1884 жылғы республикалықтардың оппозициялық қозғалысы

Кіріспе

1884 жылғы диссидент республикашыл белсенділер, 1884 жылғы АҚШ диссидент республикашылдары.

Мугвумптар – АҚШ-тағы республикашыл саяси белсенділер, олар саяси жемқорлыққа қарсы күресті. Олар ешқашан ресми түрде ұйымдаспаған. Әдетте, олар 1884 жылғы президенттік сайлауда демократтық үміткер Гровер Кливлендті қолдау арқылы Республикалық партиядан бас тартып, партияны ауыстырды. Олар республикалық үміткер Джеймс Блейнмен байланысты ұзақ жылдарға созылған жемқорлық тарихын қабылдамағандықтан мұндай шешімге келді. Ұсынылған сайлауда мугвумптар Нью-Йорк штатында шешуші рөл атқарғанын және сайлауды Кливлендтің пайдасына бұрғанын мәлімдеді. 1832 жылға дейін қолданылған "мугвумп" сөзі алгонкин тілінен алынған, "маңызды адам, көшбасшы" (мугумкумптан, "соғыс жетекшісі") деген мағынаны білдіреді, бұл мугвумптардың партиялық саясаттан өздерін алыс ұстағанын көрсетеді. Сайлаудан кейін "мугвумп" сөзі американдық саясатта партиядан шығып кеткендерді сипаттау үшін он жылдан астам уақыт бойы қолданылып келді. Көптеген мугвумптар демократтарға қосылды немесе тәуелсіз болып қалды, ал көпшілігі 20 ғасырдың басына дейін реформаларды қолдауды жалғастырды. Үшінші партиялық жүйе кезінде партиялық адалдыққа жоғары баға берілді және тәуелсіздер сирек кездесті. Теодор Рузвельт 1884 жылы Блейнді қолдап, жоғарғы сыныптағы Нью-Йорк қаласындағы достарын таң қалдырды; мугвумптарды қабылдамау арқылы ол Республикалық партиясының басшылығын сақтап, өзінің саяси амбицияларына жол ашты. Жаңа Англия және Солтүстік-Шығыс Азамат соғысынан бері Республикалық партияның бекінісі болды, бірақ мугвумптар Блейнді сенімсіз және адал емес үміткер деп санады. Олардың идеализмі мен реформалық көзқарастары оларды Алтын ғасыр саясатындағы жемқорлыққа қарсы күреске итермеледі.

Патронаж және саясат

Саяси меценаттық, сондай-ақ олжа жүйесі деп аталатын, көптеген реформаға ниетті республикашыларды ашуландыратын мәселе болды, бұл оларды Блейннің кандидатурасын қабылдамауға итермеледі. Олжа жүйесінде сайлау алдында өзінің саяси партиясын қолдағандарға жеңімпаз кандидат мемлекеттік лауазымдарды бөліп беретін. 1883 жылғы Пендлтон актісі Америка Құрама Штаттарының мемлекеттік қызмет комиссиясын құрып, құзыреттілік пен лайықтылықты мемлекеттік лауазымдарға арналған негізгі талаптар ретінде белгілесе де, оны тиімді жүзеге асыру баяу болды. Саяси байланыстар көптеген лауазымдарға тағайындалудың негізі болып қала берді. 1880-ші жылдардың басында саяси меценаттық мәселесі бірнеше рет Конгресс сессияларында Республикалық партияны екіге бөліп тастады. Партия екі жақты топқа бөлінді, олардың әрқайсысының аты ерекше. Сан жағынан және халықтық қолдау жағынан басымдықты алған жақ – Мейн штатының сенаторы Джеймс Блейн басқарған «Жартылай тайпалар» болды. «Жартылай тайпалар» мемлекеттік қызмет реформасын қолдады және көбінесе өздерінің негізгі конгресс қарсыластары, Нью-Йорктің Роско Конклинг басқарған «Талғарлар» ұсынған заңдар мен саяси тағайындауларды тоқтатты. Блейн өзінің партиясының реформалық қанатынан еді, бірақ «Мугвамптар» оның кандидатурасын қабылдамады. Республикашылдар арасындағы бұл бөліну 1884 жылы Азамат соғысынан бері Демократиялық партиядан сайланған алғашқы президент Гровер Кливлендтің жеңісіне ықпал еткен болуы мүмкін. 1874 жылдан 1894 жылға дейінгі кезеңде президенттік сайлаулар ұлттық деңгейде қызу бәсекеде өтті, бірақ штаттардың көпшілігінде бір партия басым болды – Оңтүстікте демократтар, ал Солтүстік-Шығыста республикашылар. «Мугвамптардың» қарсылығы Кливлендке өте қатал күрестегі штаттардың бірі – Нью-Йоркте жеңіске жетуге көмектескен болса да, тарихшылар Кливлендтің бүкіл елдегі жеңісін қалалық иммигрант сайлаушылардың күшінің артуымен байланыстырады. Джеймс Картер (1827–1905) – Нью-Йорктің жетекші заңгері және «Мугвамптардың» арасында ықпалды заң теоретигі болды. Картер саясаткерлер мен сайланған лауазымды адамдарға сенімсіздікпен қарады. Оның орнына ол мүддесін ойламайтын сарапшыларға, әсіресе судьяларға сенім білдірді. Ол жалпы заңды әдет-ғұрыппен теңестірді, ал оның әдет-ғұрыпқа сәйкес келмейтін заңнаманы айыптауы оның «мугвамптығын» көрсетті. Ол дәстүрлі ойлау мен заманауилықты біріктіруге тырысты. Мысалы, Картер соғыс алдындағы вигтерден үйренген үкіметтің белсенді араласуын қолдады, бірақ ол соғыс алдындағы Джексондықтарға тән үкіметке қарсы ұстанымдарды көбірек қабылдады. Ол уақытсыз, объективті моральдық қағидаттарға сенуді эволюциялық әдеттегі нормалардың заманауи көрінісімен синтездеуге тырысты. Индустриялық қалалық қоғамның өрбуімен байланысты туындаған мәселелерді ескере отырып, ол оң үкіметтің қажеттілігін сезді, бірақ саясаткерлер емес, судьялар билік етсін деді. Жаңа сарапшылар класы жаңа оқыту әдістерін қажет етті, оларды неміс үлгісінде салынған жаңа американдық аспирантуралары қамтамасыз етті. Бас ұйымдастырушы – неміс білімді ғалымы Герберт Бакстер Адамс (1850–1901), 1882–1901 жылдары Джонс Хопкинс университетінің тарих және саяси ғылымдар бөлімінің меңгерушісі болды. Ол Хопкинсте және бүкіл елде «мугвамп» реформасын алға ілгерілетті. Оның басшылығымен факультет және озық студенттер көптеген реформалар үшін жұмыс істеді, соның ішінде Пендлтон актісінде мемлекеттік қызмет реформасы (1883), Балтимордың жаңа жарғысымен (1895), кәсіби әлеуметтік қызметкерлерді даярлау және еңбек дауларын шешуге бағытталған күш-жігер. Реймонд Каннингем оның реформашылдығы «мугвамп» қозғалысы тек күдікті немесе сақ патрицистерден ғана емес, сонымен қатар оң және оптимистік сарапшыларды тарта алатынын көрсетеді деп мәлімдейді. Чикагода «Мугвамп» реформаторлары Чикагоның Азаматтар қауымдастығы, Чикагоның Азаматтық федерациясы және Муниципальдік сайлаушылар лигасы арқылы жұмыс істеді. Олар жемқорлыққа, мемлекеттік субсидияларға, жоғары салықтарға және мемлекеттік кәсіпорындарға қарсы болды. Алайда олар үкіметтің тез өсіп келе жатқан мегаполистің мәселелерін шешуін де қалады. Бұл сайлаушылардың жақсы ақпараттандырылуымен ғана мүмкін болды. Газеттер «Мугвамптықты» 1871 жылғы өрттен кейінгі екі онжылдықта жұмысшы табының сайлаушылары арасында муниципалды реформаға қолдау көрсету тәсілі ретінде қабылдады. Басты басшы – Джозеф Медилл, Чикаго Трибьюнның иесі және редакторы.

Political patronage, also known as the spoils system, was the issue that angered many reform minded Republicans, leading them to reject Blaine's candidacy. In the spoils system, the winning candidate would dole out government positions to those who had supported his political party prior to the election. Although the Pendleton Act of 1883 established the United States Civil Service Commission and made competency and merit the base qualifications for government positions, its effective implementation was slow. Political affiliation continued to be the basis for appointment to many positions. In the early 1880s, the issue of political patronage split the Republican Party down the middle for several consecutive sessions of Congress. The party was divided into two warring factions, each with creative names. The side that held the upper hand in numbers and popular support were the Half Breeds, led by Senator James Blaine of Maine. The Half Breeds supported civil service reform and often blocked legislation and political appointments put forth by their main congressional opponents, the Stalwarts, led by Roscoe Conkling of New York. Blaine was from the reform wing of his own party, but the Mugwumps rejected his candidacy. This division among Republicans may have contributed to the victory in 1884 of Grover Cleveland, the first President elected from the Democratic party since the Civil War. In the period from 1874 to 1894, presidential elections were closely contested at the national level, but the states themselves were mostly dominated by a single party, with Democrats prevailing in the South and the Republicans in the Northeast. Although the defection of the Mugwumps may have helped Cleveland win in New York, one of the few closely contested states, historians attribute Cleveland's victory nationwide to the rising power of urban immigrant voters. James C. Carter (1827–1905) was a leading New York lawyer and an influential legal theorist among fellow Mugwumps. Carter distrusted politicians and elected officials. Instead he put his trust in disinterested experts, especially judges. He equated common law with custom, and his condemnation of legislation inconsistent with custom, reflected his Mugwumpism. He tried to synthesize traditional thinking with modernity. For example, Carter clung to support for active government intervention he learned from the antebellum Whigs, but he more and more embraced antigovernment positions typical of antebellum Jacksonians. He tried to synthesize traditional faith in timeless, objective moral principles with a more modern vision of evolving customary norms. Given growing problems of industrial urban society he saw the need for positive government but wanted judges to rule not politicians. A new class of experts needed new modes of training, and those were provided by the new American graduate schools, built along German models. A leading organizer was the German trained scholar Herbert Baxter Adams (1850–1901), head of the history and political science department at the Johns Hopkins University 1882–1901. He promoted mugwump reform at Hopkins and nationally. Under his direction, the faculty and advanced students worked for numerous reforms, including civil service reform in the Pendleton Act (1883), municipal reform with the New Charter of Baltimore (1895), the training of professional social workers, and efforts to solve labor unrest. Raymond Cunningham, argues that his reformism shows that the Mugwumps movement could attract affirmative and optimistic experts, rather than just suspicious or cautious patricians. In Chicago the Mugwump reformers worked through the Citizens' Association of Chicago, the Chicago Civic Federation, and the Municipal Voters' League. They opposed corruption, government subsidies, high taxes, and public enterprise. However they also wanted government to solve the problems of the rapidly growing metropolis. This was only possible if the voters were better informed. The newspapers adopted Mugwumpery as a way of building support for municipal reform among working class voters in the two decades after the 1871 fire. The key leader was Joseph Medill, owner and editor of the Chicago Tribune.

Тарихи бағалаулар

1950-1970 жылдар аралығындағы бірнеше тарихшылар Мугвумптарды американдық қоғамдағы өзгерістерден қорқыныш сезінген, өзіне сенімсіз элитаның мүшелері ретінде бейнеледі. Бұл тарихшылар көбінесе зерттеме нысандарының әлеуметтік тегі мен мәртебесіне назар аударды және олар жазған әңгімелерде ортақ көзқарас байқалады. Мугвумптар көбінесе Нью-Йорк пен Жаңа Англияның ескі протестанттық отбасыларынан шыққан, көбінесе мұрагерлікпен келген байлыққа ие болған. Олар жаңадан қалыптасқан бизнес және кәсіби элитаға жататын немесе онымен байланысты болған және көбінесе ең беделді клубтардың мүшелері болған. Бірақ олар машиналық саясаттың күшеуінен, оның бір бөлігі – олжалау жүйесінен, сондай-ақ американдық қоғамдағы иммигранттар мен миллионерлердің өсіп келе жатқан ықпалынан қорқыныш білдірді. Олар көрнекті авторлар мен эссеисттер болды, бірақ олардың жазбалары олардың әлеуметтік жағдайы мен топтық адалдығын көрсетеді. Саясатта олар тиімсіз және сәтсіз болды, меценаттық қағидалар басым болған саяси ортада тиімді жұмыс істей алмады және оған құлық танытпады. 1998 жылғы еңбегінде тарихшы Дэвид Такер Мугвумптардың беделін қайта жаңартпаққа тырысады. Такердің пікірінше, Мугвумптар 19 ғасырдың либерализмін бейнелеген, ал 20 ғасыр тарихшыларының оларды қабылдамауы, олардың «Жаңа мәміле» мен «Ұлы қоғам» үкіметтік араласуын қолдауы таңқаларлық емес. Такердің ойынша, олардың шешен жазбалары өздері үшін сөйлейді және жоғары рухани азаматтық моральдің куәсі болып табылады.

Этимология

Сөздіктер "mugguomp" сөзінің алгонкин тілінде "маңызды адам" деген мағынаны білдіретінін көрсетеді. 1872 жылы "Индианаполис Сентинель" тәуелсіздерге осы лақапты таңдады, бірақ 1884 жылғы наурыз айында қазір құрылмайтын "Нью-Йорк Сан" газетінің әйгілі журналисі және редакторы Чарльз Андерсон Дана оны қайта қолданысқа енгізді, содан кейін ол кеңінен таралды. Дана осы терминді көптеген адамдарға таныстырып, оларды әуесқойлар мен қоғамдық моральдық саясатшылар деп қысым жасады. 1884 жылғы сайлау науқанында олар көбінесе "екі жаққа да қарамастан отырғандар" ретінде бейнеленді, олардың денелерінің бір бөлігі демократтардың, екінші бөлігі республикашылардың жағында болды. Олардың "мығы" қоршаудың бір жағында, ал "умп" ( "rump" сөзінің оқылуындағы келеңсіз қателік) – екінші жағында болды. Роско Конклинг сияқты ашуланған республикашылар кейде олардың гомосексуалды екенін айтып, оларды "еркектердің киім тігушілері" деп атады. 1890 жылдардағы "жақсы үкімет" сөзінің бұрмалануынан пайда болған "goody goody" сөзі де ұқсас қорлау мағынасында қолданылды. "Mugwump" сияқты, бұл атау да ұмытылып, сирек қолданылатын саяси терминге айналды, ал "goo goo" сөзі, әсіресе Чикагода Майк Ройконың саяси бағаналары арқылы қайта жаңғырды.