Кіріспе
XII ғасырдағы француз композиторы Перотин Париждегі Нотр-Дам полифония мектебімен және жоғары ортағасырлық музыканың кең ауқымды ars antiqua музыкалық стилімен байланысты композитор болды. Ол өзінің алдыңғы Леониннің полифониялық тәжірибесін үш және төрт дауыстық гармонияны енгізу арқылы дамытты. Музыка теориясы бойынша маман Иоганнес де Гарландияның "De Mensurabili Musica" еңбегіндегі қысқаша айтылудан басқа, Перотиннің өмірі туралы барлық ақпарат негізінен Парижде оқыған, анонимді ағылшын студенті Аноним IV-тен алынған. Аноним IV "Магнус Либерден" жеті шығарма атады – олардың ішінде "Viderunt omnes", "Sederunt principes" және "Alleluia Nativitas" сақталған туындылармен сәйкестендірілді, сондай-ақ оған "Magister Perotinus" (Перотин – шебер) атағы берілді, яғни оған оқытуға рұқсат болған. Перотиннің француз екені және Перотин деген есімнің Петр есімінің кішірек түрі екені болжанады, бірақ оны замандас адамдармен сәйкестендіруге жасалған әрекеттер әлі де болжамдар деңгейінде қалып отыр.
Pérotin was a composer associated with the Notre Dame school of polyphony in Paris and the broader ars antiqua musical style of high medieval music. He is credited with developing the polyphonic practices of his predecessor Léonin, with the introduction of three and four part harmonies. Other than a brief mention by music theorist Johannes de Garlandia in his De Mensurabili Musica, virtually all information on Pérotin's life comes from Anonymous IV, a pseudonymous English student who probably studied in Paris. Anonymous IV names seven titles from a Magnus Liber—including Viderunt omnes, Sederunt principes and Alleluia Nativitas—that have been identified with surviving works and gives him the title Magister Perotinus (Pérotinus the Master) meaning he was licensed to teach. It is assumed that Perotinus was French and named Pérotin, a diminutive of Peter, but attempts to match him with persons in contemporary documents remain speculative.
Жеке басы мен мансабы
Перотин туралы көп мәлімет жоқ, ол 12 ғасырдың соңы мен 13 ғасырдың басында өмір сүрген, француз екені болжанады. Оның өміріне қатысты замандас есебінің ең жақын нұсқасы екі кейінгі дереккөзден келген: музыка теориясы бойынша сарапшы Йоханнес де Гарландияның «De Mensurabili Musica» еңбегіндегі қысқаша айтылуы және 13 ғасырдың аяғындағы ағылшын студенті Аноним IV-тің еңбектеріндегі төрт дерек. Бір кезде Аноним IV Йоханнес де Гарландияның шәкірті болған деген болжам бар, бірақ бұл күмәнді, ал атаудың өзі қате, оны Чарльз Эдмонд Анри де Куссемейкердің жазбаларынан алынған «Аноним IV» деген тақыбынан туындаған. Бұл студенттің дәрістерде жазған жазбалары болуы мүмкін, соның ішінде осы абзац:
Бұл ережелер көптеген ескі кітаптарда қолданылған; осылай болды және Ұлы Перотиннің заманында да, одан кейін де. Дегенмен, олар осы ноталарды жақын арада ұсынылатын ноталардан ажырата алмады. Бұл тіпті Лео заманында да болды, себебі бір brevis longa ұзақтығын көрсету үшін екі байланысқан нота қолданылды, ал ұқсас түрде, үш байланысқан ноталар көбінесе longa brevis, longa үшін пайдаланылды. Маître Leonin Organum (optimus organista) -ның ең ұлы композиторы болды дейді, ол құдай қызметін ұзарту үшін біртіндеп және антифондар үшін Ұлы Organum кітабын жазды. Бұл кітап Ұлы Перотиннің заманына дейін қолданыста болды, ол оны қысқартып, көптеген және жақсырақ клаузулалар мен бөлімдерді құрастырды, себебі ол ең ұлы композитор болды. Бұл Магистр Перотин ең жақсы төртбұрыштарды жасады, мысалы, Viderunt және Sederunt, музыкалық әшекейлерге толы [colores armonicae artis]; сондай-ақ, ең асыл үшбұрыштарды, мысалы, Alleluia, Posui adiutorium және [Alleluia], Nativitas және т.б. Ол үш дауысты кондукторларды, мысалы Salvatoris hodie, және екі дауысты кондукторларды, мысалы Dum sigillum summi Patris, сондай-ақ, көптеген басқалардың арасында, монофониялық кондукторларды, мысалы Beata viscera және т.б. жасады. Магистр Перотиннің кітаптары, яғни кітаптары Париж қаласындағы Қасиетті Мария соборының хорында Магистр Роберт де Сабилонның заманына дейін және одан кейін қазіргі күнге дейін қолданылған. Перотинді Нотр-Дам әкімшілігінің мүшелерімен сәйкестендіруге көптеген әрекеттер жасалды, бірақ олардың көпшілігі қабылданбады. Осы есімді (Petrus) ұсынғандардың ішінде ең көп таралғаны – 1197 жылы қайтыс болған теолог Петрус Кантор және шамамен 1207–1238 жылдары Нотр-Дамдағы ректор болған Петрус. Осы екеуінің ішінде Петрус Сукцентор ықтимал деп есептелді, себебі хронологиялық жағдайларға және собордағы литургияны өткізуді қадағалаудағы сукцентордың рөліне байланысты (собордың хоры 1182 жылы салынған), бірақ бұл тек болжам, композитор собор иерархиясында маңызды лауазымды атқарды деген болжамға негізделген. Перотин Нотр-Дам полифония мектебінің ең маңызды мүшесі саналады, бұл мектеп шамамен 1160 жылдан 1250 жылға дейін Париждегі соборда немесе оның жанында жұмыс істеген композиторлардың тобы. Перотиннің өмірі мен шығармаларының мерзімі ұзақ уақыттан бері талқыланып келеді, бірақ оның шамамен 1155/60 (немесе одан ертерек) жылдары туған және 1200/05 (немесе одан кейін) жылдары қайтыс болғаны қабылданған, себебі осы кезеңде француз хор музыкасының дамуына байланысты (Шығармаларға қараңыз), әсіресе, 1210 жылдан кейін гүлденген француз мотетінен оның қатыспауы. Перотин өз заманында аты сақталған азазды композиторлардың бірі болды және оның жеке шығармаларына сенімді түрде жатқызуға болады, олардың көпшілігі транскрипцияланған. Аноним IV оны Магистр Перотин (Перотин - Қожайын) деп атады. Бұл атауды Йоханнес де Гарландия да қолданды, бұл Перотин, Леонин сияқты, магистр artium дәрежесін алғанын, әрине, Парижде, және оқытуға лицензия алғанын білдіреді. Алайда, Аноним IV ғана Перотин Магнус (Ұлы Перотин) деген атауды қолданды. Перотин деген есім, Petrus сөзінің латынша қысқартылған түрі, француз тілінде Pérotin, Pierre сөзінің қысқартылған түрінен шыққан деп есептеледі. Алайда, "Petrus" жоғары орта ғасырларда Иль-де-Франстағы ең көп таралған есімдердің бірі болды, бұл оны одан әрі анықтауды қиындатады. Бұл атау оның әріптестерінің құрметінің белгісі болды. Магнус атағы оның өлімінен кейін де ұзақ уақыт бойы құрметтелуінің көрсеткіші болды.
These rules were used in many older books; this was so during and after the time of Perotinus the Great. Nevertheless, they did not know how to distinguish these notes from those which will be presented shortly. This was so even since the time of Leo, because two ligated notes were put for the durational value of a brevis longa, and in a similar manner, three ligated notes were quite often used for a longa brevis, longa. People say Maître Leonin was the best composer of Organum (optimus organista), he composed the Great Organum Book for the gradual and antiphonary in order to prolong the divine service. This book remained in use until the time of the great Perotin who abridged it and composed clausules and sections that were many in number and better because he was the best composer of descant (optimus discantor). This Magister Perotinus made the best quadrupla, such as Viderunt and Sederunt, with an abundance of striking musical embellishments [colores armonicae artis]; likewise, the noblest tripla, such as Alleluia, Posui adiutorium and [Alleluia], Nativitas etc. He also made three voice conductus, such as Salvatoris hodie, and two voice conductus, such as Dum sigillum summi Patris, and also, among many others, monophonic conductus, such as Beata viscera etc. The book, that is, the books of Magister Perotinus, were in use in the choir of the Paris cathedral of the Blessed Virgin up to the time of Magister Robertus de Sabilone, and from his time up to the present day. There have been many speculative attempts to identify Pérotin with members of the Notre Dame administration, but these have not generally been accepted. Of the several people with that name (Petrus) that have been suggested, the commonest are Petrus Cantor (died 1197), who was a theologian, and another Petrus who was Succentor at Notre Dame ca. 1207–1238. Of these two, Petrus Succentor has been suggested as more probable, in part on chronological grounds, and partly because of the succentor's role in overseeing the celebration of the liturgy in the cathedral (whose choir was dedicated 1182), but this is purely speculative, resting on an assumption that the composer held some important rank in the cathedral hierarchy. Pérotin is considered to be the most important member of the Notre Dame school of polyphony, a group of composers working at or near the cathedral in Paris from about 1160 to 1250, creators of the ars antiqua style. The dates of Pérotin's life and works have long been a subject of debate, but are generally thought to be from about 1155/60 (or earlier) to around 1200/05 (or later), based on the evolution of French choral writing during this time (see Works), in particular, his apparent absence from the flowering of the French motet that occurred after 1210. Pérotin was one of very few composers of his day whose name has been preserved, and can be reliably attached to individual compositions, most of which have been transcribed. Anonymous IV called him Magister Perotinus (Pérotinus the Master). The title, employed also by Johannes de Garlandia, means that Perotinus, like Léonin, earned the degree magister artium, almost certainly in Paris, and that he was licensed to teach. However, only Anonymous IV employed the epithet Perotinus Magnus (Perotinus the Great). The name Perotinus, the Latin diminutive of Petrus, is assumed to be derived from the French name Pérotin, diminutive of Pierre. However "Petrus" was one of the most common names in the Ile de France during the High Middle Ages, making further identification difficult. The diminutive was presumably a mark of respect bestowed by his colleagues. The title Magnus was a mark of the esteem in which he was held, even long after his death.
Нотр-Дам мектебінің
Людовик VII (1137–1180 жж.) билік құрған кезеңде мәдени жаңарулардың дәуірі болды, онда Нотр-Дам музыкалық композиция мектебі пайда болды және Леонин елеулі үлес қосты, ол барлық маңызды литургиялық мерекелерге екі дауысты хорлық шығармалар (органа) дайындады. Музыка тарихының бұл кезеңі музыкалық нотация мен ырғақты композициядағы маңызды парадигмалық өзгеріс ретінде сипатталады, органум, клаузула, кондуктус және мотет дамыды. Нотр-Дам стилінің инновациялық сипаты оның алдыңғы үлгісі – Лимож қаласындағы Сент-Марциал аббаттығынан өзгеше болды, ол монодиялық (монофониялық) григориандық әндерді полифониямен (бір уақытта бірнеше дауыспен ән салу) алмастырды. Бұл Еуропадағы полифониялық шіркеу музыкасының бастауы болды. Organum негізінде төртінші немесе бесінші интервалдарда әнге екі дауыс қосу (organum duplum немесе organum purum) жатыр. Бұл мектеп музыканың негізінен орындалудан, пергаментке түсіріліп, сақталатын және тарихқа жеткізілетін, өткірлік сипаты жоқ нәрсеге айналуын да белгіледі. Сондай-ақ, бұл композиторлар мен шығармалар туралы түсінік, екі дауыстан артық қолдану және халық тіліндегі мәтіндерді пайдаланудың бастамасы болды. Алғаш рет ырғақ биіктікпен бірдей маңызға ие болды, сондықтан бұл дәуірдегі музыканы musica mensurabilis (өлшенетін музыка) деп атады. Осы дамулар мен қалыптасқан нотация ғасырлар бойы музыкалық практиканың негізін қалады. XIII ғасырдан сақталған қолжазбалар және сол кездегі музыкалық теория бойынша трактаттар ars antiqua музыкалық дәуірін құрайды. Нотр-Дам репертуары бүкіл Еуропаға тарады. Парижде полифония 1190 жылдардың соңында орындалған, бірақ кейінгі деректер кейбір шығармалардың 1160 жылдарға дейін жететінін көрсетеді. Собордың құрылысымен байланысты болғанымен, құрылысы 1163 жылы басталды және алтарь 1182 жылы киеленді. Дегенмен, XII ғасырдың басынан бері музыкалық шығармашылықтың белгілері болған. Леониннің шығармалары екі ерекше органум стилімен – purum және discantusпен ерекшеленді. Бұл ерте полифониялық органум әлі де григориандық әнге негізделген, оған екінші дауыс қосылған. Бұл ән тенор (cantus firmus немесе vox principalis) деп аталды, ол сөзбе-сөз "мелодияны ұстайды" (латынша tenere). Тенор литургиялық репертуардан алынған, әдеттегі ән әуеніне негізделген (мысалы, Аллилуйя, миссадан алынған немесе Респонсорий немесе Бенедикамус сияқты). Бұл әдеттегі әннің цитатасы XIII ғасырдың музыкалық жанрларының ерекшелігі болып табылады. Organum purum-да тенорлық партия ұзақ педальдық ноталарға созылса, жоғарғы партия немесе дуплум одан еркін ырғақпен өзгешеленді, ол мелизмдерден (бір буынға бірнеше нотадан тұратын ән өрнегі, бір буынға бір нотадан тұратын әнмен салыстырғанда) құралды. Екінші стильде, discantus-та, тенор мелизматикалық болуға рұқсат етілді, ал ноталар жылдамдап, үлгілі болды, жоғарғы партия да ырғақты болды. Бұл ырғақты бөлімдер клаузула (puncta) деп аталды. Тағы бір жаңалық – ноталардың формаларын стандарттау болды, Леониннің жаңа шаршы ноталары тез қабылданады. Discantus стилін дамытқанмен, Леониннің күшті жағы organum purum жазушы ретінде болды. Organum орындау XIII ғасырдың ортасынан бастап тоқтатылды. Нотр-Дам мектебімен байланысты Иоганн де Гарландия, оның De mensurabili еңбегі Нотр-Дам полифониясының теориялық негізін берді, себебі ол негізінен musica mensurabilis, уақыт бойынша өлшенетін музыка. Өз трактатында ол полифонияның үш түрін анықтайды: organum in speciali, copula және discant, олар дауыстардың бір-бірімен қарым-қатынасы және әр дауыстың ырғақты ағыны арқылы сипатталады.
Магнус либер органы
Леонин өзінің шығармаларын 1160 жылы "Магнус либер органи" (Ұлы органум кітабы) деп аталатын кітапқа жинақтады. Перотиннің шығармалары Париждегі Нотр-Дам соборының кітапханасында сақталған ертедегі полифониялық шіркеу музыкасының осы жинағында кездеседі. "Магнус либер" оның ізбасарларының еңбектерін де қамтиды. Екі дауысты органдардан өзге, бұл кітапта үш және төрт дауысты композициялар төрт түрлі формада: орган, клаузула, кондукт және мотеттер, сондай-ақ үш түрлі стильде ұсынылған. Органум стилінде жоғары дауыстар тенор дауысының ұзақ, өлшенбеген ноталарының үстінде өте жылдам қозғалады. Дискант стилінде тенор өлшенген ноталарда қозғалса да, жоғары дауыстардан әлдеқайда баяу қозғалады. Үшінші стильде барлық дауыстар бірдей ноталармен қозғалады және көбінесе кондуктусқа ғана шектеледі. Сақталған деректердің барлығы Рождестволық біртіндеп – Viderunt omnes fines terrae композициясының төрт дауысты органумдық нұсқасымен басталады, бұл Перотинге тиесілі деп саналады, сондай-ақ түпнұсқалық "Liber" де оның туындысы болуы мүмкін. Дегенмен, қолжазбалар мен олардың фрагменттері он үшінші ғасырдың соңына дейін сақталған, яғни олар Леонин мен Перотиннен кейінгі бірнеше буын музыканттар нотаға түсірген түрінде жеткен. Бұл музыкалық жинақ – монофониялық григориан әнінен бұрын қол жеткізілген тұрақтылық пен кең таралуға ие болған полифонияның ең ерте белгілі жазбасы болып табылады.
Пішіндері мен стилі
1179 жылы Людовик VII-ге ұлы Филипп II мұрагер болды. Оның билігі әкесі тұсындағы мәдени өзгерістердің интеграциялануымен және қайта қаралуымен ерекшеленді. Осы кезеңде Перотиннің шығармалары алғаш рет пайда болды, сонымен қатар дискант стиліне қарай өту байқалды. Перотин литургиялық органдар мен литургиялық емес кондуктардың композицияларымен танымал. Ол organum triplum және organum quadruplum (үш және төрт бөлімді полифония) стильдерін дамытты, ал оның Viderunt omnes және Sederunt principes et adversum me loquebantur шығармалары Рождество мен Әулие Стефан күніне (26 желтоқсан) арналған Градуалдардың арасындағы санаулы орган quadrupla-ның бірі болып табылады, ал ерте полифония екі бөлімді композициялармен шектелген. Қосымша бөлімдер қосылғаннан кейін, композициялар сол кезеңдегі полифонияның ең маңызды түрі – мотеттер деп аталды. Перотиннің Рождество маусымына арналған екі Градуалы оның стилінің шыңына жеткенін көрсетеді, үлкен масштабты тональдық құрылыммен, онда үлкен педальдық ноталар үйлесімдер арасындағы ауытқуларды сақтайды, ал үш жоғарғы дауыс өте күрделі өзара әрекеттеседі. Перотин музыкалық нотацияның дамуына да үлес қосты, оны импровизациядан алшақтатты. Дегенмен, осы шығармалардың қалай пайда болғанын білмейміз. Өзінің шығармаларынан бөлек, Аноним IV атап өткендей, Перотин Magnus liber organi-ді қайта қарауға кірісті. Леониннің қосымшалаған дуплюмы шеберлікті қажет етті және негізгі әннің бір нотасына 40 нотаға дейін жылдам орындалуын талап етті, нәтижесінде мәтін өте баяу дамыды. Перотин осы бөлімдерді қысқартып, үйлесімді байыту үшін қосымша дауыстық бөлімдер қосты. Оның бұл әрекеті Anonymous IV-тің abbreviavit eundem сөйлеміне байланысты пікірталас тудырды. Көбінесе «қысқарту» деп аударылатын бұл сөз, Перотин Magnus liber-ді organum purum-ды discant clausulae-мен немесе қолданыстағы clausulae-ді қысқарақтарымен алмастыру арқылы қысқартқан деген болжамға негізделген. Перотинге 154 клаузула жатқызылған, бірақ көптеген басқа клаузулалар Liber-дегі композицияларды кеңейтетін күрделі шығармалар болып табылады, және олар стилі жағынан оның алдыңғыларынан гөрі әлдеқайда үлкен масштабтағы белгілі шығармаларына ұқсайды, сондықтан «қысқартуды» білдірмейді. Abbreviavit-тің тағы бір түсіндірмесі – «жазу», яғни ол Anonymous IV-тің айтуынша, өзінің жетілдірілген ырғақты нотация жүйесін, соның ішінде менсуралық нотацияны қолданып, жаңа басылымды дайындаған дегенді білдіреді. Organum duplum-нан екі стиль пайда болды: «флорид» және «дискант» (дискант). Біріншісі Леонинге, екіншісі Перотинге тән, бірақ бұл тікелей емес атрибуцияға күмән тудырады. Аноним IV Леонинді optimus organista (органның ең жақсы композиторы) деп сипаттады, ал Перотин, Magnus liber organi-ді (Ұлы орган кітабын) қайта қараған, өзінің дискантты композициясына қатысты optimus discantor деп атады. Бастапқы дискант organum duplum-да екінші дауыс cantus firmus-ты нотадан нотаға, бірақ аралықпен, әдетте төртінші жоғарыдан сүйемелдейді. Ал гүлді органда жоғарғы немесе vox organalis дауысы төменгі тенорлық әннің ұзын ноталарын қысқа ноталармен тоқиды.
Композициялар
Аноним IV Перотинге жатқызылған бірқатар шығармаларды атап көрсетеді, оның ішінде төрт дауысты Viderunt omnes және Sederunt principes, сондай-ақ үш дауысты Alleluia "Posui adiutorium" және Alleluia "Nativitas". Иоганн де Гарландия Magnus Liber Перотиннің төрт бөлімді органумынан басталатынын және үш бөлімді Аллелуя, Posui adiutorium жазуына нақты сілтеме жасайтынын айтады. Кейінгі ғалымдар, мысалы Генрих Гусманн, стильдік ерекшеліктеріне сүйене отырып, оған тағы да бірқатар шығармаларды жатқызады, барлығы орган стилінде, сондай-ақ екі дауысты Dum sigillum summi Patris және монофониялық Beata viscera conductus стилінде. (Conductus – латын тіліндегі ұйқасты өлеңді қайталанатын әуенге қою, бұл заманауи әнұранға ұқсас.) Дәстүр бойынша, Нотр-Дам мектебінің төрт дауысты шығармалары Перотинге, ал екі дауысты шығармалары Леонинге тиесілі деп есептеледі. Біріншілерінің ішінде үш бөлімді Salvator hodie conductus бар. Екіншісі 13 ғасырға жататын француз қолжазбасында Сүндеттелу мерекесіне арналған миссада орналасқан. Осы шығармалардың ең танымалдары – Viderunt omnes және Sederunt principes. Бұл шығармалар сол кездегі музыкалық дамудың ең жоғалған деңгейін көрсетеді делінеді. Перотиннің көптеген шығармалары дисканттың полифониялық түрінде, оның ішінде квадропла және трипла болып табылады. Мұнда жоғарғы дауыстар тенорлық ноталардың үстінде ритмикалық контрапункт ретінде дискантта қозғалады. Бұл Аноним IV-тің оны optimus discantor деп сипаттауымен сәйкес келеді. Алайда, Леонин сияқты, ол Нотр-Дам полифониясына белгілі барлық музыкалық жанрлар мен стильдерде шығармалар жазған болуы мүмкін. Перотиннің қызмет ету мерзімі Париж епискобы Одоның (1196–1208) 1198 және 1199 жылдардағы бірқатар жарлықтарынан (Statuta et donationes piae) шамамен анықталған. Папаның сол кездегі легаты Капуандық Петрдің қарсылығына ұшыраған епископ Рождество мерекесіндегі рәсімдерді реформалауға тырысты, сол кездегі әсіресе Ақымақтар мерекесінде кең таралған сәнді костюмді қойылымдарға тыйым салды. Оның басымдығы – олардың орнына күрделі музыканы пайдалану болды, Responsory және Benedicamus сияқты шығармаларды triplo vel quadruplo органында орындауды талап етті. Епископтың жарлықтары өте нақты, және Перотиннің organum quadruplum Viderunt omnes 1198 жылғы Рождествоға, ал оның басқа organum quadruplum Sederunt Principes 1199 жылғы Әулие Стефан күні Нотр-Дам соборының жаңа қанатын ашуға арналған шығарма екенін көрсетеді. Егер олар осыдан кейін жазылған болса, онда олар 1200 жылдың соңында немесе 1201 жылға дейін жазылмаған болуы мүмкін, өйткені 1200 жылдың көп бөлігі Францияда Папа Иннокентий III-нің тыйымымен өткен, ол шіркеу қызметтерін тоқтатты. Ханс Тишлер Magnus Liber-дің қайта қаралуын шамамен 1180/90 жылдармен байланыстырады. Аноним IV-тің есептері, епископтық жарлықтар және Magnus Liber-дегі жазбалар арасындағы келісімдер негізгі шығармалардың осы кезеңге жатқызылғанын көрсетеді. Перотин собордың канцлері Филипп ле Канцлердің (Филипп канцлер) кем дегенде бес өлеңіне музыка жазды. Филипп, сондай-ақ, собордағы канон, 1218 жылдан 1236 жылы қайтыс болғанға дейін сол атақты ұстады, бұл Перотиннің бұрынғы Beata viscera шығармасын жазудың кейінірек мерзімін көрсетеді (шамамен 1220 жыл), немесе кем дегенде terminus ante quem. Басқалар бұл өлең бұрын жазылған деп санайды, сондықтан Перотиннің өлімі 1205 жылдан кешіктірілмейді, епископтың жарлықтары Перотиннің жұмысы осы мерзімге дейін аяқталғанын көрсетеді. Филипп Перотиннің музыкаға қоюы үшін бірнеше өлең жазған көрінеді, және мотеттің дамуына үлкен үлес қосты.
Ықпал
Перотин батыс музыкалық дәстүріндегі алғашқы заманауи композитор деп есептеледі, ол өзінің алдыңғыларының шығармаларын, көбінесе импровизацияға негіделген тәсілден, нақты музыкалық құрылымға түбірінен өзгертіп жазды. Перотиннің музыкасы Стив Райх сияқты қазіргі заманғы минималистік композиторларға, әсіресе Райхтың "Proverb" (Нақыл сөз) атты туындысына әсер еткен.