Кіріспе
Швейцариялық суретші Марк Габриэль Шарль Глейр (2 мамыр 1806 – 5 мамыр 1874) – Францияда ерте жасынан тұрақты түрде тұрған швейцариялық суретші. 1843 жылы ол Поль Делароштің студиясын мұраға алды және Генри Лайонель Бриу, Джордж дю Мориер, Клод Моне, Пьер Огюст Ренуар, Луи Фредерик Шютценбергер, Альфред Сислей, Огюст Тульмуш және Джеймс Эбботт Макнейл Уистлер сияқты кейіннен танымал болған көптеген жас суретшілерге сабақ берді.
Marc Gabriel Charles Gleyre (2 May 1806 – 5 May 1874), was a Swiss artist who was a resident in France from an early age. He took over the studio of Paul Delaroche in 1843 and taught a number of younger artists who became prominent, including Henry Lionel Brioux, George du Maurier, Claude Monet, Pierre Auguste Renoir, Louis Frederic Schützenberger, Alfred Sisley, Auguste Toulmouche, and James Abbott McNeill Whistler.
Өмір
Глэр Лозаннаға жақын Шевилиде дүниеге келді. Оның ата-анасы сегіз не тоғыз жасында қайтыс болғандықтан, оны Францияның Лион қаласындағы туысы тәрбиелеп, сол қаладағы индустриалдық мектепке жіберді. Сауығып кеткен соң ол Парижге келді, Университет көшесінде шағын студия ашып, ақылына бірте-бірте қалыптасқан идеяларды мұқият пысықтады. Оның алғашқы туындылары ретінде Диана ваннадан шығып бара жатыр және Жас нубийлік есімдері аталады, бірақ олар көп ұзамай ғана назар аудартты. Ал 1840 жылы Салонға жіберілген Иоаннның Апокалиптикалық көрінісі оның суретшілік мансабын бастады. 1843 жылы «Кеш» картинасы екінші дәрежелі медаль алды және кейіннен «Жоғалған иллюзиялар» деген атаумен кеңінен танымал болды. Суретте өзен жағасында отырған, басын иіп, шаршаған ақын, беймәлімдікпен лирасын жіберіп алып, қайықпен келе жатқан қыздарға қайғылы көзбен қарайды, олардың әні құлағынан бірте-бірте үзіліп барады. Осы алғашқы жетістіктеріне қарамастан, Глэр қоғамдық жарыстан бас тартып, өмірінің қалған бөлігін өнер идеалдарына адал қызмет етумен өткізді, көпшіліктің оңай мақтауын іздемеді және өнерін өркендеу мен байлыққа айналдырмады. 1845 жылы «Апостолдардың айырылысын» көрсететін болса, 1849 жылы Салонға тек «Бакханттардың биін» ұсынды. Дегенмен ол үздіксіз еңбек етіп, жемісті болды. Оның «қажырлы еңбек ету қабілеті шексіз» болды, және керемет шеберлікке қалай жеткенін сұрағанда, ол «En y pensant toujours» деп жауап берді. Көптеген жылдар бір туындының тұжырымдамасы мен оның іске асырылуы арасында өтетін, ал кейде алғашқы және соңғы кезеңдер арасында жылдар өтетін. Кейбір пейзаждар аяқталғандай көрінетін, тіпті әріптестері оларды аяқталған деп есептейтін, бірақ Глэр ғана «өзінің аспанын таппағанын» сезінетін. Глэр 1843 жылы Париждегі жетекші жеке оқыту ательесі болған Поль Деларош студиясын иелену арқылы ұстаз ретінде де ықпалды болды. Оның шәкірттерінің арасында Жан Леон Жером, Жан Луи Хамон, Огюст Тульмуш, Уистлер және бірнеше импрессионистер: Моне, Ренуар, Сислей және Базиль болды. Ол студенттерінен ақы алмады, бірақ олар жалдамалы үйдің және модельдердің төлемақысын төлеуге көмектесетінін күтті. Студияның басқаруына да қатысуға мүмкіндік берді. Қоғамдық өмірден мүлдем оқшауланғанмен, ол саясатқа қызығушылық танытып, саяси журналдарды көп оқитын. Бір кезде Луи Филипптің тұсында оның студиясы либералдық клубтың кездесу орны болды. Еліне келген апаттарға қарамастан, ол болашаққа үмітпен қарады, «ақыл-ес соңында жеңіске жетеді» деді. Ол Эльзас және Лотарингиядан жер аударылғандардың атынан ашылған ретроспективті көрмені аралап жүргенде, 1874 жылдың 5 мамырында кенеттен қайтыс болды. Ол ешқашан үйленбеген. Ол «Жер жұмағы» картинасын аяқтамай қалдырды, оны Тэн «күнәсіздік, бақыт және сұлулықтың арманы – Адам мен Хауа таулармен қоршалған жұмақтың салтанатты және қуанышты пейзажында тұр» деп сипаттады, бұл «Кеш» картинасына лайықты серік болды. Оның басқа туындыларына «Топан су», онда екі періште қираған жер үстінен жылдам өтеді, су тартып кеткеннен кейін олардың салған қирауларын көрінеді; «Леман шайқасы», күрделі дизайн, көптеген адамдармен толған, бірақ олармен ауытқымаған, және әртүрлі жауынгерлер мен қашқындардың қозғалысын жақсы көрсетеді; «Сараң бала», мұнда суретші астарлы әңгімеге аналық сүйіспеншіліктің жаңа элементін қосады, өкінген жасты құшақтап қарсы алады, ананың жүрегі өкініштен гөрі оның оралуына көбірек мән береді; «Рут пен Боаз»; «Улисс пен Наусика»; «Омфале аяғындағы Геркулес»; «Жас афинян», немесе халықтың айтуынша, «Сапфо»; «Минерва және нимфалар»; «Венера мен Адонис»; «Дафнис және Хлоя»; және «Махаббат және Паркалар». Ол сонымен қатар көптеген суреттер мен акварельдер, және портреттер қалдырды, олардың ішінде Генрих Гейненің қайғылы бейнесі 1852 жылғы сәуір айындағы Revue des deux mondes журналында жарияланды. Клементтің еңбектер каталогында 683 жазба бар, оның ішінде эскиздер мен зерттеулер де бар.