Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританияның бұрынғы үкіметтік департаменті
Former UK Government department
Лорд-канцлер департаменті – Ұлыбритания үкіметінің Лорд-канцлерге бағынышты және Англия мен Уэльс аумағында құқық өкіметін жүзеге асырған департаменті болды. 1885 жылы құрылған. Осы мақсатта ол Мемлекеттік сенім кеңсесін, Сот жүйесін, Ресми адвокат кеңсесін, Әскери прокурор кеңсесін, Заңдық көмек кеңесін және бірнеше басқа да мемлекеттік органдарды басқарды.
The Lord Chancellor's Department was a United Kingdom government department answerable to the Lord Chancellor with jurisdiction over England and Wales. Created in 1885 To this end it controlled the Public Trust Office, the Courts Service, the Official Solicitor's Office, the Office of the Judge Advocate General, the Legal Aid Board and several more government agencies.
Құрылымы
Кеңсемен Лорд-канцлер кеңсесінің тұрақты хатшысы, сонымен қатар Канцеляриядағы Король кеңсесінің хатшысы қызметін атқаратын мемлекеттік қызметтің жоғары лауазымды өкілі басқарды. Ол басқарған кеңсе бастапқыда бес адамнан тұратын шағын кеңсе болды: Тұрақты хатшы, оның жеке хатшысы, Лорд-канцлердің жеке хатшысы, Тағайындамалар хатшысы (Англия шіркеуінің жоғары лауазымды өкілдерін тағайындау мәселесінде Лорд-канцлерге кеңес берді) және Комиссиялар хатшысы (Лорд-канцлерге әділет судьяларын тағайындау туралы кеңес берді). Бұл департамент басқа министрлік департаменттерімен салыстырғанда шағын болды; 1960 жылдары он үш оқытылған заңгер және бірнеше хатшыдан тұрды. 1971 жылғы Соттар туралы заңның қабылдануы және Лорд-канцлер кеңсесіне қосымша міндеттер жүктелуі оны кеңейтуге мәжбүр етті. Тәуелсіз департамент ретінде қызметін тоқтатқан кезде, оның құрамында 12 000 тікелей қызметкер, 10 000 жанама қызметкер, 1000 ғимарат (басқа мемлекеттік департаменттерден көп) және 2,4 миллиард фунт стерлингтік жылдық бюджет болды.
The office was run by the Permanent Secretary to the Lord Chancellor's Office, a senior member of the Civil Service who also served as Clerk of the Crown in Chancery. The office he ran was initially small, consisting of five individuals; the Permanent Secretary, his personal secretary, the personal secretary to the Lord Chancellor, the Secretary of Presentations (who advised the Lord Chancellor on the appointment of senior members of the Church of England) and the Secretary of Commissions (who advised the Lord Chancellor on the appointment of magistrates). The department stayed small compared to other ministerial departments; in the 1960s it had a staff of only 13 trained lawyers and a few secretaries. The passing of the Courts Act 1971 and the additional duties it gave to the Lord Chancellor's Department forced it to expand, and by the time it ceased to exist as an independent department it had a staff of 12,000 direct employees, 10,000 indirect employees, 1,000 buildings (more than any other government department) and a yearly budget of £2.4 billion.
Өзгешеліктер
Лорд-канцлер департаменті көптеген жағынан басқа мемлекеттік департаменттерден айтарлықтай ерекшеленді. 1992 жылға дейін оның Өкілдер палатасында өкілі болмады; Лордтар палатасының спикері болғандықтан Лорд-канцлер Өкілдер палатасында отыра алмайтын. Бұл департамент сондай-ақ парламенттік арнайы комитеттердің қарауынан босатылған, бірақ бұл 1990 жылы өзгерді. Тұрақты хатшы кем дегенде жеті жыл тәжірибесі бар адвокат болуы тиіс еді, ал хатшының орынбасары тұрақты хатшы зейнетке шыққанда оның орнын міндетті түрде басатын. Бұл екеуі де 1990 жылы өзгерді.
The Lord Chancellor's Department was significantly different from other government departments in a number of ways. Until 1992 it had no representative in the House of Commons; as Speaker of the House of Lords the Lord Chancellor could not sit in the House of Commons. The department was also exempt from being scrutinised by the parliamentary select committees, something which changed in 1990. The Permanent Secretary also had to be a barrister of at least seven years standing, and the Deputy Secretary always succeeded the Permanent Secretary when he retired. Both of these changed in 1990.