Америкалық саяхатшы және саяси қайраткер Джеймс Куэй өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америкалық саясаткер (1833–1904)

1850 жылы бітіргеннен кейін Куэй Миссисипи штатына сапар шекті, онда оның бір сыныптасы плантацияда тұрды. Олар стереоптикон лекциялары арқылы бизнес құруды жоспарлаған, бірақ жабдық бұзылып қалды. Оңтүстікте лайықты жұмыс таба алмағаннан кейін, ол Пенсильванияға оралып, Питтсбургтегі Пенни және Старретт фирмасында заң оқыды. Фирманың серіктесі Джеймс Пенни, оның «өз жасындағы осыншалықты тәртіпті және жетілген ойлы адамды ешқашан көрмегенін» айтты. 1852 жылдың соңында, заңға қабілетті екеніне көзі жетпей, Куэй оңтүстікке тағы бір сапар жасады, бірақ қайтадан табысты жұмыс таба алмады және Бовердегі полковник Ричард Робертстің жетекшілігімен заңгерлік білімін аяқтау үшін оралды. 1866 жылы ол палатадағы республикашыл көпшіліктің жетекшісі және Жолдар және қаражат комитетінің төрағасы болды. Пікірсайыстарға сирек қатысып, ол тиімділікке ұмтылды, нәтижесінде қаржылық заң жобалары әдеттегідей сессия соңында емес, басында қарастырылды. 1867 жылы заң шығарушы орган АҚШ сенаторын сайлауға тиіс болды, өйткені 1913 жылға дейін сенаторлар халық емес, заң шығарушылар тарапынан таңдалады. Куртин, сондай-ақ бұрынғы сенатор және АҚШ-тың соғыс министрі Саймон Камерон да орынға үміткер болды. Куртинге қолдау көрсетумен қатар, Куэй Пенсильвания палатасының спикері болғысы келді, бірақ Куртиннің сенаторлық қарсыластары Куэйге спикерлік өкілеттік беру Куртиннің сайлануына әкеледі деп сенді. Сондықтан олар оны жеңу үшін бірікті. Камерон партияның заң шығарушы жиналысында сенаторлыққа ұсынылды, ал Куэй келісімді бірауыздан бекітуге көшті. Кейін Камерон толық құрамындағы заң шығарушы органмен сайланды. Сенатор Камерон келесі жылдары штаттық республикалық партияны толық бақылауға алды, Куртин билігін жоғалтты, әсіресе ол 1869 жылы президент Улисс С. Грант тарапынан Ресейдегі министр болып тағайындалғанда, ол штаттан ұзақ уақытқа кетіп, жаңадан көзге шығып келе жатқан республикашылар Камеронмен одақтасу немесе саяси ұмытылудың алдында тұрды. Куэй біріншісін таңдады. Дегенмен, Куртинге сатқындық танытқысы келмей, Куэйдің адалдығын өзгертуі соншалықты біртіндеп болды, ол 1872 жылға дейін толыққанды орын алды. Куэй 1867 жылы заң шығарушы органға қайта сайлануға тырыспады, керісінше туған қаласына оралып, апталық «Beaver Radical» газетін құрды, ол 1868 жылдың қаңтарында жариялана бастады. Бас редактор Куэй оның республикалық бағытта екенін, бірақ ешқандай фракцияға адал емес екенін мәлімдеді. Таралымы тез өсті, ал 1872 жылға қарай «Радикал» Пенсильванияның батысындағы ең көп таралатын апталық газет деп мәлімдеді. «Радикал» президент Эндрю Джонсонға қарсы болды, бірақ Джонсонның қызметтен алынуына себеп болған, Конституцияға қайшы деп жарияланған «Қызметтен босату туралы заңды» сынады. «Радикал» сонымен қатар солтүстік штаттарын афроамерикандықтарды қолдауға, Он бесінші түзетудегі жалпы еркек сайлау құқығы туралы уәдеге толық күш беруге шақырды. Франк Бернард Эванстың 1870-ші жылдардағы Пенсильвания саясаты туралы диссертациясында Куэй «Радикалды» штаттың ең танымал және ең көп цитаталанған журналдарының біріне қосты.

After graduating in 1850, Quay visited Mississippi, where one of his classmates lived on a plantation. They had plans to go into business giving stereopticon lectures, but the equipment broke. Unable to find suitable employment in the South, he returned to Pennsylvania, where he read law in the Pittsburgh firm of Penney and Starrett. James C. Penney, a partner in the firm, stated that he "had never known a man of his age whose mind was so well disciplined and mature". In late 1852, uncertain that he was suited to the law, Quay embarked on another tour of the South but was again unable to find profitable employment and returned to complete his legal studies under the tutelage of Colonel Richard Roberts of Beaver. In 1866, he became the leader of the Republican majority in the House and the chairman of the Ways and Means Committee. Rarely participating in debate, he sought efficiency, causing the appropriations bills to be brought forward early in the session, rather than late, as was customary. In 1867, the legislature was to elect a United States Senator, since senators before 1913 were chosen by legislators, not the people. Curtin sought the seat, as did former senator and U. S. Secretary of War Simon Cameron. As well as supporting Curtin, Quay wanted to be Speaker of the Pennsylvania House, but Curtin's senatorial rivals believed that granting Quay the powers of the speakership would lead to the election of Curtin. Thus, they combined to defeat him. Cameron gained the party legislative caucus's nomination for senator, and Quay healed relations by moving to make the nomination unanimous. Cameron was thereafter elected by the full legislature. Senator Cameron took full control of the state Republican Party over the next years, as Curtin lost power, especially when he was appointed Minister to Russia by President Ulysses S. Grant in 1869, leading to his extended absence from the state, and rising Republicans had to choose between alliance with Cameron or political oblivion. Quay chose the former. Nevertheless, not wanting to be seen as a traitor to Curtin, Quay's change of loyalty was so gradual it was not until 1872 that it was complete. Quay did not seek re election to the legislature in 1867, instead returning to his hometown and founding a weekly newspaper, the Beaver Radical, which began publication in January 1868. Quay, the editor, declared it to be Republican in outlook but not devoted to any faction. Circulation grew rapidly, and by 1872, the Radical claimed to be the most distributed weekly in western Pennsylvania. The Radical opposed President Andrew Johnson, but decried the Tenure of Office Act, that Johnson was impeached for violating, as plainly unconstitutional. The Radical also urged Northern states to support African Americans by giving full force to the Fifteenth Amendment's promise of universal male suffrage. According to Frank Bernard Evans in his thesis on Pennsylvania politics of the 1870s, Quay made the Radical to be among "the best known and most widely quoted journals in the state".

Камерон лейтенант (1872-1879)

Азамат соғысынан кейін көп ұзамай Саймон Кэмерон Пенсильванияда қуатты республикалық саяси машина құра бастады. Штаттық машина, тиімді түрде, муниципалитеттер мен округтердің республикалық машиналарының одағы болды, олардың мүдделерін басшысы үйлестіруі керек еді, ең маңыздысы – Филадельфия және Аллегейни округтерінің (Питтсбург) республикалық ұйымдары. Пенсильвания өндірушілер қауымдастығы бірнеше онжылдық бойы консервативті бағыт ұстанған машинамен тығыз байланыста болды. Басшының жеке басшылығынан өзге, табысқа жету үшін партияның тиімді ұйымдастырылуы, партияны біріктіретін саяси бағдарлама және Азамат соғысынан кейін опасыздық партиясы деп саналған Демократиялық партияның Пенсильвания сайлаушыларының сенімін қайтаруға қабілетсіздігі қажет болды. Ресейден оралғаннан кейін, 1872 жылы Кертин президент Грант саясатына қарсы болған немесе оның әкімшілігіндегі жемқорлыққа наразы болған республикашылдардан құралған Либералды республикалық партияны қолдап, Пенсильвания Республика партиясындағы қалған ықпалын жойды. Кэй Кертинмен толық ажырасып, ресми республикалық тікелей билетін күшпен қолдады. Кэй Грантты Нью-Йорк штатының либералды-республикалық/демократиялық үміткері Хорас Грилиден және губернаторлыққа республикалық үміткер, Пенсильванияның бас аудиторы (бұрынғы Одақ генералы) Джон Ф. Хартранфтан қайта сайлау үшін қолдады. Екі республикалық үміткер де сәтті болды, ал Кэй Хартранфтың үміткерлігі үшін атқарған қызметі үшін Мемлекеттік хатшы лауазымымен марапатталды. Республикалық саясаттың ортасына оралған ол Радикалдан бас тартып, оны Камерон машинасының лейтенанты Джеймс С. Рутанға сатты. 1873 жылдың қаңтар айында Кэй Камеронның Сенатқа қайта сайлану науқанын басқарды. Республикашылдар заң шығарушы органда жалпы 31 орынға ие болды, бірақ наразы республикашылдар саяси жаңағыл Чарльмен Тауэрді орынға ұсынды. Кэй заң шығарушы органдағы республикашылдардың ертерек отырысын шақырып, Тауэр бұған дайын болмады, ал Камерон оңай қайта сайланды. Камерон Сенатқа қайта сайланғанда және Кэй губернатор Хартранфтың бас кеңесшісі болғанда, Камерон машинасы Либералды республикашылдардың қарсылығына қарағанда әлдеқайда терең тамыр жайды. Вашингтонда болмағанда, жетпіс жастағы Камерон уақытын саяхатта өткізді, машинаның күнделікті басқаруын ұлы Дон Камеронға, Кэйге және Роберт Маккиге қалдырды, ол 1860 және 1870 жылдары мемлекеттік қазынашы ретінде бес жыл қызмет еткен Камеронның лейтенанты болды. Кэй 1876 жылы Республикалық Ұлттық конвенцияға делегат болды және Дон Камеронмен бірге Мэн штатының сенаторы Джеймс Г. Блейннің амбицияларын Огайо губернаторы Рутерфорд Б. Хейздің мүддесіне қарсы тұруға көмектесті. Дон Камерон мен Кэй Блейннің басқарушыларына штаттың дауысын министрлікке пенсильваниялықты тағайындау туралы уәде бергені үшін ұсынды, бірақ Блейн бас тартты. Келесі жылы Кэй Хейзге былай деп жазды: «Мен Пенсильвания делегациясының сіздің ұсынысыңызға әкелген әрекетіне тікелей жауаптымын. Мырза Блейн сізге осы туралы айтады». Кэй штаттық Республика партиясының төрағасы болды және кандидатпен салқын қарым-қатынасқа қарамастан, 10 000-нан аспайтын дауыспен Сэмюэл Тилденді жеңіп, Хейзге штатты жеңуге көмектесті. Бұл Хейздің ең көп сайлаушы дауысын алған штаты болды. Президент сайлауы даулы болғандықтан, Кэй президент Грант шақырған республикашылдардың қатарында болды, Луизианаға, мәселенің бір штатына барып, ондағы жағдайды зерттеді, ол республикашылдардың жақтасы ретінде әрекет етті. Сайлау комиссиясы Хейздің пайдасына шешім шығарды. Грант Дон Камеронды Соғыс хатшысы етіп тағайындады; Хейс оны қызметте қалдырудан немесе Пенсильваниядан басқа біреуді тағайындаудан бас тартты. Ашуланған Саймон Камерон Сенаттан кетті, бірақ ол ұлы Донды заң шығарушы орган арқылы өзінің орнына сайлауын ұйымдастырды. Демократтар Пенсильванияның 1877 жылғы сайлауында жақсы нәтиже көрсетті, бұл келесі жылғы сайлауды маңызды етті, әсіресе Хартранфтың мұрагері сайлануға тиіс болғандықтан және Дон Камеронның Сенаттағы орынды 1879 жылғы заң шығарушы орган толтырды. Кэй мен Маккидің батыс Пенсильваниядан және Камеронның Харрисбургте орналасқан Филадельфияның республикалық машинасының жоғары деңгейінде өкілі болмады. Олар Кэйдің Филадельфияға көшіп, округтік тіркеуші ретінде жаңа және табысты лауазымға орналасуы керек деп шешті. Заң шығарушы орган тиісті түрде лауазымды құрды, ал Хартранф Кэйді Мемлекеттік хатшы лауазымынан кеткеннен кейін оған тағайындады; Кэй Филадельфияға көшіп, 11-ші және Спраус көшелеріндегі үлкен екі үйге орналасты. Бұл маневр кері соқты, өйткені филадельфиялықтар оның өздерінен біреуімен толтырылмағанына наразы болды. Кэй республикалық губернатор мен заң шығарушы органды сайлау үшін жұмыс істеді, Огайоның Төменгі палатасының оппозициялық жетекшісі Джеймс А. Гарфилд сияқты штаттан тыс адамдарды Пенсильванияда сөз сөйлеуге көндірді. Өзінің Бивердегі үйіне қайтқанға дейін ол сайлаулардың аяқталуын көру үшін Филадельфияда қалды, онда республикалық Генри М. Хойт көпшілік дауыспен тартысты түрде сайланды, ал республикашылдар заң шығарушы органның екі палатасында да көпшілікті алды. Макки 1879 жылдың 1 қаңтарында қайтыс болса да, Дон Камерон толық мерзімге қайта сайланды. Кэй кетіп, губернатор Хойттың Мемлекеттік хатшы лауазымына қайта тағайындалды. МакКлюрдың сөзіне сүйенсек, «Осы науқанда Кэй штаттың мойындалған республикалық басшысы болды, өйткені Макки сайлаудан кейін бірнеше аптадан кейін қайтыс болды, ал Кэй, үлкен жеңісінің лауреаты болғаннан кейін, партияның жоғары басшысы болды».

Beginning shortly after the Civil War, Simon Cameron had begun to build a powerful Republican political machine in Pennsylvania. The statewide machine was effectively an alliance of municipal and county Republican machines whose interests had to be harmonized by its leader, the most important being the organizations of strongly Republican Philadelphia County and Allegheny County (Pittsburgh). The Pennsylvania Manufacturers Association was closely aligned with the machine, which followed a conservative course over several decades. Beyond personal leadership by the boss, success required efficient party organization, a political program that could unify the party, and a failure of the Democratic Party, deemed the party of treason after the Civil War, to regain the trust of the Pennsylvania electorate. After his return from Russia, Curtin in 1872 destroyed his remaining influence in the Pennsylvania Republican Party by supporting the Liberal Republican Party, made up of those Republicans opposed to the policies of President Grant, or alienated by the corruption in his administration. Quay fully broke with Curtin, strongly supporting the regular Republican ticket. Quay backed Grant for re election over the Liberal Republican/Democratic candidate, Horace Greeley of New York, as well as the Republican nominee for governor, Pennsylvania Auditor General (and former Union General) John F. Hartranft. Both Republican candidates were successful, and Quay was rewarded for his efforts for Hartranft with the post of Secretary of the Commonwealth. Returning to the center of Republican politics, he gave up the Radical, selling it to James S. Rutan, his lieutenant in the Cameron machine. In January 1873, Quay managed Cameron's campaign for re election to the Senate. The Republicans had a majority of 31 overall in the legislature, but dissident Republicans were promoting the industrialist Charlemagne Tower, a political novice, for the seat. Quay disposed of the challenge by calling an early caucus of the Republicans in the legislature, which Tower was unprepared for, and Cameron won easy re election. With Cameron re elected to the Senate and Quay as Governor Hartranft's chief advisor, the Cameron machine was much more deeply entrenched than it had been before the Liberal Republican challenge. When not in Washington, Cameron, by now in his mid seventies, spent time traveling, increasingly leaving day to day administration of the machine to his son Don Cameron, Quay, and Robert Mackey, a Cameron lieutenant who served five one year terms as state treasurer in the 1860s and 1870s. Quay was a delegate to the 1876 Republican National Convention, and with Don Cameron helped frustrate the ambitions of Senator James G. Blaine of Maine in favor of those of Ohio Governor Rutherford B. Hayes. Don Cameron and Quay offered Blaine's managers the state's votes in exchange for a promise to appoint a Pennsylvanian to the Cabinet but Blaine refused. The following year Quay would write to Hayes, "I am immediately responsible for the action of the Pennsylvania delegation which resulted in your nomination. Mr. Blaine will tell you this " Quay was chairman of the state Republican Party, and helped win the state for Hayes over Samuel Tilden by fewer than 10,000 votes despite a frosty relationship with the nominee. This was the state in which Hayes won the most electoral votes. With the presidential election disputed, Quay was among the Republicans invited by President Grant to go to Louisiana, one of the states at issue, and investigate the situation there, which he did, acting as a partisan for the Republicans. An electoral commission ruled for Hayes. Grant had made Don Cameron Secretary of War; Hayes refused to retain him or appoint anyone else from Pennsylvania. Angered, Simon Cameron resigned from the Senate, though he engineered the election of his son Don by the legislature as his replacement. The Democrats did well in Pennsylvania's 1877 elections, making the following year's elections important, especially since Hartranft's successor was to be elected and Don Cameron's Senate seat would be filled by the 1879 legislature. With Quay and Mackey from western Pennsylvania and the Camerons based in Harrisburg, Philadelphia had no representation at the high levels of the Republican machine. They decided that Quay should relocate to Philadelphia to take on a new, and lucrative, position as County Recorder. The legislature duly created the position, and Hartranft appointed Quay, who resigned as Secretary of the Commonwealth, to it; Quay relocated to Philadelphia, taking a large double house at 11th and Spruce Streets. The maneuver backfired, as Philadelphians were resentful it was not filled by one of their own. Quay worked to elect a Republican governor and legislature, persuading out of staters like House Minority Leader James A. Garfield of Ohio to give speeches in Pennsylvania. Before returning to his home in Beaver, he stayed in Philadelphia long enough to see out the elections, in which Republican Henry M. Hoyt was narrowly elected by a plurality, and the Republicans gained a majority in both houses of the legislature. Though Mackey died on New Year's Day 1879, Don Cameron was re elected to a full term. Quay resigned, and was re appointed as Secretary of the Commonwealth by Governor Hoyt. According to McClure, "It was in this campaign that Quay made himself the acknowledged Republican master in the State, as Mackey died a few weeks after the election, and Quay, green with the laurels of his great victory, became the supreme leader of the party."

Сенатқа көтерілуі (18801887)

1880 жылы Куэй қаржылық дауға қатысты. Пенсильвания қазынасының кассирі Дж. Блейк Уолтерс, құндысыз бағалы қағаздарды пайдаланып, сүйікті банктерге салымдар жасады, ал ақшаны Куэй және басқалармен бірге акциялық спекуляция үшін сақтап қалды. Амос С. Нойес қазынашы болды, ал Уолтерспен бірге Куэй мен оның серіктестері ақшаны қалпына келтіруге уақыттары жеткенше банктерден талап етілмейтініне кепілдік берді. Спекуляция сәтті болмады, ал 1880 жылы қазынашылыққа қарсы республикашыл Сэмюэл Батлер мемлекеттік қаражатты толық есепке алуды талап етті. Шамамен 250 000 долларлық тапшылық болды, он үшін Куэй жауапкершілікті қабылдады және мүлкінің көп бөлігін сатты, ал 100 000 долларлық тапшылық Дон Камероннан алынған қарызбен толтырылды, ол 1886 жылы МакКлюрдың айтуынша, Куэй алған мұрамен өтелді. Куэйдің жауапкершілікті мойындауы жұртшылықты қанағаттандырды, сондай-ақ Уолтерс (өзін-өзі өлтірген) оның нұсқауларысыз әрекет еткені туралы мәлімдемесі де болды. Куэйдің тағы бір қаржы көзі – Standard Oil болды; ол 1879 жылы Джон Д. Рокфеллер компаниясымен келісімге келді және 1880 жылы 15 000 долларлық «қарыз» сұрады, Рокфеллер бұл сондай-ақ құнды деп есептеді. Куэй 1904 жылы қайтыс болғанға дейін, Сенатта болған уақытында Standard Oil компаниясымен қаржылық байланыстарын жалғастырды. 1880 жылы Чикагода өткен республикалық ұлттық конвенцияға Блейнді қолдаған делегацияны жібермеу үшін Дон Камерон мен Куэй жыл басында штаттық конвенция шақырды, Блейн жақтастары ұйымдасқанға дейін, және таңдалған делегацияны үшінші мерзімге үміткер болған бұрынғы президент Грантқа бірыңғай дауыс беруге көндірді. Куэй мен Камерон президент Блейнмен келісімге келіп, Пенсильванияны бақылауда ұстаса, Грант бостардың талаптарына көбірек мойынсұнар еді. Куэй мен Камерон Блейн Пенсильванияда кеңінен танымал болғанына қарамастан, осылай әрекет етті. Ұлттық конвенция даулы болды және номинация Гарфилдке бұйырды. Камерон мен Куэй «Өлмес 306» қатарында болды, олар Грантқа 36-шы және соңғы дауыс беру кезінде дауыс берді. Гарфилд Пенсильванияда да, жалпыұлттық деңгейде де аз дауыспен жеңіске жеткенімен, Куэйдің Грантты қолдауы оның және Камеронның президент сайланғаннан кейінгі жақын шеңберде болмайтынын көрсетті. Бұл 1881 жылдың басында машинаның Сенатқа кандидаттығы Генри У. Оливерге демократтар мен тәуелсіз республикашылардың біріккен күшімен кедергі келтірілгенде көрінді; Гарфилдтен Куэй араласуды сұрады, бірақ ол бас тартты. Сенаторлық орын ақырында тәуелсіз республикашыл конгрессмен Джон И. Митчеллге тиді. Кейін 1881 жылы Гарфилдтің қазасы бостармен байланысы күштірек Честер А. Артурды Ақ үйге әкелді. 1882 жылы губернатор Хойтты алмастыру үшін жаңа губернатор сайлануы керек еді, ал Республика партиясы екіге бөлінді. Камерон-Куэй машинасы Джеймс А. Биверді қолдады, ал тәуелсіз республикашылар, олар Республика партиясының көзқарастарын қолдады, бірақ боссизмді жек көріп, Джон Стюартты қолдады. Хойт Стюартты қолдаған кезде, Куэй наразылық білдіру үшін Ұлттық хатшы лауазымынан кетті. Демократ Роберт Э. Паттисон сайланды. Жеңіліске себеп болған нәрселердің бірі – Куэй Хойттың 1877 жылғы теміржол ереуілінен туындаған шығындарды өтеу үшін заң жобасын қабылдауға пара алған заң шығарушыларды кешіруін талап еткені болды. Харрисонның пікірлеріне қарамастан, 1888 жылғы сәтті науқан Куэйге ұлттық бедел берді, ол президент сайлауға қабілетті екенін дәлелдеді. Президент сайланған Харрисон өзінің кабинетіне бір пенсильваниялықты – патронажға толы Пошта министрі лауазымын алған Ванамейкерді тағайындады. Өзі кабинеттік лауазымды қаламайтын Куэй Ванамейкердің дипломатиялық лауазымға ие болуын қалаған, бірақ ол тағайындалғаннан кейін қолдады, өйткені ол кем дегенде Пенсильванияны кабинетке енгізді. Дегенмен, ол және сенатор Камерон ашуланды, өйткені Харрисон кандидаттың туған штатының сенаторларымен алдын ала келісіп алудың дәстүрлі тәртібін сақтамады, ал Ванамейкердің тағайындалуы Куэй мен Харрисон арасындағы қарым-қатынастың уақытша тоқтауына әкелді. Ванамейкердің тағайындалуы Куэй үшін ең жақсы нәтиже болмады, өйткені ол жылдар бойы оның жолындағы тікен болатын адамды жоғары лауазымға көтерді, ал жаңа Пошта министрі Куэйдің пошта кеңсесіндегі көмекшісін қызметтен шығарып, оны ашуландырды.

Quay was involved in a financial scandal in 1880. J. Blake Walters, cashier of the Pennsylvania Treasury, made deposits in favored banks using worthless securities, retaining the actual money for stock speculation with Quay and others. Amos C. Noyes was the treasurer, and with Walters gave assurances that the money would not be required from the banks until Quay and his associates had time to restore it. The speculation went badly, and when Samuel Butler, an anti boss Republican, took office as treasurer in 1880, he demanded a full accounting of state funds. There was a deficit of about $250,000, for which Quay accepted responsibility and sold much of his property, with a gap of about $100,000 filled with a loan from Don Cameron, repaid in 1886 with, according to McClure, a legacy Quay had received. Quay's acceptance of responsibility satisfied the public, as did his statement that Walters (who killed himself) had acted without his instructions. Another source of money for Quay was Standard Oil; he had come to terms with John D. Rockefeller's company in 1879 and requested a "loan" of $15,000 in 1880, something Rockefeller thought was worth it. Quay continued to deal with Standard Oil financially until his death in 1904, throughout his time in the Senate. To avoid sending a delegation supportive of Blaine to the 1880 Republican National Convention in Chicago, Don Cameron and Quay called a state convention early in the year, before the Blaine supporters could organize, and got the selected delegation to agree to vote as a unit for former president Grant, who was seeking a third term. While Quay and Cameron would likely have made peace with a President Blaine to keep control of Pennsylvania, Grant was more amenable to the bosses' demands. Quay and Cameron acted in spite of the fact that Blaine was widely popular in Pennsylvania. The national convention deadlocked and the nomination fell to Garfield. Cameron and Quay were among the "Immortal 306", the delegates who voted for Grant on the 36th and final ballot. Although Garfield narrowly won both in Pennsylvania and nationwide, Quay's support for Grant meant that he and Cameron would not be in the president elect's inner circle. This showed when the machine's candidate for Senate in early 1881, Henry W. Oliver, was blocked by the combined strength of the Democrats and independent Republicans; Garfield was asked by Quay to intervene, but he would not do so. The senatorship eventually fell to an independent Republican, Congressman John I. Mitchell. Later in 1881, the assassination of Garfield brought Chester A. Arthur, who was more aligned with the bosses, to the White House. In 1882, a replacement for Governor Hoyt was to be elected, and the Republican Party divided. The Cameron Quay machine backed James A. Beaver, and the independent Republicans, who backed the views of the Republican Party, but abhorred the bossism, supported John Stewart. When Hoyt endorsed Stewart, Quay resigned as Secretary of the Commonwealth in protest. Democrat Robert E. Pattison was elected. Part of the reason for the defeat was because Quay had insisted that Hoyt pardon legislators convicted of taking bribes to pass a bill reimbursing the Pennsylvania Railroad for losses incurred in the Railroad strike of 1877. adding that Harrison would never know how close to the gates of the penitentiary some of his supporters had come to make him president. Despite Harrison's comments, the successful 1888 campaign gave Quay a national reputation, proving he could elect a president. President elect Harrison appointed one Pennsylvanian to his cabinet: Wanamaker, who took the patronage rich position of Postmaster General. Quay, who did not want a cabinet post for himself, would have preferred Wanamaker to receive a diplomatic post, but supported the appointment once it was made clear, for it at least put a Pennsylvanian in the cabinet. Nevertheless, he and Senator Cameron were incensed, as Harrison had failed to abide by the usual custom of discussing the nomination in advance with the nominee's home state senators, and Wanamaker's appointment led to a break between Quay and Harrison. The appointment of Wanamaker proved a mixed blessing at best for Quay, since it elevated to high office a man who would be a thorn in his side for years to come, and the new Postmaster General enraged him by removing one of Quay's aides from his job with the post office.

Харрисон жылдары (1889-1893)

Кей мен Харрисон федералды лауазымдарға тағайындау мәселесінде тез арада келіспеушілікке ұшырады. Президент тағайындауды бақылауда ұстап, оның беделіне нұқсан келтіруі мүмкін сыбайлас жемқорлыққа бой алғандарды тағайындау ықтималдығын азайтуды қалады; штат басшылары науқан кезінде берген уәделерін орындауға, әйтпесе ықпалын жоғалтуға тиіс болды. Жағдай одан бетер болды, газеттер Пенсильваниядағы әрбір тағайындауды Кьюдің немесе Харрисонның жеңісі ретінде сипаттағанда, екеуі де мұны білді. Бірде Кью Харрисонға өзі мен Кэмерон тағайындағысы келетін адамдардың тізімін ұсынды. Президент олардың біліктілігін сұрағанда, Пенсильвания сенаторлары оларға кепілдік бергенін айтты. Харрисон тергеу жүргізбей тағайындаудан бас тартты, өйткені тағайындау өкілеттігін соқыр сеніммен тапсыра алмайтынын мәлімдеді. Тағы бір жағдайда Кью кеңсеге үміткерді президент ұсынысты қабылдамайтынына сендіруге тырысты. Үміткер күдікпен: «Ол сізді сайлағанын білмей ме?» деп сұрады. Кью: «Жоқ. Бенни оны Құдайдың істегенін ойлайды», - деп жауап берді. 1889 жылдың желтоқсанында Конгресс жиналғанда, Грант әкімшілігінен бері үкіметті толық бақылауға алған республикашылар 1888 жылғы науқандағы уәделері болған заңнамалық басымдықтарын – тарифтік заңнама, ақшалай заңнама және оңтүстікте афроамерикандықтардың сайлауға еркін қатысуына мүмкіндік беретін сайлау туралы заң жобасын қабылдауға асықты. Ақшалай заңнама, Шерман күміс сатып алу туралы заң, 1890 жылдың мамырында Конгресс қабылдады. Тарифтік заң жобасы, Маккинли тарифі (оның демешісі, Палатаның Жолдар және құралдар комитетінің төрағасы Огайо штатының Вильям Маккинли атымен аталған), 1890 жылдың мамырында демократтардың бірі де қолдау көрсетпегенімен, Сенатта тоқтап қалды. Оңтүстіктегі федералды сайлауды реформалауға бағытталған Лодж заң жобасы шілдеде Палатада қабылданды, бірақ оңтүстік ақ адамдары оны қайта құруға оралу деп қарағандықтан Сенаттағы болашағы белгісіз болды. Кью тарифті қабылдауды қалады, өйткені оны Республикалық партияны, әсіресе Пенсильванияны қаржыландыруға көмектесетін көптеген өндірушілер қолдады, және ол 1888 жылғы науқанда протекционистік саясат туралы уәде берген. Екінші жағынан, афроамерикандықтар сыйлық беруге қаражаты жоқ еді. Ол сондай-ақ Лодж заң жобасы жаңадан секциялық қақтығысқа әкеледі деп сенді. Ол екі заң жобасының тұрақсыздығын жою үшін республикалық фракцияда Маккинли тарифін дауысқа салудың нақты күнін белгілеп, Лодж сайлау заңнамасы сияқты басқа заң жобаларын қарастыруды желтоқсанда Конгрестің келесі сессиясына дейін кейінге қалдыратын қарар енгізуге тырысты. Бұл Харрисонды қатты қорқытты және Сенаттағы республикалық фракцияны қатты бөліп тастады. Ақырында, республикашылар тарифтік заңнаманы жылдамдатуға және Лодж заң жобасын желтоқсандағы жаңа сессияның бірінші күні қарауға келіскен компромисске келді. Харрисон 1890 жылдың 1 қазанында Маккинли тарифін заңға айналдырды. Лодж заң жобасы желтоқсанда Сенатқа түскенде, оңтүстік сенаторлары филибүстерлік ниеттерін жариялады, ал батыстан келген және басқа басымдықтары бар республикашылар демократтармен бірігіп, оны қарауды белгісіз мерзімге кейінге қалдырды. Харрисон әкімшілігінің басында Кью және оның әдістері туралы газеттерде ашықтаулар жариялана бастады. Кьюдің жақтастары оны саяси гений деп бағаласа да, басқалары оны Харрисонның тағының артындағы зұлым күш деп санады. Кьюге қарсы шыққан қатарға Генри Ли және Уортон Баркер сияқты Пенсильвания реформаторлары, сондай-ақ Питтсбургтен Кристофер Маги сияқты саяси билікке үмітсіздік танытқан бәсекелестері қосылды. 1890 жылдың басында Нью-Йорк Уорлд газеті Кьюдің 1867 жылғы Сенаттағы жарысынан бастап, оның Симон Кэмеронға қолдау көрсету үшін төлемдерді қабылдағаны туралы айыптаумен басталған, оның өткеніндегі оқиғаларды келтіретін мақалалар сериясын жариялады. Кью әдеттегідей үндемеумен жауап берді. 1890 жылғы сайлауда республикашылар Конгресстің бақылауын жоғалтқаннан басқа, Пенсильванияда демократ Паттисон екінші рет, бірінен соң бірі өтпейтін мерзімге губернатор болып сайланды. Республикалық партияның кандидаты Джордж В. Деламаттердің жеңіліске ұшырауына себепті сұрағанда, Кью оны «дауыс жетіспеуіне» байланысты деп түсіндірді, бірақ тарихшы Уильям Алан Блэр Деламаттер Кьюге қарсылық көрсеткені үшін жеңілгенін айтты. Кью өзіне қатысты айыптауларға 1891 жылдың ақпанында Сенат алдында сөйлеген сөзінде жауап берді, ол сирек істейтін, және айыптауларды «жалған және толығымен зұлым» деп атады. Бұл оның қарсыластарын қанағаттандырмады, және оның Ұлттық Республикалық Комитетінің төрағасы лауазымынан кетуіне шақырулар жасалды. Харрисон оның кетуін ұзақтан күткен және оны қорғауға дайын болмады. Кью 1891 жылдың маусымында келесі президенттік науқанды басқармауға отставкасын берді, ал келесі айда лауазымынан кетті. Кью 1892 жылы президенттікке қайта сайлануға дайындалып жатқан Харрисонды қолдамады, бірақ жалғыз нақты бәсекелес Блейнді де ұнатпады. 1892 жылғы Республикалық Ұлттық Конвентте Миннеаполисте Кью Харрисонның қайта сайлануына кедері келтіруге болмайтынын түсінді және Огайо штатының губернаторы Маккинлиге, ол үшінші орын алғанмен, кандидат емес, дауыс берді. Харрисон қайта сайланса, ықпалдан айырылып қалмас үшін сенатор Республикалық партияның тікелей тізіміне жұмыс істеуге уәде берді, бірақ қазан айына дейін аз жұмыс істеді, келіссөздер мен белгісіз жеңілдіктерден кейін науқан штабына келді және ақша жинауға көмектесетінін мәлімдеді. Дегенмен, Харрисон бұрынғы президент Кливлендтен жеңіліске ұшырады. Поллоктың сөзінше, Кьюдің «Харрисонмен арадағы араздық және 1892 жылғы науқанға белсенді қатыспауы сол жылғы демократиялық жеңіске ықпал еткен маңызды факторлардың бірі болды». Кью үшін 1892 жылғы заңнамалық сайлаулар да маңызды болды, өйткені келесі жылғы заң шығарушы орган оған сенаторлық екінші мерзім беру туралы шешім қабылдайтын еді. Республикалық партияның ішінде, көбінесе Филадельфияда Кьюге қарсылық болды, бірақ Питтсбург басшылары, мысалы Маги де оған қарсы болды және Аллегхени округынан конгрессмен Джон Далзеллді қарсы кандидат ретінде ұсынды. Кью басшылыққа ие болудан басқа, 1888 жылғы президенттік жарыстағы күш-жігерінен кейін әлі де ауру болғанын, сондықтан Флоридадағы үйінде уақыт өткізуге тура келгенін айтып, Конгреске сирек қатысқаны үшін де сынға ілінді. Оның мәлімдемелері 1892 жылдың басында ауруға шалдыққанда күш алды, оның әйелі Агнес көбінесе Беверден кетіп, Флоридада оны күту үшін сапар жасады. Далзелл теміржол және корпорация адвокаты ретінде сынға ілінді, және екеуінің де есімдерін Республикалық партияның алғарақатындағы бюллетеньге енгізуге келісімге келді, жергілікті заң шығарушылар теориялық тұрғыдан нәтижеге бағынуға міндетті болды. Өзінің Азамат соғысының ардагері ретіндегі әріптестерінің қолдауымен Кью Далзеллді шамамен барлық округте жеңіп, 1893 жылдың қаңтарында Республикалық партияның заң шығарушы фракциясының басым таңдауы болды және сол айдың соңында заң шығарушы органның үштен екі бөлігі оған дауыс беріп, екінші мерзімге сайланды.

Quay and Harrison quickly came to differ about presidential appointments of federal officials. The president wanted to keep control of appointments and minimize the possibility of appointing corrupt people who might reflect badly on him; the state bosses had made promises during the campaign they needed to make good on or lose influence. The situation was made worse when the newspapers characterized each Pennsylvania appointment as either a victory for Quay or for Harrison, something that both men were aware of. In one incident, Quay handed Harrison a list of people he and Cameron wanted appointed, and replied, when the president asked for their qualifications, that the senators from Pennsylvania vouched for them. Harrison refused to appoint without making investigations, saying he could not blindly delegate the power of appointment. In another incident, Quay tried to discourage an office seeker by telling him the president likely would disregard a recommendation. The office seeker, incredulous, asked, "Doesn't he know that you elected him?" to which Quay replied, "No. Benny thinks God did it." When Congress convened in December 1889, the Republicans, in full control of government for the first time since the Grant administration, were anxious to get their legislative priorities through that had been campaign pledges in 1888: tariff legislation, monetary legislation, and an elections bill that would allow African Americans in the South to more freely cast a ballot. The monetary legislation, the Sherman Silver Purchase Act, passed Congress in May 1890. The tariff bill, the McKinley Tariff (named for its sponsor, House Ways and Means Committee chair William McKinley of Ohio), passed the House in May 1890 with no Democrats in favor, but languished in the Senate, while the Lodge Bill, to reform federal elections in the South, passed the House in July, but faced uncertain prospects in the Senate, as white Southerners saw it as a return to Reconstruction. Quay wanted the tariff to pass because it was supported by many manufacturers who helped finance the Republican Party, especially in Pennsylvania, and he had made promises of protectionist policies during the 1888 campaign. On the other hand, African Americans had no financial gifts to bestow. He also believed the Lodge Bill would provoke renewed sectional conflict. He sought to break the deadlock over the two bills by introducing a resolution in the Republican caucus to set a definite date to vote on the McKinley Tariff while postponing consideration of most other bills, including the Lodge elections legislation, until the next session of Congress in December. This appalled Harrison and bitterly divided the Republican Senate caucus. Eventually a compromise was worked out whereby the Republicans agreed to press the tariff legislation and to bring up the Lodge Bill on the first day of the new session in December. Harrison signed the McKinley Tariff into law on October 1, 1890. When the Lodge Bill came to the floor of the Senate in December, Southern senators announced their intention to filibuster, and Republicans with other priorities, mostly from the West, joined with the Democrats to indefinitely postpone its consideration. In the early part of the Harrison administration there began to be newspaper exposés about Quay and his methods. Although Quay supporters hailed him as a political genius, others deemed him a sinister power behind Harrison's throne. Others who joined the ranks opposing Quay were Pennsylvania reformers such as Henry Lea and Wharton Barker, and disappointed rivals for political power such as Christopher Magee of Pittsburgh. In early 1890, the New York World published a series of articles bringing up incidents from Quay's past, beginning with the 1867 Senate race, in which he was accused of accepting payments to recruit support for Simon Cameron. Quay responded with silence, which he was wont to do. In the 1890 elections, Republicans not only lost control of Congress, but in Pennsylvania, the Democrat, Pattison, was elected governor for a second, non consecutive term. When asked why the Republican candidate, George W. Delamater had failed, Quay attributed it to "a lack of votes", but historian William Alan Blair stated that Delamater was defeated due to the opposition to Quay. Quay finally answered the allegations against him in February 1891, addressing the Senate, which he rarely did, and calling the allegations "false and foul to the core". This did little to satisfy his opponents, and there were calls for his resignation as RNC chairman. Harrison had long desired his departure, and was unwilling to defend him. Quay in June 1891 announced that he would not lead the next presidential campaign, and resigned the following month. Quay was not supportive of Harrison as the president faced renomination in 1892, but also disliked the only real rival, Blaine. At the 1892 Republican National Convention in Minneapolis, Quay realized that Harrison's renomination could not be prevented, and himself voted for McKinley, by then governor of Ohio, who was third in the balloting although not a declared candidate. Not wishing to be deprived of patronage if Harrison was re elected, the senator pledged to work for the Republican ticket, but did little until October, when after negotiations and unknown concessions, he appeared at campaign headquarters, and pledged to help raise money. Nevertheless, Harrison was defeated by former president Cleveland. According to Pollock, Quay's "break with Harrison and his failure to take an active part in the campaign of 1892 was one of the prime factors in the Democratic victory of that year". The 1892 legislative elections were also of concern to Quay as the following year's legislature would vote on whether to give him a second term as senator. There was opposition to Quay within the Republican Party, largely centered on Philadelphia, though Pittsburgh bosses such as Magee were also opposed to him, and put forth Congressman John Dalzell of Allegheny County as a rival. In addition to bossism, Quay was attacked for his sporadic attendance in Congress, which he defended by stating he was still often ill from his exertions in the 1888 presidential race, and had to spend time at his Florida home at St. Lucie. His statements were bolstered when he fell ill early in 1892, causing his wife Agnes to make one of her rare trips away from Beaver to tend to him in Florida. Dalzell was vulnerable to attack as a railroad and corporation lawyer, and an agreement was reached to place both their names on the Republican primary ballot, local legislators in theory being bound to abide by the result. With support from fellow Civil War veterans, Quay defeated Dalzell in almost every county, was the overwhelming choice of the Republican legislative caucus in January 1893, and won his second term later that month with two thirds of the legislature voting for him.

Кливленд әкімшілігі; Маккинлидің көтерілуі (18931896)

Кливленд Ақ үйге оралғаннан кейін, республикашылар Конгресте тек азшылық мәртебесіне ие болды. Демократтар Маккинли тарифін қайта қарастыруды қалады, бірақ басқа мәселелер, мысалы, Шерман күмісін сатып алу туралы заңның күшін жоюға көбірек мән берілді. 1894 жылға дейін Вильсон-Горман тарифі деп аталған заң Палатада қабылданды. Пенсильвания өндірушілері үшін протекционистік тарифтерді сақтап қалу мақсатымен, Куэй бастапқы заң жобасын ұзақ талқылау арқылы тоқтатуға тырысты. Ол өзінің алғашқы мерзімінде Сенатта заңнамалық мәселелер бойынша сөз сөйлемегендіктен, оны жеңілдеп қабылдамады, бірақ ол осыған ұқсас әрекет жасады, себебі Сенаттан шыққан заң жобасы президент Кливлендтің қол қоюына лайық болмады, ол қол қоймай, заң күшіне енуіне рұқсат берді. Куэй 1894 жылдың 14 сәуірінен 16 маусымына дейін Сенатта екі айдан астам уақыт бойы сөз сөйледі, 14 заңнамалық күнге созылды және Пенсильвания өнеркәсібіне қолайлы тарифтерді сақтап, басқа да протекционистік шараларды енгізуге мүмкіндік беретін келісімге қол жеткізбей сөзін аяқтамады. Джон Оливер: «Куэйдің жоғары қорғаныш тарифтері үшін күресі мен Пенсильвания өндірушілерінен алынған жан-жақты үлестер арасындағы байланысты анық көруге болады» деп жазды. 1895 жылы Пенсильвания Республикалық партиясының ішінде Куэйге қарсылық күшейді. Республикашылар 1894 жылы Дэниел Х. Гастингсті губернатор етіп сайлады; ол 1890 жылы Деламаттердің орнына реформашылдардың кандидаттығына ие болған, ал осы жолы Куэй оның ұсынымын қабылдады. Гастингс сайланғаннан кейін, Куэйге қарсы фракция өз басымдылығын пайдаланып, 1895 жылдың басында Филадельфия мэрі лауазымына республикалық кандидаттығына ие болуға тырысқан Пенроусты жеңді. Губернатор Гастингс оппозицияға жақын болғандықтан, Куэй Республикалық штаттық комитетінің оппозициялық төрағасына лауазымы үшін шақырды. Ол ауылдық саясаткерлерге жүгініп, Филадельфия мен Питтсбург машиналары оларды басып алуға тырысып жатыр деп мәлімдеді. Штаттық конвенцияда Куэй лауазымға ие болу туралы келісімге қол жеткізілді және партияны реформалауға міндеттеген платформаны қабылдауға көшті. Бұл оппозицияға ұнады және көптеген адамдар Куэйді реформаланған күнәкар ретінде қабылдады. Маккинли президенттік науқанын бастау үшін ерте әрекет етті, 1895 жылдың басында Оңтүстіктің республикалық саясаткерлерімен Томасвиллде, Джорджия штатында, оның досы және кеңесшісі Марк Ханнаның қыстағы үйінде кездесті. Солтүстікке оралғаннан кейін Ханна бұрынғы Мичиган губернаторы Рассел Алджермен, Куэйдің және Нью-Йорктің республикалық саяси басшысы, бұрынғы сенатор Томас С. Платтың елшісі ретінде кездесіп, президенттікке ұсыну туралы мүмкін келісімді талқылады. Осыған қарамастан және Ханна мен Куэйдің екінші кездесуіне қарамастан, Маккинли республикалық номинацияны алу үшін ешқандай келісім жасамайтынын мәлімдеді. Плат пен Куэй Маккинлиге 1896 жылғы Республикалық ұлттық конвенцияда бірінші турда көпшіліктің қолдауын алмау үшін және оны келіссөздерге мәжбүрлеу үшін сүйікті ұлдарына кандидаттықтарды ұсынуды шешті. Тарихшы Кларенс А. Стерннің айтуынша, Маккинлиге қарсылықтың «көп бөлігі осындай саясаткерлердің қазіргі жағдайдан барынша көп пайда табуға деген құштарлығынан туындаған көрінеді». Куэй Пенсильванияның сүйікті ұлы болды және штаттық партияға үнемі адал болған және ешқашан республикалық тізімге енбеген Пенсильваниялықты ұсынуға штаттан үлкен ықылас болды. Пенсильванияның 64 дауысының көпшілігіне сенімді Куэй Маккинлидің Огайо штатындағы Кантон қаласындағы үйіне барып, пікірталас жүргізді, бірақ баспасөз мәліметтеріне сәйкес, ол белгісіз кепілдіктер ғана алды. Губернатор Гастингс Куэйді президенттікке ұсынғаннан кейін сенатор 611/2 дауыс алды, ол Маккинлиден және Мейн штатынан шыққан Палата Төрағасы Томас Б. Ридтен кейінгі үшінші орын алды. Куэй қарсы болғанымен, ол 1888 жылдан бері олардың позицияларын өзгертіп, жаңа RNC төрағасы Ханнаның ұлттық науқан кеңесші комитетінде қызмет етті. Куэй күзгі науқанда шағын рөл атқарды, Нью-Йорктегі штаб-пәтерді басқаруға көмектесті және Ханнаның бірнеше оңтүстік штаттарда көбірек ақша жұмсауын ұсынды, оның бір бөлігі Ханнамен келісті. Маккинли сайлауда демократ және популист кандидат Уильям Дженнингс Брайаннан жеңіске жетіп, Пенсильванияда 300 000-нан астам дауыс айырмасымен жеңіске жетті, бұл оның халық дауысының жартысына жуық бөлігін құрады.

With Cleveland back in the White House, the Republicans had only minority status in Congress. The Democrats wanted to revisit the McKinley Tariff, but other matters, such as the repeal of the Sherman Silver Purchase Act, had higher priority, and it was not until 1894 that what became known as the Wilson Gorman Tariff passed the House. Seeking to preserve protectionist tariffs for Pennsylvania's manufacturers, Quay threatened to talk the original bill to death. Since he had not addressed the Senate on a legislative matter in his first term, he was not taken seriously, but he proceeded to do what was very close to that, for the bill that eventually emerged from the Senate was so transformed that President Cleveland refused to sign it, letting it pass into law without his signature. Quay kept control of the Senate floor for over two months, from April 14 to June 16, 1894, himself consuming 14 legislative days, and did not conclude his remarks until he and other pro tariff legislators had secured a compromise that preserved tariffs on manufactures, as favored by Pennsylvania industry, and included other protectionist provisions. John Oliver wrote, "one can readily see the connection between Quay's fight for a high protective tariff and liberal contributions from the Pennsylvania manufacturers". Quay faced further rebellion within the Pennsylvania Republican Party in 1895. Republicans had elected Daniel H. Hastings as governor in 1894; he was the candidate the reform element had wanted in 1890 instead of Delamater, and, this time, Quay acquiesced in his nomination. With Hastings elected, the anti Quay faction pressed its advantage, defeating Penrose in his attempt to gain the Republican nomination for mayor of Philadelphia in early 1895. With Governor Hastings friendly to the opposition, Quay brought the matter to a head by challenging the opposition aligned chair of the Republican State Committee for his position. He appealed to rural politicians, alleging that the Philadelphia and Pittsburgh machines were trying to take them over. At the state convention, a deal was reached whereby Quay would get the post, and he moved the adoption of a platform that committed the party to reform. This delighted the opposition, and many embraced Quay as a reformed sinner. McKinley acted early to begin his presidential campaign, meeting with Republican politicians from the South in early 1895 at Thomasville, Georgia, the winter home of his friend and advisor, Mark Hanna. On his return north, Hanna met with former Michigan governor Russell Alger, who was acting as emissary for Quay and New York's Republican political boss, former senator Thomas C. Platt, to discuss a possible deal for the presidential nomination. Despite this and a second meeting, between Hanna and Quay, McKinley insisted he would make no deals to gain the Republican nomination. Platt and Quay decided to promote favorite son candidates to deny McKinley a first round majority at the 1896 Republican National Convention and force him to the bargaining table. According to historian Clarence A. Stern, the opposition to McKinley "appears to have been to a large extent inspired by the desire of such politicians to gain the greatest possible advantage from the existing situation". Quay was Pennsylvania's favorite son and he found considerable enthusiasm in the state for nominating a Pennsylvanian as the state had been the largest to be consistently loyal to the party, but had never received a place on a Republican ticket. Assured of most of Pennsylvania's 64 votes, Quay journeyed to McKinley's home in Canton, Ohio, for discussions, but, according to the press, received only unspecified assurances. After Governor Hastings nominated Quay for president, the senator received 611/2 votes, third behind McKinley, who was nominated, and Speaker of the House Thomas B. Reed of Maine. Although Quay was reluctant, he served on the national campaign advisory committee under the new RNC chairman, Hanna, reversing their positions from 1888. Quay played only a small role in the fall campaign, helping to run the campaign's New York headquarters, and making recommendations that Hanna spend more money in several Southern states, part of which Hanna agreed to. McKinley won the election over the Democratic and Populist candidate, William Jennings Bryan, winning Pennsylvania by almost 300,000 votes, providing nearly half of his margin in the popular vote.

Ванамейкермен шайқастар; қайта сайлау үшін күрес (18961901)

Дон Кэмерон 1897 жылы сенаторлық мерзімі аяқталғаннан кейін зейнеткерлікке шықты, ал бұрынғы пошта бас директоры Ванамейкер оның орнына үміттенеді. Ванамейкер әдеттегі 10 000 долларын республикалық президенттік үміткерге бергенімен, Квейдің қолдауын ала алмады, себебі Квей 1899 жылы қайта сайланбаса, Ванамейкер штаттық партияда билікті басып алады деп қорқыды. МакКлюрдің сөзінше, екеуі бастапқыда келісімге келген, бірақ Ванамейкер қаржылық мәмілелерді жүргізу үшін сенаторға ұнамайтын адамды тағайындағанда келісім бұзылды. Ванамейкер Пенсильвания штатында сенаторлыққа үміткер ретінде өзін жарнамалады және заң шығарушылардың қолдауын іздеді, бірақ Квейдің күшті әсерімен бетпе-бет келді, оған көптеген сайланған республикалық заң шығарушылар қолдау көрсетті. 1897 жылдың қаңтарында Пенроуз республикалық партияда 133–75 есебімен Ванамейкерді жеңіп, Пенсильванияның кіші сенаторы болып сайланды. Ашуланған Ванамейкер 1904 жылы сенатор қайтыс болғанға дейін Квейге үнемі шабуылдап, қарсылық көрсетті. Сенаттағы күрестен кейін президент Маккинли Пенсильваниядағы қамқорлық тағайындауларын Квей мен Пенроузға тапсырды. Ванамейкер оның көршісін төртінші санаттағы пошта бөлімінің пошта бастығы етіп тағайындауды сұрады, бірақ одан бас тартылды. Ванамейкер 1898 жылы губернаторлыққа республикалық үміткерлік үшін штаттағы науқанға қатысып, «Пенсильвания саясатындағы Квейшілдік және басшылық» тақырыбында сөз сөйледі. Ол конгрессмен Уильям А. Стоуннан жеңіліске ұшырады, ол Квейге адал жақтас болды. Дегенмен, күзгі науқан кезінде Ванамейкер 140 сөз сөйлеп, Квейге қарсылық тудырып, заң шығарушы орган 1899 жылдың қаңтарында жиналғанда оның қайта сайлануына кедергі келтіруді үміттенеді. 1898 жылдың 3 қазанында Квей Филадельфия халық банкін алаяқтауға қатысқандығы үшін тұтқындалды. Квей 1896 жылы 1 000 000 долларлық мемлекеттік қаражатты сақтауға және банк кассирі және басқарушысы Джон С. Хопкинсті ақшаны Нью-Йорктегі Метрополитен Транспорт компаниясына инвестициялауға көндірді, телеграмма жіберіп: «Егер сіз маған мың Мет сатып алып берсеңіз, мен құрғақ ағашты шайқап жіберім», – деді. Тергеушілердің пікірінше, бұл мемлекеттік қазынадан ақша спекуляцияны жабу үшін пайдаланылатындығын білдіреді. Акциялар құлдырап, банк банкротқа ұшырады, Хопкинс өзін атып өлтірді. Банк мемлекеттік қаражаттың пайызын мемлекеттік қазынаға емес, Квейге төлеп отырғаны туралы айыптаулар таралды. Айғақтарға қарамастан, Стоун 110 000-нан астам дауыспен жеңіске жетті. Квей 1899 жылдың қаңтарында республикалық заң шығарушы партияның таңдауы болды, бірақ кейбіреулері қатыспады және оның қолдауы екі палата бірлескен отырыста жиналған заң шығарушы органның қажетті көпшілігіне жеткіліксіз болды. Келесі үш ай бойы заң шығарушы орган Квейдің Сенаттағы мерзімі аяқталғандықтан, бос орынды толтыруда келіспеушілікке ұшырады. Квей демократиялық заң шығарушы басшыларға Квейге қарсы республикашылармен бірігіп, сенатор сайлауға кедергі келтіруге жеткілікті ықпал етті, ал тосқауыл 79 дауыс беру арқылы жалғасты. Квей ақыры 1899 жылдың сәуір айында айыптау бойынша сотқа тартылды, бірақ заң шығарушы орган сенаторды сайлай алмағандықтан сот ісі бір сағаттан соң тоқтатылды, ол тез ақталды, бұл Квейдің жақтастары айыптау тек саяси болды деп мәлімдеді. Ақтау үкімін шығарғаннан кейін бір сағаттан соң губернатор Стоун Квейді Сенаттағы бос орынға тағайындады. Сол кезде Конституция губернатордың Сенатқа тағайындауларын заң шығарушы органның демалыс кезінде бос орын пайда болған жағдайда ғана шектегендіктен, бұл тағайындаманың жарамдылығына қатысты бірден сұрақтар туындады. Конгресс желтоқсанда жиналғанда Квей отырмады, бірақ оның сенімхаттары комитетке жіберілді. 1900 жылдың қаңтарында бұл комитет Квейді 5–4 есебімен отырмауды ұсынды, ал сәуірде Сенат 33–32 есебімен Квейді отырудан бас тартты. Бұл дауыс партиялық шекараларды кесіп өтті, Квейге қарсы республикашылардың арасында 1897 жылы Огайодан сенатор болған Ханна да болды. Ханнаға ашуланған Квей 1900 жылы Филадельфиядағы Республикалық ұлттық конвенцияда кек алу мүмкіндігін тапты. 1899 жылы вице-президент Гаррет Хобарт қайтыс болғандықтан, Маккинлиге жаңа кандидат қажет болды. Кейбіреулер Нью-Йорк губернаторы Теодор Рузвельтті қолдады, оны соғыс батыры және реформатор деп санайды. Рузвельтті ұлттық билетке алуды қалағандардың арасында Платт болды, ол оны губернатор ретінде қаламай, вице-президент ретінде зиянсыз болады деп ойлады. Ханна өзінің импульсивті деп санайтын адамды билікке осылай жақын қою перспективасынан қатты қорқып қалды. Платтпен сөйлескенде, Квей көмектесуге қуана келісті, себебі ол Ханнадан кек алуға ниеттенді. МакКлюрдің сөзінше, «Квейдің Ханнадан Сенатқа қабылдануы үшін күресте тастап кеткені Рузвельттің вице-президенттікке кандидат болуына және осылайша АҚШ президенті болуына себеп болды». 1900 жылдың тамызында Республикалық штаттық конвенция Квейді мақұлдап, Сенаттың әрекетін айыптады, келесі жылғы заң шығарушы органға оны Сенатқа қайтаруға шақырды. Ванамейкер күзгі науқан кезінде қайтадан сөз сөйлегенімен, Квей де науқан жолына шықты. Сенатта екі мерзім қызмет еткеніне қарамастан, ол сирек қоғамдық сөз сөйлеген, бірақ 1900 жылдың қазан және қараша айларында Пенсильвания штатында 19 рет сөз сөйледі. Маккинли/Рузвельт билеті сайланды, Пенсильванияны жеңіп алды, бірақ Квейдің заң шығарушы органда сайлануға жеткілікті қолдауы бар-жоғы белгісіз болды. Квейді қолдау үшін жеткілікті республикашылар заң шығарушы органның отырысына қатыспады, оның көпшілікті сайлауға жеткілікті дауысы болмады. Квей сайланды, себебі екі демократиялық заң шығарушы оған дауыс берді, ал екеуі дауыс беруден бас тартты. МакКлюрдің сөзінше, «Квейдің шебер саяси тапқырлығы мен оңай мінезді демократтарды бақылауы ғана осы күресте жеңіске жеткізе алды. Квейді сайлаудағы маңызды дауыстардың бірі – ауру республикашыл, госпитальдан кереуетте штаттық капитолийге дауыс беруге әкелінді. Оның көтерілушілері Квейдің жеңісін тойлағанда, ол дәлізден ұмытылып, пневмонияға шалдығып қайтыс болды. Оған әсерлі жерлеу рәсімі өткізілді: Квей мен Пенроуз екеуі де жібек шляпа киіп қатысты.

Don Cameron was to retire as senator when his term expired in 1897, and former postmaster general Wanamaker wanted his seat. Although Wanamaker gave his usual $10,000 to the Republican presidential candidate, he was not able to gain Quay's backing to become senator, as Quay feared that should he not gain re election in 1899, Wanamaker might take power in the state party. According to McClure, the two initially agreed, but the pact fell apart when Wanamaker named someone to conduct financial transactions who was unacceptable to the senator. Wanamaker made speeches throughout Pennsylvania to promote himself as a senatorial candidate, and sought the endorsement of legislative candidates, but was faced with the strength of the Quay machine, which had the support of a majority of the elected Republican legislators. In January 1897, Penrose defeated Wanamaker in the Republican caucus, 133–75, and was elected as Pennsylvania's junior senator. An angered Wanamaker would constantly attack and oppose Quay until the senator's death in 1904. In the aftermath of the Senate battle, President McKinley turned over patronage appointments in Pennsylvania to Quay and Penrose; Wanamaker requested that a neighbor of his be appointed postmaster of a fourth class post office, but was turned down. Wanamaker entered the campaign for the Republican nomination for governor in 1898, campaigning statewide and delivering speeches on "Quayism and Boss Domination in Pennsylvania Politics". He was defeated by Congressman William A. Stone, a Quay loyalist. Nevertheless, during the fall campaign, Wanamaker made 140 speeches, hoping to generate enough opposition to Quay to defeat his re election bid when the legislature met in January 1899. On October 3, 1898, Quay was arrested for conspiracy to defraud the People's Bank of Philadelphia. Quay had arranged in 1896 for $1,000,000 of state funds to be deposited in it and had persuaded John S. Hopkins, cashier and manager of the bank, that the funds be invested in the Metropolitan Traction Company of New York, sending a telegram: "If you buy and carry a thousand Met for me I will shake the plum tree", believed by investigators to mean that funds from the state treasury would be used to cover the speculation. The stock collapsed, the bank failed, and Hopkins fatally shot himself. It was alleged that the bank was paying the interest on state funds not to the state treasury, but to Quay. In spite of the allegations, Stone was victorious by over 110,000 votes. Quay was the choice of the Republican legislative caucus in January 1899, but some remained away and his support was not enough for the necessary majority of the legislature with the two houses meeting in joint assembly. For the next three months, the legislature deadlocked as Quay's term in the Senate ended, leaving a vacancy. Quay had a sufficient hold over the Democratic legislative leaders to prevent them from uniting with the anti Quay Republicans to elect a senator, and the deadlock persisted through 79 ballots. Quay was finally brought to trial on the allegations in April 1899, but the prosecution rested an hour after the legislature adjourned, having failed to elect a senator, and he was quickly acquitted, leading Quay's defenders to allege that the indictment had been purely political. Within an hour of the acquittal, Governor Stone appointed Quay to fill the vacant Senate seat. Since at the time the Constitution limited governor's appointments to the Senate to when a vacancy occurred during the recess of the legislature, there were immediate questions as to whether this was a valid appointment, and when Congress convened in December, Quay was not seated, but his credentials were referred to a committee. In January 1900, that committee recommended that Quay not be seated by a 5–4 vote, and in April the Senate refused to seat Quay by a vote of 33–32 in a vote that cut across party lines, with the Republicans against Quay including Hanna, who had become senator from Ohio in 1897. Angered by Hanna, Quay found the opportunity for revenge at the 1900 Republican National Convention in Philadelphia. With the death of Vice President Garret Hobart in 1899, McKinley needed a new running mate. Some supported New York Governor Theodore Roosevelt, seen as a war hero and a reformer. Among those who wanted Roosevelt on the national ticket was Platt, who did not want him as governor and figured he would be harmless as vice president. Hanna was appalled at the prospect of putting someone he deemed impulsive so near the reins of power. When approached by Platt, Quay was happy to agree to help, in part because of a desire to avenge himself on Hanna. According to McClure, "it was the desertion of Quay by Hanna in the contest for Quay's admission to the Senate that made Roosevelt the nominee for Vice President against his own earnest protest, and thus made him President of the United States." In August 1900, the Republican State Convention endorsed Quay and denounced the Senate's action, urging the following year's legislature to return him to the Senate. With Wanamaker again making speeches during the fall campaign, Quay also took to the campaign trail. Despite serving two terms in the Senate, he had rarely made a public address, but spoke 19 times across Pennsylvania in October and November 1900. The McKinley/Roosevelt ticket was elected, winning Pennsylvania, but it was uncertain whether Quay had enough support in the legislature to be elected. Not enough Republicans attended the legislative caucus to provide a majority for Quay leaving him four votes short of a majority to elect. Quay was elected because two Democratic legislators voted for him, and two others remained away from the voting. According to McClure, "only one of Quay's masterly political ingenuity and skillful control of Democrats of easy virtue could have won out in the fight. One of the crucial votes in electing Quay was an ill Republican, brought on a stretcher from the hospital to the state capitol to cast his ballot. He languished, forgotten, in a hallway as his bearers joined in the celebrations of Quay's victory, got pneumonia and died. He was given an impressive funeral: both Quay and Penrose attended, wearing silk hats.

Соңғы жылдары және қайтыс болуы (19011904)

Квей 1901 жылдың 18 қаңтарында Сенаттағы үшінші мерзіміне ант берді, Сенат палатасы оның қолдаушыларымен, құттықтау телеграммаларымен және гүлдермен толы болды. Мамыр айында ол тағы бір мерзімге түсуден бас тартатынын мәлімдеді; орын үшін созылған күрес оның күшін басып тастады, және ол жаңа саяси шайқастарды жоспарламады. Жалпы алғанда, ол бұл шешімге берік болды, бірақ кейбір ерекшеліктер болды. МакКлюрдің айтуынша, ол осы хабарламаны жасағаннан кейін, «бірнеше жыл бойы оны мазалаған фракциялық сезім бірте-бірте жойылды». 1901 жылдың қыркүйегінде Маккинлидің қазасы Рузвельтті президент етіп тағайындады. Квей 1900 жылы Рузвельтті вице-президенттікке ие болуына көмектескені үшін, Рузвельтті қолдаудан басқа амалы қалмады, ал президент оған Пенсильваниядағы ықпалдыққа үлкен үлес қосып, оның адалдығын сақтады, тіпті реформалық саясатты жүргізгеніне қарамастан. Ханна Рузвельтке қарсы болғандықтан және 1904 жылы президенттікке үміткер болғандықтан, Рузвельттің Квеймен және Платтпен одақтасуы, басшылардың оған қарсы бірігуіне жол бермеді. Рузвельт кейде Квейдің өтініштерін қабылдамады, мысалы, сенатор Панама каналын салуға жауапты Истмия каналы комиссиясына Пенсильваниялықты тағайындауды сұрады. Президент комиссияға тағайындалу тек еңбек еткендерге ғана тиіс екенін мәлімдеді. Пенсильвания Республикалық партиясындағы даулар 1901 жылғы ара сайлауда жеңіліске әкелді, ал Квей 1902 жылы губернатор мен заң шығарушы орган сайлауларында жағдай нашарлайды деп қорқыды. Джон П. Элкин партияның Квей фракциясы арасында губернаторлыққа кең қолдау тапты және 1899 және 1900 жылдары сенатордың сенімхаттарын қарастырған Сенат комитеті алдында оны қорғады. Квей губернаторлыққа мінезі күдік тудырмайтын судьяны тағайындау қажет деп есептеді. Ханна Элкиннің кандидатурасын қолдады, ал Квей Огайо штатының делегациясы Элкин арқылы Пенсильванияның келесі ұлттық конвентін бақылауға алады деп қорқыды. Сондықтан Квей Филадельфия судьясы Сэмюэл Пеннипакердің кандидатурасын ұсынды. Пеннипакер Квейдің елшісімен байланысқанда тартынды, бірақ келісті; ол губернатор болып сайлануы «маған ешқандай қимылсыз, бір тиын жұмсамай, бір дем тартпай келді» деп жазды. Пеннипакердің сайлануы штаттағы Республикалық партияның дауын Квейдің қайтысынан кейінге шегерді. Қызметте Пеннипакер көбінесе Квейдің қалағанын істеді, бірақ кейде тағайындаулар бойынша одан ерекшеленді. Квейдің соңғы жылдарындағы күресінің бірі Оклахома, Нью-Мексико және Аризона штаттарының құрылуы болды. Екі үлкен партия да өз платформаларында штаттық мәртебе беруді қолдайтындарын уәде етті, және осы мақсатқа жету үшін заң жобасы 1902 жылы Өкілдер палатасында қабылданды. Квейдің заң жобасын қабылдауға себебі, ол Нью-Мексико аймағында қаржылық мүддесі бар Квейдің ұзақ жылдар бойы сенімді серігі Уильям «Булл» Эндрюстің Сенатқа өтуіне мүмкіндік беруі мүмкін болды. Аумақтар жөніндегі комитеттің мүшесі Квей Сенатта заң жобасын қолдауға жеткілікті күш жинады, бірақ комитет төрағасы Индианадан Альберт Беверидж үш аумақтың штаттық болуға әлі дайын емес деп санады және сессияның қалған бөлігінде заң жобасына дауыс беруден жалтарды. Квей 1903 жылдың қысында заң жобасын қабылдау үшін Вашингтонда қалды, әдеттегідей қыстың бір бөлігін Флоридада өткізудің орнына, бұл оның денсаулығына зиян келтірді. Квейдің өмірінде бұл аумақтар штаттық мәртебе алған жоқ. Оливер Квейді «америкалық үндістердің нағыз досы» деп есептеді. Сенаттағы мансабының барысында ол үндістердің қорғаушысы болды, әсіресе соңғы жылдары. Квейдің машинасына үндістерден ешқандай үлес болмаса да, ол олардың мүдделерін қолға алды, себебі федералдық үкімет оларға жаман қарайды деп сенді. Ол Сенаттың Үнді істері жөніндегі комитетінің мүшесі болды; Жозеф бас және оның тобы Вашингтонға келгенде, олар барлық қаражаттарын жұмсап, үйлеріне бара алмады, Квей олардың пойыз билетінің ақысын төледі. Флоридаға сапары кезінде ол семинол үндістерінің әл-ауқатына қызығушылық танытты. 1903 жылдан бастап Квейдің денсаулығы нашарлай бастады. 1904 жылдың сәуір айында ол ағасының Пенсильваниядағы Морганзадағы елдік үйіне барды, бірақ өліп бара жатқанын білгендіктен, үйіне Биверге апаруды сұрады. Гастриттен зардап шегіп, салмағы мен күшін жоғалта берді. Квей бірнеше тілде оқи және сөйлей алатын, Америкадағы ең жақсы жеке кітапханалардың біріне ие болды. 1904 жылдың мамыр айының соңында бір күні ол кітапханасына кіруді сұрады, онда ол аз оқыды, кітаптарды мейіріммен ұстады, ал одан кейін ұйықтап қалғаннан кейін бөлмесіне қайтарылды. Ол 1904 жылдың 28 мамырында Биверде қайтыс болды. Квей 1904 жылдың 31 мамырында Биверде жерленді. Аймақтағы дүкендердің барлығы жабылды. Пойыздар Питтсбургтен қарапайым халықты, ал Гаррисбург пен Вашингтондан қонақтарды әкелді. Қайтыс болғандардың арасында республикашылдар Пенроз, Платт және Огайодан Джозеф Б. Форакер, сондай-ақ демократтар Мэрилендтен Артур Горман және Оңтүстік Каролинадан Бенджамин Тиллман болды. Оның қабір тасы оның және оның ата-анасының есімдерін, оның туған және қайтыс болған күндерін, сондай-ақ implora pacem (латынша «бейбітшілік тіле») деген сөздерді көрсетеді.

Quay was sworn in to his third term in the Senate on January 18, 1901, in a Senate chamber filled with his supporters, congratulatory telegrams, and flowers. In May, he let it be known he would not seek another term; the long battle over the seat had sapped his strength, and he planned no new political battles. In general, he held to that resolution, though with a few exceptions, and according to McClure, once he made that announcement, "the factional feeling that had harassed him for many years gradually perished". The assassination of McKinley in September 1901 made Roosevelt president. The fact that he had been instrumental in getting Roosevelt the vice presidential nomination in 1900 gave Quay little alternative but to support Roosevelt, and the president kept Quay loyal by giving him a major voice in patronage in Pennsylvania, even as he pursued reform policies. With Hanna opposed to Roosevelt and a presidential hopeful for 1904, Roosevelt's allying with Quay, and also Platt, kept the bosses from uniting against him. Roosevelt sometimes refused Quay's requests, as when the senator asked that a Pennsylvanian be appointed to the Isthmian Canal Commission, charged with building the Panama Canal. The president stated that appointment to the commission had to be entirely on merit. Continued divisions in the Pennsylvania Republican Party led to losses in the off year elections of 1901, and Quay feared this would get worse in 1902, when there would be elections for the governor and the legislature. John P. Elkin had wide support for governor among Quay's faction of the party, and had defended the senator before the Senate committee considering his credentials in 1899 and 1900. Quay believed it was necessary to nominate for governor a judge whose character was beyond suspicion. Hanna favored Elkin's nomination, and Quay feared that the Ohioan might control Pennsylvania's delegation to the next national convention through Elkin. Thus, Quay pressed for the nomination of Judge Samuel Pennypacker of Philadelphia. Pennypacker was reluctant when approached by a Quay emissary, but agreed; he wrote that his election as governor "came to me without the lifting of a finger, the expenditure of a dime, or the utterance of a sigh". Pennypacker's election postponed the divide in the Republican Party in the state until after Quay's death. In office, Pennypacker generally did what Quay wanted, but sometimes differed from him over appointments to office. One battle Quay undertook in his last years was statehood for Oklahoma, New Mexico and Arizona. Both major parties had in their platforms pledged support for statehood, and a bill to accomplish this passed the House of Representatives in 1902. One reason Quay wanted the bill to pass is that it might allow William "Bull" Andrews, a longtime Quay lieutenant with financial interests in New Mexico Territory, to reach the Senate. Quay, a member of the Committee on Territories, amassed support in the Senate for the bill, likely enough to pass, but the committee chair, Albert Beveridge of Indiana, felt the three territories were not yet ready for statehood, and used Senate procedures to evade a vote on the bill through the remainder of the session. Quay remaining in Washington through the winter of 1903 to seek passage of his bill, rather than spending part of the winter in Florida as usual, hurt his health. The territories did not attain statehood during Quay's lifetime. Oliver considered Quay a "real friend of the American Indian". Throughout his Senate career, he was an advocate for Native Americans, but especially was so in his later years. Although Indians had no contributions to give to Quay's machine, he took up their causes, believing they were treated badly by the Federal government. He was a member of the Senate Committee on Indian Affairs; when Chief Joseph and his party came to Washington, they expended all their funds and were unable to get home, Quay paid their railroad fare. During his visits to Florida, he took an interest in the welfare of the Seminole Indians. Beginning in about 1903, Quay's health deteriorated. He went to his brother's country estate at Morganza, Pennsylvania, in April 1904, but knowing he was dying, he asked to be conveyed home to Beaver. Suffering from gastritis, he continued to lose weight and strength. Quay could read and speak several languages, possessing one of the finest private libraries in America. One day in late May 1904, he asked to be taken into his library, where he read a little, handled the volumes lovingly, and after he fell asleep, was taken back to his room. He died in Beaver on May 28, 1904. Quay was buried, in Beaver, on May 31, 1904. Shops throughout the area were closed. Trains brought the general public from Pittsburgh and dignitaries from Harrisburg and Washington. Among the senators attending the funeral were Republicans Penrose, Platt and Joseph B. Foraker of Ohio, and Democrats Arthur Gorman of Maryland and Benjamin Tillman of South Carolina. His headstone gives his name and those of his parents, his dates of birth and death, and implora pacem (Latin for "Pray for peace").

Отбасы және сайттар

1855 жылы Квей Агнес Барклейге (1831–1911) үйленді; олардың бес баласы болды: үлкені Ричард Роджерс Квей Пенсильвания штатының заң шығару органында қызмет етті. Қалғандары – Эндрю Грегг Кертин Квей (әскери офицер), Мэри Агню Квей, Коралл Квей және Сьюзан Уиллард Квей. 1905 жылы Бивердегі Ганновер алаңы Квей алаңы деп аталды. Оның құрметіне орнатылған тарихи белгі 3-ші және Сақтандыру көшелерінің қиылысында тұр. Бивердегі Мэтью С. Квей үйі Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Оның тағы бір резиденциясы – Филадельфиядағы Робертс Квей үйі 1976 жылы Тарихи орындардың Ұлттық тізіміне енгізілді. Нью-Мексико штатын құруға салған еңбегі үшін, 1903 жылы құрылғанда оның құрметіне Нью-Мексикода Квей округі аталды, сондай-ақ Квей деп аталатын шағын, корпорацияланбаған ауыл да бар. Бұрынғы Оклахома штатындағы Квей қаласы да оның есімімен аталған. Квейдің мүсіні Харрисбургтегі Пенсильвания Капитолийінің ротондасында орнатылған. Квей өмірінің соңғы он бес жылында денсаулығын жақсарту және балық аулау үшін Флоридада көп уақыт өткізді; жергілікті тарихшы Жан Эллен Уилсон оны «Сент-Люси округінің алғашқы қысқы құсы» деп атады. Сот Манора Джонс оны «Флориданың үшінші сенаторы» деп атап, ол өзінің меншігіндегі Индиан өзені бойындағы федералдық жобаларды қолдады. 2010 жылға дейін оның иеленген екі үйі сақталған.