Кіріспе

Шөп түрлері

Panicum miliaceum – көптеген қолданылатын атаулары бар дәнді дақыл, оның ішінде просо, шоқша, қарапайым просо, шошқа прососы, кашфи прососы, қызыл просо және ақ просо. Археоботаникалық дәлелдер просоның алғаш рет шамамен 10 000 жыл бұрын Солтүстік Қытайда қолдануға түскенін көрсетеді. Басты өсірілетін аймақтар: Солтүстік Қытай, Үндістанның Химачал-Прадеш штаты, Непал, Ресей, Украина, Беларусь, Таяу Шығыс, Түркия, Румыния және АҚШ-тың Ұлы жазықтарындағы штаттар. Бұл дақыл өте қысқа өмірлік циклымен және кейбір сорттары егілгеннен кейін 60 күнде дәнді бере бастауымен ерекшеленеді. Сонымен қатар, ол суға талапшайылы аз және басқа дәнді дақылдарға қарағанда ылғалдың бір бірлігінен көбірек дәнді өнім береді. "Просо" атауы панславян тілдеріндегі просоны білдіретін жалпы атаудан (proso, просо) шыққан. Просо – бидайық, жүгері және сорғының туысы. Бұл дақылдардың барлығы C4 фотосинтезін пайдаланады, бірақ қалғандары негізгі көміртекті тасымалдау жолы ретінде NADP ME-ді қолданса, просода негізгі C4 көміртекті тасымалдау жолы NAD ME болып табылады.

Эволюциялық тарих

Panicum miliaceum - тетраплоидты түр, хромосомалық саны 18-ге тең, бұл Panicum туысына жататын диплоидты түрлердің хромосомалық санынан екі есе көп. Бұл түр екі түрлі диплоидты ата-тегі арасындағы кең гибридтесу нәтижесінде пайда болған аллотетраплоид болып көрінеді. Просоның екі субгеномдарының бірі P. capillare немесе осы түрге жақын туысынан шыққан сияқты. Екінші субгеном белгілі диплоидты Panicum түрлерімен жақын гомологияны көрсетпейді, бірақ белгілі бір белгісіз диплоидты ата-тегі де геномының көшірмесін P. repens (торпедо шөбі) деген жеке аллотетраплоидты түрге қосыпты. Алайда, бұл түрдің фракциялануы шектеулі болды және гендердің көптеген көшірмелері екі субгеномда да сақталған. Просоның арамшөп тәрізді түрлері Орталық Азияның барлық аймақтарында, Каспий теңізінен бастап Синьцзян мен Моңғолияға дейін кеңінен таралған. Бұл просоның жабайы ата-тегі немесе егістік өндірісінен қашқан жабайы түр болуы мүмкін. Расында, АҚШ-та егістіктен қашқан арамшөп просо кең таралған, бұл қазіргі просо сорттарының қайтадан жабайыға айналу әлеуетін көрсетеді, бұл арамшөп күрішінде байқалатын үлгіге ұқсас. Қазіргі уақытта отандық просоға қатысты ең ерте археологиялық дәлелдер шамамен б.з.б. 8000 жылға дейін Қытайдың солтүстік-шығысындағы жартылай шөлді Сишан жерінен табылды. Еуропа мен Транскавказиядағы бірнеше неолиттік орындарында күйдірілген қарапайым қарақұмық дәндері табылды, бірақ дәндерден тікелей алынған АМС әдісімен жасалған радиокөміртектік жасы, бұл аймақта б.з.б. 2 мыңжылдықта пайда болғанын көрсетті.

Өсіру

Просо – салыстырмалы түрде аз талаптар қоятын дақыл, және оған ешқандай аурулар белгілі емес; осы себепті, ол Еуропадағы органикалық шаруашылық жүйелерінде жиі қолданылады. АҚШ-та оны көбінесе аралық дақыл ретінде пайдаланады. Осылайша, просо жазғы егістіксіздіктен сақтауға көмектеседі, және үздіксіз егіс айналымын жүзеге асыруға мүмкіндік береді. Оның беткей тамыр жүйесі және атразин қалдықтарына төзімділігі просоны су және пестицидтерді көп қажет ететін екі дақылдың арасында өсіруге қолайлы етеді. Алдыңғы дақылдың сабақтары топыраққа көбірек жылу өткізіп, просоның тез және ерте өсуіне жағдай жасайды. Просо жерді алып жатқан кезде, оның беткей тамыр жүйесі келесі дақыл үшін топырақтың су қорын толықтыруға мүмкіндік береді. Кейінгі дақылдар, мысалы, қысқы бидай, просо сабақтарының қар жинағыш ретіндегі қасиеттерінен де пайда көреді. P. miliaceum әдетте бес түрге бөлінеді: miliaceum, patentissimum, contractum, compactum және ovatum.

Климат пен топырақ талаптарына сәйкес

C4 фотосинтез жүйесіне байланысты просо-шеше жүгері сияқты ыстыққа төзімді, сондықтан егістіктің көлеңкелі жерлерінен аулақ болу керек. Ол температураның төмендеуіне сезімтал. Просо-шеше өте құрғақшылыққа төзімді, бұл оны судың аз болуы және жаңбырсыз ұзақ мерзімдері бар аймақтар үшін қызығушылық тудырады. Топырақ жеңіл немесе орташа салмақты болуы тиіс. Оның тамыр жүйесі беткей болғандықтан, топырақтың тығыздалуына жол берілмеуі керек. Сонымен қатар, просо-шеше су батқан жерлердегі топырақтың ылғалдылығына төзбейді.

Тұқымдық және егіс

Тұқымдық төсек қант қызылшасы мен рапс сияқты мұқият ұсатылған болуы керек. Бұрын жануарлар мен құстарға жем ретінде өсірілген, ал 2020 жылдан бастап ол органикалық, глютенсіз дән ретінде танылды. Просо қарақұмыстың Африкада өсірілмейтін сирек түрлерінің бірі.

Адамдар

Ішкі Моңғолияда және Қытайдың солтүстік-батысындағы Шансиде "суан жу" (酸粥) деп аталатын ашытылған тары қамыры танымал. Тарыны ашыту үшін суға малып, содан кейін суын төгіп, қамыр алады. Төгілген су "суан ми тан" (酸米湯) деп аталатын тары суы ретінде беріледі. Қамырды тұздалған көкөністермен, мысалы, шалқан, морковь, түймекек және сельдереймен бірге жейді. Қамырды қуырып араластыруға болады, оны "чао суан жу" (炒酸粥) дейді. Сондай-ақ қамырды "суан лао фан" (酸撈飯) деп аталатын қатты тағамға айналдыру үшін буға пісіруге болады. Дәстүрлі дән – тары, бірақ мүмкіндігі болса, күрішпен қосады. Осы тағамнан туындаған көптеген халықтық мақалдар бар. АҚШ-та тарыдан глютенсіз сыра жасау үшін, оны басқа дән түрлерімен араластырып қолданады.

Мал және құс шаруашылығы

Просо негізінен мал мен құс азығы ретінде өсіріледі. Тағам ретінде лизинге өте жеткіліксіз және оны толықтыру қажет. Просоның нашар жемшөп болуына себебі, оның жапырақтары мен сабақтарының арақатынасы төмен және түкті сабағының тітіркендіру әсері болуы мүмкін. Жапырақтары мен сабақтарының арақатынасы жоғары және сабағы аз түкті болғандықтан, түлкіқұйрық прососы жемшөп ретінде артықшылыққа ие, әсіресе "моха" деп аталатын сорты – бұл жоғары сапалы жемшөп.

Арамшөп ретінде

Шөптесін және жабайы түрлер Panicum ruderale (Kitag.) Chang comb. nov. немесе Panicum miliaceum subsp. ruderale деп жіктеледі.