Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз радикалды саясаткері (1872–1957)
French Radical politician (1872–1957)
Эдуард Мари Эрриот (edwaʁ ma.ʁi ɛʁjo; 5 шілде 1872 – 26 наурыз 1957) – Үшінші Республиканың француз радикалды саясаткері, үш рет премьер-министр (1924–1925; 1926; 1932) және екі рет Депутаттар палатасының төрағасы болды. Ол 1905 жылдан өліміне дейін 45 жылдан астам Лион қаласының мэрі қызметін атқарды, тек 1940–1945 жылдар аралығында Виши режиміне қарсы шыққандығы үшін Германияға жер аударылған кезде ғана бұл қызметтен уақытша шеттеді.
Édouard Marie Herriot (edwaʁ ma.ʁi ɛʁjo; 5 July 1872 – 26 March 1957) was a French Radical politician of the Third Republic who served three times as Prime Minister (1924–1925; 1926; 1932) and twice as President of the Chamber of Deputies. He served as Mayor of Lyon for more than 45 years, from 1905 until his death, except for a brief period from 1940 to 1945, when he was exiled to Germany for opposing the Vichy regime.
Өмір
Эрриот 1872 жылдың 5 шілдесінде Францияның Тройе қаласында дүниеге келген. Лион қаласының мэрі ретінде Эрриот қалалық билік пен жергілікті кәсіби одақтар арасындағы қарым-қатынасты жақсартты, халыққа көмек көрсету қорын ұлғайтты және қалалық жаңару бағдарламасын бастады, сондай-ақ басқа да шаралар қабылдады. Ол 1957 жылдың 26 наурызында Лионда қайтыс болды. Кардинал Пьер Мари Герлиермен бірге өлім төсегінде католик дініне қайырып, "шіркеу рәсімімен" Лоясс зиратына жерленді.
Hérriot was born at Troyes, France on 5 July 1872. As Mayor of Lyon, Herriot improved relations between municipal government and local unions, increased public assistance funds, and began an urban renewal programme, amongst other measures. He died in Lyon on 26 March 1957. He went through a Deathbed conversion to Catholicism with Cardinal Pierre Marie Gerlier, and was buried at the Loyasse Cemetery "with church ritual".
Голодоморды жоққа шығару
Голодоморды жоққа шығарудың ең жоғары нүктесіне 1933 жылдың 26 тамызы мен 9 қыркүйегі аралығында Франция премьер-министрлігінен жаңа ғана кеткен Эррионың Украинаға жасаған сапары кезінде жетілді. Эррио ашаршылық туралы хабарларды жоққа шығарып, Совет Украинасын "толық гүлдеген бақша сияқты" деді. Бұдан әрі ол баспасөзге Украинада ашаршылық жоқ екенін, аштықтың ешқандай белгісін көрмегенін және миллиондаған адамның аштықтан қасірет тартуы туралы айыптаулар Совет Одағының қарсыластары тарапынан таратылып жатыр деп мәлімдеді. "Украина ашаршылықтан қирап қалған деп есептесеңіз, мен иық сілкіп қоямын", - деді ол. 1933 жылдың 13 қыркүйегіндегі "Правда" газеті Эррионың "КСРО-дағы ашаршылыққа қатысты буржуазиялық баспасөздің жалғандығына қатаң қарсылық білдіргенін" жазды.
The height of denial of the Holodomor was reached during a visit to Ukraine carried out between 26 August and 9 September 1933 by Herriot, who had recently left the French Prime Ministry. Herriot denied accounts of the famine and said that Soviet Ukraine was "like a garden in full bloom". Furthermore, he announced to the press that there was no famine in Ukraine, that he did not see any trace of hunger, and that the allegations of starving millions were being spread by adversaries of the Soviet Union. "When one believes that the Ukraine is devastated by famine, allow me to shrug my shoulders", he declared. The 13 September 1933 issue of Pravda was able to write that Herriot "categorically contradicted the lies of the bourgeoisie press in connection with a famine in the USSR."
Мұра
1933 жылы Хериот Велики Бечкерек (қазіргі Зреньянин) қаласының құрметті азаматы атанды. Зреньянинде оның есімімен аталатын көше де бар. Данило Киштің «Борис Давидовичтің қабірі» кітабындағы «Механикалық арыстандар» әңгімесінде, оның Киевтегі шіркеуге сапары, онда осы оқиға үшін жалған діни рәсім ұйымдастырылғаны туралы айтылады.
Herriot was declared an honorary citizen of the city of Veliki Bečkerek (today Zrenjanin) in 1933. There is also a street with his name in Zrenjanin. His visit to a church in Kyiv, where a fake religious service was organized for the occasion, is described in "The Mechanical Lions", one of the stories in A Tomb for Boris Davidovich by Danilo Kiš.