Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гаити президенті және императоры (1782–1867)
President and emperor of Haiti (1782–1867)
Фаустин Эли Солук (Fostɛ̃ eli suluk; 15 тамыз 1782 – 3 тамыз 1867) – гаитилік саясаткер және әскери қолбасшы, 1847 жылдан 1849 жылға дейін Гаити президенті, ал 1849 жылдан 1859 жылға дейін Гаити императоры болған. Солук Гаити президенті болып тағайындалған кезде Гаити армиясының генералы болған. Ол автократиялық билікке ие болып, әскерді үстем элитадан тазартып, әкімшілік лауазымдарға және аристократияға адал қара нәсілділерді орналастырды, сондай-ақ құпия полиция мен жеке армия құрды. Солук – ынталы водуи дінінің жақтасы, бокорлар мен манболардан тұратын штабы болды және Порт-о-Пренсте ашық түрде өркендеген, stigmatized воду дініне жартылай ресми мәртебе берді. Солук 1849 жылы Фаустин I деген атпен император деп жарияланып, 1852 жылы ресми түрде тәж кигізілді, осыдан кейін Гаитидің Екінші империясын жариялады. Доминикан Республикасын қайта басып алуға жасалған бірнеше сәтсіз әрекеттер оның қолдауын әлсіретті және ол 1859 жылы генерал Фабр Геффардтың қысымымен және Доминикан армиясының жеңісінен кейін тақтан бас тарды. Солук 1867 жылы қайтыс болған Гаитиге оралғанға дейін уақытша Ямайкаға жер аударылды. Солук – Гаити революциясына қатысқан соңғы мемлекет басшысы, тәуелсіздікке дейін туылған соңғы адам, соңғы құл және өзін патша немесе император деп атаған соңғы адам.
Faustin Élie Soulouque (fostɛ̃ eli suluk; 15 August 1782 – 3 August 1867) was a Haitian politician and military commander who served as President of Haiti from 1847 to 1849 and Emperor of Haiti from 1849 to 1859. Soulouque was a general in the Haitian Army when he was appointed President of Haiti. He acquired autocratic powers, purged the army of the ruling elite, installed black loyalists in administrative positions and the nobility, and created a secret police and private army. Soulouque was an enthusiastic vodouisant, maintaining a staff of bokors and manbos, and gave the stigmatized vodou religion semi official status which was openly practiced in Port au Prince. Soulouque declared the Second Empire of Haiti in 1849 after being proclaimed Emperor under the name Faustin I, and formally crowned in 1852. Several unsuccessful attempts to reconquer the Dominican Republic eroded his support and he abdicated in 1859 under pressure from General Fabre Geffrard and Dominican military victory. Soulouque was temporarily exiled to Jamaica before returning to Haiti where he died in 1867. Soulouque was the last Haitian head of state to have participated in the Haitian Revolution, the last to have been born prior to independence, the last ex slave and the last to officially style himself as a king or emperor.
Алғашқы жылдар
Фаустин Эли Солук 1782 жылғы 15 тамызда француз колониясы Сен-Домьингтегі шағын қала Петит-Гоавте, гаити анасынан дүниеге келді. Солуктің анасы Мари Катерин Солук 1744 жылы Порт-о-Пренс қаласында туған, ол этникалық мандінка тегінен шыққан креол болған. Солук 1793 жылы француз революциясы кезінде Сен-Домьингтің азаматтық комиссары Лежер Фелисите Сонтонакс шығарған эмансипациялық жарлықтың нәтижесінде босатылды, ол 1791 жылы басталған Гаити революциясына жауап ретінде құлдықты жойды. Солук 1803 жылы еркін азамат ретінде қара революциялық армияға қосылды, өйткені француз үкіметінің құлдықты қайта орнату әрекеттері оның бостандығына қауіп төндірді. Солук 1804 жылға дейін қатардағы жауынгер ретінде соғысты, сол кезде қақтығыс революциялық жеңіспен аяқталып, Сен-Домьинг Гаити ретінде тәуелсіздік алды. Солук қақтығыс кезінде беделді әскерге айналды, нәтижесінде ол 1806 жылы Гаити армиясының лейтенанты болып тағайындалды және генерал Ламаррдың көмекшісі болды. 1810 жылы Солук президент Александр Петионның жетекшілігімен Ат гвардиясына тағайындалды және келесі төрт онжылдық бойы Гаити әскерінде қызмет етіп, президент Филипп Герриердің жетекшілігімен полковник шеніне дейін көтерілді. Солук ақыры Гаити армиясының жоғарғы командасына өрлеп, генерал-лейтенант және президенттік гвардияның Жоғарғы Бас қолбасшысы шеніне ие болды.
Faustin Élie Soulouque was born on 15 August 1782 in Petit Goâve, a small town in the French colony of Saint Domingue, to a Haitian mother. Soulouque's mother, Marie Catherine Soulouque, was born in Port au Prince in 1744, and was a creole of ethnic Mandinka descent. Soulouque was freed as a result of a 1793 emancipation decree issued by Léger Félicité Sonthonax, the Civil Commissioner of Saint Domingue during the French Revolution, that abolished slavery in response to the Haitian Revolution that started in 1791. Soulouque enlisted in the black revolutionary army in 1803 as a free citizen, as his freedom was in serious jeopardy due to attempts of the French government to re establish slavery. Soulouque fought as a private until 1804, when the conflict ended in revolutionary victory and Saint Domingue achieved independence as Haïti. Soulouque became a respected soldier during the conflict, and as a consequence he was commissioned as a lieutenant in the Haitian Army in 1806, and made aide de camp to General Lamarre. In 1810, Soulouque was appointed to the Horse Guards under President Alexandre Pétion, and for the next four decades continued to serve in the Haitian military, rising to the rank of colonel under President Philippe Guerrier. Soulouque was finally promoted to the highest command in the Haitian Army, attaining the rank of lieutenant general and Supreme Commander of the Presidential Guards under then President Jean Baptiste Riché.
Билік
1847 жылы президент Рише қайтыс болды, және оның өкілеттігі кезінде ол Бойер билеуші тобының бейнесі болды, олар дереу оның орнын басатын адамды іздеуге кірісті. Олардың назары тез арада Солукеге ауды, оны көптеген Бойершілер біршама жайбарақат және білімі аз адам деп есептеді, сондықтан ол ыңғайлы кандидат сияқты көрінді. Алпыс бес жастағы Солуке кейін Гаитидің 7-ші президенті лауазымын қабылдауға көндірілді, 1847 жылдың 2 наурызында президенттік антына кірді. Бастапқыда Солуке бұрынғы президенттің министрлер кабинетін сақтап, оның бағдарламаларын жалғастыра отырып, қуыршақ рөлін жақсы орындағандай көрінді. Алайда, қысқа мерзім ішінде Солуке күтпеген жерден қолдаушыларын мойындамай, Гаитидің абсолютті билеушісі ретінде өзін нығайта бастады. Марк Курланскидің «Аралдар континенті: Кариб теңізінің тағдырын іздеу» кітабында былай делінген: «Ол жеке милицияны – Зинглиндерді құрды және оған қарсы шыққандарды, әсіресе мулаттарды тұтқынға алып, өлтіріп, елден қуды, осылайша үкімет үстінен билігін нығайтты». Солуке билігін нығайту кезінде Гаитидің қара нәсілді халқының пайдасына нәсілдік кемсітушілік күшейді, соның ішінде 1848 жылдың 16 сәуірінде Порт-о-Пренсте мулаттарды қырғынға ұшырату орын алды. Солуке Луизианадан қара нәсілділерді Гаитиге ел есебінен көшіп келуге шақырды, ал Гаитиде білім алған Эмиль Десдюн, Нью-Орлеаннан шыққан афро-креол, 1859 жылы кем дегенде 350 мұқтаж көшірілгендерді Гаитиге тегін тасымалдауды ұйымдастыру үшін Солуке агенті ретінде әрекет етті. Осы көшірілгендердің көп бөлігі кейін Луизианаға оралды. Солуке барлық оппозицияға қатаң шектеулер қойды, ал әлеуетті қарсыластарға қарсы қолданылған зорлық-зомбылық толқыны көптеген кісі өлтіруге әкелді. Оның Воду дініне, кеңінен қараланатын синкреттік дінге ашық мойын бұруы, басым көпшілігі Рим католиктігін ұстанатын елде оның зорлыққа бейімді бейнесіне әсер етті. Солуке Порт-о-Пренстегі резиденциясында манбо (жоғары жыншылар) мен бокор (еркек сиқыршылар) қызметкерлерін ұстады.
In 1847, President Riché died, and during his tenure he had acted as a figurehead for the Boyerist ruling class, who immediately began to look for a replacement. Their attention quickly focused on Soulouque, whom the majority of the Boyerists considered to be a somewhat dull and ignorant man who seemed to be a malleable candidate. Soulouque, aged sixty five years old, was subsequently enticed to accept the role offered him as Haiti's 7th President, taking the Presidential Oath of Office on 2 March 1847. At first Soulouque seemed to fill the role of puppet well, retaining the cabinet level ministers of the former president and continued the programs of his predecessor. However, within a short time, Soulouque surprisingly rejected his backers and began to consolidate himself as the absolute ruler of Haiti. According to the book A Continent of Islands: Searching for the Caribbean Destiny by Mark Kurlansky: "He organized a private militia, the Zinglins, and proceeded to arrest, kill, and burn out anyone who opposed him, especially mulattoes, thus consolidating his power over the government". Soulouque's power consolidation saw an increase in racial discrimination in favor of Haiti's black population, including a massacre of the mulattoes in Port au Prince on 16 April 1848. Blacks from Louisiana were invited by Soulouque to emigrate to Haiti at the country's expense and the Haitian educated Emile Desdunes, an Afro Creole from New Orleans, acted as an agent for Soulouque to arrange free transportation to Haiti in 1859 for at least 350 desperate evacuees. A large number of these migrants later returned to Louisiana. Soulouque placed heavy restrictions towards all opposition, and a wave of violence used against potential rivals led to numerous murders. His open adherence to Vodou, a highly stigmatized syncretic religion, contributed to his violent reputation in the predominantly Roman Catholic country. Soulouque maintained a resident staff of manbos (high priestesses) and bokors (male witches) at his residence in Port au Prince.
Таққа отырғызу
Солуктің Гаитиде абсолютті билікті алу процесі Сенат пен Депутаттар палатасы оны 1849 жылғы 26 тамызда Гаити императоры деп жариялағаннан кейін Гаитидің екінші империясының құрылуымен аяқталды. Бұл 1806 жылы Жан Жак Дессалиннің қазасынан кейін таратылған Гаити империясын қайта құру болды. Солук тәжін 2000 фунт стерлингке сатып алды, ал қалған аксессуарларға 30 000 фунт стерлинг жұмсады (1860 жылдары Гаитидегі британдық уәкілдігін жүргізген Сэр Спенсер Сент-Джонның «Hayti, немесе, Қара республика» атты еңбегінде, 95-96 беттерде келтірілгендей). Густав д’Алау өзінің «Солук және оның империясы» кітабында осы оқиғаны былай сипаттайды: «Оның императорлық салтанаттылығы Порт-о-Пренстің бас саудагерін бір таңертең шақырып, Наполеонның тәж кию рәсіміндегідей болған костюмді Парижден дереу тапсырыс беруді бұйырды. Фаустин I өзі үшін тәж, императрица үшін тәж, патша таяғы, шар, әділеттің қолы, тақ және Наполеонның тәж кию рәсімінде қолданылған барлық керек-жарақтарды тапсырыс берді». 1849 жылдың желтоқсан айында Фаустин ұзақ жылдар бойы бірге болған Аделина Левекке үйленді. 1852 жылғы 18 сәуірде Порт-о-Пренсте император мен императрица Наполеонның тәж кию рәсіміне ұқсас, зәулім әрі салтанатты церемонияда тәж киді. Сенат төрағасы императордың кеудесіне үлкен орденді бекітті, императрицаның мойнына тізбек тақты және сөз сөйледі, оған оның салтанаттылығы Фаустин «Vive la liberté, vive l'égalité!» деп жауап берді (Густав д’Алау). Тәж кию рәсімі Севериннің гравировкасымен жасалған «Album Impérial d'Haïti» альбомында бейнеленген, ол 1852 жылы Нью-Йоркте жарық көрді (Британ кітапханасында сақталуда).
Soulouque's process of obtaining absolute power in Haiti culminated in the formation of the Second Empire of Haiti after the Senate and Chamber of Deputies proclaimed him Emperor of Haiti on 26 August 1849, re establishing the Haitian empire that had been abolished in 1806 following the assassination of Jean Jacques Dessalines, who reigned as Emperor Jacques I of the First Empire of Haiti (another monarchy, the Kingdom of Haiti of Henri Christophe, existed in 1811–1820). Soulouque paid £2,000 for his crown, and spent £30,000 for the rest of the accessories (according to Sir Spenser St John, British charge d'affaires in Haiti during the 1860s in his account: Hayti, or, The Black Republic, pp. 95–96). Gustave d’Alaux describes this event in his book, Soulouque and his Empire: "His Imperial Majesty had the principal merchant of Port au Prince called one morning and commanded him to order immediately from Paris a costume, in every particular like that he admired in representing the ceremonies of the coronation of Napoleon. Faustin I besides ordered for himself a crown, one for the Empress, a sceptre, globe, hand of justice, throne, and all other accessories, all to be like those used in the coronation of Napoleon.". In December 1849, Faustin married his long time companion Adélina Lévêque. On 18 April 1852 at Port au Prince, both Emperor and Empress were crowned in an immense and lavish ceremony in emulation of the coronation of Napoleon. The president of the Senate attached to the breast of the Emperor a large decoration, passed a chain about the neck of the Empress – and pronounced his address, to which His Majesty Faustin replied with spirit: "Vive la liberté, vive l'égalité!” (Gustave d’Alaux). The coronation is illustrated in the Album Impérial d'Haïti, engraved by Severyn, published New York, 1852 (available in the British Library).
Асылдар
Солуке мықты орталықтандырылған үкімет құруға тырысты, ол терең хаитилік сипатты сақтай отырып, еуропалық дәстүрлерден, әсіресе Бірінші француз империясынан көп нәрсе қарыз алды. Император болып жарияланғаннан кейін оның алғашқы әрекеттерінің бірі – Гаити аристократиясын құру болды. 1849 жылғы 20 қыркүйекте қабылданған Конституция императорға мұрагерлік атақтарды құру және өзінің поддандыларына басқа да құрметтер беру құқығын берді. Джон Сондерс пен Уэстленд Марстонның «The National» журналының (5 және 6-томдары 1859 жылы жарық көрді) мәліметінше, империя 4 ханзададан, 59 герцогтан, 90 графтан, 30 әйел рыцарьдан (бірақ ер адам рыцарь болған жоқ), 250 бароннан және 2 маркизадан тұрды. Алғашқы патенттерді Солуке 1850 жылғы 21 желтоқсанда шығарды. Басқа дереккөздер бұл тізімге «тридцать шевалье» және «четыре сотня дворян» деген атауларды қосады. Кейінгі құрылымдар аристократиялық атақтардың санын кеңейтті, соның ішінде Гаити Корольдігінің королі Анри Кристоф берген атақтар кейде Солуке қайтадан берді. Мысалы, Comte du Terrier Rouge атағы Кристофтың кезінде (The Armorial of Haiti, College of Arms, London 2007, 78-бет) Шарль Пьерге берілді, ал сол атақ Солуке генерал Герриер де Профет атынан (Java Bode 5 тамыз 1857) берілді. Өзінің үкіметіне адалдықты сыйлау және Гаити монархиясының беделін арттыру мақсатында Солуке 1849 жылғы 21 қыркүйекте Сент-Фаустин әскери орденін және Гаитидің Құрмет легионының азаматтық орденін құрды. Кейін 1856 жылы ол Әйелі Мария Магдалина орденін және Әйелі Анна орденін құрды. Сол жылы ол Императорлық өнер академиясын құрды.
Soulouque attempted to create a strong centralized government, which while retaining a profoundly Haitian character, borrowed heavily from European traditions, especially those of the First French Empire. One of his first acts after being declared emperor was to establish a Haitian nobility. The Constitution of 20 September 1849 granted the Emperor the right to create hereditary titles and confer other honours on his subjects. Volumes 5 and 6 of John Saunders and Westland Marston's The National magazine (published in 1859) stated the empire consisted of 4 princes, 59 dukes, 90 earls, 30 lady knights (but no male knights), 250 barons, and 2 marchionesses. The first letters patents were issued by Soulouque on 21 December 1850. Other sources add "trent cent Chevaliers" and "quatre cents nobles" to this list. Subsequent creations extended the number of noble titles, including titles issued by King Henri Christophe of the Kingdom of Haiti were sometimes reissued by Soulouque. An example was the title of Comte du Terrier Rouge was issued to Charles Pierre under Christophe (The Armorial of Haiti, College of Arms, London 2007, p. 78) and the same title was issued under Soulouque on behalf of General Guerrier de Prophete (Java Bode 5 August 1857). In order that he might reward loyalty to his regime as well as add to the prestige of the Haitian monarchy, Soulouque established the Military Order of St. Faustin and the Civil Order of the Haitian Legion of Honor on 21 September 1849. Later, he created the Orders of St. Mary Magdalene and the Order of St. Anne in 1856. That same year he founded the Imperial Academy of Arts.
Саясат
Солуктің сыртқы саясаты Гаити саясатына және егемендігіне шетелдіктердің араласуын болдырмауға бағытталған еді. Оның басты мәселесі Доминикан Республикасы болды, ол 1844 жылы Доминикан Тәуелсіздік соғысынан кейін Гаитиден тәуелсіздік алып, 22 жылдық Гаити оккупациясын аяқтады. Доминикан Республикасының ақ және мулат үкімшілері оның «табиғи» жаулары саналды, ал елдің тәуелсіздігі оның пікірінше Гаити қауіпсіздігіне тікелей қауіп төндірді. 1849 жылы Солук Доминикан Республикасына бірінші шабуыл жасады, бірақ оның әскері Окоада 400 доминикан қарсылық көрсеткеннен кейін қашқанға мәжбүр болды. 1850 жылы екінші шабуыл жасалды, бірақ Ұлыбритания, Франция және АҚШ-тың дипломатиялық қарсылығымен тоқтатылды. 1855 жылы үшінші және соңғы шабуыл кезінде Солук 30 000 сарбаздық әскердің басында Доминикан Республикасына кірді, бірақ алғашқы оқ атылғанда әскері қашқанға мәжбүр болды. Солук сонымен қатар Гаитиден күмәнді негіздемемен тартып алынған Навасса аралы үшін АҚШ-пен тікелей қарама-қарсылыққа түсті – аралда гуано табылған деген сылтау келтірілді. Солук жауап ретінде аралға соғыс кемелерін жіберді, бірақ АҚШ Гаитиге кен өндіруден түскен табыстың бөлігін кепілдік бергеннен кейін оларды кері қайтарды. Солуктің кім болғаны туралы мәселе қызу дау тудырады. Кабинет отырыстарының ресми тізімдері жоқ. Латын Америкасы зерттеушісі Мурдо Дж. МакЛеод («Гаитидегі Солук режимі 1847–1859: қайта қарастыру», Caribbean Studies/10-том. 3-нөмір): «Бізге оның саясаты, онымен бірге жұмыс істеген адамдар туралы бағалау және оның жағдайды қаншалықты дұрыс түсінгені туралы пікіріміз қалды. Барлық жағдайда Фаустин Солук – жоғары интеллекті, реалист, прагматик және керемет, бірақ қатал саясаткер және дипломат болған деген қорытындыға келуіміз керек. Оның патриотизмі мен ішкі тыныштықты орнату қабілетін жоққа шығаруға болмайды» деп жазды.
Soulouque's foreign policy was centered on preventing foreign intrusion into Haitian politics and sovereignty. His main issue was the Dominican Republic, whose independence from Haiti in 1844 after the Dominican War of Independence ended 22 years of Haitian occupation. The Dominican Republic's white and mulatto rulers were considered as his "natural" enemies and the country's independence was, in his view, a direct threat to Haiti's security. In 1849, Soulouque launched his first invasion of the Dominican Republic, but his army fled after 400 Dominicans put up resistance at Ocoa. A second invasion followed in 1850 which was checked by diplomatic opposition from the United Kingdom, France, and the United States. In the third and final invasion in 1855, Soulouque marched into the Dominican Republic at the head of a 30,000 man army which fled at the first shot. Soulouque also found himself in direct confrontation with the United States over Navassa Island, which had been seized from Haiti on the somewhat dubious grounds that guano had been discovered there. Soulouque dispatched warships to the island in response to the incursion, but withdrew them after the United States guaranteed Haiti a portion of the revenues from the mining operations. The question of who Soulouque really was is heavily disputed. Virtually no official government records of cabinet meetings exists. According to Latin American scholar Murdo J. MacLeod ("The Soulouque Regime in Haiti 1847 1859: A Reevaluation. ", Caribbean Studies/Vol. 10. No. 3): "We are left with his policies as they are discernible, with an assessment of the men whom he used to govern, and with our evaluation of how correct his appreciation of the situation really was. In every case we must conclude that Faustin Soulouque was a man of high intelligence, a realist, a pragmatist, and a superb, if ruthless politician and diplomat. There is no denying his patriotism and his ability to impose domestic tranquility. ".
Мұрагерлік жол
Солуктің патшайым Аделинамен некесінен бір қызы болды, Олив Солук. Император 1850 жылы Аделинаның қызы Оливті де асырап алды. Оған "Өзінің сұлулығы" атағымен ханшайым титулы берілді. Селита Петион-Виль графы Жан-Филипп Любинге үйленді және олардан балалар туды. Императордың бір інісі, ханзада Жан Жозеф Солук болды, ол өз кезегінде он бір ұл мен қыз өсірді. 1849 жылғы 20 қыркүйектегі Конституция император Фаустин I-нің заңды және табиғи тікелей ұрпақтарына, ерлерге мұрагерлік императорлық мәртебе берді, әйелдер мұрагерлік құқығынан мәңгілікке шығарылды. Император өзінің бауырларының балаларын немесе немерелерін асырап алып, асыраған күнінен бастап оларды өз отбасының мүшесі деп жариялай алатын. Асырап алынған ұлдар императордың заңды ұлдарынан кейін таққа отыру құқығына ие болды. Жан Жозефтің үлкен ұлы, ханзада Мэнвилл Жозеф Солук, Гаитидің императорлық ханзадасы және оның інісі таққа отырғанда мұрагер атанды. Оның Мари д’Альбертпен некесінен Мари Аделина Солук "Гаити императорлық ханшайымы" туды.
Soulouque's marriage to Empress Adélina produced one daughter, Olive Soulouque. The emperor also adopted Adélina's daughter, Olive, in 1850. She was granted the title of Princess with the style Her Serene Highness. Célita married Jean Philippe Lubin, Count of Pétion Ville, and had issue. The emperor had one brother, Prince Jean Joseph Soulouque, who in turn had eleven sons and daughters. The Constitution of 20 September 1849 made the Imperial Dignity hereditary amongst the natural and legitimate direct descendants of Emperor Faustin I, by order of primogeniture and to the perpetual exclusion of females. The Emperor could adopt the children or grandchildren of his brothers, and become members of his family from the date of adoption. Sons so adopted enjoyed the right of succession to the throne, immediately after the Emperor's natural and legitimate sons. Jean Joseph's eldest son, Prince Mainville Joseph Soulouque, was created Prince Imperial of Haiti and heir apparent upon the succession of his uncle to the throne. His marriage to Marie d'Albert produced a daughter, Marie Adelina Soulouque "princesse impériale d'Haiti".
Шөгеру және өлім
1858 жылы Сулукеге қарсы төңкеріске генерал Фабре Геффрард, Табара герцогы бастады, сол жылдың желтоқсан айында Геффрард Сулуке әскерін жеңіп, Гаитидің көп бөлігін басып алды. 1858 жылдың 20 желтоқсанындағы түнде Сулуке Порт-о-Пренстен кішкентай қайықта ұлы мен екі адал ізбасарлары Эрнест Румен мен Жан Бартпен бірге шығып, екі күннен кейін көтеріліс басталған Гонайвке жетті. Гаити Республикасы қайта жарияланды және 1846 жылғы Конституция қабылданды. 23 желтоқсанда құрылған Департамент комитеті Фаустин Сулукиді лауазымынан шеттетуге және Фабре Геффрарды Гаити президенті етіп тағайындады. Кейп-Айтиен және Артибоните департаменті Республиканы қалпына келтіруге қосылды. Осының нәтижесінде Сулуке 15 қаңтарда тақтан бас тартты. Француз елшілігінен көмек сұрағанда бас тартылған Сулуке 22 қаңтарда британдық әскери кемемен жер аударылды. Біраз уақыттан кейін Сулуке отбасымен бірге Ямайканың Кингстон қаласына келді және онда бірнеше жыл тұрды. Кейбір мәліметтерде ол Кингстонда қайтыс болды делінеді, бірақ гаитилік тарихшы Жак Николас Легердің «Гаити, оның тарихы және оның қарсыластары» атты кітабында Сулуке 1867 жылдың тамызында Петит-Гоавте қайтыс болды, ол бір кезде Гаитиге оралған екен.
In 1858, a revolution against Soulouque was led by General Fabre Geffrard, Duc de Tabara, and in December of that year, Geffrard defeated Soulouque's army and seized control of most of Haiti. On the night of 20 December 1858, Soulouque left Port au Prince in a small boat, accompanied only by his son and two trusty followers, Ernest Roumain and Jean Bart, and two days later arrived at Gonaives, where the insurrection broke out. The Republic of Haiti was re proclaimed and the Constitution of 1846 was adopted. On 23 December, the Departmental Committee which had been organized, divested Faustin Soulouque of his office and appointed Fabre Geffrard President of Haiti. Cap Haitien and the whole Department of Artibonite joined in the restoration of the Republic. As a result, Soulouque abdicated his throne on 15 January 1859. Refused aid by the French Legation, Soulouque was taken into exile aboard a British warship on 22 January 1859. Soon afterwards, Soulouque and his family arrived in Kingston, Jamaica, where they remained for several years. Some records claim that he died in Kingston, but according to Haitian historian Jacques Nicolas Léger in his book Haiti, her History and her Detractors, Soulouque actually died in Petit Goave in August 1867, having returned to Haiti at some point.