Канада мен Ұлыбританиядағы «қызыл тори» идеологиясы: консерватизмнің орталық-оң қанатты, әлеуметтік саясатына басымдық беретін түрі. Тори дәстүрінен туындаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада мен Ұлыбританиядағы әкешіл консерваторлар
Paternalistic conservatives in Canada and the United Kingdom
Қызыл тори – Тори дәстүрінен туындаған оң орталық немесе әкешіл консервативті саяси философияның жақтасы, ең көп Канадада, сондай-ақ Ұлыбританияда таралған, онда ол көбінесе «бір ұлттық консерватизм» деп аталады. Бұл философия әлеуметтік саясатта қоғамдық мүдделерді бағалайды, сонымен бірге белгілі бір деңгейде қаржылық тәртіпті және әлеуметтік-саяси құрылысты құрметтеуді сақтайды. Ол «көк тори» немесе «жоғары тори» ұғымдарынан өзгеше. Кейбір қызыл торилер өздерін шағын консерваторлар деп есептейді. Канадада қызыл торизм провинциялық және федералды консервативті саяси партияларда кездеседі. Қызыл торизм тарихы Канада мен АҚШ-тың саяси мәдениеттерінің дамуындағы айырмашылықтарды көрсетеді. Канадалық және американдық консерватизмнің әлеуметтік мәселелерге қатысты ұстанымдары мен қоғамдағы үкіметтің рөлі сияқты негізгі тұрғыларынан өзгешеліктері бар. Канададағы Джон А. Макдональд, Роберт Борден және Джон Дифенбеккер сияқты қызыл тори үкіметтері экономикада үкіметтің белсенді рөлін қолдағандарымен белгілі болды. Бұл мемлекеттік меншіктегі және басқарылатын «Канада Ұлттық Темір Жолы» сияқты мемлекеттік корпорацияларды құруды және «Ұлттық саясат» сияқты бағдарламалар арқылы канадалық өнеркәсіпті дамыту мен қорғауды қамтыды. «Қызыл» деген сөз қызыл торизмнің көк торизммен салыстырғанда экономикалық жағынан солшылға бейімділігін көрсетеді, себебі социалистік және басқа да солшыл партиялар дәстүрлі түрде қызыл түсті пайдаланады. Дегенмен, бүгінде Канадада қызыл түс Либералдық партиямен байланысты. Бұл термин Канададағы консерватизмде дәстүрлі түрде кездесетін кең идеологиялық спектрді көрсетеді.
A Red Tory is an adherent of a centre right or paternalistic conservative political philosophy derived from the Tory tradition, most predominantly in Canada but also in the United Kingdom where it is more commonly known as one nation conservatism. This philosophy tends to favour communitarian social policies, while maintaining a degree of fiscal discipline and a respect of social and political order. It is contrasted with "Blue Tory" or "High Tory". Some Red Tories view themselves as small c conservatives. In Canada, Red Toryism is found in provincial and federal Conservative political parties. The history of Red Toryism marks differences in the development of the political cultures of Canada and the United States. Canadian conservatism and American conservatism have been different from each other in fundamental ways, including their stances on social issues and the role of government in society. Red Tory governments in Canada, such as those of John A. Macdonald, Robert Borden, and John Diefenbaker, were known for supporting an active role for the government in the economy. This included the creation of government owned and operated Crown Corporations such as the Canadian National Railway, and the development and protection of Canadian industries with programs such as the National Policy. The adjective "red" refers to the economically left leaning nature of Red Toryism in comparison with Blue Toryism, since socialist and other leftist parties have traditionally used the colour red. In Canada today, however, red is commonly associated with the Liberal Party. The term reflects the broad ideological range traditionally found within conservatism in Canada.
Философия
Тарихи тұрғыдан алғанда, канадалық консерватизм Тори дәстүрінен туындаған, жеке құқықтар мен ұжымдық мүдделер арасындағы тепе-теңдікке ерекше мән береді, бұл дәстүрлі, өнеркәсіпке дейінгі моральдық стандарттар арқылы жүзеге асырылады – мұндай ерекшелік американдық консерватизмде байқалмайды. Қызыл торизм көбінесе классикалық консервативтік дәстүрден бастау алады, ол әлеуметтік топтар арасындағы байлық пен саяси жеңілдіктердің теңсіздігі, егер жеңілдікке ие топ мүшелері ақсүйектік міндеттемелерді орындап, жалпыға ортақ игілікке үлес қосса, әділ деп санайды. Қызыл торилер дін және монархия сияқты дәстүрлі институттарды, сондай-ақ әлеуметтік тәртіпті сақтауды қолдады. Бұл көзқарас кейіннен олардың әлеуметтік мемлекеттің кейбір аспектілерін қолдауында көрінді. Колин Кэмпбелл мен Уильям Кристианның «Канададағы саяси партиялар мен идеологиялар» еңбегінде кеңінен сипатталғандай, осы жалпыға ортақ игілікке сенім – Қызыл торизмнің негізгі қағидасы болып табылады.
Historically, Canadian conservatism has been derived from the Tory tradition, with a distinctive concern for a balance between individual rights and collectivism, as mediated through a traditional pre industrial standard of morality – which has never been as evident in American conservatism. Red Toryism derives largely from a classical conservative tradition that maintained that the unequal division of wealth and political privilege among social classes can be justified if members of the privileged class practiced noblesse oblige and contributed to the common good. Red Tories supported traditional institutions such as religion and the monarchy, and maintenance of the social order. This position was later manifested in their support for some aspects of the welfare state. This belief in a common good, as expanded on in Colin Campbell and William Christian's Political Parties and Ideologies in Canada, is at the root of Red Toryism.
Шығу тегі
Америкалық тәжірибеден өзгеше, онда топтық жіктер демократияға қарсы деп есептелсе (бірақ олар әлі де бар), канадтық торилер үкіметке қарағанда аналық көзқарас қабылдады. Монархия, қоғамдық тәртіп және жақсы үкімет – жалпы игілікке берілгендік ретінде түсінілетін – жеке құқықтар мен бостандыққа сенімге дейін, оларды қалыпқа келтіріп, теңдестірді. Энтони Холл Канададағы қызыл торизмнің американ революциясына және оның идеологиясына қарсы дамығанын айтты. Канадалық консерватизмнің бұл түрі көбінесе Ричард Хукер сияқты ағылшын консервативті ойшылдары мен мемлекет қайраткерлерінің дамытқан тори дәстүрінен туындайды; Шафтсберидің жетінші графы; және кейіннен Биконсфилдтің бірінші графы болған Бенджамин Дизраэли. Виктория дәуіріндегі канадтық торизмге ең көп әсер еткендер Дизраэлидің Бір Ұлт консерватизмі және лорд Рэндольф Черчилль қолдаған радикалды торизм болды. Бұл тори дәстүрлерінде абыройлылық және консервативті қоғамдық рухтың идеалы жатыр. Виктория дәуірінде бұл идеялар Британ империясындағы консервативті ойдың басты ағындары болды және Джон А. Макдональдтың консервативті коалициясының тори фракциясындағы көптеген адамдар тарапынан қолдау тапты. Бұл тектің ешқайсысы 1776 және 1796 жылдар аралығында американдық колониялардан лоялисттердің кетуінен кейін британдық Солтүстік Америка колонияларында торидің қоғамдық және коллективтік дәстүрлері болғанын жоққа шығармайды. Осы мәселе Канада мен АҚШ-тың консервативті саяси мәдениеттері арасындағы басты айырмашылықтардың бірі болып табылады. "Қызыл" торизм туралы түсінік 1960 жылдары Гад Хоровиц жасады, ол Канадада маңызды тори идеологиясы бар екенін дәлелдеді. Бұл көзқарас Канаданы АҚШ-пен салыстырды, онда американ революциясынан кейін және Біріккен Империяның лоялистерінің кетуінен кейін бұл коллективтік дәстүр американдық саяси мәдениеттен шығарылғандықтан, оның жоқтығы байқалды. Хоровиц Канаданың күшті социалистік қозғалысы торизмнен өркендегенін және бұл АҚШ-та социализм сайлауда көп табысқа ие болмауының себебін түсіндіреді деп мәлімдеді. Бұл сонымен қатар канадтықтардың бостандыққа қатысты түсініктері көбірек ұжымдық және қоғамдық болғанын, оларды американдық тәжірибелер мен теорияларға қарағанда ағылшын дәстүрінің тікелей нәтижесі деп қарастыруға болатынын білдірді. Хоровиц Джордж Грант пен Юджин Форсиді осы ойдың өкілдері ретінде атады, олар христиан дінінің қоғамдық істердегі орталық рөлін көрді және капитализмді және үстем бизнес элитасын қатты сынады. Форси Кооперативтік Комонвелл Федерациясының (CCF) мүшесі болды, ал Грант консервативті болып қалды, бірақ ол либералды экономика мен континентализмге қатысты саясаттың жалпы өзгерісіне наразылық білдірді, бұл Форси ондаған жылдар бұрын болған оқиға деп санады. Джон Дифенбейкердің консервативтік үкіметі 1963 жылы, негізінен BOMARC дауына байланысты құлағаннан кейін, Грант "Ұлт үшін зар: Канадалық ұлтшылдықтың жеңілісі" атты кітап жазды, ол дәстүрлі канадтық ұлттық және тәуелсіздіктің мәні туралы болды және қызыл торизмнің нұсқаушы жұлдызына айналды. Грант "Канада ұлттардың да, жеке тұлғалардың да құқықтары негізінде құрылған" деп жазғанда, Канада мен Америка елдерінің құрылуы арасындағы маңызды айырмашылықты анықтады. Бұл анықтама Канаданың ағылшын тілді, аборигендік және франкофондық ұлт ретіндегі көп қырлы негізін мойындады.
In distinction to the American experience where class divisions were seen as undemocratic (although still existing), Canadian Tories adopted a more paternalistic view of government. Monarchy, public order and good government – understood as dedication to the common good – preceded, moderated and balanced a belief in individual rights and liberty. Anthony Hall has argued that Red Toryism in Canada developed specifically in opposition to the American Revolution and its ideology. This type of Canadian conservatism is derived largely from the Tory tradition developed by English conservative thinkers and statesmen such as Richard Hooker; the seventh Earl of Shaftesbury; and Benjamin Disraeli, later the first Earl of Beaconsfield. The primary influences on Canadian Toryism in the Victorian age were Disraeli's One Nation Conservatism and the radical Toryism advocated by Lord Randolph Churchill. Inherent in these Tory traditions was the ideal of noblesse oblige and a conservative communitarianism. In Victorian times these ideas were the pre eminent strains of conservative thought in the British Empire, and were advanced by many in the Tory faction of John A. Macdonald's conservative coalition in the Canadas. None of this lineage denies that Tory traditions of communitarianism and collectivism had existed in the British North American colonies since the Loyalist exodus from the American colonies between 1776 and 1796. It is this aspect that is one of the primary points of difference between the conservative political cultures of Canada and the United States. The explicit notion of a "Red" Toryism was developed by Gad Horowitz in the 1960s, who argued that there was a significant Tory ideology in Canada. This vision contrasted Canada with the United States, which was seen as lacking this collectivist tradition because it was expunged from the American political culture after the American Revolution and the exodus of the United Empire Loyalists. Horowitz argued that Canada's stronger socialist movement grew from Toryism, and that this explains why socialism has never had much electoral success in the United States. This also meant that Canadian conceptions of liberty were more collective and communitarian, and could be seen as more directly derivative of the English tradition, than that of American practices and theories. Horowitz identified George Grant and Eugene Forsey as exemplars of this strain of thought, which saw a central role for Christianity in public affairs and was profoundly critical of capitalism and the dominant business élites. Forsey became a Co operative Commonwealth Federation (CCF) member, while Grant remained a Conservative – although he became disdainful of an overall shift in policy toward liberal economics and continentalism, something Forsey saw happening decades earlier. When the Conservative government of John Diefenbaker fell in 1963, largely due to the BOMARC controversy, Grant wrote Lament for a Nation: The Defeat of Canadian Nationalism, a book about the nature of traditional Canadian nationhood and independence that would become a lodestar of Red Toryism. Grant defined an essential difference between the founding of the Canadian and American nations when he wrote "Canada was predicated on the rights of nations as well as on the rights of individuals." This definition recognized Canada's multi faceted founding nature as an English speaking, aboriginal and Francophone nation.
Үстемдік пен құлдырау
Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының көптеген басшылары «Қызыл торилер» деп аталды, соның ішінде сэр Роберт Борден, Джон Дифенбейкер, Роберт Стэнфилд және Джо Кларк. Көптеген басқалары министрлер кабинетінде және ойшыл ретінде ықпалды болды, мысалы, Дэви Фултон, Далтон Кэмп, Рой Макмертри және Джон Фартинг. Рик Бороцик жаңа партияға қосылды, бірақ оны іштен ашық сынады, 2004 жылы қайта сайлануға түспеді, сондай-ақ науқан кезінде консерваторлар емес, либералдарды қолдады. Сонымен қатар, жиырма алты прогрессивті консервативті сенатордың үшеуі – Лоуэлл Мюррей, Норман Аткинс және Уильям Дуди жаңа партияға мүше болып кірмей, прогрессивті консерваторлар ретінде қызмет етуді жалғастыруды шешті. 2010 жылы қайтыс болған Аткинс әлі де Онтарионың Прогрессивті консервативтік партиясымен байланыста болды, ал Атлантикалық Канададан келген Мюррей федералды ПК партиясының бірігуіне қарсы болды. Көпшілігі, мысалы, танымал сенатор Марджори Лебретон, жаңа партияны қолдады және сайлаулар арасында да, сайлау кезінде де партияның белсенді және көрінетін қолдаушысы болды. Элейн Маккой мен Нэнси Рут кейіннен либерал премьер-министр Пол Мартин тарапынан Сенатқа тағайындалды және өздерін прогрессивті консерваторлар деп жариялады. Дуди қайтыс болды, ал Рут 2006 жылы консервативтік партияның фракциясына қосылды. Біріккеніне қарамастан, бұрынғы прогрессивті консервативтік партия мүшелерінің кейбіреуі әлі де өзін «Қызыл тори» деп есептейді, соның ішінде жоғары деңгейдегі саяси стратегиялық және сенатор Хью Сегал, ол 2013 жылы өзін «Қызыл тори» деп сипаттады, бұл оны бірнеше рет үкіметпен келіспеушілікке түсірді. Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының Канадалық Альянспен бірігуіне қарсы болған «түбегейлі» қозғалыстағы «Қызыл торилер» 200-ден астам прогрессивті консервативтік партия мүшелерінен Elections Canada нысандарын жинады және Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясы ретінде қайта тіркелуге өтініш берді. Elections Canada бұл атауға бас тартты. Мұндай шешімді күткен координаторлар «SignaTories»-ге «ПК партиясы» деген атпен бюллетеньде қалу үшін екінші өтінішке де қол қоюға рұхсат берді. 2004 жылдың 26 наурызында Прогрессивті Канада партиясы Elections Canada-да тіркелді. Ол Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының жалғасы ретінде танылуға тырысты, бірақ өте шамалы нәтижелерге қол жеткізді. Партия 2006 жылғы сайлауда 25 округте 14 151 дауыспен (жалпы ұлттық дауыс санының шамамен 0,1%) ең көп дауыс жинады. Партия 2019 жылдың 30 қарашасында Канаданың Бас сайлау офицері тарапынан Канада сайлау заңының 415(1) тармағында белгіленген талаптарды орындамағандықтан тіркемеден шығарылды.
Many of the Progressive Conservative Party of Canada's leaders have been labelled 'Red Tories', including Sir Robert Borden, John Diefenbaker, Robert Stanfield and Joe Clark. Many others have been influential as cabinet ministers and thinkers, such as Davie Fulton, Dalton Camp, Roy McMurtry and John Farthing. Rick Borotsik joined the new party but openly criticized it from within, did not run for re election in 2004, and also publicly endorsed the Liberals over the Conservatives during the campaign. Additionally, three of the twenty six Progressive Conservative Senators, Lowell Murray, Norman Atkins and William Doody, decided to continue serving as Progressive Conservatives, rejecting membership in the new party. Atkins, who died in 2010, remained allied with the still existent Progressive Conservative Party of Ontario, and Murray, from Atlantic Canada, opposed the merger of the federal PC party. Most, like prominent Senator Marjory LeBreton, came to endorse the new party and have been vocal and visible supporters of the party both between and during elections. Elaine McCoy and Nancy Ruth were later appointed to the Senate by Liberal Prime Minister Paul Martin, and chose to designate themselves as Progressive Conservatives. Doody has since died, and Ruth joined the Conservative Party caucus in 2006. Despite the union, some former Progressive Conservative members still identify themselves as Red Tory, including high profile political strategist turned Senator Hugh Segal, who in 2013 continued to describe himself as a Red Tory, which has put him at increasing odds with the government on several occasions. A 'grassroots' movement of dissenting Red Tories, who opposed the Progressive Conservative Party of Canada's merger with the Canadian Alliance, gathered signatures on Elections Canada forms from over 200 Progressive Conservative members and applied to re register as the Progressive Conservative Party of Canada. This name was refused by Elections Canada. Having anticipated such a rejection, the coordinators had had the 'SignaTories' also sign a second application to at least continue with the ballot name "PC Party". On March 26, 2004, the Progressive Canadian Party was registered with Elections Canada. It aimed to be perceived as a continuation of the Progressive Conservative Party of Canada, but achieved only very minor results. The party achieved its largest vote to date in the 2006 election, with 14,151 votes in 25 ridings (about 0.1% of the nationwide total). The party was deregistered by the Chief Electoral Officer of Canada on November 30, 2019, for failing to comply with Canada Elections Act requirements set out in subsection 415(1).
Облыстық саясаттың қайта жаңғыруы
2010 жылдары Альбертада консервативті «Уайлдроуз» партиясының күшеуіне байланысты «Қызыл тори» термині қайта қолданысқа енді. Бұл термин Эд Стелмах пен Элисон Редфорд басшылығымен дамып келе жатқан Альбертаның Прогрессивті консервативтік қауымдастығының орталық қанатын белгіледі. Редфорд, «Уайлдроуз» партиясының жетекшісі Даниэль Смитпен байланысты оңшыл торилер Ралф Клейн мен Том Фланаганға қарағанда, орталық торилер Джо Кларк пен Питер Лоугидпен тығыз байланысты болды. Шанталь Хеберт, Езра Левант және тағы басқалар Редфордты «қызыл тори» деп атады. Тим Хьюстон басшылығындағы Новая Шотландияның Прогрессивті консервативтік қауымдастығы, өзін «қызыл торилер» деп жариялап, 2021 жылғы Новая Шотландияның жалпы сайлауында көпшілік дауысқа ие болды. Хьюстонның прогрессивті консервативтері денсаулық сақтау қызметтерін жақсарту үшін провинциялық ресурстарды пайдалануды мақсат етіп үгіт жүргізді.
In the wake of the rise of the conservative Wildrose Party in Alberta in the 2010s, the term "Red Tory" has been revived as a name of the moderate wing of the Progressive Conservative Association of Alberta, which was seen to be in ascendence under the leadership of Ed Stelmach and Alison Redford. Redford is closely associated with centrist Tories Joe Clark and Peter Lougheed, as opposed to Wildrose leader Danielle Smith's association with right wing Tories Ralph Klein and Tom Flanagan. Redford was called a Red Tory by Chantal Hébert, Ezra Levant and others. The Progressive Conservative Association of Nova Scotia under Tim Houston, branding themselves as Red Tories, won a majority government in the 2021 Nova Scotia general election. Houston's Progressive Conservatives campaigned on using provincial resources to improve healthcare services.
Ұлыбритания
2009 жылы Филипп Блонд «Қызыл тори: Сол және оң Британияны қалай бұзды және оны қалай жөндеуге болады» атты кітабы және ResPublica ой-қорытынды орталығын құру арқылы Консервативтік партия ішінде коммунитарлық дәстүрлі консервативтік идеяларды ілгерілетуге тырысты. Консервативтік партияның жетекшісі Дэвид Кэмерон ResPublica орталығының ашылуында сөз сөйледі және «қызыл тори» идеялары оған зор әсер еткені айтылды. Шотландияда «қызыл тори» термині Шотландияның Лейборист партиясын сипаттау үшін қолданылды, кейбіреулер оларды консервативтік саясаттың белгілі бір аспектілеріне көмектесетін немесе оған қарсы тұрмайтын деп есептейді. Бұл термин алғаш рет Шотландия тәуелсіздігін қолдаушылар тарапынан қолданылды, осыдан кейін Лейборист партиясы 2014 жылғы Шотландия тәуелсіздігі туралы референдумда консерваторлар мен либерал-демократтармен бірге «Better Together» кампаниясына қатысты. Терминнің шотландиялық қолданысынан туындаған бұл термин, сондай-ақ «Блэршіл», «Брауншыл» және «орталықшыл» терминдері, әсіресе әлеуметтік желілерде Лейборист партиясының сол қанатындағы мүшелері тарапынан 2015 жылдан 2020 жылға дейін партияның бұрынғы жетекшісі Джереми Корбинге қолдау көрсетпеген депутаттар мен Лейборист партиясының қайраткерлерін атау үшін пайдаланылды. Бұл термин қазіргі Лейборист партиясының жетекшісі Кир Стармерге қарсы айыптау ретінде де қолданылды, оның кейбіреулер партияны дәстүрлі солшыл ұстанымдардан тым алысқа жылдырды деп санайды.
In 2009, Phillip Blond promoted communitarian traditionalist conservative ideas within the Conservative Party with a book titled Red Tory: How Left and Right Have Broken Britain and How We Can Fix It and by creating the think tank ResPublica. Leader of the Conservative Party David Cameron spoke at ResPublica's launch and Red Tory ideas were said to be a major influence on him. In Scotland, the term "Red Tory" has been used to describe the Scottish Labour Party, who some see as assisting with, or failing to oppose, certain Conservative policies. The term was first used in this context by Scottish independence supporters, following Labour's participation in the Better Together campaign in opposition to Scottish independence alongside the Conservatives and Liberal Democrats during the 2014 Scottish independence referendum. Evolving from the Scottish usage of the term, the term, along with the terms Blairite, Brownite and "centrist", have been used, particularly on social media by members on the political left of the Labour Party to refer to MPs and Labour Party figures who withheld support for Jeremy Corbyn, the former Labour leader from 2015 to 2020. The term has also been used as a pejorative against current Labour leader Keir Starmer, who has been seen by some to have moved the party too far away from traditional left wing positions.
Анықтаманың ауытқуы
Қызыл тори термині бүгінде канадалық БАҚ-та Джордж Грант, Дальтон Кэмп немесе Роберт Стэнфилд салт-дәстүріндегілерге емес, консервативті қозғалыстағы, әсіресе әлеуметтік консерватизмді қабылдамайтын немесе жеткілікті түрде қабылдамайтын, жай ғана орташа консерваторларға қатысты қолданылады. Мысалы, 2004 жылғы Консервативтік партия төрағалығына сайлауда Тони Клемент жекешелендіруді, салықты төмендетуді және әлеуметтік және экономикалық дамуға бағытталған шығыстарды қысқартуды жақтағанымен, кейде "қызыл тори" деп аталды. Дәстүрлі "қызыл торилер" мұндай ұстанымдардың көпшілігін, тіпті барлығын да қабылдамас еді. Соңғы кезде британдық ResPublica талдау орталығының директоры Филипп Блонд өзінің "қызыл тори" деп аталатын тезисімен көзге түсті, ол "әлеуметтік мемлекет" және "нарық мемлекеті" деп атаған құбылыстарды сынап тұр. Филипп Блонд радикалды қоғамдық-дәстүрлі консерватизмді жақтайды. Ол әлеуметтік мемлекетті де, нарықтық монополияларды да сынап, дәстүрлі құндылықтар мен институттарды, жергіліктілікті, орталық үкіметтен жергілікті қауымдастықтарға, шағын бизнеске және еріктілікке өкілеттік беруді құрметтейді. Блонд сондай-ақ кедейлік сияқты мәселелерді шешу үшін әлеуметтік кәсіпорындардың, қайырымдылық қорларының және азаматтық қоғамның басқа да элементтерінің мүмкіндіктерін арттыруды қолдайды. Ол 2008 жылғы қаржы дағдарысынан кейін Дэвид Кэмерон және басқа консерваторлардың ой-өрісіне елеулі әсер еткен тұлға ретінде танылады. Ол қоғамның ортақ игілігіне баға беріліп, шешімдер жергілікті қауымдастықтардан туындайтын азаматтық мемлекетті идеалды модель деп санайды. Блондтың идеялары дистрибутивизмнің әлеуметтік-экономикалық дәстүрімен де үйлеседі, бұл туралы 2009 жылы Оксфорд университетінде Г.К. Честертонның сенім және мәдениет институтының демеушілігімен өткен дистрибутивизм конференциясында Блондтың қатысқандығынан көрінеді. Блондтың "қызыл торизм" ілімін АҚШ-тағы дәстүрлі консерваторлар, мысалы экономист Джон Медейл қолдады. Алайда, Front Porch Republic веб-журналының редакторлары "қызыл торизмді" "солшыл немесе социалистік консерватизм" деп анықтайды және ол "бірнеше теңдікшіл риторикалық элементтерді кездейсоқ алып қойған дәстүршілдік емес" дейді. Бұл терминнің сөздіктегі анықтамасына сәйкес келеді: "(Канадалық) белгілі бір қаржылық және әлеуметтік мәселелерде либералды немесе жеңіл социалистік көзқарастарды ұстанатын консерватор". Осы тұрғыдан алғанда, Филипп Блондтың көзқарастары "жоғары тори" деп аталатын нәрсеге жақын.
The term Red Tory is often used today in the Canadian media not to refer to those in the tradition of George Grant, Dalton Camp or Robert Stanfield, but simply to moderates in the conservative movement, particularly those who reject or do not sufficiently embrace social conservatism. For example, in the 2004 Conservative Party leadership election, Tony Clement was sometimes referred to as a Red Tory even though he advocated privatization, tax cuts and the curtailment of social and economic development spending. Traditional Red Tories would reject most if not all of these stances. More recently Phillip Blond, director of British think tank ResPublica, has gained traction with his so called Red Tory thesis which criticizes what he refers to as the welfare state and the market state. Phillip Blond promotes a radical communitarian traditionalist conservatism. It inveighs against welfare states as well as market monopolies and instead respects traditional values and institutions, localism, devolution of powers from the central governments to local communities, small businesses, and volunteerism. Blond also favours empowering social enterprises, charities and other elements of civil society to solve problems such as poverty. He has been mentioned as a major influence on the thinking of David Cameron and other Tories in the wake of the 2008 credit crisis. He advocates a civic state as the ideal, where the common good of society is valued and solutions emerge from local communities. Blond's ideas also parallel the socioeconomic tradition of distributism, as is evidenced by Blond's appearance at a distributist conference at Oxford University in 2009 sponsored by the G. K. Chesterton Institute for Faith and Culture. Blond's Red Toryism has been embraced by traditionalist conservatives in the United States, such as economist John Medaille. The editors of the web log Front Porch Republic, however, define Red Toryism as a "left or socialist conservatism" and further go on to say that it is "not a traditionalism that happened to oddly pick up a few egalitarian rhetorical tropes along the way." This is more in keeping with the typical dictionary definition of the term as: "(Canadian) a Conservative who holds liberal or mildly socialist views on certain fiscal and social issues." In this regard, Phillip Blond's views are probably closer to what has been referred to as High Tory.