Кіріспе
Француз ғалымы Луи Ларте (1840 – 1899) – француз геологы және палеонтологы. Ол Cro Magnon қаңқаларының түпнұсқасын тапты. Луи Ларте Гер департаментіндегі Сейсанда Кастельнау Магноакта дүниеге келген. Оның әкесі Эдуард Ларте 1860 және 1870 жылдары адамдар Квартерлік кезеңде өмір сүргендігін көрсететін дәлелдерді табуда маңызды рөл атқарған белгілі геолог және тарихқа дейінгі дәуірді зерттеуші ғалым болды. Луи әкесінің адамзаттың тарихқа дейінгі дәуірдегі өмірін зерттеуін жалғастырды. Ол 1863 жылы Франция геологиялық қоғамының (Société géologique de France) мүшесі болды және Луйн герцогы Палестинаны зерттеу үшін ұйымдастырған экспедицияға қатысты. Бұл оның «Mer Morte геологиялық зерттеуі» (Exploration géologique de la mer Morte, 1876–1877) еңбегін жариялауына әкелді, ол докторлық диссертациясы болды. 1868 жылы Лартеге Францияның Лес-Эйзи ауылына жақын жартас үңгірінде қазба жұмыстарын жүргізу тапсырылды. Бұрын жұмысшылар жойылған жануарлардың сүйектерін, кремний құралдарын және адам бас сүйектерін тапқан еді. Ларте төрт ересек және бір нәрестеге тән қаңқаның бөліктерін, әшекей ретінде пайдаланылған тесілген қабықшаларды, пил сүйегінен жасалған заттарды және өңделген бұғы мүйіздерін тапты. Бұл кроманьондық адамдар 1856 жылы Германияда табылған неандерталь адамынан ерекшеленетін жаңа тарихқа дейінгі адам текі ретінде тез арада анықталды. Ларте 1873 жылы Тулуза университетінде геологиядан сабақ беруді бастады, ал 1879 жылы университетте геология профессоры болды. Ол 1879 жылы Францияның оңтүстік археологиялық қоғамының, 1880 жылы ауыл шаруашылығы қоғамының, 1882 жылы ғылым академиясының және 1882 жылы табиғаттану қоғамының мүшесі болды.
Louis Lartet (1840 – 1899) was a French geologist and paleontologist. He discovered the original Cro Magnon skeletons. Louis Lartet was born in Castelnau Magnoac, in Seissan in the département of Gers. His father, Édouard Lartet was a prominent geologist and prehistorian who played a key role in the 1860s and 1870s in finding evidence that humans had lived during the Quaternary period and Louis continued his father's researches into human prehistory. He became a member of the Société géologique de France (Geological Society of France) in 1863 and joined the expedition organized by the Duke of Luynes to explore Palestine. This resulted in his publication of Exploration géologique de la mer Morte (1876 7), which formed his doctoral thesis. In 1868, Lartet was asked to conduct excavations in a rock shelter near the French village of Les Eyzies after workmen stumbled upon extinct animal bones, flint tools, and human skulls. Lartet discovered the partial skeletons of four prehistoric adults and one infant along with perforated shells used as ornaments, an object made from ivory, and worked reindeer antler. These Cro magnon humans were soon identified as a new prehistoric human race distinct from the Neanderthal man fossils discovered in Germany in 1856. Lartet began teaching geology at the University of Toulouse in 1873 and in 1879 he became a tenured professor of geology at the university. He became a member of the Société archéologique du midi de la France in 1879, the Société d'agriculture in 1880; the Académie des sciences in 1882 and the Société d'histoire naturelle in 1882.
Шығармалары
"Перигордың ежелгі троглодиттерінің қабірлері туралы естелік". Annales des sciences naturelles: Zoologie et paléontologie ser 5, 10 (1868): 133-45. "Перигордың троглодиттерінің қабірі", Париж антропологиялық қоғамының бюллетеньдері 3 (1868): 335-349. Каплан Дюпаркпен бірлесіп, "Пиренейдегі ежелгі троглодиттердің қабірі, арыстан мен аюдың мүсінді тістерімен байланысты адам қалдықтары бар ошақ үстіне орналасқан". Адамның алғашқы және табиғи тарихына материалдар 2-ші серия, 9 (1874): 101-67. Палеонтология. Париж: Массон, 1873. Қазба түйеқұйрықтылардың (Динотерий, Мастодонт және пілдер) тіс құрылысы және олардың қалдықтарының Еуропадағы географиялық және стратиграфиялық таралуы туралы. Париж: Мартинет, 1859.
with Chaplain Duparc, “Sur une sépulture des anciens Troglodytes des Pyrénées superposée à un foyer contenant des débris humains associés à des dents sculptées de Lion et d'Ours.” Matériaux pour l’histoire primitive et naturelle de l’homme 2 ser., 9 (1874): 101 67. Paléontologie. Paris: Masson, 1873. Sur la dentition des proboscidiens fossiles (Dinotherium, Mastodontes et Éléphants) et sur la distribution géographique et stratigraphique de leurs débris en Europe. Paris : Martinet, 1859.