Томас Сопви: Ұшқыш, кәсіпкер және хоккейшінің өмірі
Thomas Sopwith
Томас Сопви́т – британдық авиатор, кәсіпкер, яхтшы. 1888 ж. туған. Ұлыбритания хоккей құрамасында өнер көрсеткен, авиация саласындағы жетістіктерімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
басқа Томас Сопвифтер
other people named Thomas Sopwith
[[Мұзды хоккейден әлем чемпионаттары
1910 Ұлыбритания ұлттық мұзды хоккей командасы
[[Ice Hockey World Championships
1910 Great Britain national ice hockey team
Сер Томас Октав Мурдок Сопвиф, CBE, Hon FRAeS (18 қаңтар 1888 – 27 қаңтар 1989) – британдық авиацияның алғашқы дамушысы, кәсіпкер және яхтсмен.
Sir Thomas Octave Murdoch Sopwith, CBE, Hon FRAeS (18 January 1888 – 27 January 1989) was a British aviation pioneer, businessman and yachtsman.
Ерте өмір
Сопвиф 1888 жылдың 18 қаңтарында Лондонның Кенсингтон қаласында дүниеге келді. Ол Томас Сопвифтің (азаматтық инженер және Испанияның Хаэн провинциясындағы Линарес қаласында орналасқан Испан қорғасын кендері компаниясының бас директоры) сегізінші баласы және жалғыз ұлы болды. Оның анасы – Лидия Гертруда Месситер. Ол тау-кен инженері Томас Сопвифтің немересі еді. Білімін Хоувтегі Коттсмор мектебінде және Хилл-Хедтегі Сифилд Парк инженерлік колледжінде алды. 1898 жылдың 30 шілдесінде, он жасында Шотландиядағы Обан қаласына жақын Лизмор аралында отбасымен демалыс кезінде, жас Томас тізесіне қойылған мылтық кездейсоқ оқ атқызып, әкесі қаза тапты. Бұл оқиға Сопвифтің өміріне орныққан қайғыға айналды. Ол сондай-ақ, әуе шарымен ұшуға да тырысты, алғашқы рет 1906 жылдың маусымында С.С. Роллстың шарымен көтерілді. Фил Паддонмен бірге Short Brothers компаниясынан жеке шарын сатып алды. 1910 жылы Еуропа чемпионатында алтын медаль жеңіп алған Ұлыбританияның ұлттық хоккей құрамасының құрамында да өнер көрсетті.
Sopwith was born in Kensington, London, on 18 January 1888. He was the eighth child and only son of Thomas Sopwith (a civil engineer and managing director of the Spanish Lead Mines Company in Linares, Jaén, Spain) and his wife, Lydia Gertrude Messiter. He was a grandson of mining engineer Thomas Sopwith. He was educated at Cottesmore School in Hove and at Seafield Park engineering college in Hill Head. On 30 July 1898, when he was ten years old and on a family holiday at the Isle of Lismore near Oban in Scotland, a gun lying across young Thomas's knee went off, killing his father. This accident haunted Sopwith for the rest of his life. He also tried ballooning, his first ascent being in C. S. Rolls' balloon in June 1906. Together with Phil Paddon, he bought his own balloon from Short Brothers. He was also a member of the Great Britain national ice hockey team that won the gold medal at the first European Championships in 1910.
Авиация саласындағы мансап
Сопвифті ұшуға Джон Мозанттың Канал арқылы алғашқы жолаушылар рейсін ұшқанын көргеннен кейін қызығушылық туды. Оның алғашқы ұшуы Густав Блондомен Бруклендтегі Farman ұшағында болды. Көп ұзамай ол Howard Wright Avis монопланымен ұшуды үйреніп, 1910 жылғы 22 қазанда алғаш рет әуеге көтерілді. Ол шамамен 275 метр (300 ярд) ұшып, құлады, бірақ жақын арада жақсартып, 22 қарашада Royal Aero Club Aviation Certificate No. 31 нөмірін алды, Howard Wright 1910 жылғы екіұшақпен ұшып. 1910 жылғы 18 желтоқсанда Сопвиф 3 сағат 40 минутта Англиядан континентке британдық ұшақта 272 километр (169 миль) ұшып, ең ұзақ ұшу үшін 4000 фунт стерлингтік "Барон де Форест" сыйлығын жеңіп алды. Ол ұтып алған ақшаны Бруклендтегі Sopwith ұшқыштар мектебін ашуға жұмсады. 1912 жылғы маусымда Сопвитт Фред Сигрист және басқалармен бірге бастапқыда Бруклендте Sopwith Aviation Company-ны құрды. 1912 жылғы 24 қазанда Сопвиттің толыққанды қайта құрастырылған және ABC 40 ат күші бар қозғалтқышы бар Wright Model B ұшағын пайдаланып, Гарри Хокер 8 сағат 23 минут ұшып, британдық Michelin төзімділік сыйлығын жеңіп алды. Sopwith Aviation 1912 жылғы қарашада алғашқы әскери ұшаққа тапсырыс алды, ал желтоқсан айында Кингстон-на-Темзадағы Canbury Park Road-тағы үлкен ғимаратқа көшті. Зауыт орналасқан жері қазір жеке тұрғын үйлерден тұрады. Бастапқы ғимараттың шағын бөлігі Elm Crescent және Canbury Park Road тоғысында сақталған; ғимараттан ақ боялған терезелер көрінеді, бұл Сопвитке ұшақ жобаларын жасауға арналған үлкен бөлмеге мүмкіндігінше көп жарық түсуіне мүмкіндік берді. Компания одақтас күштер үшін 18 000-нан астам Бірінші дүниежүзілік соғыс ұшақтарын, оның ішінде 5747 Sopwith Camel бір орындық истребителін шығарды. Сопвитке 1918 жылы CBE ордені табысталды. Соғыстан кейін пайда табуға қарсы салықтар мен мотоциклдерді өндіруге жасаған сәтсіз әрекет салдарынан банкротқа ұшыраған ол 1920 жылы авиация бизнесіне өзінің бас инженері және сынақ ұшқышы Гарри Хокердің есімімен аталған жаңа фирмамен қайта оралды. Сопвиф жаңа Hawker Aircraft компаниясының төрағасы болды. 1953 жылы ол рыцарь атағын алды. 1977 жылы Hawker Siddeley авиациялық мүдделері мемлекеттендірілгеннен кейін, ол 1980 жылға дейін компанияның кеңесшісі ретінде жұмыс істеді. 1979 жылы Сопвиф Сан-Диего әуе және ғарыш мұражайындағы Халықаралық әуе және ғарыш даңқы залына енгізілді. Ол әуе эскадрильясының ұшқыштар клубының мүшесі болды.
Sopwith became interested in flying after seeing John Moisant flying the first cross Channel passenger flight. His first flight was with Gustave Blondeau in a Farman at Brooklands. He soon taught himself to fly on a Howard Wright Avis monoplane and took to the air on his own for the first time on 22 October 1910. He crashed after travelling about 300 yards (275 m), but soon improved, and on 22 November was awarded Royal Aero Club Aviation Certificate No. 31, flying a Howard Wright 1910 Biplane. On 18 December 1910, Sopwith won the £4000 Baron de Forest Prize for the longest flight from England to the Continent in a British built aeroplane, flying 169 miles (272 km) in 3 hours 40 minutes. He used the winnings to set up the Sopwith School of Flying at Brooklands. In June 1912, Sopwith, along with Fred Sigrist and others, set up the Sopwith Aviation Company, initially at Brooklands. On 24 October 1912 using a Wright Model B completely rebuilt by Sopwith and fitted with an ABC 40 hp engine, Harry Hawker took the British Michelin Endurance prize with a flight of 8h 23m. Sopwith Aviation got its first military aircraft order in November 1912, and in December moved to larger premises in Canbury Park Road, Kingston upon Thames. The site of the factory is now a private gated housing estate. A small section of the original building still exists at the junction of Elm Crescent and Canbury Park Road; white painted bay windows can be seen extending from the building to allow as much light as possible to enter the large room in which Sopwith made blueprints for his aircraft designs. The company produced more than 18,000 World War I aircraft for the allied forces, including 5747 of the Sopwith Camel single seat fighter. Sopwith was awarded the CBE in 1918. Bankrupted after the war by punitive anti profiteering taxes and a failed venture into motorcycle manufacturing, he re entered the aviation business in 1920 with a new firm named after his chief engineer and test pilot, Harry Hawker. Sopwith became chairman of the new firm, Hawker Aircraft. He became a Knight Bachelor in 1953. After the nationalisation in 1977 of the aviation interests of what was by then Hawker Siddeley, he continued to work as a consultant to the company until 1980. In 1979, Sopwith was inducted into the International Air & Space Hall of Fame at the San Diego Air & Space Museum. He was a member of the Air Squadron flying club.
Жайықпен жүзу
Сопвиф 1934 жылы Endeavour яхтасымен және 1937 жылы Endeavour II яхтасымен Америка кубогына қатысты. Екі яхтаның да дизайнын Чарльз Э. Николсон жасаған. Сопвиф яхталарды қаржыландырып, ұйымдастырып, тізгінге алды. Ол кубокты жеңе алмаса да, 1934 жылы жеңіске жақын келгені үшін кубок тарихындағы аңызға айналды. 1995 жылы Америка кубогының Даңқ залына енгізілді. 1927 жылы Сопвиф Кампер және Николсонс яхта құрылысшыларына Vita деп аталатын сәнді моторлы яхта жасауды тапсырды. 1929 жылы ол сэр Джон Шелли Роллсқа сатылып, Аластор деп аталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз күштері оны Странгфорд-Лаухтың кіреберісіндегі кемелерге азық-түлік жеткізу үшін қолданды. 1946 жылы өрт шығып, ол Странгфорд-Лаухтағы Рингхэдди-Саундқа батып кетті. 1937 жылы Сопвифке де Кампер және Николсонс жасаған Philante яхтасы табысталды. Екінші дүниежүзілік соғыста кеме Корольдік теңіз күштеріне алынып, HMS Philante болып конвойды сүйемелдеуге пайдаланылды. Соғыстан кейін кеме Сопвифке қайтарылды, ол 1947 жылы Норвегияға сатылып, Норвегия королінің патшалық яхтасы болды.
Sopwith challenged the America's Cup with his J class yachts, Endeavour, in 1934, and with Endeavour II in 1937. Both yachts were designed by Charles E. Nicholson. Sopwith funded, organised and helmed the yachts. He did not win the Cup but he became a Cup legend by nearly winning it in 1934. He was inducted into the America's Cup Hall of Fame in 1995. In 1927 Sopwith commissioned yacht builders Camper and Nicholsons to build a luxury motor yacht he named Vita. She was sold in 1929 to Sir John Shelley Rolls who renamed her Alastor. During World War II the Royal Navy commandeered her to ferry provisions to Navy vessels moored at the entrance to Strangford Lough. In 1946 a fire gutted her and she sank in Ringhaddy Sound in Strangford Lough. In 1937 Sopwith received the yacht Philante, also built for him by Camper and Nicholsons. In the Second World War the ship was requisitioned by the Royal Navy and used as a convoy escort vessel, HMS Philante. After the war the vessel was returned to Sopwith and he sold her to Norway in 1947, to become the royal yacht of the King of Norway.
Жеке өмір
Сопвиф 1914 жылы Беатрис Хоре Рутвенге (1871–1930) үйленді, бірақ олардың балалары болмады. Беатрис 1919 жылы Гоури бароны Рутвен атанған Уолтер Хоре Рутвеннің қызы болды. Беатрис қайтыс болғаннан кейін 1932 жылы Филис Броди Гордонға (1892–1978) үйленді. Олардың ұлы Томас Эдвард Броди Сопвиф автомобиль жарыстарында жетістікке жетті. Сопвифтің 1934 жылдан 1940 жылға дейін тұрған 46 Грин-стриттегі үйінің қабырғасында естелік тақта орнатылған. 1940 жылы ол өткен жылы сатып алған Беркширдегі Уорфилд Холлға көшті. Сопвифтің 100 жылдық мерейтойы Гэмпшир штатының Кингс-Сомборн қаласындағы Комптон сарайының үстінен әскери ұшақтардың сәлемдесумен атап өтілді. Ол 1989 жылдың 27 қаңтарында, 101 жасқа толғаннан кейін тоғыз күн өткен соң Гэмпширде қайтыс болды. Оның және екінші әйелінің (Филис Броди) қабірі Уинчестердің жанындағы Литтл Сомборндағы Барлық Әулиелер шіркеуінің қорымында орналасқан.
Sopwith married Beatrice Hore Ruthven (1871–1930) in 1914, but they had no children. Beatrice was the daughter of Walter Hore Ruthven, who was created Baron Ruthven of Gowrie in 1919. After Beatrice's death, he married Phyllis Brodie Gordon (1892–1978) in 1932. Their son, Thomas Edward Brodie Sopwith, had success in car racing. Sopwith's house in Mayfair at No. 46 Green Street, where he lived from 1934 until 1940, has a blue plaque. In 1940, he moved to Warfield Hall in Berkshire, which he had acquired the previous year. Sopwith's 100th birthday was marked by a flypast of military aircraft over his home, Compton Manor in King's Somborne, Hampshire. He died in Hampshire on 27 January 1989, nine days after his 101st birthday. His grave and that of his second wife (Phyllis Brodie) are in the churchyard of All Saints Church, Little Somborne, near Winchester.
Мұра және құрмет көрсетулер
Оның авторлық өмірбаяны Алан Брамсонның "Таза сәттілік" (2005) кітабы, ал кіріспе сөзін Уэльс принці жазған. Сэр Томас 1978 жылғы 8 қарашада өнер тарихшысы Анна Малиновскаямен сұхбаттасты; бұл сұхбат 2006 жылы "Ұшудағы дауыстар" кітабында жарияланды. Сопвиттің қола бюстін оның ұлы 2014 жылғы 26 қыркүйекте Лондонның Кингстон кітапханасында ашты. Мүсінші – Амброз Барбер, бұрынғы "Хокер" компаниясының басшысы. Осы жылдың басында Сопвиттің ұлы Кингстон-на-Темзадағы Кенбери бағында Сопвит авиациялық компаниясын еске алу үшін тақташа ашты. Кингстон-на-Темзадағы Сопвиф Уэй Томас Сопвиттің құрметіне аталған. Бұрынғы Хестон әуежайының орнында салынған Сопвифт жолы да оның есімімен аталады. Сопвиф Роуд Уорфилдте (Бракнелл, Беркшир), оның бұрынғы үйі Уорфилд Холлға жақын және жаңадан салынған Вудхерст мектебінің (Уорфилд CE бастауыш мектебінің бөлігі) орналасқан жері де оның есімімен аталған.
His authorised biography is Pure Luck (2005) by Alan Bramson, with a foreword by the Prince of Wales Sir Thomas was interviewed on 8 November 1978 by the art historian Anna Malinovska; the interview is reproduced in Voices in Flight, 2006. A bronze bust of Sopwith was unveiled by his son at Kingston Library, London, on 26 September 2014. The sculptor was Ambrose Barber, a former executive of Hawker. Earlier in the same year, a plaque was unveiled at Canbury Gardens in Kingston upon Thames by Sopwith's son to commemorate the Sopwith aviation company. Sopwith Way in Kingston upon Thames was named after Thomas Sopwith. Sopwith Road, one of the roads built on the site of the former Heston Aerodrome, is also named after him. Sopwith Road in Warfield (Bracknell, Berkshire), located close to his former home Warfield Hall and the location of the newly built Woodhurst school (part of Warfield CE Primary School), is also named after him.