Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пьер дю Кальвет (1735 – 28 наурыз 1786) – француз гугеноттарынан шыққан Монреаль саудагері, бейбіт судья, саяси тұтқын және хаттар авторы.
Pierre du Calvet (1735 – March 28, 1786) was a Montreal trader, justice of the peace, political prisoner and epistle writer of French Huguenot origin.
Отбасы
Пьер дю Кальвет 1735 жылдың жазында Гвиенна провинциясындағы (қазіргі Тарн-и-Гаронна департаменті) Каусаде қаласында дүниеге келді. Ол бес баланың үлкені болған. Әкесі Пьер Кальвет, кальвинист дінінде болған, балаларын католиктер ретінде тойыстырды. Бірақ ол оларға протестанттық сенімін үйретті. Анасы Анн Будет еді. Оның отбасының тегі ақсүйек деп есептеледі және Тулузаның солтүстігіндегі Монталзат жерінде иеліктері болған. Оның әулетінен шыққан Франсуа Кальве 1563 жылдың 23 маусымында Монтабан қаласына реформаны әкелгені үшін дарға асылды.
Pierre du Calvet was born in the Summer of 1735 in Caussade in the French province of Guyenne (today the Tarn et Garonne département). He was the oldest of a family of five children. His father, Pierre Calvet, of Calvinist confession, had his children baptized as Catholics. He however passed on his Protestant faith to them. His mother was Anne Boudet. His family is said to be of noble origin and owned a domain at Montalzat, north of Toulouse. An ancestor, François Calvet, was hanged on June 23, 1563 for introducing the Reform in Montauban.
Білім
Ол католиктік білім алды, бірақ кальвинизмнен бас тартқан жоқ. 16 мамырда қоршау көтерілді, ал ду Кальвет тірі қалғандардың барлығымен бірге Монреальге оралды. Жаңа Франция үкіметі 1760 жылдың 8 қыркүйегінде капитуляцияға бергеннен кейін ол Монреальде қалды. Қыс мезгілінде ол Уильям Цезар МакКормикпен қайта кездесті және ол оны генерал Джеффри Амхерстке ұсынды. Ду Кальвет Еуропаға қайтуға ниеттенгендіктен, Квебекке барып губернатор Джеймс Мюррейден паспорт алуы керек болды, бірақ бұрын губернатор Томас Гейджден Монреаль ауданынан шығуға рұқсат алу үшін тағы бір паспорт алу қажет еді. Бірақ губернатор Мюррей ду Кальветтің Акадияға тағы бір миссияға бару үшін аттануын кейінге қалдыруды сұрады. Оның міндеті Акадияда қалған акадиялықтардың санын санап, оларды қауіпсіз Квебекке жеткізуді ұсыну болды. Ол осы соңғы гуманитарлық миссияны қабылдады, ол 1761 жылдың шілдесінен қазан айына дейін оны айналыстырып тұрды. Одан кейін Еуропаға қайту жоспарынан бас тартқан сияқты, себебі 1762 жылдың қаңтарында ол Монреальде болды.
He received a Catholic education without renouncing his Calvinism. The siege was lift up on May 16, and du Calvet returned to Montreal with everyone else still alive. Following the capitulation of the government of New France on September 8, 1760, he remained in Montreal. During the winter, he met with William Caesar McCormick again and was recommended to General Jeffery Amherst by him. Du Calvet, was determined to return to Europe and consequently was in need to get to Quebec to obtain a passport from governor James Murray, not without first obtaining another passport from governor Thomas Gage to be authorized to leave the district of Montreal. Governor Murray however requested that du Calvet delays his departure to go on yet another mission in Acadia. His task was to count the number of Acadians still left in Acadia and offer them to be transported safely to Quebec. This last humanitarian mission, which he accepted, kept him busy from July to October 1761. It seems he abandoned his project to return to Europe afterward because in January 1762, he was in Montreal.
Саудагер және бейбітшілік төрешісі
1762 жылдың қаңтарында ол Монреальге қоныстанды, онда импорт-экспорт бизнесін бастады. Ол жүгері мен терілерді экспорттады, оларды Уотсон мен Рашли компаниясының (Брук Уотсон мен Роберт Рашли) Англия мен Испанияға бағытталған сауда кемелеріне тиеді. Ал ол өз кезегінде Еуропадан спирттік ішімдіктер мен тұтыну тауарларын импорттады. Оның саудасы өркендеді. 1772 және 1776 жылдар аралығында ол шамамен 35 000 минотты жүгері, 800 бұршақ минотын және бірқатар терілерді экспорттады, сондай-ақ Монреаль ауданында сатылған көптеген тауарларды импорттады. 1774 жылдың 3 наурызында ол Сорельге жақын Ривьер-Дэвид иелігін сатып алды. 1763 жылы ол Оңтүстік Каролинада тұратын бір туысының, ал екі айдан кейін Францияда тұратын әкесінің қайтыс болғанын естіді. 1764 жылдың жазында ол Квебек провинциясынан Лондонға кетіп, онда туысының мұралық ісін реттеді. Содан кейін ол Монталзат отбасылық иелігін сату үшін Францияға барып қайтты. Ол 1766 жылдың маусым айында ғана Монреальге оралды. Ол болмаған кезде Жан Дюма Сен-Мартен мен Пьер Жюссом ди Сен-Пьер Америкадағы жеке істерін жүргізді. Еуропадағы ұзақ сапары барысында ол ағылшын тілді елдермен байланыс орнатты. Ағылшын тіліндегі шеберлігі жетілмесе де, губернатор Мюррейден алған бағалы ұсыныс хаттарының арқасында ол көптеген жерде жақсы қабылдады. Басқалармен қатар, ол Шотландиядағы Гриннок қаласында тұратын губернатордың інісі лорд Элибаңкпен кездесті. Лондонда ол Оңтүстік департаменттің британдық мемлекеттік хатшысы Джордж Монтегю Данкпен кездесті. Парижге ол Франциядағы британ елшісі, 1-ші Гертфорд графы Франсис Сеймур Конвейге және оның хатшысы Дэвид Хьюмге, сол кездегі танымал философқа, ұсыныс хаттарымен келді. Екеуі де граф де Сен-Флорентин алдында оның ісін қолдады. Мұралық ісін аяқтау үшін оған осы қолдау қажет болды, өйткені ол протестант еді, ал француз заңдары католик еместерге қатысты қолайсыз болды. 1766 жылдың қаңтарында бір жылдық сапардан кейін ол Лондонға оралды. Көктемде ол "Генерал Конвей" атты кемеге мініп, Квебекке аттанды. 1766 жылдың 23 маусымында губернатор Мюррей оны Монреаль ауданының жаңа жалпы сотқа бейбіт судья етіп тағайындады. Ұзақ күтпестен, ол қараша айында Англиядағы сауда мәселелерін шешу үшін Канададан қайта кетіп, 1767 жылдың сәуір айында ғана үйіне оралды, оның бейбіт судья міндеті оны шақырып алды. Дю Калве өзінің мемлекеттік қызметін атқаруға зор құлшыныс көрсеткенін дәлелдеді және оны провинцияның бас судьясы Уильям Хей мақтады. Ол көптеген істерді қарап, ешқандай төлем алмады.
In January 1762, he settled in Montreal where he finally started his import export business. He exported corn and peltries which he loaded aboard the trading vessels of the Watson & Rashleigh company (Brook Watson and Robert Rashleigh) bound for England and Spain. In return he imported various goods from Europe such as spirits and products for domestic use. His trade was prosperous. Between 1772 and 1776, he exported approximately 35,000 minots of corn, 800 pea minots plus some peltries, and imported great quantities of goods which he sold off in the district of Montreal. On March 3, 1774, he purchased the seigniory of Rivière David, close to Sorel. In 1763, he learned of the death of one of his uncles living in South Carolina and two months later that of his father in France. In the summer of 1764, he left the province of Quebec for London from where he dealt with the succession of his uncle. He then passed to France to sell the family domain of Montalzat. He only came back to Montreal in June 1766. During his absence, Jean Dumas Saint Martin and Pierre Jusseaume dit Saint Pierre conducted his private affairs in America. During this long voyage in Europe, he made several contacts in the English speaking world. Even if his English was defective, he was well received a little everywhere, helped as he was with invaluable letters of introductions from governor Murray. Amongst others, he met the governor's brother, Lord Elibank, who resided at Greenock in Scotland. In London, he met with George Montagu Dunk, 2nd Earl of Halifax, British Secretary of State for the Southern Department. In Paris, he landed with letters of introductions for Francis Seymour Conway, 1st Marquess of Hertford, the British Ambassador to France and his secretary, David Hume, the already famous philosopher, who both interceded in his favour before the Comte de Saint Florentin. All this support was necessary for him to ensure the liquidation of his succession because he was Protestant and the French laws were then unfavourable to non Catholics. In January 1766, after a year long sojourn, the business was over with and he went back to London. In the Spring, he embarked for Quebec on board a vessel named the General Conway. On June 23, 1766, governor Murray appointed him Justice of the Peace at the new Court of Common Pleas for the district of Montreal. Hardly just returned, he again left Canada, in November, to deal with trade matters in England, and only returned home in April 1767, called by his duty of Justice of the Peace. Du Calvet seemed to have put a great zeal in the exercise of his public duties and was soon praised by the Chief Justice the province, William Hey. He handled a very great number of causes and did not ask for any fees at all.
Неке
1771 жылы 3 қазанда 36 жасында Мари Луиза Жюссомаға үйленді. 20 жастағы ол оның досы Пьер Жюссо және Мари Луиза Булай ди Буледің қызы еді. Жаңа отбасы Сент-Пол және Бонскор көшелерінің қиылысындағы қалалық үйге қоныстанды. Бірінші бала 1772 жылы 7 шілдеде дүниеге келді. Кішкентай Жан-Пьер келесі 31 тамызда ерте қайтыс болды. 1773 жылы 8 қарашада Мари Луиза екінші ұл баласын дүниеге әкелді, оны баланың крест әкесі Жан Дюма Сен-Пьердің құрметіне Жан Дюма деп атады. 1774 жылы 16 қазанда үшінші ұл дүниеге келді. Оны губернатор Гай Карлтонның құрметіне Гай деп атады. Өкінішке орай, соңғы бала 11 мамырда тым ауыр қысқа шыдамай қайтыс болды. Анасы бірінші және соңғы балаларымен бірге сол жылдың желтоқсан айында жерленді. Дю Кальвет екінші ұлы Жан Дюмаға күтім жасау үшін дама Ла Призді жалға алды.
On October 3, 1771, at 36 years of age, he married Marie Louise Jusseaume. 20 years old, she was the daughter of his friend Pierre Jusseaume and Marie Louise Boulay dit Boulet. The new couple settled in a city house at the corner of Saint Paul and Bonsecours streets. A first child, a boy, was born July 7, 1772. The small Jean Pierre died in early age on the coming August 31. On November 8, 1773, Marie Louise gave birth to a second boy, whom they name Jean Dumas, in honour of the child's godfather Jean Dumas Saint Pierre. The couple had a third boy on October 16, 1774. He was named Guy, in honour of governor Guy Carleton. Sadly, this last child died on May 11, having had one too difficult winter. The mother joined her first and her last in the tomb in December of the same year. Du Calvet found a nurse, dame La Prise, to take care of Jean Dumas, his second son.
Саяси қатысу
1769 жылы ол жаңа губернатор Гай Карлтонға Квебек провинциясындағы сот жүйесін біркелкілендіруге бағытталған реформа жоспарын ұсынды. 1 ақпанда жарияланған жаңа әкімшілік шаралар оны қанағаттандырмады және ол одан кейін де реформаны қолдауын жалғастырды. Ол бірнеше ашық хат жазды және оларды сол кездегі колониядағы жалғыз газет – «Квебек газеті»/«Gazette de Québec» газетінде жариялады. 1770 жылдың 28 қазанында ол Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы Уилс Хилл, Хиллсборо графына «Mémoire sur la forme judiciaire actuelle de la Province de Québec» атты мемуар тапсырды. Әріптестерінің арасындағы кейбір судьялардың әділетсіздіктерін ашық сынауы оған достар да, жаулар да әкелді. Сот жүйесі мен сот төрелігін жақсартуға бағытталған оның әрекеттерін губернатор Карлтон, бас прокурор Фрэнсис Мазерес және бас судья Уильям Хей мақтады. Дегенмен, ол магистратурадағы бірнеше әріптесімен, оның ішінде көршісі Джон Фрейзермен, сондай-ақ Эдвард Саутхаус пен Рене Овид Гертель де Рувиллмен келіспеушілікке түсті. Джон Фрейзер, 60-шы британдық корольдік полкінің капитаны, 1765 жылы, оны және саудагер Томас Уокерді қатыстырған зорлық-зомбылық ісінде дәлелдердің жетіспеуіне байланысты босатылғаннан кейін көп ұзамай, әділет төрешісі болып тағайындалды. Дю Кальветтің досы Томас Уокер 1764 жылдың 6 қыркүйегінде оған шабуыл жасалған кезде құлағын жоғалтты. Дю Кальветтің сөзінше, Джон Фрейзер осы оқиғадан бастап оған деген көңілінің қалғандығын көрсеткен. 1771 жылдың 29 маусымында Фрейзер мен Дю Кальвет Дю Кальветтің үйінің алдында, Фрейзердің үйіне қарама-қарсы тұрған жерде қол жұмсастырып ұрысты.
In 1769, he submitted a reform plan to the new governor Guy Carleton which aimed for the uniformisation of the administration of justice in the Province of Quebec. The new administrative measures promulgated on February 1 did not satisfy him and he continued to voice for reform thereafter. He wrote a few open letters which he published in the Quebec Gazette/Gazette de Québec, the only newspaper in the colony at the time. On October 28, 1770, he submitted the Secretary of State for the Colonies, Wills Hill, Earl of Hillsborough, a memoir entitled Mémoire sur la forme judiciaire actuelle de la Province de Québec. His public denunciation of the abuses of justice by certain judges among his colleagues attracted him both friends and enemies. His actions for the improvement of the system and administration of justice were praised by Governor Carleton, attorney general Francis Maseres and Chief Justice William Hey. He however was placed at odds with a few fellow members in the magistracy, including his neighbour John Fraser, as well as Edward Southouse and René Ovide Hertel de Rouville. John Fraser, captain of 60th British Royal Regiment, became Justice of the Peace in 1765, shortly after being released, for lack of evidence, in a case of violence involving him and merchant Thomas Walker, friend of du Calvet, who on September 6, 1764 lost an ear during an assault on his person. According to du Calvet, John Fraser entertained animosity towards him from this period. On June 29, 1771, Fraser and du Calvet engaged in a fist fight in front of du Calvet's house, that is opposite that of Fraser.
Америка революциялық соғысы
26 қазанда бірінші Континенттік конгресс провинция тұрғындарына хат жолдады, онда Квебек актісі арқылы халыққа берілген үкімет формасы қатаң сынға алынды. Халық Квебек актісінде көзделмеген провинциялық өкілдікті өздеріне беруге және осы өкілді органның 1775 жылғы 10 мамырда Филадельфияда өтетін кезеңдік конгреске делегаттар жіберуге шақырылды. Конгресс әскерінің Квебек провинциясының аумағына енуі алдындағы жоғары күдік атмосферасында көптеген азаматтар тұтқындалды, олардың арасында ду Кальвет те болды. Пойнт-о-Трембльдегі милиция офицері Жозеф Симон Леонард ду Кальветті «қозғалыс жасаушылармен» ынтымақтастық жасады деп айыптады. 6 қазанда оның ісі сотта қарастырылды, ал 9 қазанда қазылар алқасы айыптауды негізсіз деп таныды. 13 қарашада Монреальді бригада генерал-майоры Ричард Монтгомери әскері соғыссыз басып алды. Дю Кальвет 14 қарашада Валентин Жаутард жазған Континенттік конгресс өкілдерін қарсы алған азаматтар комитетінің құрамында болды. Монреальді Конгресс әскерлері 6 ай бойы басып алған кезеңде, ду Кальветке тиесілі дүкендер әскерге қызмет ету үшін тартылды. 6 мамырда Джон Бургойн басқаратын британдық күштер Квебекке келді. Конгресс әскерлері 8 маусымда Труа-Ривьерде жеңіліске ұшырады, ал 15 маусымда Бенедикт Арнольд өзінің әскерін Квебек провинциясынан шығарды. Елді тастап кеткенге дейін Конгресс әскері ду Кальветке өтемақы төлеуге міндеттеме берілген вексельдерді тапсырды, ол кейіннен Конгрестен 56 394 фунтты қайтарып алды. Фредерик Холдиманд 1777 жылдың көктемінде Гай Карлтонның орнына тағайындалды және 1778 жылғы 26 маусымда провинцияның астанасына келді. Одан бір ай бұрын Флюри Месплет Монреальдің алғашқы газетін, сондай-ақ Квебек тарихындағы француз тіліндегі алғашқы газетті құрды. Пьер дю Кальвет әділет әкімшілігін жазалауды жалғастырды, оны газетте ашық хаттар арқылы жариялады. 26 мамырда ол әріптестері Эдвард Саутхаус және Рене Овид Гертель де Рувильді ашық түрде айыптады. Бас прокурор Джеймс Монк ду Кальветке қарсы қылмыстық іс қозғады. Оны адвокат Уильям Даммер Пауэлл қорғады және қазылар алқасы айыптаудың негізсіз екенін жариялап, оны ақтады.
On October 26, the first Continental Congress addressed a letter to the inhabitants of the province in which the form of government given to the people by the Quebec Act was severely criticized. The people were invited to give themselves the provincial representation the Quebec Act did not provide for, and have this representative body send delegates to the upcoming continental Congress, to be held in Philadelphia on May 10, 1775. In the climate of high suspicion that precedes the entry of the Congress's army on the territory of the Province of Quebec, many citizens were arrested and among them was du Calvet. Joseph Simon Léonard, officer of militia at Pointe aux Trembles, accused du Calvet of collaboration with the "rebels". On October 6, his case was heard before the court and on October 9 a jury rejected the accusation as unfounded. On November 13, Montreal was taken by the army of Brigadier General Richard Montgomery without a fight. Du Calvet was part of a committee of citizens who greeted the representatives of the Continental Congress with an address, written by Valentin Jautard on November 14. During the 6 month long occupation of Montreal by the Congress' armies, du Calvet's stores were under requisition for the service of the army. On May 6, British reinforcements commanded by John Burgoyne arrived at Quebec. The Congress' troops were defeated at Trois Rivières on June 8, and on June 15, Benedict Arnold withdrew his men from the province of Quebec. Before leaving the country, the army of the Congress had delivered du Calvet promissory notes of reimbursement which he later used to claim back 56,394 pounds to the Congress. Frederick Haldimand was appointed to replace Guy Carleton in the spring of 1777 and landed in the province's capital on June 26, 1778. A month before, Fleury Mesplet had founded the first newspaper of Montreal and the first French only one in the history of Quebec as well. Pierre du Calvet continued his public denunciation of the administration of justice by publishing open letters in it. On May 26, he published an open denunciation of his colleagues Edward Southouse and René Ovide Hertel de Rouville. James Monk, the attorney general, sued du Calvet for libel. He was defended by lawyer William Dummer Powell and acquitted by a jury declaring no grounds for the accusation.
Саяси тұтқын
1780 жылдың 27 қыркүйегінде бригадир генерал Аллан Маклин ду Кальветті тұтқындауға кірісті. Ол 1780 жылдың 27 қыркүйегінен 1783 жылдың 2 мамырына дейін үш жыл түрмеде отырды. Тұтқындалған күнінен бастап ол өзінің кінәсіз екенін мәлімдеп, заңды сот отырысын өткізуді талап етті. 1780 жылдың 6 желтоқсанында, тұтқындалғаннан кейін бір айдан астам уақыт өткен соң, губернатор Халдиманд заң шығару кеңесшісі Франсуа Левескенің ду Кальветті босату туралы ұсынысын қабылдады. Бірақ губернатор ертесі күні шешімін өзгертті. 1783 жылдың 2 мамырында ол, ақыры, түрмеден босатылды.
On September 27, 1780, brigadier general Allan Maclean proceeded to arrest du Calvet. He was incarcerated during three years, from September 27, 1780 to May 2, 1783. From the first day of his arrest, he never ceased to claim his innocence and requested that a legal trial be given to him. On December 6, 1780, a little over a month after his arrest, governor Haldimand accepted the request for the release of du Calvet which legislative councillor François Lévesque had submitted him. The Governor however changed his mind the day after. On May 2, 1783, he was finally released from prison.
Appel à la Justice de l'État және қайтыс болу
Түрмеден шыққаннан кейін ду Кальвет континентті тастап, Лондонға кетті, онда ол британдық конституцияны бұзғаны үшін губернатор Холдиманды сотқа беруге ниеттенді. 1784 жылғы наурыз айында ол өзінің ісін ағылшын жұртшылығына жеткізу үшін «Питер дю Кальве ісі» деген кітап жариялады. Ағылшын тілін білмейтін ол Франсис Мазерес пен Петьер Ливийдің көмегімен құжатты жазды, онда судья Фрейзермен болған жанжалы, тұтқындалуы, мүлкінің тәркіленуі, әділқазылар алдында сотталу туралы көптеген өтініштері және т.б. егжей-тегжейлі сипатталған. Шілдеде ол британдық шенеуніктерге және Квебек халқына жолданған хаттар жинағын – «Мемлекеттік әділетке шақыру» (Appel à la Justice de l'État) жариялады, оның мақсаты оларға жеке ісі бойынша әділет алу және провинция үшін жаңа конституция құру үшін жасаған әрекеттері туралы хабарлау болды. Сол жылы ду Кальветтің ашық хаттарының бірінде мазақ еткен Фликс де Берей «Пьер дю Кальветтің жалаларына жауап» (Réplique par le P. de Berey aux calomnies de Pierre du Calvet) деген жауап жариялады. Холдиманға қарсы сот процесін қаржыландыру үшін оған ақша қажет болды. Лондоннан ол Атлантика мұхитын кесіп өтіп, Филадельфияға барып, Америка Конгресінің өзіне берешегі бар ақшаны қайтарып алуға шешім қабылдады. Конгрессмендер алдына келіп, өзіне тиесілі деп санайтын соманы талап етті, бірақ оның тек бір бөлігі ғана қайтарылды. 3 наурызда оны Парижге алып баратын испан кемесі Нью-Йорк портынан шықты. 15 наурызда испан кемесі теңізде жоғалып кеткені туралы хабарланды.
Out of prison, du Calvet left the continent for London where he intended to put governor Haldimand to trial for violating the British constitution. In March 1784, he published The Case of Peter du Calvet to let his cause be known to the English public. Not conversant in the English language, he received the help of Francis Maseres and Petier Livius to write the document, which contains a detailed account of his confrontation with judge Fraser, his arrest, sequestration, his numerous letters asking to be trialled before a jury of his peers, etc. In July, he published Appel à la Justice de l'État, a collection of letters to British officials and to the people of Quebec, intended to inform them of his actions to obtain both justice in his personal cause and a new constitution for the province. The same year, Félix de Berey, mocked by du Calvet in one of his open letters, published Réplique par le P. de Berey aux calomnies de Pierre du Calvet. To finance his lawsuit against Haldimand, he needed money. While in London he decided to cross the Atlantic to reach Philadelphia and recover the money owed to him by the American Congress. He presented himself before the Congressmen to claim the amount he believed was his, but was paid back only parts of it. On March 3, the Spanish ship transporting him to Paris left the port of New York. On March 15, the Spanish ship was declared lost in sea.
Саяси мұра
Халдиманның соты ешқашан өтпегенімен, дю Кальветтің іс-қимылдары Квебек тарихының бағытына шешуші ықпал етті. Ол, сөзсіз, француз және ағылшын тілдерінде сөйлейтін, католик және протестант азаматтарды Квебек провинциясы үшін Ұлттық жиналыс алуға бірлескен күш-жігерге тартуға үлкен үлес қосты. Шындығында, оның хаттар жинағының алғашқы даналары келгеннен кейін бірнеше ай өткен соң, көптеген адамдар 1784 жылдың 24 қарашасындағы "Ескі және жаңа азаматтардың Ұлттық жиналыс құру туралы" петициясына қол қойды. Луи Жозеф Папино 1867 жылдың желтоқсан айында Монреальдегі Канада институтындағы соңғы қоғамдық сөйлеуінде оның есімін атады. Оның буынындағы көптеген адамдар сияқты, ол да дю Кальветтің тарихын білді. 1877 жылы Луи Фрешетт өзінің "Халықтың жырлары" өлеңдер жинағында "Дю Кальвет" атты өлеңге арнады. Оның күресін жырмен баяндап, оны ұлттық батыр, "біздің азаматтық шайқастардың алғашқы жеңімпазы" етіп көрсетті. Эва Цирсе Коте өзінің "Папино және канадалық ой-санаға оның ықпалы" кітабының V тарауын "біздің жылнамамыздағы ең даңқты кезеңді бастаған адамға" арнады.
While the trial of Haldimand never took place, the actions taken by du Calvet had a decisive influence on the course of Quebec's history. He undoubtedly contributed to the involvement of citizens, French speaking and English speaking, Catholic and Protestant, in a common effort to obtain a House of Assembly for the Province of Quebec. Indeed, a few months after the probable arrival of the first copies of his collection of letters, numerous persons were signing the Petition of Ancient and New Subjects for a House of Assembly dated November 24, 1784. Louis Joseph Papineau evoked his memory in his last public speech at the Institut canadien de Montréal in December 1867. Like numerous others of his generation, he knew the story of du Calvet. In 1877, Louis Fréchette dedicated a poem entitled Du Calvet in his collection of poems La Légende d'un peuple. Relating in verse the story of his fight, he made him a national hero, the "first champion of our civic battles". Éva Circé Côté dedicated chapter V of her book Papineau Son influence sur la pensée canadienne to "the one who inaugurated the most glorious period of our annals".