша, Қытай үкіметімен ынтымақтасуға дайын болған Шенгке немесе Маға қолдау көрсету арқылы прагматикалық әрекет жасау қажет болды. Операцияның сылтауын Синьцзян мен іргелес провинциялардың дамуы құрады. Осы мақсатта Хуан басқаратын Синьцзян құрылыс жоспарлау кеңсесі құрылды. Қаржы министрі Х.Х. Куңның ынтасымен Хуан шетелде жасалған бронетранспортты машиналарды сатып алды. Сәуір айына қарай дайындықтар соңғы кезеңіне жетті. Бірақ жоспардың бәрі мамыр айында Кеңес әскері Синьцзянға кіріп, Маға қарсы Шенгке көмектескеннен кейін тоқтап қалды. Шенгтің күшейген әскери күштерінің қысымымен Ма әскері 1934 жылғы маусым-шілдеде Қашқардан оңтүстікке қарай Хотан мен Ярқандқа шегінді, онда 1937 жылға дейін қалды. Ма өзі Иркештам арқылы Кеңес Одағының Орталық Азиясына, бірнеше офицерлермен және Кеңес шенеунігімен бірге шегінді. Шенг оны тапсыруды Кеңестерден сұрады, бірақ олар бас тартты. Осы әрекетімен Кеңестер екі мақсатқа қол жеткізуді көздеді. Біріншіден, Маны Синьцзян саяхатынан алып тастау арқылы Шенгтің билігін күшейтуді, бұл оларға провинцияны жақсырақ бақылауға мүмкіндік беретін еді; екіншіден, егер Шенг олардың провинциядағы мүдделеріне бағынбаса, оны Шенгке қарсы пайдалануды көздеді. Хуэй күштері мен Синьцзян үкіметі арасындағы келісім 1934 жылдың қыркүйегінде қол қойылды. Чжан жеңіліске ұшырағаннан кейін өзіне-өзі қол жұмсады. Хуэй күштері 1934 жылғы шілдеде Хотанға шыққаннан кейін Ма Хушань Тарым бассейнінің шалқарына билігін орнатты, осылайша Хуэй мұсылмандары түркі мұсылмандарына отаршылдар ретінде үстемдік ететін Хуэй сатраптығын құрды. Аймақ Вальтер Хейссигтің айтуынша, Тунганстан деп аталды. Тунганстан Синьцзян провинциясымен екі, ақырында үш жағынан шектесетін және төртінші жағынан Тибет таулы аймағымен шектесетін еді. 36-дивизия басшылығымен келіссөздер жүріп жатқандықтан, Дунган басшылығы ешқандай мәселе бойынша ұступ жасаған жоқ. Сонымен қатар, Кеңестер 36-дивизияны Шенгке қарсы сақтап қалуға ниеттеніп, 36-дивизияны толығымен жою туралы шешім қабылдаудан тартынды, Дунган командирлеріне пана берді және 36-дивизиямен сауда қатынастарын орнатты.
Sheng's appointment as duban did not mean that his position was secured. Installment of Wenlong as governor meant that the bureaucrats had the upper hand over Sheng, whom they considered their protege. His position was also challenged by Ma, as well as Zhang Peiyuan, Jin's old ally and a commander of the Yining region. The Chinese government, having learned that Zhang refused to cooperate with the new regime in Xinjiang and that Ma's forces represented the gravest threat to the new regime, tried to take the advantage of the situation and take control over the province. Without clearly stating whether it recognized the changes in Xinjiang, the government appointed Huang Musong, then a Deputy Chief of General Staff, a "pacification commissioner" in May 1933. He arrived in Ürümqi on 10 June. The appointment of Huang as a pacification commissioner further strained the relations between Shang and the Chinese government. Sheng expected that the Chinese government would recognise him as duban, and that Huang's visit would affect that decision. Huang was ignorant of the frontier problems and his arrogant behaviour offended some of the provincial leaders. The rumours spread that Huang was already named a new governor or that Chiang decided to split Xinjiang into several smaller provinces. However, the true Huang's task was to secure the cooperation between the coup leaders and establish a new provincial mechanism with a pro Nanjing stance. Sheng exploited the rumours and charged that Huang, an agent of Wang Jingwei had plotted with Liu, Zhang and Ma to overthrow the provincial government. On 26 June Huang was placed under house arrest, and the three coup leaders were also arrested and immediately executed. After the Chinese government apologised and promised Sheng the recognition of his position, Huang was allowed to return to Nanjing three weeks after the arrest. Shortly afterwards, in August Chiang sent Foreign Minister Luo Wengan, as a sign of goodwill, to preside over Sheng's inauguration ceremony as a Commissioner of the Xinjiang Border Defence. However, at the same time, the Chinese government used Luo's visit to contact two of Sheng's rivals, Ma in Turpan and Zhang in Yining. They were encouraged to launch an attack against Sheng. As soon as Luo left the province, a war broke out between Sheng on one side, and Ma and Zhang on the other. Sheng accused Luo not only for plotting but also of an assassination attempt. Luo's left Xinjiang in early October, and his departure marked the beginning of the era of deep alienation between Sheng and the Chinese government. In September 1933, Sheng accused Civil Governor Liu Wenlong of plotting with Ma and Zhang through Luo with Nanjing in order to overthrow him. He was forced to resign and was replaced by Zhu Ruichi, a more controllable official. Sheng created a new bureaucratic hierarchy, nepotistically appointing new officials and replacing one of his predecessors. Confronted by Ma's army outside of Ürümqi, Sheng sent a delegation to Soviet Central Asia to request assistance. Sheng later claimed that the delegation was sent under the aegis of Jin's request for military equipment. However, Sheng made a more comprehensive deal with the Soviets. His delegation returned in December 1933, together with Garegin Apresov, who would later be appointed as the Soviet General Consul in Ürümqi. The Soviets provided substantive military assistance to Sheng, who in return gave the Soviets wide political, economic and military control over Xinjiang. Ma sieged Ürümqi for the second time in January 1934. This time, the Soviets assisted Sheng with air support and two brigades of the Joint State Political Directorate. With their aid, Sheng again defeated Ma's forces, who retreated south from Tien Shan, in a region controlled by the East Turkestan Republic (ETR). The same month, Ma's forces arrived in Kashgar, extinguishing the ETR. Hoja Niyaz, president of the ETR escaped upon the arrival of Ma's troops to the Xinjiang Soviet border, and in town Irkeshtam signed an agreement that abolished the East Turkestan Republic and supported Sheng's regime. In early 1934, Zhu Ruichi died and was replaced by Li Rong as Civil Governor. In January, the Chinese government approved Huang Shaohong's plan for military operation in Xinjiang, in order to put the province under its effective control. Huang had in mind to act pragmatically, offering support either to Sheng or Ma, whoever was willing to cooperate with the Chinese government. The pretext for the operation was the development of Xinjiang and adjacent provinces. For that purpose, the Xinjiang Construction Planning Office was established in Xinjiang with Huang in charge. With enthusiasm from the Minister of Finance H. H. Kung, Huang purchased foreign manufactured armored vehicles. By April, the preparations reached their final stage. However, the whole plan came to a halt in May because the Soviets have already entered Xinjiang and assisted Sheng against Ma. Under pressure from Sheng's strengthened military forces, Ma's troops retreated from Kashgar in June–July 1934 to the southeast towards Hotan and Yarkand, where they remained until 1937. Ma himself retreated via Irkeshtam to Soviet Central Asia, accompanied by several officers and a Soviet official. Sheng sent requests to the Soviets to turn him in, but they refused. By this move, the Soviets intended to achieve dual benefits. First, by removing Ma from Xinjiang's political arena, they wanted to increase Sheng's rule, which would give them higher control over the province; and second, they intended to use Ma as leverage against Sheng in case he did not comply with their interests in the province. The armistice between the Hui forces and the Xinjiang government was agreed upon in September 1934. Zhang, after suffering defeat, committed suicide. Following the withdrawal of the Hui forces to Hotan in July 1934, Ma Hushan consolidated his power over the remote oases of the Tarim Basin, thus establishing a Hui satrapy, where Hui Muslims ruled as colonial masters over their Turkic Muslim subjects. The region was named Tunganistan by Walther Heissig. Tunganistan was bordering on two, eventually, three sides with Xinjiang province, and on the fourth side bordered the Tibetan Plateau. Despite the fact that negotiations were underway with the command of the 36th Division, the Dungan command did not make concessions on any issues. Moreover, the Soviets, intending to keep the 36th Division as a fallback against Sheng, vacillated regarding the complete annihilation of the 36th Division, giving refuge to the Dungan commanders and establishing trade relations with the 36th Division.
Консолидациялау
1934 жылғы 12 сәуірдегі төңкеріс мерейтойында Синьцзян провинциялық үкіметі «Үлкен сегіз тармақты манифест» немесе «Сегіз ұлы жариялама» деп аталатын әкімшілік жоспар жариялады. Оған мыналар кірді: нәсілдік теңдікті орнату, діни бостандықты қамтамасыз ету, ауыл шаруашылығы мен ауылдық жерлерге көмек көрсетуді тең бөлу, мемлекеттік қаржыны реформалау, мемлекеттік басқаруды тазарту, білім беруді кеңейту, өзін-өзі басқаруды қолдау және сот жүйесін жетілдіру. Бұл бағдарлама іске асырылуға болатын, себебі әрбір тармақ бұрынғы үкіметке қарсы бір ұлттың наразылығын білдірді, бұл Шенге реформаларды жүзеге асыруға мүмкіндік берді. «Барлық ұлттар үшін теңдікті жүзеге асыру» және «сенушілердің құқықтарын қорғау» туралы алғашқы екі тармақ Синьцзян ұлттарының ұлттық және діни құқықтарын алға жылжытты. Шен 1934 жылғы маусымда Иосиф Сталинге, Вячеслав Молотовқа және Климент Ворошиловқа хат жолдады. Хатта Шенг коммунизмнің жеңіске жететініне сенетінін білдіріп, өзін «коммунизмнің берілген жақтасы» деп атады. Ол «Синьцзянда коммунизмді мүмкіндігінше жылдам жүзеге асыруға» шақырды. Шенг ұлтшыл үкіметті айыптаған ғана емес, оны құлатуды мақсат еткенін де білдірді, Қытай Кеңес Республикасына қолдау көрсетуді және Қытай үкіметіне қарсы бірлескен шабуыл жасауды ұсынды. Шенг Кеңес Одағының Коммунистік партиясына қосылғысы келетінін де айтты. Өрімшідегі Кеңес Одағының бас консулы Гарегин Апресовқа жолдаған хатында Сталин Шенгтің хатының «біздің жолдастарымызға көңілсіз әсер қалдырғанын» мәлімдеді. Шенгтің хатының мазмұны Сталинге оны «марксизм туралы білімі жоқ провокатор немесе үмітсіз «солшыл» деп санауға» себеп болды. Шенгке жауап ретінде Сталин, Молотов және Ворошилов оның барлық ұсыныстарын қабылдамады. 1934 жылғы тамызда Шенг өз үкіметінің тоғыз міндетінің сыбайлас жемқорлықты жою, экономика мен мәдениетті дамыту, соғыстан сақталып бейбітшілікті сақтау, жерді өңдеу үшін барлық еңбек ресурстарын жұмылдыру, байланыс инфрақұрылымын жақсарту, Синьцзянды Қытай провинциясы ретінде сақтап тұру, империализм мен фашизмге қарсы күресу, Кеңес Одағымен тығыз қарым-қатынас орнату, «Жаңа Синьцзянды» қайта құру және діни көшбасшылардың лауазымдары мен артықшылықтарын қорғау екенін мәлімдеді. Шенг режимінің Кеңес Одағына тәуелділігі 1934 жылғы желтоқсанда «Алты үлкен саясат» жариялануымен одан әрі айқындалды. Бұл саясаттар оның бұрын қабылданған «Үлкен сегіз тармақты манифестіне» кепілдік берді және «империализмге қарсы, Кеңес Одағымен достық, нәсілдік және ұлттық теңдік, таза үкімет, бейбітшілік және қайта құру» принциптерін қамтыды. Шенг оларды «экономикалық және мәдени жағынан артта қалған Синьцзянның феодалдық қоғамының жағдайында марксизмді, ленинизмді және сталинизмді шеберлікпен және маңызды түрде қолдану» деп атады. Олар Шенгтің билігінің идеологиялық негізін құрады. Алты үлкен саясатты жариялағаннан кейін Шенг осы саясаттарды бейнелейтін алты бұрышты жұлдызды жаңа ту қабылдады. 1935 жылғы 1 тамызда Шенг Өрімшіде Халықтың империализмге қарсы қауымдастығын құрды. Гарегин Апресов 5 тамызда қауымдастықты құруды мақұлдаған Кеңес Одағы Коммунистік партиясының Саяси бюросына ұсыныс енгізді. Қауымдастыққа Кеңес арнайы қызметтерінің өкілдері кіруі керек еді. Шенг қауымдастықтың жетекшісі ретінде Кеңес Одағының аймақтық саясатының маңызды тұлғасына айналды. Қауымдастықтың құрылуы Синьцзяндағы кеңестік позицияны нығайтты. Қауымдастықтың насияттау құралы – антиимпериалистік соғыс майданы болды. Синьцзян жастары мен Синьцзян әйелдері қауымдастықтың жастар және әйелдер бөлімдері ретінде жұмыс істеді. 1935 жылы қауымдастықта 2489 мүше болды, ал 1939 жылы мүшелер саны 10 000-ға жетті. Мүшелер құрамы ұлттық тұрғыдан әртүрлі болды, оның ішінде хандар, хуэйлер және түрлі түркі халықтары өкілдік етті. 1935 жылы Кашгардағы британдық консул Сыртқы істер министрлігіне Синьцзянға және оның халқына Кеңес Одағының ықпалы күшейгенін хабарлаған есеп жіберді. Осы мәлімдемелердің дұрыстығын тексеру үшін Қытай үкіметі Өрімшіге арнайы комиссия жіберді. Алайда комиссия кеңес көмегінің достық және Кеңес Одағының бұрын провинцияға көрсеткен көмегімен салыстырылатынын тұжырымдады. Осыдан кейін ғана Синьцзян, Қытай және Кеңес Одағы үкіметтері бірлескен мәлімдеме жасады, онда Синьцзянды КСРО-ға қосып алу туралы тараған қауесеттердің жалған екені айтылды. Шенг пен оның провинцияда тағайындаған «сенімді адамдары» осы тұжырымға келуде Қытай билігіне көмектесті. Осы бірлескен мәлімдемеден кейін Кеңес Одағы Синьцзян саясатында одан да еркін сезінді. 1935 жылы Саяси бюро аймақтағы кеңестік ықпалды күшейту үшін бірнеше құпия шешім қабылдады. 1936 жылғы желтоқсанда Чжан Сюэлян Қытай үкіметіне қарсы бүлік көтеріп, Чжан Кайшенді тұтқынға алғанда (Сиань оқиғасы) Шенг Чжанға қолдау көрсетті, ол одан көмек сұрады және бүлікшілерін Синьцзянның қорғауында жариялауға ниеттенді. Бірақ кеңестіктер бұл оқиғаны жапондық қауырсыны деп айыптап, Шенгті Чжанға қолдауын тоқтатуға талап еткеннен кейін ғана Шенг Чжанға қолдау көрсетуден бас тартты.
On the anniversary of the 12 April coup in 1934, the Xinjiang provincial government published an administrative plan called the "Great Eight Point Manifesto" or "Eight Great Proclamations". These included: the establishment of racial equality, guarantee of religious freedom, equitable distribution of agricultural and rural relief, reform of government finance, the cleaning up of government administration, the expansion of education, the promotion of self government and the improvement of the judiciary. The program was practicable since each point represented a grievance that one nationality had against the previous government, which enabled Sheng to enact the reforms. The first two points which dealt with "the realisation of equality for all nationalities" and "the protection of the rights of believers" advanced the national and religious rights of the Xinjiang nationalities. Sheng sent a letter to Joseph Stalin, Vyacheslav Molotov and Kliment Voroshilov in June 1934. In the letter, Sheng expressed his belief in the victory of Communism and referred to himself as "convinced supporter of Communism". He called for the "fastest possible implementation of Communism in Xinjiang". Sheng also not only denounced the Nationalist government, but expressed his aim in overthrowing it, suggesting support for the Chinese Soviet Republic and joint offensive against the Chinese government. Sheng also expressed his wish to join the Communist Party of Soviet Union. In a letter sent to the Soviet General Consul Garegin Apresov in Ürümqi, Stalin commented that the Sheng's letter made a "depressing impression on our comrades". The content of Sheng's letter led Stalin to refer him as "a provocateur or a hopeless "leftist" having no idea about Marxism". In a reply to Sheng, Stalin, Molotov and Voroshilov refused all of his proposals. In August 1934, Sheng affirmed that the nine duties of his government are to eradicate corruption, to develop economy and culture, to maintain peace by avoiding war, to mobilise all manpower for the cultivation of land, to improve communication facilities, to keep Xinjiang permanently a Chinese province, to fight against imperialism and Fascism and to sustain a close relationship with Soviet Russia, to reconstruct a "New Xinjiang", and to protect the positions and privileges of religious leaders. The dependency of the Sheng regime on the Soviet Union was further highlighted with the publication of the "Six Great Policies" in December 1934. The Policies guaranteed his previously enacted "Great Eight Point Manifesto" and included "anti imperialism, friendship with the Soviet Union, racial and national equality, clean government, peace and reconstruction". Sheng referred to them as "a skillful, vital application of Marxism, Leninism, and Stalinism in the conditions of the feudal society of economically and culturally backward Xinjiang". They served as the ideological basis of Sheng's rule. With the proclamation of the Six Great Policies, Sheng adopted a new flag with a six pointed star to represent these policies. On 1 August 1935, Sheng founded the People's Anti Imperialist Association in Ürümqi. Garegin Apresov submitted a presentation to the Politburo of the Communist Party of the Soviet Union which accepted the creation of the association on 5 August. The association had to be composed of representatives of the Soviet special services bodies. As the leader of the association, Sheng became one of the main figures of Soviet regional policy. The creation of the association strengthened the Soviet position in Xinjiang. The propaganda of the association was the Anti Imperialist War Front. Xinjiang's Youth and Xinjiang's Women served as the association's youth and women's wing respectively. In 1935, the association had 2,489 members, and in 1939, the Association's membership rose to 10,000. The membership was nationally diverse, and included Han, Hui and various Turkic peoples. In 1935 the British consul in Kashgar sent a report to the Foreign Office which stated that the influence of the Soviet Union on Xinjiang and its population increased. In order to check the reliability of these claims, the Chinese government sent a special commission to Ürümqi. However, the commission concluded that Soviet assistance is friendly and commensurate with the assistance previously provided to the province by the Soviet Union. Only after this, the governments of Xinjiang, China, and the Soviet Union issued a joint statement in which the allegedly impending annexation of Xinjiang to the USSR was characterised as untrue. Sheng and the "reliable people" he appointed in the province played a special role in the fact that the Chinese authorities came to this conclusion. After this joint statement, the Soviet Union felt even more comfortable in Xinjiang politics. In 1935 the Politburo made several secret decisions to strengthen Soviet influence in the region. When in December 1936 Zhang Xueliang rebelled against the Chinese government and arrested Chiang Kai shek, which led to the Xi'an Incident. Sheng sided with Zhang, who asked for his help, and intended to proclaim that his rebels were under Xinjiang's protection. Only after the Soviets condemned the incident and characterised it as a Japanese provocation, and demanded from Sheng to drop his support for Zhang, did Sheng refuse to support Zhang.
Қашғар аймағы мен ислам бүлігі
Екі аптадан кейін, 1934 жылдың шілде айының басында Ма Чжуньин Кеңес аумағына кеткен соң, 20 шілдеде Қашғар Кун Чен хан басқаратын 400 қытай сарбазымен басылып алынды. Оған Махмут Мухити басқаратын 2000 ұйғыр сарбазы да қосылды, ол бұрынғы бай саудагер еді. Осылайша, Қашғар шамамен бір жылдан кейін Синьцзян провинциясының билігіне бейбіт түрде қайтарылды. Жергілікті халықты сендіру және провинцияның солтүстік және шығыс бөліктерінде билігін нығайту үшін Шенг Мухитиді Қашғар аймағының бас әскери қолбасшысы етіп тағайындады. Шенг Қашғардағы мұсылман шенеуніктеріне көңіл бөлмеді, сондықтан бір айдан кейін ол маньчжурлық әріптесі Лю Пинды Қашғардағы қолбасшылық лауазымына тағайындады. Мухити дивизия командирі лауазымында қалды. Шенгтің ханзу сарбаздары Қашғар аймағын тиімді бақылауға алды, олардың ішіндегі ең ірісі – қытай ұлтшылы және христиан Лю еді. Лю жергілікті мұсылман мәдениеті туралы көп білмеді. Ол келген соң, Қытай Республикасының негізін қалаушы Сунь Ятсеннің суретін Қашғар мешітіне ілуге бұйырды. Жергілікті мұсылман халқы Қашғардағы жағдайға наразылық білдіріп, «большевиктер елді басып алды және дінді жоюға тырысуда» деп ойлады. Сондай-ақ, Шенгтің исламның негізгі принциптерін сынаған білім беру реформасы және дінсіздік насихаты Синьцзянның мұсылман халқының наразылығына себеп болды. 1936 жылы солтүстік Синьцзянның Алтай аймағында Юнис Хаджи басқаратын жергілікті мұсылман ұлтшылдары Ұлттық қорғаныс қоғамын құрды. Бұл қоғамға ықпалды мұсылман тұлғалар да кірді. Шенг бұл қоғамның күшті наразылық қозғалысын дайындап жатқаны туралы ақпарат алды. Алайда, ол өз күштерімен бұл қозғалысты басуға шамасы келмеді. Ауғанстанда Шығыс Түркістан Республикасының қуғынға ұшыраған басшысы Мұхаммед Әмин Бугра 1935 жылы Жапония елшісіне барып, Жапонияның қолдауымен ШТР құруды ұсынды және жаңа құрылған марионеттік мемлекеттің басшысы ретінде Махмут Мухитиді ұсынды. Алайда, 1937 жылдың сәуір айында Махмуд өміріне қауіптеніп, Қашғардан Британдық Үндістанға қашқаннан кейін бұл жоспар тоқтатылды. Мухити Шенг үкіметіне қарсы оппозицияның орталық нүктесіне айналды. 1936 жылдың ортасынан бастап ол және оның жақтастары «тәуелсіз ұйғыр мемлекетін» құру идеясын таратуды бастады. Оған Синьцзянның ислам дінінің басшылары мен ықпалды адамдары қолдау көрсетті. Мухити Қашғардағы Кеңес консулы Смирновпен байланысқа түсіп, тіпті Кеңес Одағынан қару алуға тырысты, бірақ оның өтініші қабылданбады. Содан кейін, бұрынғы дунган қарсыластарымен байланысқа түсіп, 1937 жылдың сәуір айының басында Мухити Синьцзян билігіне қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Алайда, Қашғардың солтүстігінде және оңтүстігінде Артуш және Еңіхисар қалаларында орналасқан 6-шы ұйғыр дивизиясының екі полкі ғана оның қорғауына шықты, ал Қашғардың өзінде орналасқан 33-ші және 34-ші полктер Шенг үкіметіне адалдықтарын жариялады. Кеңес үкіметі Шенг үкіметін қақтығысты шешу үшін Қашғарға бейбітшілік миссиясын жіберуге шақырды. Алайда келіссөздер өте қойған жоқ. Кеңес үкіметі Ма Чжуньин арқылы Мухитидің көтерілісшілерін қарусыздану үшін дунганның 36-шы дивизиясының жаңа қолбасшысы Ма Хушанмен байланысуға тырысты. Алайда, 1937 жылдың 2 сәуірінде Мухити 17 серігімен бірге Британдық Үндістанға қашып кетті. Мухити Британдық Үндістанға қашқаннан кейін, оның әскерлері көтеріліске шықты. Бұл көтеріліс исламдық сипатқа ие болды. Мухитидің офицері Абдул Нияз оның орнын басып, генерал болып жарияланды. Нияз Яркендті басып алып, Қашғарға қарай жылжиды, соңында оны басып алды. Кеңес үкіметіне қарсы болғандар өлім жазасына кесілді, содан кейін мұсылмандық жаңа әкімшілік құрылды. Сонымен қатар, көтеріліс Куча маңындағы қиырғыздар арасында және Хамидегі мұсылмандар арасында да тарады. Қашғарды басып алғаннан кейін Нияздың әскерлері Қарашарға қарай жылжи бастады, жол бойы жергілікті халықтан көмек алды. Кеңестер мен қытайларға қарсы бірлесіп күресу үшін Нияз бен Ма Хушан 15 мамырда құпия келісімге келді. Ма Хушан осы мүмкіндікті пайдаланып, келісім бойынша маусым айында көтерілісшілерден Қашғарды басып алу үшін Хотаннан көшіп келді. Алайда, Шенгтің шақыруымен 5000 совет әскері, соның ішінде әуе және бронетранспорттық құралдары, Шенгтің әскерлерімен және дунган әскерлерімен бірге оңтүстік Синьцзянға қарай жол тартты. Түркі көтерілісшілері жеңіліп, Қашғар қайта басып алынды. Түркі көтерілісшілерінің жеңілісінен кейін кеңес әскері 36-шы дивизияны күтуін де тоқтатты. Ма Хушанның әкімшілігі құлап кетті. 1937 жылдың қазан айына қарай, түркі көтерілісінің және тунган билігінің құлауымен бірге, провинцияның оңтүстік бөлігіндегі мұсылман билігі аяқталды. Одан кейін, Хамидегі Юлбарс хан әскерлері де жеңіліске ұшырады. Осылайша, Шенг провинцияның бірінші рет толық билеушісіне айналды.
Two weeks after Ma Zhongying left for the Soviet territory, in early July 1934, Kashgar was occupied by a unit of 400 Chinese soldiers under the command of Kung Cheng han on 20 July. He was accompanied by the 2,000 strong Uighurs commanded by Mahmut Muhiti, a wealthy ex merchant. Thus, Kashgar was peacefully taken over by Xinjiang's provincial authority after almost a year. To reassure the local population and to give himself additional time to consolidate his power in the northern and eastern parts of the province, Sheng appointed Muhiti as the overall Military Commander for the Kashgar region. Sheng was not comfortable with the Muslim officials in Kashgar, therefore a month later, he appointed his fellow Manchurian Liu Pin to the position of Commanding Officer in Kashgar. Muhiti was demoted and retained the position of Divisional Commander. Sheng's Han Chinese appointees took effective control over the Kashgar region, and foremost amongst them was Liu, a Chinese nationalist, and a Christian. Liu understood little about the local Muslim culture. Immediately upon his arrival, he ordered that the picture of Sun Yat sen, the founder of the Chinese Republic, be hung in the Kashgar mosque. The local Muslim population was dismayed by the developments in Kashgar and considered that the "Bolsheviks had taken over the country and were bent on destroying religion". Also Sheng's educational reform which attacked basic Islamic principles, as well as atheistic propaganda, contributed to the alienation of the Xinjiang's Muslim population. Also in 1936, in the Altay region in northern Xinjiang, local Muslim nationalists, led by Younis Haji, founded the Society of National Defence. This society included influential Muslim figures. Sheng received information on the preparation of a powerful protest movement by this society. However, he did not have the capacity to suppress this movement with his own forces. In Afghanistan, Muhammad Amin Bughra, the exiled leader of the East Turkestan Republic, approached the Japanese ambassador in 1935 proposing the establishment of the ETR under Japanese patronage and proposed Mahmut Muhiti as the leader of the newly established puppet state. The plan was later aborted when Mahmud in fear for his life fled from Kashgar to British India in April 1937. Muhiti became the focal point of the opposition to Sheng's government. From the middle of 1936, he and his supporters began to propagate the idea of creating an "independent Uyghur state". In this case, he was supported by Muslim religious leaders and influential people from Xinjiang. Muhiti, having entered into contact with the Soviet consul in Kashgar Smirnov, even tried to get weapons from the Soviet Union, but his appeal was rejected. Then, by contacting former Dungan opponents, in early April 1937, Muhiti was able to raise an uprising against the Xinjiang authorities. However, only two regiments of the 6th Uyghur Division, stationed north and south of Kashgar in Artush and Yengihissar, came out in his defence, while the other two regiments, 33rd and 34th, stationed in Kashgar itself, declared their loyalty to the Sheng's government. Urged by the Soviets, Sheng's government sent a peacekeeping mission to Kashgar to resolve the conflict. The negotiations, however, did not take place. The Soviets tried to contact Ma Hushan, the new commander of the Dungan 36th Division, via Ma Zhongying, to disarm Muhiti's rebels. However, Muhiti, with 17 of his associated fled to British India on 2 April 1937. After Muhiti's flight to British India, Muhiti's troops revolted. The revolt was Islamic in its nature. Muhiti's officer Abdul Niyaz succeeded him and was proclaimed a general. Niyaz took Yarkand and moved towards Kashgar, eventually capturing it. Those with pro Soviet inclinations were executed and thus new Muslim administration was established. Simultaneously, the uprising spread amongst the Kirghiz near Kucha and among Muslims in Hami. After capturing Kashgar, Niyaz's forces started to move towards Karashar, receiving assistance from the local population along the way. In order to jointly fight against the Soviets and Chinese, Niyaz and Ma Hushan signed a secret agreement on 15 May. Ma Hushan used the opportunity and moved from Khotan to take over Kashgar from the rebels in June, as promulgated by the agreement. However, 5,000 Soviet troops, including airborne and armoured vehicles were marching towards southern Xinjiang on Sheng's invitation along with Sheng's forces and Dungan troops. The Turkic rebels were defeated and Kashgar retook. After the defeat of the Turkic rebels, the Soviets also stopped maintaining the 36th Division. Ma Hushan's administration collapsed. By October 1937, along with the collapse of the Turkic rebellion and the Tungan satrapy, Muslim control over the southern part of the province ended. Soon afterwards, Yulbars Khan troops in Hami were also defeated. Thus, Sheng became the ruler of the whole province for the first time.
1937-1938 жылдардағы тазалаулар
Исламдық көтеріліс кезінде Шэнь, Сталиннің Ұлы тазалауымен бірдей уақытта Синьцзянда өзінің тазалауын бастады. Шэнь «сатқындарды», «пантуркистерді», «халық жауларын», «ұлтшылдарды» және «империалистік шпиондарды» жоюға кірісті. Оның тазалаулары барлық ұйғыр және хуэй саяси элитасын қамтыды. Тазалаулар кезінде НКВД қолдау көрсетті. Тазалаудың кейінгі кезеңдерінде Шэнь Мәскеуден жіберілген ханьқытайлар тобынан құралған «троцкистерге» қарсы шықты. Топқа Кеңес Одағының бас консулы Гарегин Апресов, генерал Ма Хушань, Ма Шаову, Синьцзян провинциясының ресми басшысы Махмуд Сижан, Хуан Ханьчан және Хожа Нияз кірді. Синьцзян дерлік толығымен Кеңес Одағының бақылауына көшті. Тазалау кезінде 50 000 мен 100 000 аралығында адам қаза болды деп есептеледі. 1937 жылы Шэнь үш жылдық қайта құру жоспарын бастады, оның үшін 15 миллион рубльдік советтік қарыз алды. Иосиф Сталиннің өтініші бойынша Шэнь 1938 жылдың тамызында Кеңес Одағы Коммунистік партиясына (КОКП) қосылды және Молотовтың Мәскеуге жасаған құпия сапарында тікелей 1859118 нөмірі бар партия төлқұжатын алды. Алайда Шэнь Синьцзянда КОКП провинциялық бөлімшесін құрмады. Көптеген қарсыластарын жойғаннан кейін Шэнь әкімшілігінде кадр тапшылығы туды. Осы себепті ол Яаньдағы Қытай Коммунистік партиясынан (ҚКП) көмек сұрады. Жапонияға қарсы Екінші Біріккен майданның жағдайында ҚКП ондаған кадрларын Синьцзянға жіберді. ҚКП мүшелері негізінен Үрімшіде, Кашгарда, Хотанда және басқа жерлерде жоғары деңгейдегі әкімшілік, қаржы, білім беру және мәдениет министрліктерінде қызмет етіп, Шэньнің саясатын жүзеге асыруға көмектесті. Олар сонымен қатар Яань мен Кеңес Одағы арасындағы жалғыз ашық байланыс желісін де сақтап тұрды. ҚКП жібергендердің арасында Мао Цзедунның кіші інісі Мао Цзэминь де болды, ол Қаржы министрінің орынбасары болып қызмет етті.
During the Islamic rebellion, Sheng launched his own purge in Xinjiang to coincide with Stalin's Great Purge. Sheng started the elimination of "traitors", "pan Turkists", "enemies of the people", "nationalists" and "imperialist spies". His purges swept the entire Uyghur and Hui political elite. The NKVD provided the support during the purges. In the later stages of the purge, Sheng turned against the "Trotskyites", mostly a group of Han Chinese sent to him by Moscow. In the group were Soviet General Consul Garegin Apresov, General Ma Hushan, Ma Shaowu, Mahmud Sijan, the official leader of the Xinjiang province Huang Han chang, and Hoja Niyaz. Xinjiang came under virtual Soviet control. It is estimated that between 50,000 and 100,000 people perished during the purge. In 1937, Sheng initiated a three year plan for reconstruction, for which he received a Soviet loan of 15 million rubles. At Joseph Stalin's request, Sheng joined the Communist Party of the Soviet Union (CPSU) in August 1938 and received Party Card No.1859118 directly from Molotov during his secret visit to Moscow. However, Sheng did not set up the provincial branch of the CPSU in Xinjiang. Having eliminated many of his opponents, Sheng's administration had a staff shortage. For this reason, he turned to the Chinese Communist Party (CCP) in Ya'an for help. In the circumstances of the Second United Front against the Japanese, the CCP sent dozens of its cadres to Xinjiang. The CCP members were mostly employed in high level administrative, financial, educational and cultural ministerial posts in Ürümqi, Kashgar, Khotan and elsewhere, helping to implement Sheng's policies. They also maintained the only open communication line between Ya'an and the Soviet Union. Among those sent by the CCP was Mao Zemin, a younger brother of Mao Zedong, who served as Deputy Finance Minister.
Ұлттық саясат
Шенг билігі кезінде ханьқытайлары Синьцзян халқының аз бөлігін құрады. Ф. Гилберт Чан олардың сол кездегі халықтың 6% ғана болғанын айтса, Шенг өзі 1938 жылы Мәскеуге сапары барысында Климент Ворошиловқа ханьқытайлары Синьцзян халқының шамамен 10% (400 000-ға жуық адам) құрағанын мәлімдеді. Шенг Синьцзянның ханьемес халқымен қарым-қатынаста Кеңес Одағының ұлттылық саясатын қабылдады. Хан емес ұлттар алғаш рет провинциялық үкіметке енгізілді. Оның Он қағидалық принциптер декларациясының бірінші қағидасында «барлық ұлттар саяси, экономикалық және білім беру салаларында тең құқықтарға ие» делінген. Ол сол кездегі жалғыз аймақтық газет – «Синьцзян күнделігін» мандарин, ұйғыр және қазақ тілдерінде шығаруды ұйымдастырды. Білім беру бағдарламасы ханьқытайларын ұйғыр тілін, ал ұйғырларды мандарин тілін үйренуге ынталандырды. Шенгтің ұлттылық саясаты түркі тілдеріндегі мектептерді құруды, медреселерді (ислам мектептерін) қайта жаңғыртуды, түркі тілдерінде газеттер шығаруды және Ұйғыр прогресс одағын құруды қамтыды. Шенг Синьцзянда 14 жеке ұлттың бар екендігі туралы идеяны көтеріп, олардың қатарына ханьқытайлары, ұйғырлар, моңғолдар, қазақтар, мұсылмандар немесе дунган, сибе, солон, маньчжур, қиырғыз, ақ орыстар, таранчи, тәжіктер және өзбектер кірді. Осы идеяны дамыту үшін ол әр ұлттың мәдени қоғамдарын құруға шақырды. Синьцзянның Синьцзян және жалпы Қытайда 14 ұлттың мекені ретінде сипатталуы Шенгтің танымалдылығын арттырды. Алайда Шенгтің саясатын пан түркі жәдидшілері мен Шығыс Түркістан тәуелсіздігін жақтаушылар Мұхаммед Әмин Бугра және Масуд Сабри сынға алды. Олар Шенгтің Синьцзянның түркі халқына «ұйғыр халқы» деген атауды таңуына қарсы болды. Олар өз халқына «түрік ұлты» (қытайша Tujue zu) деген атауды беруді қалады. Сабри хуэйлерді ханқытайлық мұсылмандар деп есептеді және оларды өз халқынан бөліп қарады. Бугра Шенгті түркі халықтарының арасында келіспеушілік тудыруға тырысып жатыр деп айыптады. Алайда Шенг мұндай бөліну болашақ одақтың табысты болуы үшін қажет деп мәлімдеді. Кеңес Одағының Синьцзянда жүзеге асырған тағы бір мақсаты – діннің ықпалын әлсірету үшін секуляризацияны енгізу болды. Сонымен қатар, көптеген ұйғырлар мен ханьемес адамдар білім алу үшін шетелге, әсіресе Ташкентке, Өзбек КСР-іне Орталық Азия университетіне немесе Орталық Азия әскери академиясына жіберілді. Олар елге оралғаннан кейін мұғалімдер болып жұмыс істеді немесе Синьцзян әкімшілігінде қызмет етті. Шенгтің ұлттылық саясаты кейінгі коммунистік режимнің Синьцзяндағы ұлттылық саясатының негізі болды, бірақ кейбір ерекшеліктер болды.
During Sheng's rule, the Han Chinese represented only a small minority in Xinjiang. F. Gilbert Chan claimed that they made up only 6% of the population at the time, while Sheng himself during his visit in Moscow in 1938, told Kliment Voroshilov that the Han made around 10% (roughly 400,000 people) of the population of Xinjiang. In his relationship with Xinjiang's non Han populace, Sheng adopted the Soviet nationality policy. The non Han nationalities were for the first time included in the provincial government. The first principle of his Declaration of Ten Guiding Principles stated that "all nationalities enjoy equal rights in politics, economy, and education". He also reorganized Xinjiang Daily, the only regional newspaper at the time, to be issued in Mandarin, Uyghur and Kazakh language. The educational programme encouraged the Han to learn Uyghur and the Uyghurs to learn Mandarin. Sheng's nationality policy also entailed the establishment of the Turkic languages schools, the revival of madrassas (Islamic schools), the publication of the Turkic languages newspapers and the formation of the Uyghur Progress Union. Sheng initiated the idea of 14 separate nationalities in Xinjiang, and these were Han Chinese, Uyghurs, Mongols, Kazakhs, Muslims or Dungan, Sibe, Solon, Manchu, Kyrgyz, White Russian, Taranchi, Tajiks, and Uzbeks. To foster this idea, he encouraged the establishment of cultural societies for each nationality. The description of Xinjiang as a home of 14 nationalities, both in Xinjiang, as well as in proper China, brought Sheng popularity. However, Sheng's policy was criticized by the Pan Turkic Jadidists and East Turkestan Independence activists Muhammad Amin Bughra and Masud Sabri, who rejected the Sheng's imposition of the name "Uyghur people" upon the Turkic people of Xinjiang. They wanted instead the name "Turkic nationality" (Tujue zu in Chinese) to be applied to their people. Sabri also viewed the Hui people as Muslim Han Chinese and separate from his own people. Bughra accused Sheng of trying to sow disunion among the Turkic peoples. However, Sheng argued that such separation was necessary in order to guarantee the success of the future union. Another agenda from the Soviet Union Sheng implemented in Xinjiang was secularization with the purpose of undermining religious influence. Moreover, many Uyghurs and non Han people were sent for education abroad, most notably in Tashkent, Uzbek SSR to the Central Asia University or Central Asia Military Academy. With their return, these students would find employment as teachers or within the Xinjiang administration. Sheng's nationality policy served as a basis for the later Communist regime's nationality policy in Xinjiang, with few exceptions.
Кеңес Одағымен қарым-қатынастар
1935 жылдың наурыз айында, Шыңжаңмен ынтымақтастық салаларын дамыту жөніндегі жаңадан құрылған комиссияны басқарған Лазар Каганович, Саяси бюроға ұсыныс енгізді. Осы ұсыныстар негізінде Саяси бюро бірқатар қаулылар қабылдады. Шыңжаңға төмен пайыздық мөлшерлемелермен несиелер, түрлі экономикалық көмек, сондай-ақ көптеген кеңесшілер мен мамандар жіберілді, бұл Шэн режимінің беделін нығайтты. Каганович 1935 жылы Шыңжаңпен сауда айналымын 9750 мың рубльге бағалады, оның 5000 мың рублі импортқа, ал 4750 мың рублі экспортқа тиесілі болды. Кагановичтің ұсынысы нақты емес деп танылғандықтан, Саяси бюро мәселені қайта талқылап, маусым айында «Шыңжаңмен сауда туралы» қаулы қабылдады. Қаулыға сәйкес, Шыңжаңнан импорт көлемі азайтылды, ал экспорт бұрынғы деңгейде қалды. Шыңжаңнан импортталатын тауарлардың ішінде мақта, жүн, былғары, мал және басқа да шикізаттар болды. Ұсыныстың екінші бөлімі қаржылық мәселелерге арналған. Шыңжаң экономикасының қаржы секторын жақсарту және провинциялық валютаны нығайту үшін бюджетті теңгерімдеу басым міндет ретінде қарастырылды. Осы мақсатта әкімшілік-басқару және әскери салалардағы шығындарды қысқарту, шығындар мен салық жинауды орталықтандыру, барлық салықтарды жалпы провинциялық салықтармен алмастыру, жалған ақша шығаруға тыйым салу, провинциялық банкты қайта құру және тағы басқалар көзделді. Ұсыныстың үшінші бөлімі ауыл шаруашылығына, ал төртінші бөлімі көлік мәселелеріне қатысты. Осы бағытта Шыңжаң мен Кеңес Одағын байланыстыратын басты жолдың құрылысы, Іле және Қара Ертіс өзендері арқылы жүк тасымалын ұлғайту және басқа да бірқатар шаралар жоспарланды. Бұл жұмыстар кейін кеңейтілді. 1937 жылдың қазан айында Сары Тас – Сары Өзек – Өрімжі – Ланьчжоу жолының құрылысы басталды. Жолдың ұзындығы 2925 км-ді құрады, оның 230 км-і Кеңес Одағының аумағынан, 1530 км-і Шыңжаң арқылы, ал 1165 км-і Ганьсу провинциясы арқылы өтті. Жол құрылысында мыңдаған совет азаматы жұмыс істеді. Каганович комиссиясы дайындаған ұсыныстың бесінші бөлімі тауарлық кредит мәселелерін реттеді. Осы бөлімге сәйкес, Шыңжаңда салынып жатқан және қайта жаңартылып жатқан өнеркәсіптік кәсіпорындарға жеткізілген машиналар мен жабдықтар тауарлық кредит ретінде тіркелуге тиіс болды. Шыңжаңдағы геологиялық барлау жұмыстарына қатысты құжатта «Шыңжаңдағы минералдарды, ең алдымен қалайыны геологиялық барлау КСРО есебінен жүргізілді» делінген және Ауыр өнеркәсіп халық комиссариаты (АХК) геологиялық экспедиция жіберуге тиіс болды. Советтер үшін қалайы, вольфрам және молибден іздеу өте маңызды болды, сондықтан олар осы мақсатта арнайы экспедиция құрды. Ұсыныстың алтыншы бөлімі кадрлық мәселелерге қатысты. Бұл бөлімде Шыңжаңға кеңесшілер мен оқытушыларды жіберіп жатқан ведомстволар, Шыңжаңға жіберілетін қызметкерлерді сапалы іріктеуге ерекше назар аударуды ұсынды. Каганович комиссиясы бойынша, Шыңжаңға жіберілетін кеңесшілер мен оқытушылардың саны, соның ішінде әскери кеңесшілер мен оқытушылардың саны 50 адамнан аспауы тиіс. 1935 жылдың 11 қыркүйегінде Саяси бюро Шыңжаңға қатысты бес қаулы қабылдады. Екінші қаулысында ол акционерлік қоғам құру туралы Кагановичтің ұсынысына түзетулер енгізіп, оны арнайы советтік сауда кеңсесімен алмастыруды шешті. Сонымен қатар, Саяси бюро «Шыңжаң мұнайы» мәселесін талқылап, қаулы қабылдады. Қаулыда Кеңес шекарасына жақын жерде мұнай өндіруді дайындауды, оны Шыңжаң үкіметі жүзеге асыруы тиіс екені көрсетілді. Осы шешімге сәйкес барлау жұмыстары жүргізілді және 1938 жылы Шиходада мұнай кен орындары табылды. Сол жылы «Шыңжаңмұнай» бірлескен шыңжаңдық-советтік компания құрылды. Сонымен қатар, Бас консул Апресовке кеңейтілген өкілеттіктер берілді. Шыңжаңдағы советтік лауазым иелері кез келген әрекет жасау үшін оның рұқсатын алуға тиіс болды және ол «шетелде қалай мінез-құлық тану керегін білмейтін» кез келген советтік қызметкерді жұмыстан босатуға құқылы болды. Екі күннен кейін ол «Шыңжаңдағы табысты жұмысы үшін» Ленин орденімен марапатталды. Экономикалық шешімдермен қатар, Саяси бюро Шыңжаң жастарының КСРО-да білім алу мүмкіндігі туралы қаулы қабылдады. Бастапқыда 15 студенттен тұратын квота 1936 жылдың маусым айында 100 студентке дейін ұлғайтылды. 1930 жылдары 30 000 Шыңжаңдық, негізінен қытайлар, Кеңес Одағында әртүрлі мамандықтар бойынша білім алды. Қаулылар сондай-ақ Шыңжаң армиясын қайта құруға қатысты. Кеңес Одағы осы мақсатта жабдықтар мен оқытушыларды жіберді. Шыңжаңға ұшақтар, авиациялық жабдықтар, мылтық пулеметтері мен артиллерия шеберханалары, киім-кешек, жеке гигиена заттары және басқа да әскери жабдықтар жеткізілді. Советтік мамандар жергілікті авиаторларды даярлау үшін ұшқыштарды даярлайтын мектептер ашты. Советтік тарап армияны 10 000 адамға дейін қысқартуды ұсынды, бірақ Шэн бұл ұсыныстан бас тартып, оны 20 000 адамға дейін қысқартуға келісті. 1935 жылдың 16 мамырындағы келісім, қытай үкіметінің келісімінсіз бекітілді, Советтік үкімет маңызды қаржылық және материалдық көмек көрсетті, соның ішінде бес жылдық «алтын рубльдермен» бес миллиондық несие берді (Шэн шындығында күміс таяқшаларын алды). Сонымен қатар, қытай үкіметінің келісімінсіз, советтік геологтар Шыңжаңның минералдық ресурстарын зерттеуге кірісті. Нәтижесінде Душанзиде советтік мұнай ұңғымалары салынды. Шэн билігінің кезеңінде Шыңжаңның саудасы советтік бақылауға көшті. Өрімжідегі советтік бас консулы тиімді түрде үкімет басқарды, Шэн кез келген шешім қабылдамас бұрын олармен кеңесуге міндетті болды. Шэнге қару-жарақ жеткізуге жауапты советтік лауазым иесі Александр Бармин, Шыңжаң «барлық жағынан советтік колония» екенін жазды. 1936 жылдың 1 қаңтарында қол қойылған құпия келісім Шыңжаңға айналасындағы советтік ықпалды күшейтті. Келісімде Шыңжаңға «провинцияға сырттан шабуыл жасалған жағдайда саяси, экономикалық және қарулы күшпен көмектесу» туралы советтік кепілдік берілді. 1936 жылдың ортасына қарай Шыңжаңда құрылыс, білім беру, денсаулық сақтау және әскери оқыту салаларында жұмыс істейтін көптеген советтік мамандар жұмыс істеді. Орыс тілі мектептерде оқытылатын шетел тілі ретінде ағылшын тілін ығыстырды. Көптеген мұсылман жастары, соның ішінде мұсылман қыздары, білім алу үшін Советтік Орталық Азияға жіберілді. Шэн үкіметі дінсіз үгіт жүргізді және мұсылман әйелдеріне қоғамда қоршаусыз пайда болуға шақырулар жасалды.
In March 1935, Lazar Kaganovich, who headed a newly established commission for developing areas of cooperation with Xinjiang, submitted a proposal to Politburo. Based on these proposals Politburo adopted a number of resolutions. Xinjiang received loans at low interest rates, various economic assistance, and the sending of numerous consultants and specialists, which strengthened the position of Sheng's regime. Kaganovich proposed a trade turnover with Xinjiang in 1935 of 9750 thousand rubles, of which 5000 thousand rubles were to come to the share of import, and 4,750 thousand rubles from export operations. Since Kaganovich's proposal was deemed unrealistic, Politburo once again discussed the issue and adopted the resolution "On Trade with Xinjiang" in June. According to the resolution, imports from Xinjiang were reduced, while exports remained the same. The imports from Xinjiang included cotton, wool, leather, livestock, and other raw materials. The second section of the proposal deals with financial issues. To improve the financial sector of the Xinjiang economy and strengthen the provincial currency, it was proposed to balance the budget as a priority task. To this end, it was envisaged to reduce costs in administrative and managerial and military areas, centralise expenses and tax operations, replace all taxes with general provincial taxes, ban the issuance of counterfeit money, reconstruct a provincial bank, etc. The proposal's third section were concerned with agriculture and the fourth with transport issues. In that matter, the construction of the main road connecting Xinjiang and the Soviet Union, the increase of cargo transportation along the Ili and Kara Irtysh Rivers and a number of other measures were planned here. These works were later expanded. In October 1937, begun the construction of the Sary Tash–Sary Ozek–Ürümqi–Lanzhou road with a length of 2,925 km, of which 230 km passed through the territory of the Soviet Union, 1,530 km through Xinjiang, and 1,165 km through the province of Gansu. Several thousands of Soviet citizens worked on the construction of the road. The fifth section of the proposals prepared by the Kaganovich Commission regulated the issues of commodity credit. According to this section, machines and equipment supplied by the Soviets for the industrial enterprises being built and reconstructed in Xinjiang were to be registered as commodity loans. The document related to the exploration work in Xinjiang stated that "geological exploration of minerals and, first of all, tin, in Xinjiang, was done at the expense of the USSR" and that the People's Commissar of Heavy Industry (NKTP) was to send a geological expedition. The search for tin, tungsten, and molybdenum was very important for the Soviets, so they established a special expedition for this task. The sixth section of the proposal dealt with personnel issues. The section suggests that the departments sending advisers and instructors to Xinjiang pay special attention to the qualitative selection of workers sent to Xinjiang. According to the Kaganovich Commission, the number of advisers and instructors sent to Xinjiang, including military consultants and instructors, should not exceed 50 people. On 11 September 1935, Politburo adopted five resolutions regarding Xinjiang. In the second resolution, it decided to amend the Kaganovich proposal for the establishment of the joint stock company and to replace it with a special Soviet trading office. Additionally, Politburo discussed the issue of "Xinjiang Oil" and adopted a resolution. The resolution called for the preparation of the development of oil near the Soviet border under the firm of the Xinjiang government. Exploration was carried out in accordance with this decision and in 1938 oil fields were discovered in Shikho. The same year, the joint Xinjiang Soviet company "Xinjiangneft" was established. Also, General Consul Apresov was given extended powers. Soviet officials in Xinjiang needed his permission to take any action and he could dismiss any Soviet worker "who did not know how to behave in a foreign country". Two days later he was awarded the Order of Lenin "for successful work in Xinjiang". Along with decisions concerning the economy, Politburo also adopted a resolution on the possibility for Xinjiang young people to receive education in the USSR. At first, there was a quota for 15 students, which was expanded to 100 in June 1936. In the 1930s, 30,000 Xinjiang people, preferably Chinese, received education in the various specialties in the Soviet Union. The resolutions also concerned the reconstruction of the Xinjiang army. The Soviet Union sent equipment and instructors for this end. Xinjiang received aircraft, equipment for aviation, rifle machine guns and artillery workshops, uniforms, personal supplies, and other military equipment. Soviets also opened pilot schools to train local airmen. The Soviets also proposed the reduction of army to 10,000 men, but Sheng refused this proposal and instead reduced it to 20,000 men. In an agreement from 16 May 1935, ratified without consent from the Chinese government, the Soviet government provided substantial financial and material aid, including a five year loan of five million "gold rubles" (Sheng actually received silver bullion). At about the same time, again without consent from the Chinese government, Soviet geologists started a survey of Xinjiang's mineral resources. The result was Soviet oil drilling at Dushanzi. During Sheng's rule, Xinjiang's trade came under Soviet control. The Soviet General Consul in Ürümqi was effectively in control of governing, with Sheng required to consult them for any decision he made. Alexander Barmine, the Soviet official responsible for supplying arms to Sheng, wrote that Xinjiang was "a Soviet colony in all but name". The Soviet stranglehold around Xinjiang was further enhanced through a secret agreement signed on 1 January 1936. The agreement included a Soviet guarantee to come to the aid of Xinjiang "politically, economically and by armed force in case of some external attack upon the province". By mid 1936, a significant number of Soviet specialists were active in Xinjiang involved in construction, education, health, and military training. The Russian language replaced English as the foreign language taught in schools. A number of Muslim youths, including Muslim girls, were sent to Soviet Central Asia for education. Sheng's government implemented atheistic propaganda, and Muslim women were encouraged to appear in public without a veil.
Қытай үкіметінің жақындауы
1934-1942 жылдар аралығында Шенг үкіметі мен Ұлттық үкімет арасында маңызды қарым-қатынас болған жоқ. Қытай мен Жапон империясы арасындағы толыққанды қарсылық соғысы/Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде, Қытай үкіметі императорлық Жапонияға қарсы бірлескен күш-жігерде Қытай-Кеңес агрессиясыздық шартына қол қойды. Алайда, Германияның Кеңес Одағына басып кіруі Шенгке Кеңес өкілеттігіндегі Қытай Коммунистік партиясын (ҚКП) жоюға және қазіргі таңда Чунцинде орналасқан Қытай үкіметімен қарым-қатынасын жақсартуға мүмкіндік берді. Шэнь Синьцзяндағы ҚКП-ны тазартуға бұрыннан дайындалып келген. 1939 жылы оның агенттері жасырын кездесулер, үздіксіз хат алмасу және олардың кейбір үгіт-насихаттарының рұқсатсыз мазмұны туралы есептерді жинады. 1941 жылдың шілдесінде, Германияның басып кіруінен бір ай өткен соң, ҚКП кадрлары қызметтен төмендетілді немесе босатылды. ҚКП-ның бас байланыс адамы Чэнь Танцю Янъаньде Шэньмен қарым-қатынасының "өте суық" болғанын хабарлады. Сол айда, Германияның басып кіруінен бір ай өткен соң, Шинжаң мен Қытай үкіметі арасындағы қарым-қатынастың жақсаруының алғашқы белгісі пайда болды, Шэнь Мәскеудегі қытай дипломатына Синьцзянға ресми сапар жасауға рұқсат берді. 1942 жылдың 19 наурызында Шенгтің інісі Шен Шици құпия түрде өлтірілді. Бір дереккөз бойынша, Шен Шичайдың тарап ауыстыруы мүмкін екенін сескенген кеңестіктер оны құлатуға тырысты. Төңкеріс Шен Шицидің әйелінің, кеңестік агенттерінің ықпалымен өлтірілуімен басталды. Басқа дереккөз бойынша, ол Шэн Шичайдың Мәскеумен тығыз байланыста болғандықтан өлтірілген. Ағасының өлімінен кейін Шэнь ҚКП-ға қарсы күресін жалғастырды. 1942 жылдың 1 шілдесінде ол оларды "қорғау" үшін Үрімшінің шетіне көшіруге бұйрық берді. 1942 жылдың 3 шілдесінде Шенгтің шақыруымен Қытай үкіметінің ресми өкілдерінің үлкен делегациясы Үрімшіге келді. Чан Кайшы Чжу Шаолианды миссия жетекшісі етіп тағайындады. Бұл миссияны Шенгтің інісі Шенг Шиджи бірнеше ай бұрын бастаған болатын. Содан кейін Кеңес Сыртқы істер министрі Вячеслав Молотовтың реакциясы болды, ол Шенгтің Синьцзянда коммунизмді енгізу туралы идеяларын, Чан Кайшының Сиань оқиғасында тұтқындалуына қолдауын және Синьцзянды Кеңес республикасына айналдыру туралы ұсынысын жеткізді. Алайда, Қытай үкіметі Молотовтың ұсынысын қабылдамады. 9 шілдеде Чан Кайшы Кеңес елшісіне Кеңес билігінің "қазір Қытайдың орталық үкіметімен байланыс жасауы керек" екенін және "Шенг дубанмен [яғни әскери губернатормен] ештеңе талқылауға" рұқсат етілмейтінін мәлімдеді. Чан Цзю Шаолианды кеңестіктермен байланыс жасауға жауапты адам етіп тағайындады. Шенгтің Кеңес билігімен жүргізген хат алмасуының кейіннен жариялануы Қытай үкіметіне Үрімчиде арнайы кеңсе құруға мүмкіндік берді, ол Синьцзянның сыртқы істерін басқарды және бүкіл провинцияда Гоминьданның тамырларын орнатып, 1942 жылдың сәуірінде таратылған Халықтық антиимпериалистік қауымдастықтың орнын басты. Шэнь провинциялық Гоминьданның төрағасы болып тағайындалды. Дубандық және азаматтық губернаторлық Шенгтің қолында қалды. Ұлттық революциялық армия әскерлеріне Синьцзянға кіруге рұқсат берілмеді. У Шаолианг Үрімші мен Чунцин арасында сапарлағанда, Шэнь өзінің сыртқы істерін басқару үшін тұрақты байланыс адамын тағайындауды сұрады. Қытай үкіметі Ву Цзэсянды Синьцзянның сыртқы істер министрі етіп тағайындады. Ішкі лауазымға министрлік лауазым тағайындалуы ерекше болды, бірақ Чианг "Синьцзяндағы ерекше жағдайлар мен мән-жайларға" байланысты оны мақұлдады. Министр Вудың лауазымы консультативтік сипатта болды және Қытай үкіметі оның провинциялық билік органдарымен араздасу жағдайында төреші ретінде әрекет етті. Шэнь Вудан кеңестіктермен қарым-қатынаста жауапкершілікті арттыруды талап етті. 1942 жылдың соңғы айлары Синьцзяндағы кеңес-қытай қарым-қатынасының ең шиеленіскен кезеңі болды. 1942 жылдың қазан айында Шэнь Кеңес Бас консулынан барлық кеңестік техникалық және әскери қызметкерлерін үш ай ішінде Синьцзяннан шығарып тастауды талап етті. Сталинград шайқасына қатысқан және Душанзидегі мұнай қорына ие болуға тырысқан кеңестіктер үшін, мұнай сапасы Баку мұнайымен салыстырылатын бұл талап көптеген логистикалық қиындықтар тудырды. 1942 жылдың 3 қарашасында Шэнь "ұйымдарға, топтарға және жеке тұлғаларға" "шетелдік импорт пен экспортқа қатысты кез келген сауда қызметіне" тыйым салатын директива шығарды. Бұл директиваның мақсаты - Синьцзяндағы кеңестік сауда монополиясын жою еді. 1943 жылдың наурыз айында кеңестік әскери және азаматтық қызметкерлер...
Between 1934 and 1942, there were no significant relations between the Sheng's government and the Nationalist government. As the full scale War of Resistance/WWII broke out between China and the Empire of Japan, the Chinese government entered the Sino Soviet Non Aggression Pact in a joint war effort against imperial Japan. However, with the German invasion of the Soviet Union, Sheng saw an opportunity to strike down Soviet proxies, the CCP and to mend his relationship with the Chinese government now seated in Chongqing. Sheng had long prepared to purge the CCP in Xinjiang. In 1939, his agents filled reports on clandestine meetings, the constant exchange of letters, and the unauthorized content of some of their propaganda. A month after the German invasion, in July 1941, the CCP cadre had been demoted or cashiered. Chen Tanqiu, the chief liaison of the CCP reported in Yan'an that his relations with Sheng became "extremely cold". In the same month, the first sign of a thaw in the relationship between Xinjiang and the Chinese government occurred, a month after the German invasion, when Sheng allowed the Chinese diplomat in Moscow to visit Xinjiang for an official tour. On 19 March 1942, Sheng's brother Sheng Shiqi was mysteriously murdered. According to one version, the Soviets, fearing that Sheng Shicai might switch sides, tried to overthrow him. The coup started with Sheng Shiqi's murder committed by his wife, convinced to do so by the Soviet agents. The other version is that he was murdered by Sheng Shicai because of his close ties to Moscow. After his brother's death, Sheng continued his crackdown on the CCP. On 1 July 1942 he ordered their relocation in the Ürümqi outskirts for "protection". On 3 July 1942, a major delegation of the Chinese government's officials arrived at Ürümqi upon Sheng's invitation. Chiang Kai Shek designated Zhu Shaoliang as a leader of the mission. The mission was initiated by Sheng's younger brother Sheng Shiji a few months earlier. The reaction of the Soviet Foreign Minister Vyacheslav Molotov followed soon after, as he presented Chiang the Sheng's ideas about the implementation of Communism in Xinjiang, his support for Chiang's arrest in Xi'an Incident and the offer to make Xinjiang a Soviet republic. However, the Chinese government disregarded Molotov's presentation. On 9 July, Chiang informed the Soviet ambassador that the Soviet authorities "must now deal with the central government of China" and are not permitted to "discuss anything with Sheng duban [i. e. military governor]". Chiang designated Zhu Shaoliang as a contact person for the Soviets. The later publication of Sheng's correspondence with the Soviet authorities, allowed the Chinese government to set up a special office in Ürümqi, from where they handled Xinjiang's foreign affairs, and to set up the Kuomintang roots throughout the province, replacing the People's Anti Imperialist Association, which he disbanded in April 1942. Sheng was appointed the head of the provincial Kuomintang. Both dubanship and civil governorship remained in Sheng's hands. The National Revolutionary Army troops were not allowed to enter Xinjiang. As Wu Shaoliang shuttled between Ürümqi and Chongqing, Sheng requested a permanent liaison to be appointed to handle his foreign affairs. The Chinese government appointed Wu Zexiang Minister of Foreign Affairs of Xinjiang. Ministerial position for a domestic post was unusual but approved by Chiang due to "special conditions and circumstances" in Xinjiang. Minister Wu's post was of consultative nature, and the Chinese government acted as an arbiter in the case of a dispute between him and the provincial authorities. Sheng demanded that Wu assumes more responsibility in dealings with the Soviets. The final months of 1942 saw the most turbulent period in Xinjiang Soviet relations. In October 1942 Sheng demanded from the Soviet General Consul that all Soviet technical and military personnel be withdrawn from Xinjiang within three months. To the Soviets, who were engaged in the Battle of Stalingrad and desperate to retain the oil reserves at Dushanzi, which oil quality was comparable with product of Baku oil fields, this demand represented numerous logistical difficulties. On 3 November 1942 Sheng issued a directive prohibiting "organizations, groups, and private persons" to engage in "any trade activity involving foreign imports and exports." The aim of the directive was to end the Soviet trade monopoly in Xinjiang. The Soviets withdrew their military and civilian personnel in March 1943. Despite Sheng's ultimatum, only in March–April 1943 did the Soviets notify Sheng and the Chinese government of their withdrawal. With the Soviet gradual withdrawal, the Kuomintang representatives and personnel filled the void. In June 1943, four divisions of the NRA New 2nd Army commanded by Zhu Shaoliang were transferred to Xinjiang from Gansu. In October 1943, the Kuomintang effectively removed Soviet influence from Xinjiang. With the Soviets gone, in September Sheng ordered the arrest and execution of the CCP cadres. Among them was Mao Zemin, Mao Zedong's younger brother, who was among eighty eight conspirators involved in the Soviet plot to overthrow Sheng.
Кейінгі қызмет мерзімі мен зейнеткерлікке шығу
Неміс Сталинград және Курск шайқастарында жеңілгеннен кейін Шэнь кеңестік саясатқа қайта оралуға тырысты. Ол Гоминьдан қызметкерлерін тұтқындауға бұйрық беріп, Сталинге олар жапон тыңшылары екенін, ал Чиангқа олар коммунистер екенін айтты. Алайда Сталин араласудан бас тартып, Шенгті Қытай үкіметінің ықпалына қалдырды, ол оны лауазымынан алуға ықпал етті. Чжу Шаолиан оны отставкаға кетуге және Ауыл шаруашылығы министрі лауазымын қабылдауға көндірді. Шэнь ресми түрде қызметінен кетті және 1944 жылдың 29 тамызында Ауыл шаруашылығы және Орман шаруашылығы министрі болып тағайындалды. 1944 жылдың 11 қыркүйегінде Шыңжаңнан шығып, Чунциндегі Қытай үкіметіне қосылды. Гоминьдан тұсында Ауыл шаруашылығы министрі лауазымы биліктен тыс адамдарға берілді, себебі жер иелерінің күші артып, бұл лауазымның мәні төмендеді. Чиангтың қол қоюымен Шэнь губернатордың ғимаратының астындағы байлықты қайтаруға рұқсат алды. Қоймада елу мың таль алтын, құнды антилопа мүйіздері және көптеген опиум блоктары болды. Барлығы Шэнь 135 жүк көлігімен байлықты алып кетті. Шэньнің Чунциндегі тұруы қиын болды. 1945 жылдың сәуір айында оның бұрынғы Қаржы министрі Пэн Цзиюань Үрімчиде ұрып-соғылды және жазылғаннан кейін Шэньден пана сұрады. Оның Синьцзяндағы орнын бастан кешірген Ву Чжунсин, Шэньнің «Чунцинде ақыл-есінен айырыла бастағанын» және буддизмнің қағидаларына сәйкес, өткен қылмыстарының құны ретінде тозақтың ең терең жеріне түскенін жазды. 1945 жылдың мамыр айында өткен Алтыншы партия съезінде ұйғыр басшысы Масуд Сабри Шэньнің басын талап етті, бірақ Шэньді Чианг қорғады. Шэнь 1945 жылдың 30 шілдесіне дейін министрлік лауазымын атқарды. Кейін Шэнь Сианьда Ху Цзоннанның кеңесшісі болып жұмыс істеді. 1949 жылы Шэнь Тайваньдағы Гоминьданмен бірге кетіп, әйелі мен төрт баласымен жайлы зейнеткерлікке шықты. Шэнь Ален С. Уайтингпен сұхбаттасып, «Синьцзяндағы қызыл сәтсіздік» деген тақырыптағы өз естеліктерін жазды, ол 1958 жылы «Синьцзян: тұтқын ба, білек пе?» кітабында жарияланды.
As the Germans lost the Battle for Stalingrad and Battle of Kursk, Sheng tried to return to the pro Soviet policy. He ordered the arrest of the Kuomintang personnel, telling Stalin that they were Japanese spies, and telling Chiang that they were communists. Stalin, however, refused to intervene and left Sheng at the mercy of the Chinese government, which engineered his removal from office. Zhu Shaoliang convinced him to resign and accept the post of Minister of Agriculture. Sheng officially resigned from his post and was appointed as Minister of Agriculture and Forestry on 29 August 1944. He left Xinjiang on 11 September 1944 to join the Chinese government in Chongqing. The post of Minister of Agriculture under Kuomintang was reserved for men out of power since the post was insignificant with the increasing power of the landlords. Chiang signed an order allowing Sheng to recoup the wealth beneath the governor's building. The storehouse contained fifty thousand taels of gold, chests full of valuable antelope horns, and endless blocks of opium. In total, Sheng removed 135 truckloads of wealth. Sheng's stay in Chongqing was troublesome. In April 1945, his former Finance Minister Peng Jiyuan was beaten in Ürümqi, and sought refuge with Sheng after his recovery. Wu Zhongxin, his successor in Xinjiang, wrote that Sheng "started to lose his mind in Chongqing" and that in accordance with the tenets of Buddhism and as recompense for his past crimes, he has descended to the lowest depths of hell". At the Sixth Party Congress held in May 1945, a figurehead Uyghur leader Masud Sabri called for Sheng's head, however, Sheng was defended by Chiang. Sheng held the ministerial post until 30 July 1945. Sheng later worked as an adviser to Hu Zongnan in Xi'an. In 1949, Sheng accompanied the Kuomintang in Taiwan where he lived in comfortable retirement with his wife and four children. Sheng was interviewed by Allen S. Whiting and wrote his own accounts under the title Red failure in Sinkiang in Sinkiang: pawn or pivot?, published in 1958.