Энтони Бушер: Жазушы, сыншы және редактор өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық жазушы, сыншы және редактор (1911–1968)

Уильям Энтони Паркер Уайт (21 тамыз 1911 – 29 сәуір 1968), «Энтони Бучер» ( /b//aʊ//tʃ//ɚ/) атты қаламдымымен әйгілі, бірнеше классикалық детективтік роман, әңгіме, ғылыми фантастика және радио драмаларын жазған американдық жазушы, сыншы және редактор. 1942–1947 жылдары «Сан-Франциско Хроникасы» газетінде көбінесе детективтік жанрдағы туындыларды рецензиялаған. «Энтони Бучер» есімімен қатар, Уайт «Х. Х. Холмс» псевдонимін де қолданған, бұл 19 ғасырдың соңындағы американдық серийлі кісі өлтірушінің псевдонимі еді; Бучер жеңіл өлеңдер де жазып, оларды «Герман В. Мадгет» (кісі өлтірушінің нағыз аты) деген атпен қол қоятын. 1981 жылы 17 детектив жазушысы мен сыншысы арасында өткізілген сауалнамада оның «Тоғыз рет тоғыз» романы барлық уақыттағы ең жақсы құлыпталған бөлмедегі детективтердің тоғызыншы орынына ие болды.

Өмірбаян

Уайт Калифорния штатының Окленд қаласында дүниеге келді және Оңтүстік Калифорния университетінде білім алды. Кейін ол Берклидегі Калифорния университетінде магистр дәрежесін аяқтады. Бір досы "Уильям Уайт" есімінің тым көп кездесетін есім екенін айтқан соң, ол детективтерді жазу және рецензиялау үшін "Х. Х. Холмс" псевдонімін, ал ғылыми фантастика мен фэнтези жанрлары үшін "Энтони Бушер" псевдонімін пайдаланды. Ол "Бушер" есімін "voucher" сөзімен рифмалануынша айтқан.

Көркем әдебиет жазу және редакциялау

Бушер (осылай ол көбірек танымал болды) құпия, ғылыми фантастика және қорқыныш жанрында жазды. Ол сондай-ақ ғылыми фантастика антологияларының редакторы болды және көптеген жылдар бойы «Нью-Йорк Таймс» газетінде құпия жанрдағы рецензиялар жазды. Ол Хорхе Луис Борхестің «The Garden of Forking Paths» атты туындысын Ellery Queen's Mystery Magazine журналына ағылшын тілінен аударған алғашқы аудармашылардың бірі болды. Бушер 1946 жылы Америка құпия жазушылар қауымдастығын құруға көмектесті және сол жылы Сан-Франциско хроникасындағы құпия рецензиялары үшін MWA-ның Эдгар сыйлығының алғашқы иегерлерінің бірі атанды. Ол 1949 жылдан 1958 жылға дейін The Magazine of Fantasy & Science Fiction журналының негізін қалаушы редакторы (Ж. Фрэнсис Маккомаспен бірге) болды және ғылыми фантастиканың маңызды аспектісі ретінде әдеби сапаны көтеруге ұмтылды. 1957 және 1958 жылдары ол үздік кәсіби журнал үшін Хьюго сыйлығын жеңіп алды. Бушер 1952 жылдан 1959 жылға дейін «Фантастика мен ғылыми фантастикадан үздік туындылар» ұзақ жылдар бойы жарық көрген антологиялық сериясын редакциялады. Бучердің сындық жазуларының ішінде Джудит Меррилдің «Жылдың ең жақсы ғылыми фантастикасы» сериясы үшін спекулятивтік көркем әдебиеттің жылдық шолулары да болды; редактор ретінде ол 1963–1968 жылдары жарық көрген Е. П. Даттонның «Жылдың ең жақсы детективтік әңгімелері» жылдық жинақтарын жариялады, ол Бретт Холлидейден кейін осы міндетті Аллен Дж. Хьюбин жалғастырды. Бучердің алғашқы әңгімесі он бес жасында 1927 жылдың қаңтар айында «Weird Tales» журналында жарық көрді. «Ye Goode Olde Ghoste Storie» деп аталатын бұл әңгіме оның нағыз аты Уильям А. П. Уайтпен жарияланған жалғыз туындысы болды. Бушер Америкадағы көптеген арзан басылымдар журналдарына қысқа әңгімелер жазды, соның ішінде Adventure, Astounding, Black Mask, Ed McBain's Mystery Book, Ellery Queen's Mystery Magazine, Galaxy Science Fiction, The Master Detective, Unknown Worlds және Weird Tales. Оның «The Quest for Saint Aquin» атты әңгімесі 1970 жылы Америка ғылыми фантастика жазушылары қауымдастығы барлық уақыттағы ең жақсы ғылыми фантастикалық әңгімелердің бірі деп таныды. Осы себепті ол «Ғылым фантастикасының даңқ залы», бірінші том, 1929–1964 жылдары жарық көрді. Бушер ғылыми фантастика жазушысы Филип К. Дик және басқалардың досы және ұстазы болды. 1942 жылы жазылған «Рокет моргқа» романы классикалық құлыпталған бөлмедегі құпиядан өзгеше, сол кездегі Оңтүстік Калифорния ғылыми фантастика мәдениеті туралы роман-а-клеф болып табылады, онда Роберт А. Хайнлайн, Л. Рон Хаббард және зымыран ғалымы/оккультист/жанкүйер Джек Парсонс сияқты тұлғалардың аздап өңделген бейнелері бейнеленген.

Boucher (as he was more commonly known) wrote mystery, science fiction, and horror. He was also an editor, including science fiction anthologies, and wrote mystery reviews for many years in The New York Times. He was one of the first English translators of Jorge Luis Borges, translating "The Garden of Forking Paths" for Ellery Queen's Mystery Magazine. He helped found the Mystery Writers of America in 1946 and, in the same year, was one of the first winners of the MWA's Edgar Award for his mystery reviews in the San Francisco Chronicle. He was a founding editor (with J. Francis McComas) of The Magazine of Fantasy & Science Fiction from 1949 to 1958, and attempted to make literary quality an important aspect of science fiction. He won the Hugo Award for Best Professional Magazine in 1957 and 1958. Boucher also edited the long running Best from Fantasy and Science Fiction anthology series, from 1952 to 1959. Among Boucher's critical writing was also contributing annual summaries of the state of speculative fiction for Judith Merril's The Year's Best SF series; as editor, he published the volumes in E. P. Dutton's The Best Detective Stories of the Year annual volumes published in 1963–1968, succeeding Brett Halliday and followed, after his death, by Allen J. Hubin in that task. Boucher's first short story saw print when he was fifteen years old in the January 1927 issue of Weird Tales. Titled "Ye Goode Olde Ghoste Storie," it was the only story to appear under his real name, William A. P. White. Boucher went on to write short stories for many pulp fiction magazines in America, including Adventure, Astounding, Black Mask, Ed McBain's Mystery Book, Ellery Queen's Mystery Magazine, Galaxy Science Fiction, The Master Detective, Unknown Worlds and Weird Tales. His short story "The Quest for Saint Aquin" was among the stories selected in 1970 by the Science Fiction Writers of America as one of the best science fiction short stories of all time. As such, it was published in The Science Fiction Hall of Fame, Volume One, 1929–1964. Boucher was the friend and mentor of science fiction writer Philip K. Dick and others. His 1942 novel Rocket to the Morgue, in addition to being a classic locked room mystery, is also something of a roman à clef about the Southern California science fiction culture of the time, featuring thinly veiled versions of personalities such as Robert A. Heinlein, L. Ron Hubbard and rocket scientist/occultist/fan Jack Parsons.

Радио

Бухер радиоға да сценарий жазды және Уильям Ф. Ноланның "Антони Бухер кім болды?" деген мақаласында сипатталғандай, көптеген басқа да іс-әрекеттерге қатысты.

Шерлок Холмс радио драмаларының сценарийлерін жазуға қатысқан доктор Уотсон рөлін сомдаған Найджел Брюс, Бухердің «Конан Дойлді жақсы білгенін және Холмс пен Уотсон екеуіне деген үлкен құрметі болғанын» айтты.

Фантастика және ғылыми фантастика жылдарының журналы

Бухер 1948 жылы драмалық радиодан кетіп қалды, «негізінен мен Дж. Фрэнсис Маккомаспен бірге «Фантастика және ғылыми-фантастикалық журнал» болашақ журналын құруға көп уақыт жұмсадым. Біз оны 1949 жылы жарияладық және 1950 жылға қарай оның қалыптасып, бекігенін көрдік. Бұл үлкен шығармашылық шақыру болды, және мен көптеген басқа жобалармен айналыссам да, 1958 жылға дейін F&SF журналында қалдым». Журналмен жұмыс істеген жылдары Бушер көптеген басқа да жобаларға қатысты. Ол ғылыми-фантастика және детектив жанрларында көркем әдебиет жазды (көбінесе қысқа әңгімелер). Берклидегі үйінде бейресми жазу курсын жүргізді. «Нью-Йорк Таймс» газетінің кітап шолуындағы жексенбілік детективтік бағаналарын жазуын жалғастырды, сонымен қатар «Нью-Йорк Геральд Трибюн» газеті үшін Холмс псевдонимімен қылмыстық әдебиетке сын жазды (сол газет үшін ғылыми-фантастика мен фантастиканы да (H. H. Holmes ретінде) сынға алды) және «Ellery Queen's Mystery Magazine» журналының бас редакторы болып жұмыс істеді. «True Crime Detective» журналын редакциялады, «Mercury Mystery Line» және (кейін) «Dell Great Mystery Library» басылымдарын қадағалады; «Pacifica Radio» үшін тарихи опера жазбаларынан тұратын «Golden Voices» атты хабарды жүргізді және 1951 жылы Америка Детектив Жазушылар қауымдастығының президенті болды. Детективтік романдарға жазған сын-сараптарының аясында 1949 жылдан 1967 жылға дейін әр жылы 12-15 атаудан тұратын «Жылдың үздік қылмыстық әдебиеті» тізімін жариялады. Ол бұл тізімін Энтони Бушер ретінде жариялады. Бушер құмарлы покер ойыншысы, саяси белсенді, спорт жанкүйері (футбол, баскетбол, жеңіл атлетика, гимнастика және регби), «The Baker Street Irregulars» клубының белсенді мүшесі және шебер аспаз болды. Ол сонымен қатар ерте опера әншілерінің жазбаларын жинау бойынша саршенбі болды.

Теледидар

1964-1965 жылдары Бушер «Kraft Suspense Theatre» телебағдарламасы үшін әңгіме консультанты ретінде жұмыс істеді.

Өлім

Бухер 1968 жылдың 29 сәуірінде Окленд қаласындағы Кайзер Қоры ауруханасында өкпе рагынан қайтыс болды.

Бушеркон

Бухеркон, "Энтони Бухер еске алу әлемдік детектив конвенциясы", оның құрметіне аталған, сондай-ақ оның жыл сайынғы Энтони сыйлықтары да оның атымен байланысты. 1970 жылдан 2004 жылға дейінгі конвенциялар туралы сипаттамалар Марвин Лакманның "Энтони Бухердің мұрагерлері" кітабында келтірілген.

Урсула әпке

Тоғыз рет тоғыз (Х.Х. Холмс рөлінде) (1940)
Моргқа зымыран (Х.Х. Холмс рөлінде) (1942)

Санаттардың жинағы

Энтони Бухер хроникалары: Пікірлер мен түсініктемелер 1942–1947: І том: Қылмыс жолымен, Фрэнсис М. Невинс редакциялаған (2001) (Сан-Франциско хроникасынан пікірлер)
Энтони Бухер хроникалары: Пікірлер мен түсініктемелер 1942–1947: ІІ том: Қылмыстың аптасы, Фрэнсис М. Невинс редакциялаған (2001)
Энтони Бухер хроникалары: Пікірлер мен түсініктемелер 1942–1947: ІІІ том: Кітап сүйер қауымға дастарқан, Фрэнсис М. Невинс редакциялаған (2001)
[Бұл үш том кейін бір томда жарық көрді.] Көбейтілген жаулықтар: Таңдалған детективтік сын 1942–1968, Фрэнсис М. Невинс және Роберт Брайни редакциялаған (1983) (New York Times-тан пікірлер)