Вольфред Нельсон: Канадалық дәрігер, саяхатшы және революционер

Кіріспе

Төменгі Канада дәрігері, саясаткер және революционер Вольфред Нельсон (10 шілде 1791 – 17 маусым 1863) 1854 жылдан 1856 жылға дейін Монреаль, Квебек қаласының мэрі болды.

Өмірбаян

Нельсон Монреальде дүниеге келген. Оның әкесі, Уильям Нельсон, Англияның Солтүстік Йоркшир аймағындағы Ньюшамнан Америкаға көшіп келген. Оның анасы, Джейн Дис, Нью-Йорк аймағындағы маңызды жер иесінің қызы және мұғалім болған. Ол кіші інісі Роберт Нельсонмен бірге «Патриоттар» мүшесі ретінде және Төменгі Канада көтерілісіндегі жетекші рөлімен белгілі болды. Нельсон Уильям Генридегі әкесі оқыған мектепте білім алды. 1811 жылдың қаңтарында дәрігер болып жұмыс істеді, ал кейін 1812 жылғы соғыста британдық әскерде дәрігерлік қызмет атқарды. Сен-Дени-сюр-Ришельеге көшіп, онда дистилляция зауытын ашты. 1827 жылы Уильям Генриге сайланғанда саясатқа қатысты. «Парти Патриот» партиясын қолдады. 1827 жылы Төменгі Канаданың Заң шығарушы Ассамблеясына мүше болып сайланды, бірақ 1830 жылы белсенді саяси қызметтен бас тартып, реформалық ұстанымдарынан айнымады. Ришелье өзені аңғарындағы «Патриоттардың» жетекшісі болды және 1837 жылы «Ассамблея де Сес Контеде» қару қолдануды жақтады. 1837 жылғы Төменгі Канада көтерілісіне дейін Нельсон 1837 жылдың 23 және 24 қазанында Сент-Чарльсте (қазіргі Квебек) өткен Алты округтің екі күндік Ассамблеясында 5000 «Патриотты» басқарды. Бұл наразылықты білдіру үшін ұйымдастырылды. Бір сәтте ол Папиноның сөзін үзіп, былай деді: «Мен мырза Папиноның пікірімен келіспеймін. Менің ойымша, қасықтарды балқытып оқ жасауға уақыт келді». Конференция делегаттары Томас Пейн жазған «Адам құқықтары» республикалық құжатына негізделген Он үш қаулыны бекітті. Бұл құжат американдық және француз революцияларын қолдаушылар тарапынан да қабылданды. Сондай-ақ Сент-Шарль алаңында «Еркіндік бағаны» орнатылды. 1837 жылдың 16 қарашасында ол және тағы 25 адам мемлекетке қарсы көтеріліс ұйымдастырды деген айып тақты. Луи Жозеф Папино мен Эдмунд Бейли О'Каллахан 1837 жылдың 23 қарашасына дейін Нельсонға Сент-Денисте қосылды. Папино мен О'Каллахан тұтқындалуға қарсы тұрып, Сент-Денис шайқасынан кейін Америка Құрама Штаттарына (Вермонтқа) қашуға шешім қабылдады. 1838 жылдың 28 ақпанында Вермонт шекарасын өтіп келгеннен кейін Нельсон «Frères Chasseurs» деп аталатын құпия ұйымнан 300-400 «Патриотпен» бірге Нельсонның інісі Роберт Нельсон жазған тәуелсіздік декларациясының көшірмелерін таратты. Американдық Тәуелсіздік декларациясынан алынған бұл құжатта Ұлыбританияның Төменгі Канадаға қарсы жасаған қылмыстары тізімделген және үкіметті құлату құқығы қорғалған. Кейін ол Сент-Денисте британ әскерінің тұтқындауына қарсылық көрсеткен қарулы азаматтар тобын басқарды. Ол көп ұзамай тұтқындалды. (Төменгі Канада көтерілісін қараңыз.) 1838 жылы Бермудаға жер аударылған Нельсонға британдық отаршылдық үкімет рақымшылық жасады және 1842 жылы Монреальге оралды. 1844 жылы Канада провинциясының жаңа Парламентіне сайланды. 1854 жылы Монреаль қаласының мэрі болып сайланды және 1863 жылдың маусымында қайтыс болды. Ол Сорель-Трейсидегі англикандық зиратқа жерленген және Мерсье-Ошелага-Мейсоннев ауданындағы саябақта еске алынады.

Nelson was born in Montreal. His father, William Nelson, was an immigrant to Colonial America from Newsham, North Yorkshire, England. His mother, Jane Dies, was a teacher and daughter of an important land owner in the New York area. Along with his younger brother Robert Nelson, he was known as a member of the Patriotes and for his leading role in the Lower Canada Rebellion. Nelson studied at the school of his father in William Henry. He became a physician in January 1811 and subsequently served in that capacity with the British troops on the War of 1812. He moved to Saint Denis sur Richelieu where he opened a distillery. He entered politics when elected in William Henry in 1827. He supported the Parti Patriote. In 1827, he was elected as a member of the Legislative Assembly of Lower Canada, but he gave up active politics in 1830, without disavowing his reformist allegiance. He became a Patriote leader in the region of the Richelieu River valley, and supported the use of arms at the Assemblée des Six Comtés in 1837. In a prelude to the Lower Canada Rebellion of 1837, Nelson led 5,000 Patriotes in the two day Assembly of the Six Counties in Saint Charles, Lower Canada (present day Quebec), on 23 and 24 October 1837, to protest the government's Russell Resolutions, taking place despite the 15 June Proclamation forbidding public assemblies. At one point he interrupted Papineau's speech, saying, "As for me, I am of a different opinion from that of M. Papineau. I claim the time has come to melt our spoons to make bullets." The conference delegates approved the Thirteen Resolutions, based on the republican document Rights of Man written by British and later American Revolutionary Thomas Paine, which was also adopted by proponents of both the American Revolution and the French Revolution. A Column of Liberty was also erected in Saint Charles' Square. On 16 November 1837, he and 25 others were charged with high treason. Louis Joseph Papineau and Edmund Bailey O'Callaghan joined Nelson at Saint Denis at some point before 23 November 1837, where Papineau and O'Bailey decided to resist arrest and escape to the United States (into Vermont) following the Battle of Saint Denis. On 28 February 1838, after having crossed the border from Vermont, Nelson, along with 300 to 400 Patriotes from a secret group called Frères Chasseurs, distributed copies of a declaration of independence written by Nelson's brother, Robert Nelson. Drawn from the American Declaration of Independence, the document listed the crimes that Great Britain had committed against Lower Canada, and defended the right to overthrow the government. Later, he led a group of armed citizens who resisted arrest by the British army at St Denis. He was arrested soon after. (See Lower Canada Rebellion.) Exiled to Bermuda in 1838, Nelson was granted amnesty by the British colonial government and came back to Montreal in 1842. In 1844, he was elected to the new Parliament of the Province of Canada. In 1854, he became mayor of Montreal, and he died in June 1863. He is interred in the Anglican cemetery in Sorel Tracy and is commemorated by a park in Mercier Hochelaga Maisonneuve borough.