Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Орта ғасырлық Жапониядағы әлеуметтік мәртебе түрі, міндеттері мен артықшылықтары бар.
Type of social standing in Medieval Japan with obligations and benefits
Гокенин (御家人) бастапқыда Камакура және Муромачи кезеңдеріндегі шогунаттың вассалы болды. Қорғау және джито (манор иелері) болу құқығы үшін гокенин бейбіт уақытта императорлық сарай мен Камакураны қорғау міндетіне ие болды. Соғыс кезінде ол өз әскерімен сёгунның туы астында соғысуға міндетті болды. VII-X ғасырларда Жапонияда қолданылған рицурё заң жүйесінде кенин ("үй адамы") – заңды түрде отбасының меншігі саналған, бірақ сатылмаған, мұрагерлікпен берілетін және құлдардан айырмашылығы, белгілі бір құқықтары бар адам еді. Жапон орта ғасырларының басынан бастап, иелер мен вассалдар арасындағы қарым-қатынас, тіпті қандық байланыс болмаған жағдайда да, ата-бабалардың байланысы ретінде қарастырылды, мұнда әр тарап алдыңғы буынның құқықтары мен міндеттерін мұралайтын болды. Екі тарап та өздерінің қарым-қатынастарын туыстық сезіммен сипаттап, сөйлейтін, сондықтан гокенин термині қолданылды, ал Хэйан кезеңінен кейін құрметті білдіретін "го" префиксі қосылды. Бұған дейін Камакура сёгуны Минамото но Йоритомо 1180 жылы билікке жол ашу үшін жорылын бастағанда осы терминді және рөлді енгізген деп есептелді. Азума Кагами, шогунаттың күнделігі, осы терминді алғашқы жазбаларынан бастап қолданады. Дегенмен, гокенин мәртебесінің және вассалдық тіркелімдердің алғашқы сенімді құжаттық дәлелі 1190-шы жылдардың басына жатады, сондықтан вассалдық ұғымы шогунаттың алғашқы он жылында белгісіз болып қалған сияқты.
A gokenin (御家人) was initially a vassal of the shogunate of the Kamakura and the Muromachi periods. In exchange for protection and the right to become jitō (manor's lord), a gokenin had in times of peace the duty to protect the imperial court and Kamakura. In times of war, he had to fight with his forces under the shōgun’s flag. Under the ritsuryō legal system in use in Japan from the seventh to the tenth century, a kenin ("house person") was a human being who, while legally property of a family, could be inherited but not sold and, unlike a slave, had some rights. From the beginning of the Japanese Middle Ages, the relationship between lords and vassals tended, even in the absence of real blood ties, to be seen as an ancestral bond where each side inherited the rights and duties of the previous generation. Both sides thought of and spoke of their relationship in terms suggesting kinship, hence the use of the term gokenin, the prefix "go " denoting prestige having been added after the Heian period. Until recently it was assumed Kamakura shōgun Minamoto no Yoritomo coined the word and the role when he started his campaign to gain power in 1180. The Azuma Kagami, diary of the shogunate, uses the term from its very first entries. The first reliable documentary evidence of a formal gokenin status and of actual vassal registers however dates to the early 1190s, and it seems therefore that the vassalage concept remained vague for at least the first decade of the shogunate's life.
Камакураның құлдырауы
Гокенин вассалдары – бұрынғы шоэн иелерінің, бұрынғы шаруалардың немесе бұрынғы самурайлардың ұрпақтары еді. Олар Минамото но Йоритомоның Тайра кланына қарсы әскери науқандары барысында оның әскерінде көзге түсіп, жеңіске жеткен соң сыйлық алған. Камакура үкіметі тағайындау және қызметтен босату құқығын сақтап, әйтсе де гокенин шуго мен житоны өздерінің істеріне араласпай, салық кірісін қалауынша пайдалануға еркін жіберді. Хатамотодан өзгеше, гокенин "омемие ижо" (御目見以上) мәртебесіне ие болған жоқ – яғни, оның шогунмен кездесуге құқығы болмады.
Gokenin vassals were descendants of former shōen owners, former peasants or former samurai who had made a name for themselves in Minamoto no Yoritomo's army during his military campaigns against the Taira clan and were rewarded after victory. The Kamakura government retained the power to appoint and dismiss, but otherwise left gokenin shugo and jitō alone and free to use tax income as they saw fit. Unlike a hatamoto, a gokenin was not of ''omemie ijō'' (御目見以上) status – in other words, he had no right to an audience with the shōgun.