Жон Селвин Ллойд (1904-1978) – британ саяхатшысы, консерватор. Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі, Нормандияға көлік жоспарлау, сыртқы істер министрі қызметі туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1904–1978)
British politician (1904–1978)
Джон Сельвин Брук Сельвин Ллойд, Барон Сельвин Ллойд, (28 шілде 1904 – 18 мамыр 1978) – британдық саясаткер. Чеширде туып өскен ол 1920 жылдары жас кезінде белсенді либерал болды. Келесі онжылдықта ол адвокаттық тәжірибе жинап, Хойлак қалалық округтік кеңесінде қызмет етті, осы кезде Консервативтік партияға жақындады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Екінші армия штабының бас қолбасшысының орынбасарына дейін көтеріліп, Нормандияға теңіз көлігін жоспарлауда маңызды рөл атқарды және бригадир шеніне жетті. 1945 жылы консерватор ретінде Парламентке сайланған ол 1951 жылдан бастап министрлік лауазымдарды иеленді, ақырында 1955 жылдың сәуірінен бастап премьер-министр Энтони Иденнің бас хатшысы болды. Оның қызметі Суэц дағдарысымен бірге өтті, ол бастапқыда бейбіт шешім табуға тырысты, бірақ кейін Иденнің Франция мен Израильмен әскери қимылдарға дейін келісімге келуіне көмектесуге мәжбүр болды. Ол Гарольд Макмилланның премьер-министрлігі кезінде 1960 жылдың шілдесіне дейін Сыртқы істер министрі қызметін атқарып, содан кейін Қаржы министрі болып тағайындалды. Осы лауазымда ол NEDC-ті құрды, бірақ оның қабылдауына тура келген экономиялық шаралар, соның ішінде 1961 жылдың шілдесіндегі «Жалақы тоқтауы», 1962 жылдың наурыз айында Орпингтондағы қосымша сайлауда либералдардың сенсациялық жеңісіне әкелді. 1962 жылдың шілдесінде Макмиллан оны Кабинеттен босатып, «Ұзын пышақтар түні» деп аталған қайта құрудың ең танымал құрбанына айналдырды. Ол премьер-министр Алек Дуглас Хоум басшылығымен Парламент Мүшелерінің жетекшісі (1963–64) болып қайта қызметке кірді және 1971 жылдан 1976 жылы зейнетке шыққанға дейін Парламент спикері болып сайланды.
John Selwyn Brooke Selwyn Lloyd, Baron Selwyn Lloyd, (28 July 1904 – 18 May 1978) was a British politician. Born and raised in Cheshire, he was an active Liberal as a young man in the 1920s. In the following decade, he practised as a barrister and served on Hoylake Urban District Council, by which time he had become a Conservative Party sympathiser. During the Second World War he rose to be Deputy Chief of Staff of Second Army, playing an important role in planning sea transport to the Normandy beachhead and reaching the acting rank of brigadier. Elected to Parliament in 1945 as a Conservative, he held ministerial office from 1951, eventually rising to be Foreign Secretary under Prime Minister Anthony Eden from April 1955. His tenure coincided with the Suez Crisis, for which he at first attempted to negotiate a peaceful settlement, before reluctantly assisting with Eden's wish to negotiate collusion with France and Israel as a prelude to military action. He continued as Foreign Secretary under the premiership of Harold Macmillan until July 1960, when he was moved to the job of Chancellor of the Exchequer. In this job he set up the NEDC, but became an increasingly unpopular figure because of the contractionary measures which he felt compelled to take, including the "Pay Pause" of July 1961, culminating in the sensational Liberal victory at the Orpington by election in March 1962. In July 1962 Macmillan sacked him from the Cabinet, making him the highest profile casualty in the reshuffle known as the "Night of the Long Knives". He returned to office under Prime Minister Alec Douglas Home as Leader of the House of Commons (1963–64), and was elected Speaker of the House of Commons from 1971 until his retirement in 1976.
Ерте өмір
Ллойд 1904 жылғы 28 шілдеде Чеширдегі Батыс Кирбидегі Ред Бэнкте дүниеге келді. Оның әкесі Джон Уэсли Ллойд (1865–1954) – Уэльс тегінен шыққан тіс дәрігері және методист шіркеуінің уағыздаушысы; анасы Мэри Рейчел Уорхерст (1872–1959) – фельдмаршал сэр Джон Френчпен алыс туыс. Оның үш қарындасы болған. 1918 жылы он үш жасында ол Феттс колледжіне стипендия жеңіп алды. Колледжде оны бастапқы әріптері JSBL бойынша "Изебель" деп атады. Ол гомосексуалистік дауға қатысты, бірақ кінәсіз деп танылды, жазадан құтылды, ал үш үлкен оқушы колледжден қуылды.
Lloyd was born on 28 July 1904 at Red Bank in West Kirby, Cheshire. His father, John Wesley Lloyd (1865–1954), was a dental surgeon and Methodist lay preacher of Welsh descent; his mother, Mary Rachel Warhurst (1872–1959), was distantly related to Field Marshal Sir John French. He had three sisters. In 1918, aged thirteen, he won a scholarship to Fettes College. As a junior boy there, where he was nicknamed "Jezebel", after his initials JSBL, he became embroiled in a homosexual scandal, but was deemed to be the innocent party, escaping punishment, while three older boys were expelled.
Кембридж
1923 жылдың қазан айында ол Кембридждегі Магдалина колледжіне шәкірт ретінде оқуға түсті, онда А. С. Бенсон магистр болып жұмыс істеді. Сол жерде ол болашақ архиепископ Майкл Рамзимен дос болды. Ллойд осы кезде «Питер» деген лақап атқа ие болды. Ллойд регби ойнады және «көк» белгісін алмағанына көңілі қалды. 1924 жылдың қазан айында оның қарындасы Айлин Үндістанға үйлену үшін және дәрігер болып жұмыс істеу үшін сапарлады. Ол келесі жылғы қаңтарда 25 жасында қайтыс болды. Ллойд жас кезінде белсенді либерал болды және 1925 жылдың наурыз айында Кембридж гильдиясында либералдық партияның отырысынан кейін Магдалинада Х. Х. Асквитті қабылдады. Одан кейін ол Кембридж университетінің либералдық клубының президенті болды. Ллойд Кембридж одағы қоғамында да белсенді дебатшы болды, оның пікірлесу әріптестері Раб Батлер, Патрик Девлин, Хью Фут, Алан Кинг Гамильтон және Джеффри Ллойд болды. Ллойд 1925 жылдың маусымында классикадан екінші орын алғаннан кейін стипендиясынан айырылды. Содан кейін ол тарихты оқуға ауысты, онда да екінші орынды иеленді. 1926 жылдың мамырында болған жалпы ереуіл кезінде Ллойд, сол жылдың басында Gray's Inn-де тамақтана бастаған және адвокат болуға дайындалған, арнайы констебль болып ерікті түрде қызмет етті. Кейін ол консервативті үкіметтің кәсіподақтарға қарсы шараларын, мысалы, 1927 жылғы «Кәсіподақтар арасындағы даулар туралы» заңын сынады. Университет басшылығы емтиханға жақын уақытта үкіметте жұмыс істеген студенттерді оқу мерзімін бір жылға ұзартуға ынталандырды, бұл Ллойдқа бакалавр ретінде сирек кездесетін бесінші жылды өткізуге мүмкіндік берді. 1926 жылы ол Лейбористік партияға қосылу туралы оймен ойнады, бірақ бұл ой аса маңызды болған жоқ. 1926 жылғы Майклмас семестрінде Ллойд пен Девлин (сол кезде Кембридж одағының президенті) Уолтер Ситринді Ллойдқа қосылып «Кәсіподақтардың күші артты, артып келеді және азайтылуы керек» деген мәлімдемеге қарсы шығуға көндірді (бұл 1780 жылы Даннингтің Король билігі туралы танымал мәлімдемесінің қайталауы). Олар шахтерлердің жетекшісі А. Дж. Кукты шақырды, бірақ қала билігі бұл шақыруға наразылық білдірді, алайда ол қатыса алмады. Ллойд дебатты 378 дауысқа қарсы 237 дауыспен жеңіп, 1927 жылғы ораза айында хатшы болып сайланды, бұл оны 1927 жылғы жазғы семестрде вице-президент, ал 1927 жылғы Майклмас семестрінде президент болуға бағытталды. Ол 1927 жылдың маусымында президенттік лауазымға кірісті. 1927 жылдың қараша айындағы зейнетке шығу дебатында Сэмюэл Хоар және Раб Батлер (сол кезде Сафрон Уолденнен консерватор кандидат ретінде таңдалған) сөз сөйледі. Ллойд 1928 жылдың маусымында Заң пәнінің II бөлімінен үшінші сынып дипломмен бітірді.
In October 1923, he went up, as a scholar, to Magdalene College, Cambridge, where A. C. Benson was Master. There he was a friend of the future Archbishop Michael Ramsey. Lloyd acquired the nickname "Peter" at this time. Lloyd played rugby and was disappointed not to get a Blue. In October 1924, his sister Eileen sailed to India to marry and work as a doctor. She died there the following January, aged 25. Lloyd was an active Liberal as a young man, and in March 1925 he entertained H. H. Asquith at Magdalene after a Liberal Party meeting at the Cambridge Guildhall. He became President of the Cambridge University Liberal Club. Lloyd was also an active debater in the Cambridge Union Society, where his sparring partners included Rab Butler, Patrick Devlin, Hugh Foot, Alan King Hamilton and Geoffrey Lloyd. Lloyd lost his scholarship in June 1925, after obtaining a Second in Classics. He then switched to study History, in which he also obtained a Second. During the General Strike of May 1926, Lloyd, who earlier that year had begun eating dinners at Gray's Inn with a view to qualifying as a barrister, volunteered as a Special Constable. He later became critical of the Conservative Government's clampdown on trade unions, e. g. the Trades Disputes Act of 1927. The university authorities encouraged students who had worked for the government so close to their exams to extend their studies for an extra year, which meant that Lloyd was able to spend a very rare fifth year as an undergraduate. In 1926 he toyed, not entirely seriously, with the idea of joining the Labour Party. In Michaelmas Term 1926, Lloyd and Devlin (then President of the Cambridge Union) persuaded Walter Citrine to join Lloyd in opposing the motion that "The power of trade unions has increased, is increasing and ought to be diminished" (an echo of Dunning's famous motion on the power of the Crown in 1780). They had invited the miners' leader A. J. Cook, to the consternation of the town authorities, but in the event he was unable to attend. Lloyd won the debate by 378 votes to 237 and was elected Secretary for Lent Term 1927, putting him on track to be Vice President for Easter (summer) Term 1927, then President in Michaelmas 1927. He took office as President in June 1927. At his retiring debate in November 1927, Samuel Hoare and Rab Butler (then being selected as Tory candidate for Saffron Walden) spoke. Lloyd finally graduated with a third class in Part II of the Law Tripos in June 1928.
Бар және жергілікті басқару
Ллойд 1929 жылғы жалпы сайлауда Макклсфилдтен Либералдық партияның парламенттік кандидат болды, үшінші орын алды. Осыдан кейін ол заңгерлік мансабына көңіл бөлді. 1930 жылы адвокаттыққа қабылданды. Бірақ сол жылы Консервативтік партия кандидаттарының тізіміне қосылудан бас тартты. 1932 жылдың 19 сәуірінде Хойлак қалалық округтік кеңесіне Гранж Уордтың кеңесшісі ретінде кірді. Үш жыл бойы ол Естате қаржы комитетінің төрағасы болды, 250 000 фунт стерлингтен астам бюджетті басқарды. 1932 жылғы 250 000,0 сомасы қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең. 32 жасында ол кеңес төрағасы болған ең жас адам атанды. 1940 жылға дейін кеңесте қызмет етті. 1939 жылдың қаңтарында Солтүстік-Батыста Корольдік ат артиллериясының екінші құрамын құруға көмектесті. Тамыз айына қарай, соғыс жақындасып келе жатқанда, ол әрекет етуші капитан және бригадалық майор қызметін атқарушы, Бригадир Черридің 55-ші (Батыс Ланкашир) жаяу әскер дивизиясының CRA (Командир, Корольдік артиллериясы) болды. Кейіннен «Таймс» газетінде оның қазасы туралы жазылған хабарламада, ол соғысты қарапайым сарбаз ретінде бастағаны туралы қате ақпарат берілді. 1939 жылы Штаб колледжіне жіберілгендердің көпшілігі адвокаттар, бизнесмендер, мектеп және университет оқытушылары болды, олардың штабтық жұмысқа бейімділігі жоғары деп есептелді. Брайан Хоррокс оның оқытушыларының бірі болды. 1941 жылдың ақпанында, қазір майор болған ол генерал-майор Чарльз Олфридің 43-ші (Уэссекс) жаяу әскер дивизиясы штабында 2-дәрежелі бас штаб офицері (GSO2) қызметін атқарды. Дивизия XII корпустың құрамына кірді, оған генерал-лейтенант Эндрю Торн басшылық етті, бірақ 1941 жылдың сәуірінде генерал-лейтенант Бернард Монтгомери оны алмастырды және Ллойдты үміткер офицер ретінде бағалады. Кейінгі өмірінде Ллойд бұрынғы әріптестеріне физикалық дайындық режимі туралы («100% Binge» және «Binge, More Binge & Great Binge») ностальгиямен жазатын, Монтгомери өзінің бағыныштыларынан, шеніне қарамастан күткен нәрсе. Монтгомери Оңтүстік-Шығыс командасын басқару үшін Рейгейтке тағайындалды (жақында оны «Оңтүстік-Шығыс армиясы» деп атады) және 1941 жылдың 18 желтоқсанында Ллойд оған қосылды. 1942 жылы Ллойд штабтың подполковнигі (GSO1) болды. 1943 жылдың маусым және тамыз айлары аралығында Ллойдті Алжир, Мальта және Сицилияға неміс жағалау қорғанысын тексеру және жақында өткен «Факел» және «Хаски» операцияларынан сабақ алу үшін фактілерді жинау сапарына жіберді. Оралғаннан кейін ол жоғары офицерлерге баяндама жасады. 1943 жылдың 14 желтоқсанында ол полковник болып тағайындалды. 1944 жылдың наурызында Монтгомери, Солтүстік Африка, Сицилия және Италиядағы 8-ші армияға қолбасшылық еткеннен кейін, 1943 жылдың желтоқсанының соңында Англияға 21-ші армия тобына басшылық ету үшін оралды және оны «Селуин» деп атады. Ллойд Депсиге ерекше жақын болды, ол онымен бірге D күні Нормандияға өтті және олар өмірінің соңына дейін жақын дос болды. Ол Демпсиге өте жоғары баға берді. Ллойдтің жұмысының нәтижесінде, көпір басына орналасу жоспарға сәйкес болды, D+4 және D+10 аралығындағы құрылыс деңгейлерінің болжамды және нақты көрсеткіштері арасында шағын айырмашылықтар болды. Күтпеген мәселе – I корпусының секторындағы су басқан арық маңындағы масалардың көбеюінен туындаған безгек ауруының таралуы, оған Ллойд Бирмадан безгекке қарсы вакциналарды жеткізуді ұйымдастыруға мәжбүр болды. 1944 жылдың қазанында, әлі Консервативтік партияның мүшесі болмаса да, ол Виррал үшін консервативтік кандидатқа үміткер болу туралы шақыруды қабылдады, онда отырған депутат зейнеткерлікке шықты. 1945 жылдың қаңтарында ол үйде демалыста болғанда консервативтік кандидат ретінде бірауыздан қабылданды және 1945 жылдың 8 наурызында әрекет етуші бригада болып тағайындалды. Ллойд одақтас күштерімен бірге Берген-Белсен концлагерін азат етті. Демпси Ллойдты Генрих Гиммлердің денесін анықтау үшін жіберді. Ллойд әскери қызметін полковниктің құрметті шенімен аяқтады. CBE орденінен басқа, ол АҚШ-тың Ардагерлік легионының командир дәрежесімен де марапатталды.
Lloyd was a Liberal Parliamentary candidate at Macclesfield in the 1929 general election, coming third. After this he concentrated on his legal career. He was called to the bar in 1930. although in that year he declined an invitation to join the Conservative Party candidates' list. He joined Hoylake Urban District Council on 19 April 1932, as a councillor for Grange Ward. For three years he was chairman of the Estates Finance Committee, managing a budget in excess of £250,000, 250000.0 in 1932 is equivalent to about <calculated amount> in recent years. At the age of 32 he became the youngest ever chairman of the council. He continued to serve on the council until 1940. In January 1939 he helped to raise a second line unit of the Royal Horse Artillery in the North West. and by August, with war seeming ever more likely, he was an acting captain and acting brigade major to Brigadier Cherry, CRA (Commander, Royal Artillery) of the 55th (West Lancashire) Infantry Division, a first line Territorial Army formation. His obituary in The Times later stated wrongly that he had begun the war as a private. Many of those sent to the Staff College in 1939 were barristers, businessmen, school and university teachers thought likely to have an aptitude for staff work; Brian Horrocks was one of his instructors. In February 1941, by now an acting major, he was a General Staff Officer Grade 2 (GSO2) at the headquarters of Major General Charles Allfrey's 43rd (Wessex) Infantry Division, another first line TA formation. The division was part of XII Corps, commanded by Lieutenant General Andrew Thorne, but he was replaced in April 1941 by Lieutenant General Bernard Montgomery, who soon noted Lloyd as a promising officer. In later life Lloyd would sometimes write nostalgically to former colleagues about the gruelling regime of physical fitness ("100% Binge" and "Binge, More Binge & Great Binge") which Montgomery expected of all those under his command, irrespective of rank. Montgomery was promoted to command South Eastern Command at Reigate (he soon renamed it "South Eastern Army") and on 18 December 1941 Lloyd was posted to join him. By 1942, Lloyd was a lieutenant colonel (GSO1) on the staff. Between June and August 1943 Lloyd was sent on a fact finding trip to Algiers, Malta and Sicily, to examine German beach defences and to learn lessons from the recent Operation Torch and Operation Husky landings, and on his return had to make presentations to senior officers. On 14 December 1943, he was promoted to acting colonel, By March 1944 Montgomery, who, after commanding the Eighth Army in North Africa, Sicily and Italy, had returned to England in late December 1943 to take command of the 21st Army Group, knew him well enough to call him "Selwyn". Lloyd grew particularly close to Dempsey, with whom he crossed over to Normandy on D Day and who remained a personal friend for the rest for their lives. He respected Dempsey very deeply. As a result of Lloyd's work, the deployment to the bridgehead went almost entirely according to plan, with only minor discrepancies between the Estimated and Actual Rates of Build Up between D+4 and D+10. The only unforeseen problem was an outbreak of malaria caused by an infestation of mosquitoes around a flooded ditch in I Corps sector, for which Lloyd had to arrange the transfer of malaria vaccines from Burma. In October 1944, although not yet a member of the Conservative Party, he accepted an invitation to apply for the Conservative candidacy for the Wirral, where the sitting MP was retiring. In January 1945, he was unanimously adopted as the Conservative candidate whilst home on leave. and was promoted to acting brigadier on 8 March 1945. Lloyd was with the Allied forces which liberated Bergen Belsen concentration camp. Lloyd was also sent by Dempsey to identify Heinrich Himmler's body after his suicide. Lloyd ended his active army service with the honorary rank of colonel. Apart from his CBE, he was also decorated with the U. S. Legion of Merit in the degree of Commander.
Соғыстан кейінгі
1947 жылдың 18 шілдесінде Ллойд 349 (37-ші Тайн электр инженерлері) жеңіл әуе шабуылына қарсы полкінің құрметті полковнигі болып тағайындалды, Корольдік артиллерия. 1951 жылдың тамыз айында ол "Территориялық әшекей" (ТД) медалімен марапатталды. 1955 жылдың 2 наурызында полковник атағымен Армия резервінен зейнетке шықты.
On 18 July 1947, Lloyd was appointed the honorary Colonel of 349 37th (Tyne Electrical Engineers) Light Anti Aircraft Regiment, Royal Artillery. He was awarded the Territorial Decoration (TD) in August 1951. He retired from the Territorial Army Reserve on 2 March 1955 with the honorary rank of colonel.
Парламенттік мансабының алғашқы жылдары
Ллойд 1945 жылғы жалпы сайлауда 16 625 дауыспен Вирал атынан Парламентке сайланды. Ол халық тағы да жалпы ереуілге қарсы шығатынын айтты және Шекспирдің "Масса за меру" пьесасынан цитата келтірді: "О, алып күш болу керемет! Бірақ оны алыптай қолдану – зұлмат". Палата көшпенде болды, бірақ ол Гарольд Макмилланнан (жаңадан сайланған депутат Тоби Лоуға қате адрестелген хат, ол да бригадир еді) құттықтау хаты алды. Ллойдтің Парламентке кіруі 1950 жылға дейін Парламентке кірмеген басқа консервативті саясаткерлерге қарағанда оған үстемдік берді. Ол Консервативті партияның "Жас түркілер" фракциясының мүшесі болды. 1945-1950 жылдардағы Парламенттегі консервативті депутаттардың аз санды тобының арасында көзге түсіп, Энтони Иден мен Раб Батлермен тығыз жұмыс істеді. Ол 1948 және 1951 жылдар аралығында Уиганның тіркеушісі болды. Кейде ол "Коммерциялық теледидардың әкесі" деп аталды, өйткені оның 1949 жылғы жеке пікірі 1955 жылы ITV құрылуына түрткіс болды. Ллойд бәсекелестік стандарттарды көтеруге көмектеседі деп сенді, бірақ кейінірек теледидар эфирінің көп бөлігі ойын-сауыққа берілгеніне көңілі қалды. Черчилль бастапқыда Селвин Ллойдты "ең қауіпті адам – ақылды ақымақ" деп ойлады, ол БҰҰ-дағы келісімге қол қойғаннан кейін, нұсқауларға қарамастан, бейтараптық сақтау керек болғанда, оның тапсырмасын түсінбегендіктен. Кейін Черчилль өз пікірін өзгертті. 1952 жылдың маусым айында Ллойд пен фельдмаршал Лорд Александр (қорғаныс министрі) Кореяға сапар шекті, бұрынғы Александрдың бағыныштысы генерал Марк Кларкпен (қазір аймақтағы БҰҰ Жоғарғы Бас қолбасшысы), содан кейін Оңтүстік Корея жетекшісі Сингман Ри және содан кейін Кореядағы майданмен кездесті. Олар Оттава (Александрдың бұрынғы генерал-губернаторы болған жер) және Вашингтон арқылы Президент Трумэнге қайтып келді. Біріккен Ұлттар Ұйымы мен басқа да халықаралық дипломатиялық жиындарға қатысқанда, Үндістанның Кришна Менонымен жақындасып, Диан Ачесон оны Канаданың Лестер Пирсон және Австралияның Р. Кейсімен бірге "Менондың құпия қоғамының" толыққанды мүшесі деп айыптады. 1883 жылдан бері британдық клиенттік мемлекет болған Мысырда 1952 жылдың шілдесінде британдықтарды жақтаған король Фарук құлатылды. Ллойд Суданға (теория бойынша Ұлыбритания мен Мысыр бірлесіп басқаратын) толық тәуелсіздікке қадам тастау үшін үш жылдық өзін-өзі басқару құқығын берген келісімді (1953 жылдың 12 ақпаны) келіссөздер жүргізуге көмектесті. Ллойд 1953 жылдың наурыз айында Каирге барып, Мысырдың жаңа басшысы генерал Негиб пен оның оң қолы полковник Насермен кездесті. 1954 жылдың ақпан айында Ллойд Хартумда Негибпен қайта кездесті. Суданға сапары кезінде Хартумда тәртіпсіздіктер болды және ол 1885 жылы генерал Гордонның тағдырына ұшырауы мүмкін деп уайымдады. Ол Судан туралы былай деп жазды: "Қонақжайлық көрсетілген жерде ұзақ тұру бекер". Ллойд жүзден астам Кабинет отырысына қатысты, олардың көп бөлігі 1953 жылы ауыр науқасқа шалдыққан Иденнің орнына жұмыс істеген кезде болды. Ол қорғаныс министрі болды, консерваторлар үшін өте беделді лауазым, бірақ бір жылдан кем уақыт ішінде қызмет етті және оның қызмет мерзімі жылдық қорғаныс туралы ақ кітап пен қорғаныс талқылауы кезінде оның кеңседе болмауына себеп болды; алайда ол ұзақ мерзімді шығындарды жоспарлауда маңызды жаңалықтар енгізді.
Lloyd was elected to the House of Commons to represent Wirral in the 1945 general election by a majority of 16,625. He said that the public would still oppose another General Strike, and quoted from Shakespeare's "Measure for Measure": "O, it is excellent to have a giant's strength! But it is tyrannous to use it like a giant". The Chamber was almost empty, but he received a letter of congratulations from Harold Macmillan (wrongly addressed to Toby Low, another newly elected MP who was also a brigadier). Lloyd's entry to Parliament gave him a headstart over other rising Conservative politicians who did not enter Parliament until 1950. He became a member of the "Young Turks" faction of the Conservative Party. He was able to stand out amongst the small contingent of Conservative MPs in the 1945 50 Parliament, and worked closely with both Anthony Eden and Rab Butler. He was the Recorder of Wigan between 1948 and 1951. and was sometimes known as "The Father of Commercial Television" after his minority report of 1949 helped inspire the setting up of ITV in 1955. Lloyd believed that competition would help to raise standards, although in later life he came to be disappointed at how much of television time was given over to entertainment. Churchill initially thought Selwyn Lloyd "that most dangerous of men, the clever fool" after he signed an agreement at the UN after misunderstanding his brief, when the order was to be noncommittal. Churchill later revised his opinion upwards. In June 1952 Lloyd and Field Marshal Lord Alexander (Minister of Defence) visited Korea, first calling on Alexander's old subordinate General Mark Clark, now UN Supreme Commander in the Region, then the South Korean leader Syngman Rhee, then the Korean battlefield. They returned via Ottawa (where Alexander had recently been Governor General) and Washington, where they visited President Truman. While attending the United Nations and related international diplomatic gatherings, became closer to India's Krishna Menon, ultimately being accused by Dean Acheson of being a card carrying member of the "Menon cabal'' alongside Canada's Lester Pearson and Australia's R. C. Casey. In Egypt, which had been a British client state since 1883, the pro British King Farouk was overthrown in July 1952. Lloyd helped to negotiate the treaty (12 February 1953) which gave Sudan (in theory jointly administered by Britain and Egypt) self government for three years as a stepping stone to a decision on full independence. Lloyd visited Cairo in March 1953, where he met the new Egyptian leader General Neguib, and his right hand man Colonel Nasser. In February 1954 Lloyd met Neguib again in Khartoum. His visit to the Sudan saw riots in Khartoum and worries that he might meet the same fate as General Gordon in 1885. He wrote of the Sudan: "It is futile to try and outstay one's welcome". Lloyd attended over a hundred Cabinet meetings, many of them whilst covering for Eden during his serious illness in 1953. He was Minister of Defence, a very prestigious post in Conservative eyes, for less than a year and the dates of his tenure meant that he was not in office during the annual defence white paper and defence debate; however, he made important innovations in long term expenditure planning.
Тағайындау және алғашқы айлар
Ллойд 1955 жылдың желтоқсанында Гарольд Макмилланның орнына Сыртқы істер министрі болып тағайындалды, оның Еденнің пікірінше, тым күшті және тәуелсіз тұлға болғандығы себеп болды. Сыртқы істер министрлігіндегі алғашқы күндері Ллойд өзінің бағыныстарына "Жақсы жаңғақ жинауға" және "Сіз дебсіз, сэр Гладвин Джебб" сияқты нашар әзілдер айтып, жағын ашуға тырысқандығы мәлім болды. Сыртқы істер министрлігінің жоғары лауазымды қызметкері Сэр Эвелин Шукбург өзінің күнделігінде (9 желтоқсан 1955 ж.) "біз сол қанды Сельвин Ллойдпен бірге қиын жағдайға түсеміз" деп шағымданған. Эден мен Ллойд 1956 жылдың 30 қаңтарында Вашингтонға американдық әріптесі, Мемлекеттік хатшы Джон Фостер Даллеспен келіссөздер жүргізу үшін барды және Ұлыбритания полковник Насермен қанша уақыт ынтымақтастыққа түсе алатынын ойлады. Даллес Ұлыбританияға Насерге қарсы тек "моральдық" қолдау көрсетуге дайын болды. 31 қаңтарда Ллойд пен Даллес SEATO мәселесі бойынша жеке кездесу өткізді. Даллес жеке кездесулерде бастама көтерді, бірақ Ұлыбританияны жария түрде қолдаудан бас тартты, алайда Даллес Ллойдты қорқытуға болмайтынын түсінгеннен кейін екеуі жақсы қарым-қатынас орнатты. 21 наурызда Ллойд Кабинеттен Насерге қарсы саясатты бекітті, ол Таяу Шығыстағы британдық мүдделерге қауіп деп есептелді, сондай-ақ Иордания мен Иракпен жаңа одақтар құруды қолдады. Бұл саясаттың бір бөлігі Асуан бөгетіне американдық және британдық қаржылық көмекті тоқтату болды, бұл Насердің каналды мемлекеттік меншікке алуына себеп болды.
Lloyd was promoted to Foreign Secretary in December 1955, in place of Harold Macmillan who was seen as too strong and independent a figure for Eden's tastes. In his early days at the Foreign Office Lloyd was known to irritate his subordinates with bad puns, such as "Good for Nutting" and "You're a deb, Sir Gladwyn Jebb". The Foreign Office mandarin Sir Evelyn Shuckburgh complained in his diary (9 December 1955) that they were to "be landed with that bloody Selwyn Lloyd". Eden and Lloyd visited Washington for talks with his American counterpart, Secretary of State John Foster Dulles, on 30 January 1956, and wondered how long Britain could continue to cooperate with Colonel Nasser. Dulles was only willing to offer Britain "moral" support against Nasser. On 31 January Lloyd and Dulles had a private meeting about SEATO. Dulles took the lead in private, but would not lead or support Britain in public, although the two men got on well when Dulles realised that Lloyd could not be browbeaten. On 21 March Lloyd obtained Cabinet approval for a policy of hostility to Nasser, who was seen as a threat to British interests in the Middle East, and of building new British alliances with Jordan and Iraq. Part of this policy was the withdrawal of American and British financial aid for the Aswan High Dam, which would trigger Nasser's nationalisation of the Canal.
Суэц дағдарысы
Суэцкий кризис начался всерьез 26 июля 1956 года, когда Насер национализировал Суэцкий канал. Ллойд предпочитал переговоры силе и, благодаря своему опыту в военной логистике, сомневался в возможности даже организации успешного вторжения. 10 августа Ллойд провел трудную встречу с директорами Суэцкой канальной компании. 14 августа Иден и Ллойд встретились с лидерами лейбористской партии, которые выступали против применения силы без санкции ООН, и Ллойд был избран председателем. 7 сентября Ллойд получил предупреждение от своего канадского коллеги Лестера Пирсона о том, что ни США, ни Канада не допустят использования ООН в качестве прикрытия для войны. 9 сентября Насер отклонил предложения, представленные 18 державами на Лондонской конференции. 10 сентября Кабинет министров одобрил план Египетского комитета по лишению Насера доходов от Суэцкого канала при условии согласия США. 11 сентября 1956 года на заседании Кабинета министров (где Ллойд сообщил о провале миссии Мэнзиса) Иден дал, по словам Ллойда позднее, "наиболее четкий сигнал о намерении применить силу". Ллойд председательствовал на Второй Лондонской конференции (19–21 сентября), работая над предложением Даллеса SCUA (Ассоциация пользователей Суэцкого канала), с которым он был готов сотрудничать. Он хотел немедленно обратиться в ООН с просьбой обеспечить право прохода. В Нью-Йорке Ллойд посетил заседание Совета Безопасности ООН, где встретился с Кристианом Пино и доктором Фавзи, французским и египетским министрами иностранных дел. Ллойд позже писал, что достигнуто соглашение по Шести принципам, но не о том, как их реализовать, хотя он признал, что Насер никогда не принимал принцип, согласно которому канал не может находиться под контролем какой-либо одной страны. Фавзи был склонен к Шести принципам Ллойда, но при советском поощрении Египет вскоре выступил против идеи, что канал не должен контролироваться какой-либо одной страной. Некоторые члены Кабинета министров, в том числе лорд Хоум, считали, что "Шесть принципов" Ллойда могли бы предотвратить вооруженный конфликт, в то время как сам Ллойд считал, что он вел переговоры о "благодушном преамбуле к отсутствующему договору". Пока Ллойд находился в Нью-Йорке, Альберт Газье (исполняющий обязанности французского министра иностранных дел, пока Пино был в Нью-Йорке) и генерал Шаль (заместитель начальника штаба французских ВВС) посетили Идена для секретной встречи в Чекерсе 14 октября. Перед встречей Глэдуин Джебб, которого не пригласили, отправил Идену личную телеграмму, чтобы отговорить его, но встреча лишь произвела впечатление на Идена решимостью французов. Обеспокоенный тем, что в случае войны на Ближнем Востоке Великобритания может быть вынуждена поддержать своего союзника Иорданию против союзника Франции Израиля, французские лидеры изложили Идену и Наттингу "План": в случае нападения Израиля на Египет Великобритания и Франция совместно вмешаются для защиты канала, поскольку Великобритания имела право делать это в соответствии с Лондонским соглашением 1954 года, и для обеспечения соблюдения международного права. Иден отозвал Ллойда из Нью-Йорка после того, как Наттинг предположил, что без участия министра иностранных дел нельзя принимать решения. Когда встреча возобновилась, Иден не упомянул переговоры Ллойда в Нью-Йорке, а вместо этого похвалил французский план, о котором Ллойд позже писал как о "плане, который мне не нравился". После неопределенной дискуссии Иден пообедал с Ллойдом и убедил его в том, что его нью-йоркское соглашение с Фавзи никогда не сработает, и убедил его поехать в Париж на встречу с французами. В 16:00 Иден и Ллойд вылетели в Париж. Наттинг позже рассказал автору Хью Томасу, что Ллойд был "зомбирован" Иденом; Томас смягчил это в своей книге 1967 года до "увлеченного". 16 октября сэр Глэдуин Джебб встретил Идена и Ллойда в аэропорту Парижа. В машине он спросил Идена, получил ли он его телеграмму о том, что французы отправляют самолеты Mystere в Израиль. Несмотря на протесты Джебба, послов не пригласили на англо-французские переговоры. Ллойд продолжал выражать свои сомнения, но безуспешно. Он настаивал на международном контроле над повышением тарифов, а споры передавались бы в независимый орган. Французы настаивали на том, что Даллес обманывает британцев и что SCUA просто предназначена для выигрыша времени, чтобы британцы не обращались официально в Совет Безопасности. Молле также сказал, что египтяне выдвинули так много угроз уничтожить Израиль, что Израиль мог законно напасть на Египет и заявить о самообороне. Иден беспокоился о том, что Великобритания может быть вынуждена защищать Иорданию в случае войны на Ближнем Востоке (палестинские партизаны действовали против Израиля с Западного берега, который находился бы под контролем Иордании до 1967 года). Ллойд позже описал 18 октября как "важный день". Джебб протестовал Ивону Киркпатрику против исключения послов из англо-французских переговоров и отправил Ллойду рукописное предупреждение об отставке. Перед заседанием Кабинета министров в 10 Даунинг-стрит утром Ллойд перехватил Раба Батлера у двери кабинета министров. Биограф Батлера Майкл Яго считает, что поведение Ллойда свидетельствовало о том, что он не справлялся с ситуацией. Ллойд доложил Кабинету министров о голосовании в Совете Безопасности по вопросу о сохранении канала в стороне от политики какой-либо одной страны, несмотря на советское вето второй части резолюции. В Женеве должна была состояться еще одна встреча с участием Египта. Кабинет министров одобрил это, а затем перешел к двусмысленным предупреждениям Идена о том, что переговоры могут быть прерваны враждебными действиями между Израилем и Египтом. Иден проинформировал министров о том, что разрабатывается план (операция "Мушкетер Ревайз") по силовой реконкисте канала. Сэр Хамфри Тревельян, британский посол в Египте, отправил телеграмму с предупреждением о том, что Насер не готов пойти на компромисс в отношении египетского контроля над каналом. Это ознаменовало очевидный провал попытки Ллойда добиться мирного урегулирования и, по мнению его биографа, был момент, когда он, возможно, должен был найти предлог для отставки. Ллойд поехал в Чекерс в воскресенье 21 октября (после того, как Иден позвонил ему накануне). Прессе сообщили, что Ллойд простудился, чтобы он мог тайно поехать в Париж на встречу с израильтянами. Ллойд, в сопровождении своего личного секретаря Дональда Логана, затем отправился в Севр, недалеко от Парижа, 22 октября. Иден настоял на том, чтобы британские действия не были ответом на израильские требования. Ллойд встретился с Пино, который сказал, что израильтяне нападут на Египет, но только при поддержке англо-французских ВВС. Затем, в 19:00, Ллойд встретился с премьер-министром Израиля Давидом Бен-Гурионом, который, как и Пино, был разочарован его очевидным отсутствием энтузиазма в отношении военных действий. Ллойд предупредил, что ООН, страны Содружества и скандинавские страны выступают против применения силы. Израиль потребовал, чтобы британские бомбардировщики Canberra бомбили Египет с их баз на Кипре; Ллойд лишь пообещал обратиться за мнением Кабинета министров по этому вопросу. Ллойд потребовал, чтобы британские авиаудары были отложены на 48 часов после начала боевых действий, чтобы не было слишком очевидно соучастие, но в итоге согласился на 36 часов. Ллойд все еще беспокоился о возможном нападении Израиля на Иорданию. Даян позже вспоминал, что "[манера Ллойда не могла быть более враждебной. Все его поведение выражало неприязнь - к месту, компании и теме. Его вступительные замечания предполагали тактику покупателя, торгующегося с вымогателями". Ллойд ушел около полуночи. Иден сообщил Кабинету министров о секретных переговорах с Израилем в Париже. Ллойд находился в Палате общин 24 октября, поэтому его не было, когда был подписан секретный Протокол Севра. Кабинет министров далее рассмотрел вопрос о применении силы 24 октября. После заседания Кабинета министров Ллойд записал свою трансляцию ко Дню ООН для BBC, которая должна была выйти в эфир вечером. Затем у него состоялась напряженная встреча с Ивоном Киркпатриком и Глэдуином Джеббом, который все еще был зол из-за того, что его держали в неведении. В 23:00 Ллойд пошел в 10 Даунинг-стрит, чтобы выслушать отчет Дина о второй встрече в Севре. Маунтбеттен (Первый морской лорд) также присутствовал. Французы представили три экземпляра напечатанного документа, Протокола Севра. Иден позже безуспешно пытался вернуть французские и израильские со...
The Suez Crisis began in earnest on 26 July 1956 when Nasser nationalised the Suez Canal. Lloyd preferred negotiations to force and, with his experience of military logistics, was sceptical as to whether a successful invasion could even be mounted. On 10 August Lloyd had a difficult meeting with the directors of the Suez Canal Company. On 14 August Eden and Lloyd met with the Labour leaders, who were opposed to the use of force without UN authorisation. and Lloyd was elected chairman. On 7 September Lloyd was warned by his Canadian counterpart Lester Pearson that neither the US nor Canada would allow the UN to be used as a cover for war. On 9 September Nasser rejected the proposals offered by the 18 powers at the London Conference. On 10 September the Cabinet agreed the Egypt Committee Plan to deprive Nasser of Suez Canal revenues, provided the US agreed. At Cabinet on 11 September 1956 (where Lloyd reported that the Menzies Mission had failed) Eden gave what Lloyd later called the "clearest possible indication of intention to use force". Lloyd chaired the Second London Conference (19 21 September), working on Dulles' SCUA (Suez Canal Users' Association) proposal, a plan with which he was willing to cooperate. He wanted an immediate appeal to the UN to enforce rights of passage. In New York Lloyd attended the United Nations Security Council meeting, where he met Christian Pineau and Dr Fawzi, the French and Egyptian foreign ministers. Lloyd later wrote that agreement had been reached on the Six Principles, but not on how to implement them, although he conceded that Nasser had never accepted the principle that the Canal could not be under the control of any one country. Fawzi had been sympathetic to Lloyd's Six Principles, but with Soviet encouragement Egypt soon opposed the idea that the Canal not be controlled by any one country. Some of the Cabinet, including Lord Home, thought that Lloyd's "Six Principles" might have avoided armed conflict, while Lloyd himself thought that he had negotiated "a good natured preamble to a missing treaty". With Lloyd still in New York, Albert Gazier (acting French Foreign Minister while Pineau was in New York) and General Challe (Deputy Chief of French Air Staff) visited Eden for a secret meeting at Chequers on 14 October. Before the meeting Gladwyn Jebb, who was not invited, sent Eden a personal telegram to dissuade him, but the meeting merely impressed Eden with French resolve. Concerned that if war broke out in the Middle East Britain might have to take the side of her ally Jordan against France's ally Israel, the French leaders outlined "The Plan" to Eden and Nutting: in the event of Israel attacking Egypt, Britain and France would intervene jointly to protect the canal, as Britain was entitled to do under the 1954 Treaty, and enforce international law. Eden recalled Lloyd from New York after Nutting had suggested that no decision could be taken without the Foreign Secretary. When the meeting resumed, Eden did not mention Lloyd's negotiations in New York but instead praised the French plan, which Lloyd later wrote of as "the plan for which I did not care". After an indeterminate discussion, Eden had lunch with Lloyd, and persuaded him that his New York agreement with Fawzi would never hold up and persuaded him to come to Paris to meet the French. At 4pm Eden and Lloyd flew to Paris. Nutting later told the author Hugh Thomas that Lloyd had been "brainwashed" by Eden; Thomas toned this down in his 1967 book to "swept along". On 16 October Sir Gladwyn Jebb met Eden and Lloyd at Paris airport. In the car he asked Eden if he'd received his telegram about the French sending Mystere jets to Israel. Over Jebb's protests, the ambassadors were not invited to the Anglo French talks. Lloyd continued to press his doubts, but to no avail. He urged international control over toll increases, with disputes referred to an independent body. The French insisted that Dulles was double crossing the British and that SCUA was simply intended to play for time so that the British would not formally appeal to the Security Council. Mollet also said that the Egyptians had made so many threats to exterminate Israel that Israel could legitimately attack Egypt and plead self defence. Eden was worried that the UK might have to come to Jordan's defence in the event of a Middle Eastern War (Palestinian guerrillas were operating against Israel from the West Bank, which would be under Jordanian control until 1967). Lloyd later described 18 October as "an important day". Jebb had protested to Ivone Kirkpatrick at the exclusion of the ambassadors from the Anglo French talks and had sent Lloyd a handwritten threat of resignation. Before the Cabinet meeting at 10 Downing Street that morning, Lloyd buttonholed Rab Butler outside the Cabinet Room. Butler's biographer Michael Jago thinks that Lloyd's behaviour was evidence that he was out of his depth. Lloyd reported to the Cabinet on the Security Council vote to keep the Canal insulated from the politics of any one country, despite Soviet veto of the second part of the resolution. There was to be another meeting in Geneva, with Egyptian participation. The Cabinet approved, but then moved on to Eden's disingenuous warnings that negotiations might be overtaken by hostilities between Israel and Egypt. Eden informed ministers that a plan (Operation "Musketeer Revise") was being drawn up to retake the Canal by force. Sir Humphrey Trevelyan, British Ambassador to Egypt, telegraphed to warn that Nasser was not willing to compromise on Egyptian control of the Canal. This marked the apparent failure of Lloyd's attempt to negotiate a peaceful settlement and was, in the view of his biographer, the moment which he should perhaps have used an excuse to resign. Lloyd went to Chequers on Sunday 21 October (having been summoned by Eden on the phone the previous day). The press were told that Lloyd had a cold so that he could go to Paris in secret to meet the Israelis. Lloyd, accompanied by his Private Secretary Donald Logan, then went to Sevres, just outside Paris, on 22 October. Eden insisted that British action not be in response to Israeli demands. Lloyd met Pineau, who said that the Israelis would attack Egypt but only with Anglo French air support. Lloyd then, at 7pm, met the Israeli Prime Minister David Ben Gurion, who like Pineau was disappointed by his obvious lack of enthusiasm for military action. Lloyd warned that the UN, the Commonwealth and Scandinavian countries were opposed to the use of force. Israel demanded that British Canberra bombers bomb Egypt from their bases in Cyprus; Lloyd merely promised to seek the Cabinet's opinion on the matter. Lloyd demanded that British airstrikes be delayed for 48 hours after the outbreak of hostilities, so that collusion would not be too obvious, but in the end compromised on 36 hours. Lloyd was still worried about an Israeli attack on Jordan. Dayan later recalled that "[Lloyd]'s manner could not have been more antagonistic. His whole demeanour expressed distaste – for the place, the company, and the topic His opening remarks suggested the tactics of a customer bargaining with extortionate merchants." Lloyd left towards midnight. Eden told the Cabinet that there had been secret talks with Israel in Paris. Lloyd was in the House of Commons on 24 October, so was not present when the secret Protocol of Sevres was signed. The Cabinet further considered the use of force on 24 October. After Cabinet, Lloyd recorded his UN Day Broadcast for the BBC, for transmission that evening. He then had a tense meeting with Ivone Kirkpatrick and Gladwyn Jebb, who was still angry at being kept in the dark. At 11pm Lloyd went to 10 Downing Street to hear Dean's report on the second Sevres meeting. Mountbatten (First Sea Lord) also attended. The French had produced three copies of a typed document, the Protocol of Sevres. Eden later tried in vain to retrieve the French and Israeli copies to destroy the evidence of collusion. On the morning of 25 October Eden told the Cabinet that Israel would attack Egypt after all, but did not tell them about the secret Sevres Protocol. Israel attacked Egypt in the Sinai on 29 October; Eden was informed that night and informed the Cabinet the next day. At Cabinet on the morning of 30 October Lloyd reported that the US was ready to move a motion at the UN condemning Israel as an aggressor, and proposed a delay in order to bring the Americans on board. This suggestion was not adopted. despite hostility from the Opposition, the US and most of the Commonwealth. The US Sixth Fleet harassed the Anglo French taskforce as it made its way to the Eastern Mediterranean. William Yates, a Conservative MP, commented in the House of Commons that he had heard talk of a secret conspiracy; Lloyd stated in the Commons that "It is quite wrong to state that Israel was incited to this action by Her Majesty's Government. There was no prior agreement between us about it." This passage is underlined in Lloyd's personal copy of Hansard (now in the library at Fettes School). He regarded it as a lawyerishly careful statement although it has been portrayed by some writers as an outright lie to the House of Commons. Nutting resigned because of the breach of the 1954 Treaty, the Tripartite Treaty and the UN Charter. Lloyd resisted the temptation to join him and continued to ask questions about military logistics at Cabinet. At Cabinet on Friday 2 November Lloyd suggested that in the event of oil sanctions Britain might have to occupy Kuwait and Qatar. On Saturday 3 November Lloyd was shouted down in the House of Commons, in a debate so rowdy that the Speaker had to suspend the session. By the weekend of 3–4 November, fighting between Israel and Egypt had largely ceased. British and French paratroops landed at dawn on 5 November. Lloyd was given a rough ride in the House of Commons when he announced the Soviet crushing of the Hungarian uprising. The news of Nutting's resignation came through at 6.30pm while Lloyd was attending a sherry party at 10 Downing Street ahead of the State Opening of Parliament. However, Gladwyn Jebb sent a message that Douglas Dillon, US Ambassador in Paris, had no issue with the landings and thought Dulles' policy "lamentable". On the morning of 6 November Macmillan, who had been told by Humphrey (US Treasury Secretary) that there would be no more financial assistance until there was a ceasefire, saw Lloyd before Cabinet and told him that Britain had to stop in view of the drain of foreign exchange reserves. Macmillan had also been lobbying other ministers. Cabinet met at 9.45am; Lloyd was one of three ministers (along with Anthony Head and James Stuart) to support Eden in his wish to carry on fighting. The Cabinet agreed that there was no choice but to agree a ceasefire. Royal Marines had been landing by sea and helicopter on 6 November, and British and French forces had Port Said and had advanced 23 miles to El Cap by the time a ceasefire was announced at 5pm. On 7 November the United Nations General Assembly passed a resolution calling for withdrawal of British, French and Israeli forces. Lloyd's initial position was that Britain was not prepared to withdraw her forces until they had been replaced by a peacekeeping force acceptable to Britain. The Americans met this idea with extreme hostility, insisting on total British withdrawal. Lloyd flew to New York on Sunday 11 November and stayed until the evening of Monday 27 November. On 20 November 1956 the question of collusion was raised in Cabinet, with Eden and Lloyd both absent; it was agreed to stick to Lloyd's formula that Britain had not incited the Israeli attack. In Washington Lloyd managed to speak to Eisenhower's adviser Walter Bedell Smith, and addressed the UN General Assembly on Friday 23 November, the day Eden left for Jamaica. In a speech which was essentially an acceptance of an Argentinian motion, Lloyd offered to hand over to a UN peacekeeping force and claimed that Britain had prevented a small war growing into a larger one. Despite a hostile attack by Krishna Menon, the resolution was carried. Lloyd's impending divorce was given as the ostensible reason for his offer of resignation. Throughout November and into early December Lloyd was strongly attacked in the House of Commons both by Labour as a scapegoat for the original invasion and by Conservative backbenchers for the enforced withdrawal. The House of Commons held a No Confidence debate on Suez on 5 December. Aneurin Bevan commented that Lloyd gave the impression of never having warned Israel not to attack Egypt. Bevan congratulated Lloyd on "having survived so far". The government won the confidence vote on 6 December by 327 votes to 260. In early December Lloyd again offered his resignation to the Cabinet, citing his impending divorce as the excuse. Lloyd later confirmed to Butler in September 1962 that he had expressed no preference. Macmillan retained Lloyd as Foreign Secretary, declaring that "one head on a charger is enough" (i. e. that Eden's resignation was enough of a sacrifice to appease the government's critics). Lloyd was paradoxically a beneficiary of Suez, as Eden might well have reshuffled him away from the Foreign Office. Macmillan delegated a lot more than Eden, and allowed Lloyd to come into his own. Lloyd was allowed to use Chequers, normally the Prime Minister's country residence, although Macmillan did not formally renounce the use of the place as by law he would not have been allowed to claim it back in the space of that Parliament (Macmillan had a country home of his own, Birch Grove, and so had no need of the place). Although Lloyd was not particularly interested in the job, Macmillan tried to encourage him to think of himself as a potential Prime Minister, as a rival to Butler.
1957 жыл
Сыртқы істер министрі ретінде Ллойд 1957 жылғы ақпанда Португалияға жасаған мемлекеттік сапарында королева мен Эдинбург герцогіне бірге ілесіп жүруге тиіс болды. Ллойд Макмилланмен бірге Бермудаға (21-4 наурыз) сапар шекті, онда ағыл-американ қарым-қатынастары жақсартылды, алайда жеке пікір алмасулар баспасөз хабарламаларында көрсетілгеннен гөрі ашық болды. Кешкі ас дастарқанында Ллойд Насерге қарсы күшті шабуыл жасады; Даллес АҚШ Насер режимін қорғамайтынын, бірақ оны құлатуға белсенді түрде тырыспайтынын мәлімдеді. Бермудада Макмиллан Ллойдпен кеңескеннен кейін, 1956 жылғы наурыз айында Сейшель аралдарына жер аударылған архиепископ Макариосты босатуға келісті, себебі бұл EOKA-ны басып тастауға көмектеседі деп есептелді. Бұл Лорд Солсберидің үкіметтен кетуіне әкеп соқты. 1957 жылғы мамыр айында Рэндольф Черчилль өзінің лауазымынан алынуы мүмкін екенін болжады. 1957 жылғы қазан айында ол көптеп ұшуларына байланысты өзін "адам Спутнигімен" теңестірді.
As Foreign Secretary, Lloyd had to accompany the Queen and the Duke of Edinburgh on their State Visit to Portugal in February 1957. Lloyd accompanied Macmillan to Bermuda (21 4 March), where Anglo American relations were repaired, although private discussions were more frank than the press releases might have suggested. Over dinner Lloyd launched a strong attack on Nasser; Dulles replied that the USA would not defend Nasser's regime but were not actively going to try to overthrow him. Whilst in Bermuda Macmillan, after consultation with Lloyd, agreed to release Archbishop Makarios, who had been exiled to the Seychelles in March 1956, after being advised that this might calm EOKA down. This prompted the resignation of Lord Salisbury from the Cabinet. In May 1957 Randolph Churchill speculated that he might be about to be removed from office. In October 1957 he likened himself to a "human Sputnik" because of the amount of flying he was doing.
1958 жыл
Ллойд 1958 жылы ақпанда екі күндік Сыртқы істер дебатында нашар өнер көрсеткеннен кейін тағы да отставкаға кетуді ұсынды, бірақ Макмиллан оны қабылдаудан бас тартты, себебі ол жақында бүкіл Қаржы министрлігінің командасын (Питер Торникрофт, Найджел Берч және Энох Пауэлл) отставкаға жіберген еді. Ллойд 1958 жылы маусымда Вашингтондағы ағылшын-американдық келіссөздерге қатысқысы келді, бірақ Даллес бұған қарсы шығып, егер ол барса, француздық тарапты да шақыру қажет болады деді. 1958 жылдың 14 шілдесінде Макмиллан Берч Гроувте болды және Ллойдтың "Ирактағы төңкеріс туралы" "қатты дауыстағанын" және Иордания мен Сирия да Насердің ықпалына түсуі мүмкін екенін ескерткенін тіркеді. Макмиллан оны Даллеспен пікір алмасу үшін Вашингтонға жіберді. 1958 жылдың желтоқсанында НАТО Министрлер кеңесінде Ллойд Кипрдегі "эгемендік базалар" тұжырымдамасын келісті, ондағы губернатор оның Кембридж университетіндегі әріптесі Хью Фут болды, грек және түрік сыртқы істер министрлерімен бірге. Д. Р. Торп Ллойдты "Макмилланның шарқыншақты Кихотына Санчо Панза" деп сипаттады. Ллойд 1959 жылдың ақпан-наурыз айларында Макмилланмен бірге Мәскеуге сапар шекті. Саммит дайындығының көп бөлігі Ллойдтың таңдауынан өтіп жатқан Миддлсекс ауруханасында жүргізілді. Ллойд сондай-ақ ақпан айының соңында Чекерсте өткен жоспарлау отырыстарына қатысты. 1959 жылғы сәтті сайлау кампаниясы барысында Ллойд 19 қыркүйекте жалпыұлттық эфирде сөз сөйледі.
Lloyd again offered his resignation after a poor performance in the two day Foreign Affairs debate in February 1958, but Macmillan refused to accept it as he had recently had his entire Treasury team (Peter Thorneycroft, Nigel Birch and Enoch Powell) resign. Lloyd wanted to go to the Anglo American Washington talks in June 1958 but Dulles vetoed this, claiming that if he went it would be necessary to invite the French as well. On Monday 14 July 1958 Macmillan was at Birch Grove, and recorded that Lloyd "almost shouted down the line" about the revolution in Iraq, warning that Jordan and Syria might also fall to Nasser. Macmillan sent him to Washington to sound out Dulles. In December 1958 at a NATO Ministerial Council Lloyd negotiated the concept of "sovereign bases" in Cyprus, where the Governor was his old Cambridge contemporary Hugh Foot, with the Greek and Turkish foreign ministers. D. R. Thorpe describes Lloyd as "Sancho Panza to Macmillan's mercurial Quixote". Lloyd accompanied Macmillan to Moscow in February–March 1959. Much of the planning for the summit had had to take place at the Middlesex Hospital, where Lloyd was having his tonsils out. Lloyd also attended planning meetings at Chequers in late February. During the victorious 1959 election campaign Lloyd made a national broadcast on 19 September.
1959-60 жылдар
Ллойд 1959 жылдың 1 қарашасынан 1962 жылдың шілдесіне дейін, қазынадан босатылғанға дейін егжей-тегжейлі күнделік жүргізді. Көптеген баспасөз өкілдері Ллойдты маңызсыз Сыртқы істер министрі ретінде көріп тұрды, бірақ бұл оны білетін көптеген адамдардың пікірі емес еді. Ллойд 1959 жылдың желтоқсан айында Макмилланмен бірге Парижде өткен кездесуге қатысты. Ол 1960 жылдың ақпанында Макмилланның «Өзгерістердің желдері» атты сөйлемін мақұлдады, онда Африкадағы еуропалықтардың үстемдігінің аяқталуы болжалды. 1960 жылдың ақпан айында Ллойд Макмилланды американдықтармен қарым-қатынасты жақсартқаннан кейін, де Голльдің шақыруын қабылдап, Франциямен де қарым-қатынас орнатуға шақырды, бұл оқиға Макмилланның де Голльді ҰЕҚ-қа Ұлыбританияның мүшелігін қолдауға көндіру әрекеттеріне әкелді. 1960 жылдың наурыз айында Ллойд өзінің орындалмаған арманы Лорд-канцлер болу екенін айтты, бірақ ол осы лауазымға лайықты заңгер емес деп санады – кейін Лорд Дилхорн тағайындалғанда ол өз ойын өзгертті. 1960 жылдың мамыр айының ортасында ол Макмилланмен бірге Парижде өткен Төрт держава саммитіне қатысты, ол U-2 ұшағы КСРО үстінен атып түсірілгеннен кейін күйреп қалды. Кейбір сарапшылар бұл саммиттен күткен нәтиже шықпағанын Макмилланның премьер-министрлік лауазымының төмендеуінің бастамасы деп санайды. Кипр мәселесі бойынша келісім 1960 жылдың 1 шілдесінде, Ллойдтың Сыртқы істер министрлігіндегі қызметі аяқталар алдында қол жеткізілді. Ол Макмилланның үшінші канцлері болды және келесі жалпы сайлауға дейін лауазымында қалатынына кепілдік алды. Ллойдқа Чекерсте қалуға рұқсат берілді және оған 1, Карлтон Гарденс үйі берілді, бұл әдетте Сыртқы істер министрінің Лондондағы резиденциясы (канцлердің әдеттегі Лондондағы резиденциясы 11 Даунинг-стрит сол кезде жөндеу жұмыстары жүріп жатқандықтан қолжетімді болған жоқ, сондықтан Макмиллан премьер-министрлігінің көп бөлігінде Адмиралтейство үйінде тұруға мәжбүр болды). 1930 жылдары Стоктон округінен парламент депутаты болған кезіндегі қысымды есінде сақтаған Макмиллан, Қазынашылық пен Англия Банкінің экономикалық саясатынан арылып, экономикалық өсімді қамтамасыз етуді қалады, бұл көзқарасты сол кездегі көптеген экономисттермен бөлісті. Ол экспортты арттыру үшін өсімді дефляциясыз немесе валютаны құнсыздамай төлем балансын жақсарту қалады. Ол Дэвид Экклз, Иэн Маклеод немесе Реджинальд Модлингті тағайындамады, өйткені ол адал «штаб офицерін» қалағандықтан, олардың кез-келгені канцлер лауазымына лайықты болуы мүмкін еді. Тағайындалғаннан кейін көп ұзамай Ллойд Қазынашылықтың экономикалық кеңесшісі Роберт Холлдан (1960 жылдың 29 шілдесінде) «біздің банкротқа ұшырауымыз немесе қиын жағдайға түсуіміз қаншалықты тез болады?» деп сұрады. 1961 жылдың 16 наурызында Ллойд Макмилланға No 10 баспасөзге Макмилланның экономикалық саясат және басқа да салалардағы саясаттан жауапты екенін айтқанын жеткізді. Сондай-ақ, 1961 жылдың наурыз айында неміс маркасы 5% -ға қайта бағаланды, бұл фунт стерлингтің 1961 жылдың жазында құлдырауы мүмкін деген алаңдаушылықты тудырды. Ллойд сондай-ақ 1909 жылы Ллойд Джордж енгізгеннен бері өзгермеген, еңбек табысынан алынатын қосымша салық шегін жылдық 2000 фунт стерлингтен 5000 фунтқа дейін көтерді. Бұл идеяны Макмиллан ұсынған. Жазда фунтқа шабуыл жасау қаупі туды. Континентальдық банктер фунт сатып алып, олардың жеткілікті қоры бар екенін мәлімдеді (£300 млн), ал Қазынашылық сұранысты £300 млн қысқартуды және қосымша салық шегін көтеруді тоқтатуды талап етті – соңғысы саяси тұрғыдан мүмкін емес талап болды. Кейбір министрлер фунтты еркін айналымға шығаруды ұсынды, бұл нұсқаны Макмиллан 23 шілдедегі күнделігінде талқылады, бірақ ол американдықтарды ашуландыратыны және дефляциямен бірге болуы керек деп қабылдамады. Шын мәнінде төлем балансы қазірдің өзінде артықшылыққа айналды, бірақ Қазынашылықтың ескірген сандарына негізделген («өткен жылғы Брэдшоу», Макмиллан бір кезде әйгілі түрде айтқандай) Ллойд 25 шілдеде шаралар пакетін жариялады: банктік ставка 7% -ға дейін көтерілді, мемлекеттік шығындар қысқартылды және 1,5 млрд доллар Халықаралық валюта қорынан (ХВҚ) қарыз алынды, сонымен қатар ХВҚ қалағаннан гөрі аз талаптар қойылды. Макмиллан 28 шілдеде министрлерге мемлекеттік шығындарды қысқарту туралы хат жазды. Ллойд Июльдегі шараларда Жұмыс берушілердің әлеуметтік жарналарын арттыру билігін пайдаланудан бас тартты, бұл «өлі тышқан» деді. Роберт Холлдың орнын басып, үкіметтің экономикалық кеңесшісі болған Кэрнкросс, Ллойд оны пайдаланбау туралы жеке уәде берген болуы мүмкін деп есептеді.
Lloyd kept a detailed diary between 1 November 1959 and his sacking from the Exchequer in July 1962. Many of the press still saw Lloyd as an insignificant Foreign Secretary, although this was no longer the opinion of many of those who knew him. Lloyd also accompanied Macmillan to a meeting in Paris in December 1959. He approved of Macmillan's "Winds of Change" speech in February 1960, which predicted the end of rule by Europeans in Africa. In February 1960 Lloyd urged Macmillan, having rebuilt bridges with the Americans, to build bridges with France by accepting de Gaulle's invitation to visit him for a longer stay, a turn of events which Macmillan would use to try to persuade de Gaulle to support British membership of the EEC. In March 1960 Lloyd noted that his one unfulfilled ambition was to be Lord Chancellor, but he did not consider himself a distinguished enough lawyer for the post – he was later to change his mind when Lord Dilhorne was appointed. In mid May 1960 he accompanied Macmillan to the Four Power Summit in Paris , which broke up in disarray after the U2 had been shot down whilst flying over the USSR. Some see the failure of this summit as the moment when Macmillan's premiership went into decline. Agreement was finally reached over Cyprus on 1 July 1960, just before the end of Lloyd's time at the Foreign Office. He was Macmillan's third chancellor and asked for, and was given, an assurance that he would remain in place until the next General Election. Lloyd was permitted to remain at Chequers and was also allowed to keep 1, Carlton Gardens, normally the Foreign Secretary's London residence (the chancellor's usual London residence of 11 Downing Street was not available, as Downing Street was being reconstructed at the time, requiring Macmillan to live at Admiralty House for most of his premiership). Macmillan, with bitter memories of his time as MP for Stockton in the 1930s, wanted to be free of what he saw as the economic orthodoxy of the Treasury and Bank of England, and to generate economic growth, a view which he shared with many economic thinkers at the time. He also wanted growth to increase exports, so as to improve the balance of payments without deflation or devaluing the currency. He declined to appoint David Eccles, Iain Macleod or Reginald Maudling, any of whom might have been better qualified to be chancellor, as he wanted a loyal "staff officer". Soon after his appointment, Lloyd asked Treasury economic advisor Robert Hall (29 July 1960) "how soon we were going bust". On 16 March 1961 Lloyd wrote to Macmillan complaining that No 10 was briefing the press than Macmillan was in real charge of economic policy, and indeed policy in other areas. Also the German Deutschmark was revalued by 5% in March 1961, leading to worries that the pound sterling might crash in the summer of 1961. Lloyd also raised the threshold for surtax on earned income, which had been unchanged since Lloyd George had introduced it in 1909, from £2,000 per annum to £5,000. This measure had actually been Macmillan's idea. By the summer a run on the pound was threatened. Continental banks, who had been buying pounds, now announced that they had enough of a stockpile (£300m) and the Treasury demanded cuts of £300m in demand and a cancellation of the raising of the surtax threshold – the latter was a politically impossible demand. Some ministers suggested floating the pound, an option which Macmillan discussed in his diary on 23 July, although he rejected it as it would have irritated the Americans and would have had to be accompanied by deflation. In fact the balance of payments was already moving back into surplus, but based on out of date Treasury figures ("last year's Bradshaw" as Macmillan once famously quipped) Lloyd announced a package of measures on 25 July: bank rate was raised to 7%, public spending was cut, and $1.5bn was borrowed from the IMF, along with conditions, although not as strict as the IMF would have liked. Macmillan wrote to ministers on 28 July ordering public spending restraint. Lloyd refused to use his power to increase Employers' NICs in the July measures, saying it was "a dead rat". Cairncross, who had succeeded Robert Hall as the government's economic advisor, believed that Lloyd might have given some kind of private promise not to actually use it.
1961: NEDC
Ллойд өзінің 25 шілдедегі шараларының бір бөлігі ретінде жаңа экономикалық жоспарлау органы құрылатынын мәлімдеген еді. 8 тамызда Ллойд өнеркәсіп және кәсіподақтардың басшыларын шақыруды ұсынды. 21 қыркүйекте Кабинет отырысы өтетін болды, онда оны тек Джон Хейр мен Лорд Хейлшем қолдады, бірақ Макмилланның бұл ұсынысқа жасырын қолдауын көрсетуі басқа министрлерді де жобаны қолдауға итермеледі. 23 қыркүйекте кеңесулерден кейін, ТЮК-қа, Британдық өнеркәсіп федерациясына, Британдық жұмыс берушілер конфедерациясына, Ұлттық өндірушілер одағына және Британдық сауда палаталары қауымдастығына ресми шақырулар жіберілді. Ол оларға француздық Commissariat du Plan үлгісінде, Канцлер төрағалық ететін және бірнеше министрлермен қатар, тағайындалған басқа да мүшелерді, соның ішінде жетекші кәсіподақ өкілдері мен бизнес лидерлерін қамтитын Ұлттық экономикалық даму кеңесін (NEDC) құру жоспарларын баяндады, сондай-ақ басқа да экономикалық сарапшылар да болуы мүмкін еді. Ол сонымен қатар, NEDC-ге кеңес беру үшін мемлекеттік қызметтен тыс адамның төрағалық ететін Ұлттық экономикалық даму ұйымын (NEDO) құруды ұсынды. Ллойд кәсіподақ өкілдерімен жақсы қарым-қатынас орната алмады. Жасы төлеуді тоқтатуды ұнатпаған ТЮК, жалақыны шектеу туралы уағыздаудан бас тарту шартымен ғана ынтымақтастыққа келісті. Торп Ллойдтың скептикалық көзқарастағы Кабинетке қарсы Макмилланның қолдауы болғанын, ал Генри Брук 1961 жылдың қазан айында Қаржы министрлігінің бас хатшысы болып тағайындалғанын, соның салдарынан Ллойдтың барлық уақытын Кабинет әріптестерімен жоспарланған шығындар деңгейі туралы пікірталасқа жұмсауына қажеттілік тумағанын жазды. NEDC келесі жалпы сайлауға дейін ешқандай нәтиже бермейтіні және жалақыны тежеуге көмектеспейтіні күдік тудырды. 1961 жылдың қараша айында электр энергетикасы саласында жалақы жоғарылаған, себебі кәсіподақтардың күші зор болды, ал министр Ричард Вудтың ықпалы әлсіз болды. Жасы төлеуді тоқтату шарасы қысқа мерзімді нәтижелер бергенімен, кейбір кемшіліктері салдарынан танымал болмады, бұл кейінірек қабылданған табыс саясатымен ортақ еді. Тіпті, крикет доптарын жасаған 120 жұмысшы ереуілге шығуы мүмкін деген қауіп те болды.
Lloyd had announced that there would be a new economic planning body as part of his 25 July measures. On 8 August Lloyd suggested inviting Industry and Trade Union leaders. There was a stormy meeting of the Cabinet on 21 September, at which only John Hare and Lord Hailsham supported him, but covert support for the proposal from Macmillan swung other ministers behind the scheme. On 23 September, after a period of consultation, formal invitations were issued to the TUC, the Federation of British Industry, the British Employers' Confederation, the National Union of Manufacturers and the Association of British Chambers of Commerce. He told them of his plans to set up the National Economic Development Council (NEDC) in imitation of the French Commissariat du Plan, chaired by the Chancellor, and containing a few other ministers, as well as other appointed members who would include leading trade unionists and business leaders, as well perhaps as other economic thinkers. He also proposed setting up a National Economic Development Organisation (NEDO), whose chair would be drawn from outside the civil service, to advise NEDC. Lloyd did not get on with trade unionists. The TUC, which disliked the Pay Pause, agreed to cooperate only on condition that they were not expected to preach wage restraint. Thorpe writes that Lloyd had Macmillan's backing against a sceptical Cabinet,
Henry Brooke was appointed to the new position of Chief Secretary to the Treasury in October 1961 so Lloyd did not have to spend all his time arguing with Cabinet colleagues about their planned level of expenditure. The NEDC was unlikely to reap any benefits by the time of the next general election, nor to help in reining pay in. There was a big pay increase in the electricity industry in November 1961, because of the strength of the unions and the weakness of the minister Richard Wood. The Pay Pause had brought short term benefits but anomalies had made it unpopular, something it shared with later incomes policies. There was even a threat to strike by the 120 workers who made cricket balls.
1962: екінші бюджет және Орпингтон
1962 жылдың 29 қаңтарында Еңбек министрі Джон Хэйр жалақы төлеуін тоқтату мерзімі 31 наурызда аяқталатынын растады. Ллойд кіріс саясаты жөніндегі ақ кітапты ұсынды, онда ресми «Бағдаршам» – 2,5% мөлшерлеме ұсынылды, компаниялар мен арбитраж органдары жалақыны осы деңгейде арттыруы күтілді. Ақ кітапта тұрмыстық өмір сүру құнының өсуіне және әртүрлі жұмыстардың салыстырылуына байланысты жалақының автоматты түрде өсуі де сынға алынды. Ллойд келесі жылы «А» кестесін жоюге уәде берді, бұл мемлекеттік қазынаға 50 миллион фунт стерлинг шығын әкелер еді. 1962 жылдың 9 сәуіріндегі бюджетте Ллойд жылдық 4% өсу мақсатын жариялады (ол 5% артық деп санаған). Бұл Еуропа құрлығындағы қазіргі өсу деңгейімен сәйкес келді, бірақ Қаржы министрлігі Ұлыбританияның оны іске асыра алатынына күмәнмен қарады, және олардың болжамы дұрыс шықты. Мемлекеттік шығындардың өсу мәселесі шешілмеді. 1962 жылғы бюджетте Ллойд сондай-ақ пайда салығын 2,5%-ға арттырды және спекулятивтік табыс салығын енгізді, бірақ ол капиталға салық салудан бас тартты, өйткені ол жинақтап, кәсіпкерлікке кедері келтіруі мүмкін деп ойлады. 1962 жылдың 9 сәуіріндегі бюджетте автомобильдерге, теледидарларға және кір жуғыш машиналарға салық төлеу мөлшері төмендетілді, бірақ тәттілерге, сусындарға және мұзқаймаққа арттырылды, бұл Ллойд «балалардың қалта ақшасына салық салып отыр» деген шақыруларға әкелді. Кондитерлік өнімдерге салық сол жылы 30 миллион фунт, ал толық бір жылда 50 миллион фунт жинау күтілді.
On 29 January 1962 John Hare, Minister of Labour, confirmed that the Pay Pause would end on 31 March. Lloyd presented a White Paper on Incomes Policies, urging an official "Guiding Light" of 2.5%, a rate which the government expected pay to be increased by companies and tribunals. The White Paper also condemned automatic wage increases because of cost of living increases and comparability between different types of work. Lloyd promised to end Schedule A the following year, at a cost of £50m to the Exchequer. In his 9 April 1962 Budget Lloyd announced an agreed growth target of 4% per annum (he would have preferred 5%). This was in line with current rates of growth in continental Europe, but the Treasury were sceptical that the UK could achieve it, rightly as it turned out. The question of the growth in public spending was left unresolved. In the 1962 Budget Lloyd also increased profits tax by 2.5% and brought in a speculative gains tax, although he stopped short of introducing a capital gains tax, which he thought would discourage saving and enterprise. The budget, on 9 April 1962, reduced purchase tax on cars, TVs and washing machines but increased it on sweets, soft drinks and ice cream, leading to claims that Lloyd was "taxing children's pocket money." The tax on confectionery was expected to raise £30m that year and £50m in a full year.
1962: Макмилланның табыс саясатын құру тілегі
Макмиллан, оны жұмыстан босатуға бұрын-ақ шешім қабылдағандықтан, адами емес түрде, 11 сәуірде Ллойдқа хат жазып, оны құттықтады және консерваторлардың қайта сайлануына көмектесу үшін 1963 жылға арналған кеңейтілген бюджетті дайындауды сұрады. Макмиллан өзінің өсу саясаты инфляцияға әкелмейді деген үмітте NEDC басшылығымен кіріс саясатын толыққанды жүзеге асыруға тырысты. Ол 1962 жылғы 28 мамырда Кабинет алдында экономикалық саясат туралы сөйлеген сөзінде, Ұлыбританияның төмен деңгейдегі жұмыссыздыққа, төмен инфляцияға, жоғары өсімге және берік фунт стерлингке қол жеткізуін қалайтынын, және мұның өнімділікті арттыратын кіріс саясаты арқылы ең жақсы жүзеге асырылатынын айтты. Ллойд күмәнданды. 19 маусымда Макмиллан Чекерсте үш-төрт әріптесіне кіріс саясаты бойынша өз идеяларын ұсынды. Макмиллан «бағдаршам» (жыл басында келісілгендей жалақыны көтерудің мақсаты), жалақы жөніндегі тұрақты комиссия (бірақ жалақы келісімдерін мәжбүрлеу емес, кеңес беру құқығымен), қайта сату бағасын сақтауды жоюды (соңында мұны 1964 жылы Эдвард Хит іске асырды) және тұтынушылар кеңесін құруды ұсынды; Ллойд күмәнданды, бірақ басқа министрлер оны қолдады. 21 маусымда Макмиллан Батлермен түскі ас ішінде алдағы қайта құруды талқылады. Маклеод, Лорд Хоум, Мартин Редмейн (бас камшы) және сэр Норман Брук (Кабинет хатшысы және Қаржы министрлігінің бірлескен тұрақты хатшысы) барлығы Макмилланды канцлерін ауыстыруға шақырды, Бруктың жағдайында саяси емес, мемлекеттік қызметті басқару себептерімен. Макмиллан сондай-ақ Ллойд, Батлер және/немесе Экклз оған қарсы құрылыс жасап жатқан болуы мүмкін деп күдіктенді. 22 маусымда Макмилланның кіріс қағазы министрлердің талқылауына алынды; 6 шілдеде тағы бір министрлердің талқылауы өтті.
Macmillan, disingenuously, as he had already decided to sack him, wrote to Lloyd on 11 April congratulating him and asking him to begin preparing an expansionary budget for 1963 to help the Conservatives win re election. Macmillan was pushing for a full on incomes policy, led by the NEDC, in the hope that his growth policy would not lead to inflation. He addressed the Cabinet about economic policy on 28 May 1962, stressing that he wanted Britain to achieve low unemployment, low inflation, high growth and a strong pound, and that this could best be achieved by an incomes policy to boost productivity. Lloyd was sceptical. On 19 June Macmillan presented his ideas on incomes policy to three or four colleagues at Chequers. Macmillan urged a "guiding light" (a target for wage increases as had been agreed at the beginning of the year), a Standing Commission on Pay (but with power only to give advice, not to coerce wage settlements), abolition of Resale Price Maintenance (in the end this would be done by Edward Heath in 1964) and creation of a Consumers Council; Lloyd was sceptical but the other ministers seemed in favour. Macmillan had lunch with Butler on 21 June to discuss the impending reshuffle. Macleod, Lord Home, Martin Redmayne (Chief Whip) and Sir Norman Brook (Cabinet Secretary and Joint Permanent Secretary to the Treasury) were all urging Macmillan to change his chancellor, in Brook's case for reasons of civil service management rather than politics. Macmillan also suspected that Lloyd, Butler and/or Eccles might be plotting against him. 22 June saw ministerial discussion of Macmillan's incomes paper; 6 July saw another ministerial discussion.
Босату
Макмиллан Ллойдты Ішкі істер министрі етіп тағайындағысы келді, өйткені ол Раб Батлерді осы лауазымнан ауыстырып жатқан еді, бірақ Ллойд Макмиллан 1957 жылдың қаңтарында премьер-министр болған кезде, өлім жазасына қарсы болғандықтан, бұл лауазымды қабылдауы дұрыс емес екенін нақты айтқан болатын (өйткені, асылуға сотталған адам монархтан кешірім сұрауға құқылы еді, ал іс жүзінде бұл ішкі істер министріне, оған бұл міндет жүктелгендіктен, аталған жаза орындалуы керек пе, жоқ па, деген соңғы шешімді қабылдау құқығын беретін еді). Макмиллан Ллойдқа жақын арадағы жұмыстан босатылуы туралы хабарлауды жоспарлаған, бірақ Батлер бұл ақпаратты баспасөзге бұрын жеткізіп қойды – жаңалық 12 шілде күні таңертең «Daily Mail» газетінде жарияланды. Сол күні кешке Ллойд үкіметтен босатылып, 45 минуттық кездесуден кейін, Макмиллан бұл кездесуді «өте қиын және эмоционалды оқиға» деп сипаттады. Келесі күні, 13 шілдеде, Макмиллан Лорд Хоумнан Ллойдтың Еңбек министрі Джон Хэрді наразылық білдіріп отставкаға кетуге көндіруге тырысқанын естіген соң, қалған өзгерістерін жүзеге асырды. Ол «Ұзын пышақтар түні» деп аталған қатыгездікпен жүрген қайта құру барысында Кабинетінің үштен бірін жұмыстан босатты. Егер 1955 жылдың желтоқсанында Батлердің орнынан алынуын есептемесек, Ллойд соғыстан кейінгі кезеңдегі жалғыз канцлер болды, ол 1993 жылдың мамырында Норман Ламонтқа дейін толығымен жұмыстан шығарылды. Ллойдқа жамандық жасалғаны байқалды. Ол жұмыстан босатылғаннан кейін Парламент палатасына қайта кіргенде, оны зор шумен қарсы алды, ал Макмиллан өз партиясынан үнсіз кірді және Оппозиция тарапынан сынып-жарылды, сондай-ақ, бұрынғы Ішкі істер министрі Лорд Эвоннан көпшілік алдында айтылған сынға ұшырады (мұндай жағдай бұл кезде бұрын-соңды болмаған). Макмилланның пэрлік тағайындауын қабылдаудан бас тартқан Ллойд 1962 жылдың 20 шілдесінде Ысқыру серіктері орденінің мүшесі болып тағайындалды. Оның аты соңғы сәтте тізімге қосылды; ол бұл құрметті өнер саласының түлектеріне арналған нәрсе деп санап, бас тартуды жөн көрді, бірақ достары оны қабылдауға көндірді.
Macmillan would have liked to appoint Lloyd Home Secretary, as he was moving Rab Butler from this post, but Lloyd had made clear when Macmillan became Prime Minister in January 1957 that as an opponent of capital punishment it would not be proper for him to accept that position (because a person sentenced to hang was entitled to appeal to the Monarch for mercy, which in practice meant that the Home Secretary, to whom the task was delegated, had the final say on whether any execution should proceed). Macmillan planned to break the news of his impending dismissal to Lloyd, but Butler leaked it to the press first – the news appeared in the "Daily Mail" on the morning of 12 July. That evening Lloyd was sacked from the government and returned to the backbenches, after a 45 minute meeting which Macmillan described as "a terribly difficult and emotional scene". Next morning, 13 July, Macmillan carried out the rest of his changes after hearing, from Lord Home, that Lloyd had tried in vain to get John Hare, Minister of Labour, to resign in protest. He sacked a third of his Cabinet in a brutal reshuffle which came to be known as the "Night of the Long Knives". Unless one counts Butler's removal in December 1955, Lloyd was the only Chancellor of the postwar era to be sacked outright until Norman Lamont in May 1993. Lloyd was seen to have been badly treated. He was cheered to the echo when he reentered the Commons Chamber after his sacking, whereas Macmillan entered in silence from his own party and jeers from the Opposition, and was subjected to public criticism (then almost unprecedented) from his predecessor Lord Avon. Having refused the offer of a peerage from Macmillan, on 20 July 1962 Lloyd was appointed a Member of the Order of the Companions of Honour. His name had been added to the list at the last minute; he would have preferred to decline, thinking it an honour more suited to alumni of the Arts, but was persuaded by friends to accept.
Қызметтен босатылды
Ллойд өзінің саяси мансабының аяқталғанын қабылдамады және Мартинс банкінің төрағасы және басқа да қалалық лауазымдардан бас тартты. Фердинанд Маунт солтүстік аймақтың халқы Селвинді "өздерінің бірі, Лондонға барған, бірақ ешқашан мақтаншақтыққа берілмеген және өзін басқа адам етіп көрсетпеген адам" деп мойындағанын жазды. Кейін Макмиллан Ллойдты Солтүстік-Батыс Англияның бейдіншіл сайлаушыларымен байланысы үшін Августин Бирреллмен салыстырды. Хаддерсфилдте ол "Йоркшир Пост" газетінің қалалық редакторы Эндрю Александр Макмилланның саясатта ысырапшылдыққа ұрынған экономикалық саясатын сынағанда, жауап беруге мәжбүр болды. Оның шешімді округтерде ақылы агенттерді тиісінше қамтамасыз етуді ұсынатын есебі 1963 жылдың маусым айында жарияланды, бірақ Профумо жанжалы одан әрі көлеңкеге түсірді. 1963 жылдың қазан айында Макмилланның отставкаға кететіні жарияланғаннан кейін Ллойд партия төрағалығына Алек Дуглас-Хоумды ұсынуға ықпал еткендердің бірі болды. Ллойд 16 қазанда Макмилланды ауруханада көріп, сайлау округтерінің бірлестіктерінде жақтырылмаған Раб Батлерді тағайындамауға кеңес берді.
Lloyd did not regard his political career as over, and declined the chairmanship of Martins Bank and other City posts. Ferdinand Mount writes that northerners recognised Selwyn as "one of their own, someone who had gone to London but had not become in the least stuck up and who never pretended to be someone he wasn't". Macmillan later compared Lloyd to Augustine Birrell for his links to the nonconformist vote of North West England. At Huddersfield he had to give a non committal reply when Andrew Alexander, then City Editor of The Yorkshire Post, attacked Macmillan's profligate economic policy. His report, urging the proper provision of paid agents in marginal seats, was published in June 1963 so was overshadowed by the Profumo scandal. After Macmillan's impending resignation was announced in October 1963, Lloyd was one of those who pressed Alec Douglas Home to stand for the party leadership. Lloyd visited Macmillan in hospital on Wednesday 16 October, and advised against appointing Rab Butler, who, he said, was disliked in the constituency associations.
Алдыңғы орындыққа оралу
Ллойдты 1963 жылы Алек Дуглас Хоум үкіметке қайтарып алды. Ол Ішкі істер министрлігінен бас тартты. Партия төрағасы болудан да бас тартты, өйткені ол өзіне қойған міндетті орындаған деп ойлады және "тағы бір қыс бойы елді аралағысы" келмеді. Соңында ол Джон Бойд Карпентерге уәде етілген Қоғамдар палатасының басшысы қызметіне тағайындалды. Ол сондай-ақ Лорд-приви мөрінің қызметін де атқарды. Қызметіне қайта оралғаннан кейін, ол өзін заңсыз босатуға байланысты сотқа жүгінген адаммен теңестірді. Палата басшысы ретінде ол түрлі партиялардың өкілдері арасында беделді және құрметті болды, бұл оның шамамен он жылдан кейін спикер болуына жол ашты. Ллойд 1965 жылы Торникрофтті Консервативтік партия басшылығына үміткер болудан бас тартуға ықпал етті. Ол Эдвард Хитке жеңілген Модлингті қолдады. Хит үкіметі кезінде Ұлыбритания Достастығының хатшысының орынбасары ретінде Ллойд 1965 жылдың соңында Австралия мен Жаңа Зеландияға сапар шекті. 1966 жылдың ақпанында ол Родезияға да барды, онда ақ нәсілділердің азшылық режимі Ұлыбританиядан бір жақты тәуелсіздік жариялаған болатын. Ол 300 адаммен, оның ішінде 60 африкалықпен кездесіп, премьер-министр Иан Смиттен ақ нәсілділердің үстемдігі ұзаққа соқпайтынын жеткізді. Ұлыбританияға оралғаннан кейін (наурыздағы жалпы сайлау кампаниясына үлгергенге дейін) Ллойд Смит режимін мақұлдағандай болды деп сол жақтан да, оған қолдау көрсетпегені үшін оң жақтан да сынға ілікті. 1966 жылы ол өзінің тілегі бойынша парламенттік депутаттықтан бас тартты. "Қанды жексенбі" тақырыбындағы парламенттік пікірсайыста Ллойд Орталық Ольстерден сайланған Бернадетт Девлинге оқиғаны баяндауға немесе Мемлекеттік хатшыға сұрақ қоюға рұқсат бермеді, тіпті Девлин оқиғаның куәсі болғанына қарамастан. Спикер қызметін атқарган кезде ол 1971 жылы Кембридж университетінің жоғары басқарушысының орынбасары болды. Дәстүрден аттап, Еңбекші және Либералдық партиялары 1974 жылғы ақпан және қазан айларындағы жалпы сайлауларда оның мандатына қарсы күресті, бірақ ол оны сақтап қалды. Ллойд 1976 жылдың 3 ақпанында спикер қызметінен кетті.
Lloyd was called back to the government in 1963 by Alec Douglas Home. He refused the Home Office. He also refused the Chairmanship of the Party, as he felt he had done what he could and did not want to spend "another winter traipsing around the country". In the end he was appointed Leader of the House of Commons, a job which had already been promised to John Boyd Carpenter. He was also appointed Lord Privy Seal. On returning to office he likened himself to a man who had won a lawsuit for wrongful dismissal. As Leader of the House he was popular and well respected across parties, paving the way for his Speakership nearly a decade later. Lloyd helped to discourage Thorneycroft from standing for the Conservative leadership in 1965. He supported Maudling, who was defeated by Edward Heath. As Shadow Commonwealth Secretary under Heath, Lloyd visited Australia and New Zealand in late 1965. He also visited Rhodesia, whose white minority regime had recently declared unilateral independence from the UK, in February 1966. There he met 300 people, including 60 Africans, and impressed on Prime Minister Ian Smith that white minority rule could not last. On his return to the UK (in time for the general election campaign in March), Lloyd was attacked both by the left for having seemed to condone the Smith regime and from the right for not having supported it. He returned to the backbenches in 1966, at his own request. In the Parliamentary debate on Bloody Sunday, Lloyd refused to allow the MP for Mid Ulster Bernadette Devlin to give her account or to ask questions of the Secretary of State, despite Devlin having been an eyewitness to events. While he was Speaker, he became Deputy High Steward of Cambridge University in 1971, In a break with convention, both the Labour and Liberal Parties contested his seat in both the February 1974 and October 1974 general elections, but he retained it. He retired as Speaker on 3 February 1976,
Пирлік және кейінгі өмір
1976 жылы 8 наурызда Ллойд Мерсисайд графтығындағы Вирралдың бароны Сельвин Ллойд ретінде өмірлік мәртебеге ие болды, сондай-ақ оның тегі Сельвин Ллойд деп өзгертілді. Ол Лордтар палатасында тәуелсіз депутат ретінде отырды. Ллойд Теренс Робинсонның 1965 жылғы «Суэц» кітабымен және Хью Томасның «Суэц оқиғасы» (1967) кітабымен құпия түрде ынтымақтастық жасады. Наттинг («Сабақтың соңы»: 1967) және Гарольд Макмиллан (оның тиісті томы 1971 жылы жарық көрді) де естеліктерін жариялады. Ллойд екі кітап жазды: «Мистер спикер, мырза» (1976) және «Суэц 1956: жеке көзқарас» (1978). Ллойд өзінің естеліктерін аяқтауға үлкермеді, оларды Гарольд Макмилланның оған деген аяусыз сынынан шыққан «Ливерпульдік орта таптық заңгер» деп атауды жоспарлаған. Қоғамда ол «қатты мінезді, тікенді, жағымсыз» адам ретінде танымал болды, тіпті қазынадан қызметтен босатылғаннан кейін де «жаман жаңалық енді ғана жеткендей, мұңды көрінетін». Дегенмен, жеке өмірінде ол өзінің сыртқы резервтілігінен гөрі көбірек әлеуметтік және тартымды болуы мүмкін еді. Ллойд хатшысы Элизабет Маршаллға, Баэ деп танылған, Батыс Кирбидегі Роланд Маршаллдың қызына, отбасылық досқа үйленді. Ллойд әлі де Вирралдағы ата-анасымен бірге тұрып, ешқашан тұрақты қарым-қатынасы болмаған, сондықтан әйелдермен қарым-қатынас жасауда қиындықтарды бастан өткерді. Памела Берри Селвин оған жыныстық қатынасқа қызығушылық танытпағанын айтқан. Той кешінде біреу оған әдемі әйелі бар екенін айтты, ол да өзінің әдемі торт бар екенін жауап берді. Суэц оқиғасы кезінде Баэ сүйіктісімен автокөлік апатына ұшырады, кейіннен олар үйленді. Ллойд қызының қамқорлығына ие болды, бірақ оның жайлы басқаларға сирек айтты, тіпті Фердинанд Маунт оның есімін қалай дұрыс айтуға болатынын білмейтінін жазды. Ажырасқаннан кейін ол жалғыздыққа толы болды және кейде апта соңында, жұмыс бітіп қалғанда, киноға бірге баруға құлшынбайтын мемлекеттік қызметкерлерді көндіруге тырысқан.
On 8 March 1976 Lloyd was created a life peer as Baron Selwyn Lloyd, of Wirral in the County of Merseyside, with a corresponding change of his surname to Selwyn Lloyd. He sat in the House of Lords as a crossbencher. Lloyd cooperated in secret with Terence Robinson's 1965 book on Suez and with Hugh Thomas' The Suez Affair (1967). Nutting (No End of a Lesson: 1967) and Harold Macmillan (whose relevant volume came out in 1971) were also publishing memoirs. Lloyd wrote two books, "Mr Speaker, sir" (1976) and "Suez 1956: a Personal View" (1978). Lloyd did not live to complete his memoirs, which he had planned to call "A Middle Class Lawyer from Liverpool" after a famous sneer of Harold Macmillan's at his expense. In public he was "a stiff necked, prickly, rather off putting figure" and even in private, after his dismissal from the Exchequer "he had a ruffled, sad look as though bad news had only just reached him." However, he could sometimes be a much more gregarious and charismatic man in private than his reserved public image would have suggested. Lloyd married his secretary Elizabeth Marshall, known as Bae, daughter of Roland Marshall of West Kirby, a family friend. Lloyd, who still lived with his parents when in the Wirral, and who had never had a serious girlfriend, was uneasy with women. Pamela Berry claimed that Selwyn had told her that he did not much care for sex. At the reception somebody told him that he had a beautiful bride, and he responded that he had a beautiful wedding cake too. At the time of Suez, Bae had been in a bad car crash with her lover, whom she later married. Lloyd was awarded custody of his daughter. but seldom spoke of her to others, so much so that Ferdinand Mount records that he had no idea how her name was pronounced. After his divorce he was a lonely man and was sometimes known to try to persuade less than keen civil servants to accompany him to the cinema on Saturday afternoons when the week's work was done.
Гомосексуализм
Ажырасқаннан кейін Ллойдтың гомосексуалистік ұмтылыстары бар деген әңгімелер тарады. Ол Chequers резиденциясында жас әскерилерді қабылдаған. Майкл Блох Айткенге "Ллойдтың ықыласына тойтарыс беруге қиналған" және жас Питер Уокерге "әуестенгенін" жазады. Чарльз Уильямс Ллойдтың "күмәнді жеке өмірі болған" және оның "жеке өмірі көп қауесетке орай болған" деп айтады, бірақ одан арғы егжей-тегжейлі мәлімет бермейді.
After his divorce, rumour sometimes circulated that Lloyd had homosexual inclinations. He entertained young servicemen at Chequers. Michael Bloch writes that he was "infatuated with" Aitken who "had some difficulty parrying his advances" and with the young Peter Walker. Charles Williams writes that Lloyd "had a dubious private life" and that his "private life was the subject of much gossip" but offers no further details.
Бағалау
Ллойдтың некрологтары Суэцтегі рөліне баса назар аударды. Ол өзінің Бевериджтің хабарламасына жасаған азшылық баяндамасы және Ұлттық экономикалық кеңесті (NEDC) құруы үшін есте қалуды қалаған. Найджел Николсон оны Суэц дағдарысы кезінде «әлсіз және жалғаншы» деп есептеді, ал Даг Хаммаршёльд оған үлкен жеңілсіздікпен қарады деп жазды. Дегенмен, ол Макмилланның Сыртқы істер министрі ретінде жоғары беделге ие болды. 1958 жылғы қаңтарда Бағдад шарты бойынша конференция кезінде Анкарада Ллойдпен бірге жұмыс істеген сэр Уильям Хейтер, Ллойд Еденнің кеңесшісі болғаннан кейін оған деген құрметінің артып, оны қалай бағалағанын айтты. «Мен оны ұнаттым, тіпті құрметтедім, ол шынымен де өте қабілетті министр еді». Торп оның Бевин мен Эдендей деңгейде емес екенін, бірақ олардан кейінгі сатыда екенін айтады. Ол Эдендей емес, сарапшылардың кеңесін қуана тыңдайтын. Ол «шешілген зиялық көрінісі бар, мемлекеттегі ең жоғары екі лауазымды иеленген адам. Ол уақытқа қатысты сәтті болды [Суэц кезінде Сыртқы істер министрі, содан кейін салыстырмалы экономикалық құлдырау кезінде Қаржы министрі] экономикалық аргументтерді түсінгеніне ешқандай дәлел жоқ, ол өзінің міндеттемесіне толық берілген адам болды, тәуелсіз үлес қосуға қабілеті мен түсінігі жетіспеді». Алайда, сол кездегі британ экономикасының нақты проблемалары, Деллдің пікірінше, көзқарастың қысқа мерзімділігі (нәтиже алу үшін ұзақ уақыт қажет болды) және валюта бағамының жоғары бағалануы болды. Ллойдты қызметтен босатудың тікелей себебі – Макмиллан Қаржы министрлігінің табыс саясатын жасауға кедергі келтіріп отырғанын көрді, бірақ Делл бұл мәселенің нақты себебі – Макмиллан мен басқа министрлердің жалақыны міндетті түрде бақылауға саяси ерік-жігерінің жетіспеуі деп санайды. Макмиллан «ашық ауада емдеуді» (яғни инфляциялық жалақыны көтеруге қарсы қоғамдық моральдық қысымды) қалағандықтан, Ллойд одан да күшті шаралар ұсынуы қиын болды. Ллойд кейде Суэц дағдарысынан кейін Сыртқы істер министрі лауазымынан кеткені үшін немесе Қаржы министрі лауазымынан босатылғаны үшін көбірек наразылық білдіргенде премьер-министр бола алатынын айтатын. Оның өмірбаяуын жазған Д. Р. Торп мұны «қалаулы ойлау» деп есептеп, Ллойдтың Жозеф Чемберлен немесе Раб Батлер сияқты деңгейде емес екенін, премьер-министр болмаса да әртүрлі жағдайларда бірінші қатарлы маңызға ие болған саясаткерлер екенін айтты. Керісінше, ол «Баллиол емес, Эксетер» еді, яғни беделді емес, Оксфордтың құрметті орташа колледжі.
Lloyd's obituaries concentrated on his role in Suez. He would have preferred to have been remembered for his minority report on the Beveridge Report on broadcasting, and for setting up the NEDC. Nigel Nicolson thought him "weak and mendacious" over Suez and recorded that Dag Hammarskjöld regarded him with contempt. However, he acquired a higher reputation as Macmillan's Foreign Secretary. Sir William Hayter, who worked with Lloyd in Ankara during the Baghdad Pact conference in January 1958, commented on how he had a higher regard for Lloyd after the latter had ceased to be Eden's assistant. "I liked him and even respected him and he was really a very able Minister". Thorpe argues that he was not quite in the same league as Bevin or Eden but very much in the next rung. He was happy to listen to expert advice in a way that Eden would not have been. He was "a man with limited intellectual horizons fortunate to occupy two of the highest offices in the state. He was less fortunate in the timing [Foreign Secretary during Suez then Chancellor at a time of relative economic decline] there is no evidence that he understood economic arguments he was a man tied to his brief, lacking the conviction or understanding to make an independent contribution". However, the real problems with the British economy at this time were, in Dell's view, short termism (longer time was needed to get results) and an overvalued exchange rate. The immediate cause for Lloyd's dismissal was that Macmillan saw the Treasury as obstructive in drawing up a workable incomes policy, but Dell argues that the real problem was lack of political will, by Macmillan and other ministers, to enforce compulsory wage control. Macmillan wanted the "open air cure" (i. e. public moral pressure to discourage inflationary wage rises), so it is hard to see how Lloyd could have urged anything stronger. Lloyd would sometimes later claim that he might have become Prime Minister if he had resigned as Foreign Secretary over Suez or if he had made more fuss over his sacking as Chancellor. His biographer D. R. Thorpe dismisses this as "wishful thinking", arguing that Lloyd was not even in the same league as Joseph Chamberlain or Rab Butler, politicians who were in different ways of first rank importance despite not becoming Prime Minister. Rather, he was "more Exeter rather than Balliol", i. e. a respectable middle ranking Oxford college, rather than a prestigious one.