Дене тілі: Жестерлер – сөзсіз қарым-қатынастың маңызды түрі. Қол, бет және дене қозғалыстары арқылы эмоциялар мен ойларды жеткізеді. Әңгімеге мән қосады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сөзсіз/дауыссыз қарым-қатынас түрі
Form of non verbal/non vocal communication
Жест – бұл сөзсіз немесе дауыссыз қарым-қатынас түрі, онда көзге көрінетін дене қимылдары белгілі бір хабарламаларды сөйлеудің орнына немесе сөйлеумен бірге жеткізеді. Жесттерге қолдардың, бет-пішіннің немесе дененің басқа бөліктерінің қозғалыстары жатады. Жесттер, нақты хабарламаларды жеткізбейтін физикалық сөзсіз қарым-қатынастан, мысалы, таза эмоциялық білдірістерден, проксимикадан немесе бірлескен назар көрсетуден ерекшеленеді. Жесттер адамдарға түрлі сезімдер мен ойларды – жек көруден және ашудан бастап, мақұлдау мен мейірімге дейін жеткізуге мүмкіндік береді, көбінесе сөйлеген кезде дене тілімен бірге сөздермен байланыстырады. Жестикуляция мен сөйлеу бір-бірінен тәуелсіз жұмыс істейді, бірақ бірігіп, мәнді күшейтіп, түсінікті жасайды. Жесттерді өңдеу мидың Брока және Вернике аймақтарында жүзеге асады, бұл аймақтар сөйлеу және қол тілі үшін де қолданылады. Шындығында, кейбір ғалымдар тілдің Homo sapiens-те ертеректе қол қимылдарынан құралған жүйеден пайда болғанын айтады. Тілдің қол қимылдарынан пайда болғандығы туралы теория, Жест теориясы деп аталады, 18-ғасыр философы және дін қызметкері Аббе де Кондиллақтың еңбектеріне дейін жетеді және 1973 жылы қазіргі антрополог Гордон В. Хьюз тілдің пайда болуы туралы талқылау аясында қайта жаңғыртты.
A gesture is a form of non verbal communication or non vocal communication in which visible bodily actions communicate particular messages, either in place of, or in conjunction with, speech. Gestures include movement of the hands, face, or other parts of the body. Gestures differ from physical non verbal communication that does not communicate specific messages, such as purely expressive displays, proxemics, or displays of joint attention. Gestures allow individuals to communicate a variety of feelings and thoughts, from contempt and hostility to approval and affection, often together with body language in addition to words when they speak. Gesticulation and speech work independently of each other, but join to provide emphasis and meaning. Gesture processing takes place in areas of the brain such as Broca's and Wernicke's areas, which are used by speech and sign language. In fact, language is thought by some scholars to have evolved in Homo sapiens from an earlier system consisting of manual gestures. The theory that language evolved from manual gestures, termed Gestural Theory, dates back to the work of 18th century philosopher and priest Abbé de Condillac, and has been revived by contemporary anthropologist Gordon W. Hewes, in 1973, as part of a discussion on the origin of language.
Ғасырлар бойы жүргізілген зерттеулер
Жүсіндер әр түрлі философтар арқылы зерттеліп келеді. Маркус Фабий Квинтилиан өзінің "Institutio Oratoria" еңбегінде реторикалық сөздерде қалай қолданылатынын зерттеген римдік риторик. Оның ең маңызды шығармаларының бірі және коммуникацияның негізі – "Institutio Oratoria", онда ол өзінің байқауларын және әртүрлі сөз өнерінің сипатын түсіндіреді. 1644 жылы ағылшын дәрігері және бакониандық философ Джон Булвер, адамның жүсіндер арқылы қарым-қатынасын зерттейтін бес еңбек жазды. Ол қол қимылдарына арналған "Chirologia" атты кітабында ондаған жүсіндерді талдап, нұсқаулық берді. 19 ғасырда итальяндық антиквари Андреа Де Жорио дене тілі туралы көп зерттеулер жүргізіп, жүсіндердің кеңінен сипаттамасын жариялады. 1977 жылы америкалық психолог Эндрю Мелтзофф нәрестелер мен балалардың дамуы бойынша халықаралық деңгейде танымал зерттеу жүргізді. Зерттеудің қорытындысы бойынша, "12-21 күндік нәрестелер ата-аналарының бет-әлпеті мен қол қимылдарын еліктей алады". 1992 жылы Чикаго университетінің тіл білімі мен психологиясының профессоры Дэвид Макнилл он жылдық зерттеулеріне негізделген кітап жазып, "жүсіндер тек айтылған сөздердің бір бөлігі ғана емес, ойдың өзіне де әсер етеді" деген тұжырымға келді. Мелтзофф жүсіндердің ойларды тікелей көрінетін формаға ауыстыратынын, идеялар мен тілді әрқашан толыққанды жеткізе алмайтынын көрсетеді. 2001 жылдан бері "Gesture" журналы жарық көріп келеді, ал Халықаралық жүсіндерді зерттеу қоғамы (ISGS) 2002 жылы құрылды. Би және қойылымдарды зерттеу саласындағы зерттеушілер жүсіндерді мәдени және контексттік тұрғыдан өзгертілетін жолдарды атап өтетін тәсілдермен жиі қолданады. Қойылым зерттеушісі Кэрри Ноланд жүсіндерді "денеге сіңген тәсілдер" деп сипаттайды және жүсіндердің мәдени коммуникацияның денелік формаларын бейнелейтінін баса айтады. Бірақ ол жүсіндердің бір мәдени контекстке ғана емес, денелер мен орындарда жаңа мәдени мағыналар мен байланыстар құру үшін қалай көшіп-қонып жатқанын сипаттайды. Ол сондай-ақ олардың "біртектілікке қарсы тұру" түрінде қалай жұмыс істейтінін айтады, өйткені олар оларды орындайтындардың ерекшеліктеріне өте тәуелді. Жүсіндер квир теориясы, этникалық зерттеулер және олардың қойылымдардағы қиылысулары аясында қозғалатын дененің әлеуметтік мағынаға қалай ие болатыны туралы ойлау тәсілі ретінде қолданылды. Хосе Эстебан Муньос жүсіндер идеясын шектілік пен нақтылықтан бас тартуды белгілеу үшін қолданады және жүсіндерді оның эфемерлік идеяларымен байланыстырады. Муньос афроамерикалық биші және драг-королева Кевин Авианске сүйеніп, оның қызығушылығын квир жүсіндердің не білдіруіне емес, олардың не орындайтынына байланысты. Хуана Мария Родригес феноменология идеяларын алады және квир сексуалдық тәжірибелерде жүсіндердің қалай жұмыс істейтінін зерттеу үшін Ноланд пен Муньосқа сүйенеді, соның арқылы гендерді қайта жазуға және билік қатынастарын келісімге келтіруге тырысады. Ол сондай-ақ жүсіндерді Жорджо Агамбеннің "соңы жоқ құралдар" идеясымен байланыстырып, толық емес, ішінара және мәдени және әлеуметтік тұрғыдан анықталған мағына аясында түсіндірілетін әлеуметтік әділеттіліктің саяси жобалары туралы ойлау үшін пайдаланады. Тіл білімі саласында жүсіндердің ең қызу талас тудыратын аспектісі – лексикалық немесе иконалық сөйлеуге байланысты жүсіндер деген кіші категорияға қатысты. Адам Кендон олардың мақсатын алғашқы болып болжады, ол лексикалық жүсіндер олармен бірге болатын ауызша сөздің лексикалық-семантикалық мазмұнын күшейту немесе өзгерту үшін жұмыс істейді деп айтқан. Зерттеушілер Голдин Медоу мен Брентари Д. 2015 жылы зерттеу жүргізіп, қол тілі арқылы қарым-қатынас жасау сөйлеу тілінен ешқандай айырмашылығы жоқ деген қорытындыға келді.
Gestures have been studied throughout time from different philosophers. Marcus Fabius Quintilianus was a Roman Rhetorician who studied in his Institutio Oratoria on how gesture can be used on rhetorical discourses. One of his greatest works and foundation for communication was the "Institutio Oratoria" where he explains his observations and nature of different oratories. A study done in 1644, by John Bulwer an English physician and early Baconian natural philosopher wrote five works exploring human communications pertaining to gestures. Bulwer analyzed dozens of gestures and provided a guide under his book named Chirologia which focused on hand gestures. In the 19th century, Andrea De Jorio an Italian antiquarian who considered a lot of research about body language published an extensive account of gesture expressions. Andrew N. Meltzoff an American psychologist internationally renown for infant and child development conducted a study in 1977 on the imitation of facial and manual gestures by newborns. The study concluded that "infants between 12 and 21 days of age can imitate the facial and manual gestures of parents". In 1992, David Mcneill, a professor of linguistics and psychology at the University of Chicago, wrote a book based on his ten years of research and concluded that "gestures do not simply form a part of what is said, but have an impact on thought itself." Meltzoff argues that gestures directly transfer thoughts into visible forms, showing that ideas and language cannot always be express. A peer reviewed journal Gesture has been published since 2001, and was founded by Adam Kendon and Cornelia Müller. The International Society for Gesture Studies (ISGS) was founded in 2002. Gesture has frequently been taken up by researchers in the field of dance studies and performance studies in ways that emphasize the ways they are culturally and contextually inflected. Performance scholar Carrie Noland describes gestures as "learned techniques of the body" and stresses the way gestures are embodied corporeal forms of cultural communication. But rather than just residing within one cultural context, she describes how gestures migrate across bodies and locations to create new cultural meanings and associations. She also posits how they might function as a form of "resistance to homogenization" because they are so dependent on the specification of the bodies that perform them. Gesture has also been taken up within queer theory, ethnic studies and their intersections in performance studies, as a way to think about how the moving body gains social meaning. José Esteban Muñoz uses the idea of gesture to mark a kind of refusal of finitude and certainty and links gesture to his ideas of ephemera. Muñoz specifically draws on the African American dancer and drag queen performer Kevin Aviance to articulate his interest not in what queer gestures might mean, but what they might perform. Juana María Rodríguez borrows ideas of phenomenology and draws on Noland and Muñoz to investigate how gesture functions in queer sexual practices as a way to rewrite gender and negotiate power relations. She also connects gesture to Giorgio Agamben's idea of "means without ends" to think about political projects of social justice that are incomplete, partial, and legibile within culturally and socially defined spheres of meaning. Within the field of linguistics, the most hotly contested aspect of gesture revolves around the subcategory of Lexical or Iconic Co Speech Gestures. Adam Kendon was the first to hypothesize on their purpose when he argued that Lexical gestures do work to amplify or modulate the lexico semantic content of the verbal speech with which they co occur. Researchers Goldin Meadow and Brentari D. conducted research in 2015 and concluded that communicating through sign language is no different from spoken language.