Эдвард Дринкер Коуп: Америкалық палеонтолог және зоологтың өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Американдық палеонтолог және биолог Эдвард Дринкер Коуп (28 шілде 1840 жыл - 12 сәуір 1897 жыл) – американдық зоолог, палеонтолог, салыстырмалы анатомия ғалымы, герпетолог және ихтиолог. Бай квакер отбасында дүниеге келген ол бала кезінде ғылымға қызығушылық танытқан дарынды бала ретінде танылды, 19 жасында алғашқы ғылыми мақаласын жариялады. Әкесі Коупты поместье иесі ретінде тәрбиелеуге тырысқанмен, ақырында ұлының ғылыми еңбектеріне қолдау көрсетті. Коуптың ғылыми білімі жеткіліксіз болғандықтан, ол оқытушылық қызметтен гөрі далалық жұмысты қалаған. 1870 және 1880 жылдары ол АҚШ Геологиялық қызметінің құрамында Американың батысына үнемі сапарлар жасады, іздестіру жұмыстарын жүргізді. Коуп пен палеонтолог Отниел Чарльз Марш арасындағы жеке дау «Сүйек соғыстары» деп аталатын қазбаларды табудағы қатаң бәсекелестікке әкелді. 1880 жылдары кен өндірудегі сәтсіздіктер Коуптың қаржылық жағдайын қиындырып, оның көптеген қазба коллекциясын сатуға мәжбүр етті. 1897 жылдың 12 сәуірінде қайтыс болғанға дейін оның мансабы қайта жанданды. Коуптың ғылыми ізденістері оны банкротқа дейін жеткізсе де, оның еңбектері американдық палеонтология саласын қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Ол өмірінде 1400-ге жуық ғылыми еңбек жариялаған, бірақ оның қарсыластары оның жылдам жарияланған жұмыстарының дұрыстығын күмәндандырды. Ол 1000-нан астам омыртқалы жануарлар түрін, оның ішінде жүздеген балық және ондаған динозаврларды ашты, сипаттап, оларға ат қойды. Оның сүтқоректілердің молярларының пайда болуы туралы ұсынысы теориялық еңбектерінің ішінде ерекше орын алады.

Ерте өмір

1896 жылы Коуп өзінің айтуынша, қуық қабынуынан (цистит) ауыра бастады. Коуп өсиеті бойынша, оның қабірі басында ешқандай рәсім өткізілмеуін және жерленбеуін талап етті; ол денесін ғылымға сыйға берді. Марш қайтыс болғаннан кейін ол Маршқа соңғы сынақ ұсынды: миын өлшеу үшін бас сүйегін ғылымға сыйға тартты, оның миы қарсыласының миынан үлкен болады деп үміттенді; сол кезде мидың көлемі интеллекттің нақты өлшемі деп есептелді. Марш бұл сынақты қабылдамады. Осборн Коуптың өлім себебін зәрдің уытты әсерінен (уремиялық улану), сонымен қатар үлкен простатасынан туған деп атады, бірақ өлімнің нақты себебі белгісіз. Коуптың өлімі туралы жарияланған хабарлар тым көп болған жоқ. «Naturalist» журналында төрт фотосурет, редактор Дж. С. Кингслидің алты беттік некрологы және Фрейзердің екі беттік естелігі жарияланды. Ұлттық ғылым академиясының ресми естелігі бірнеше жылдан кейін Осборн жазған нұсқасымен ұсынылды. «Американдық ғылым журналы» Коуптың өліміне арналған алты абзац жариялады және оның жасын 46 деп қате көрсетті. Коп өзінің бәсекелесі Марштан ұзақ өмір сүрді, ол денсаулығының нашарлауынан зардап шегіп жүрген еді. Джулия Осборнға әкесінің өмірбаянын жазуға көмектесті, оның атауы «Коуп: Табиғат шебері» болды. Ол әкесінің алғашқы Еуропа сапарынан бұрын қарым-қатынас жасаған әйелдің атын атаудан бас тартты. Джулия Коуптың ұятты хаттары мен күнделіктерін өртеп жібергеніне сеніледі, бірақ оның көптеген достары Коуптың жарияланбаған әдеттерінің ұятты жайттары туралы естеліктерін бөлісті. Чарльз Р. Найт, бұрынғы досы, Коуптың аузын «ең лас» деп сипаттады, сонымен қатар, Коуптың өркендеген кезінде ешбір әйел оған 5 мильдей жақын болса қауіпсіздікке кепілдік берілмегенін айтты. Зоолог Генри Уид Фаулер Коупты «орта бойлы және дене бітімі жақсы адам, бірақ үнемі зор энергиясы мен белсенділігімен таң қалдыратын» деп сипаттады. Фаулер оған: «[Коуп] әрқашан да ақылды және қызықты, оңай қол жетімді, мейірімді және көмекші болды» деп жазды. Табиғи ғылымдар академиясына барып, үлгілерді салыстырған кезде Коуптың мейірімділігін оның әріптесі Витмер Стоун кейіннен былай деп еске алды: «Мен оны жиі осындай салыстырулармен айналысып, ұлы операдан тұтас үзінділерді сыбырлағанда немесе кесірткелердің арқасындағы қабықшаларды санағанда, мұражайға кірген және көздері мен аузы ашық күйінде қарап тұрған көшедегі кішкентай баламен өте қызықты сөйлескенін көрдім». Оның өзін-өзі үйреткен табиғаты, алайда, ол бюрократия мен саясатқа қарсы болды. Ол тез ашуға берілетін адам еді; бір досы Коупты «жауынгер палеонтолог» деп атады. Коуп квакер дінінде тәрбиеленді және Киелі кітаптың сөзбе-сөз шындық екеніне сенді. Ол отбасына олардың діни көзқарастары туралы ешқашан айтпаса да, Осборн Коуптың ғылыми мансабы мен діні арасындағы қайшылықты білгенін жазды. Осборн былай деп жазады: «Егер Эдвард Киелі кітаптың тура мағынасына күмәнданатын болса, онда ол бұл жайында отбасына жазған хатында айтқан жоқ. Ланхам Коуптың діни құлшынысы (әкесінің өлімінен кейін әлсіреген сияқты) тіпті оның құлшынысты квакерлік достарына да ұят болды деп жазады. Фрейзердің досы туралы естеліктері Коуптың адамдарға өзінің шынайы көзқарастарынан гөрі, олар естігісі келгенді айтқанын көрсетеді. Таксономия мен палеонтологиядағы біліміне байланысты Коуп, Дарвин сияқты, география мен популяция ішіндегі өзгеріске басымдық берудің орнына, құрылымының өзгеруі тұрғысынан эволюцияға назар аударды. Өмірінің соңына қарай Коуп эволюцияға деген көзқарасын өзгертті. Оның алғашқы көзқарасы Дарвиннің табиғи іріктеуінің организмдердің сыртқы сипаттамаларын сақтауға әсер етуі мүмкін екенін білдірді, бірақ табиғи іріктеу ғана түрлердің пайда болуын түсіндіре алмады. Коуптың бұл әрекеттің ұсынған механизмі «жеке дамудың бірінен соң бірі келетін қадамдарын үздіксіз артқа тығып отыру» деп атаған «ұйымның тұрақты прогрестік дамуы» болды. Кейіннен оның сенімдері, Жаратқанның қатысы аз, үнемі және пайдалы эволюцияға көбірек көңіл бөлген сенімге айналды. Ол жеке адамның өмір бойы алған қасиеттерін ұрпақтарына бере алады деп санайтын нео-ламаркизм мектебінің негізін қалаушылардың бірі болды. Бұл көзқарас дұрыс емес екені дәлелденсе де, Коуптың заманында палеонтологтар арасында бұл теория кең таралған еді. 1887 жылы Коуп өзінің «Ең жақсылардың шығу тегі: эволюциядағы очерктер» атты еңбегін жариялады, онда ол өз көзқарастарын егжей-тегжейлі сипаттады. Ол пайдалану және пайдаланбау заңына берілген жақтас болды, яғни адам денесінің анатомиялық бөлігін уақыт өте келе соншалықты жақсы көреді, оның нәтижесінде ол ұрпақтан ұрпаққа күшере түседі және үлкейеді. Мысалы, жирафтың мойны биік ағаштарға жете алу үшін созылып, осы қасиетін ұрпақтарына дамыту кезеңінде берді. Коуптың 1887 жылғы «Эволюцияның теологиясы» еңбегі сананың әлемнің ақылынан туатынын және жаңа мақсаттарға қарай жануарларды бағыттап, эволюцияны басқаратынын айтты. Сидерис (2003) сөзіне сәйкес, «[Коуп] организмдердің өз таңдауы арқылы қоршаған ортадағы өзгерістерге жауап беретінін айтты. Ол сананың өзі эволюцияның басты күші екенін мәлімдеді. Коуп Құдайға эволюцияға одан да жоғары сана деңгейіне жетелейтін өмір күшін салғанын айтты». Коуптың адам нәсілдері мен жыныстарға қатысты көзқарастары оның ламаркшілік сенімдеріне байланысты болды, ол еуропалық текті адамдарды ақ емес топтардан жоғары дамыған деп есептеді. Эволюция туралы эсселерінде ол үш «адамның кіші түрлерінің» физиономиясын бағалады, оларды «негр», «моңғол» және «үнді-еуропалық» деп атады, содан кейін маймылдар мен адам эмбриондарымен салыстырып, мынадай қорытындыға келді: «Үнді-еуропалық нәсілі денені тік ұстауға көмектесетін бұлшықеттердің дамуы арқылы өсу жылдамдығының үдеуімен ең жоғары деңгейде болады (аяқ кеңейткіштері), сонымен қатар әдемілік элементтерінде, жақсы дамыған мұрын мен сақалда. Ол басқа нәсілдерге қарағанда эмбриондық сипаттарында да жоғары тұрады, яғни жақтар мен сүйектердің ісінуінің болмауы, себебі бұл мидың үлкен бөлігімен байланысты, ми шарының көлемінің ұлғаюы және зиялылық күшінің артуы». Ол егер «нәсіл ақ болмаса, онда ол табиғаты бойынша маймылға жақын» деп сенді. Ол қаралардың «нашар әдеттеріне» қарсы болды, «төменгі негр Африкаға қайтуы керек» және олардың «жаман мінез-құлқы» туа біткен деп есептеді. Коуп әйелдер құқығының қазіргі көзқарастарына қарсы болды, күйеудің қорғаушы рөліне сенді; ол әйелдердің сайлау құқығына қарсы болды, өйткені олар күйеулерінің ықпалына түсетініне сенді және әйелдер көбірек «еркек» қасиеттерін қабылдағанда нәсілдің регрессиясына әкеледі деп ойлады. Коуптың бүгінде герпетолог және палеонтолог ретінде танылғанымен, оның үлесі ихтиологияға да қатысты, онда ол 300 түрлі балықты тізімдеді және үш онжылдықтан астам уақыт ішінде 300-ден астам түрлі жорғалаулыларды сипаттады. Барлығында ол 1000-нан астам қазба омыртқалылар түрлерін ашты және сипаттады және 600 жеке тақырып жариялады. Ол өзінің қызы Джулияның құрметіне Кариб теңізінің жыланы Liophis juliae деп атады. Саламандр Dicamptodon copei, динозавр Drinker nisti, кесірткелер Alopoglossus copii, Gambelia copeii, Plestiodon copei, Коуптың құрметіне аталған көптеген таксондардың арасында бар. Қазіргі уақытта 11 отбасының арасында 21 балық түрі copei деп аталған. Коуп 1913 жылдан 2020 жылға дейін Америка ихтиологтары мен герпетологтар қоғамының журналына (бұрынғы Copeia) өзінің есімін берді. Коуптың Пайн-стриттегі үйі ескерткіш ретінде танылды...

In 1896, Cope began suffering from a gastrointestinal illness he said was cystitis. Cope insisted through his will that no graveside service or burial be held; he had donated his body to science. He issued a final challenge to Marsh at his death: he had his skull donated to science so his brain could be measured, hoping his brain would be larger than that of his adversary; at the time, brain size was thought to be the true measure of intelligence. Marsh never accepted the challenge. Osborn listed Cope's cause of death as uremic poisoning, combined with a large prostate, but the true cause of death is unknown. Public mentions of Cope's death were relatively slight. The Naturalist ran four photographs, a six page obituary by editor J. S. Kingsley, and a two page remembrance by Frazer. The National Academy of Sciences' official memoir was submitted years later and written by Osborn. The American Journal of Science devoted six paragraphs to Cope's passing, and incorrectly gave his age as 46. Cope was outlived by his rival Marsh, who was suffering poor health.|alt=Black and white photograph of six men standing: All of them are well dressed in suits and ties. Cope has short hair, mustache, and a small beard; in his hands he holds a wide brimmed hat and some papers.]] Julia assisted Osborn in writing a biography of her father, titled Cope: Master Naturalist. She would not comment on the name of the woman with whom her father had had an affair prior to his first European travel. Julia is believed to have burned any of the scandalous letters and journals Cope had kept, but many of his friends were able to give their recollections of the scandalous nature of some of Cope's unpublished routines. Charles R. Knight, a former friend called, "Cope's mouth the filthiest, from hearsay that in [Cope's] heyday no woman was safe within five miles of him." Cope was described by zoologist Henry Weed Fowler as "a man of medium height and build, but always impressive with his great energy and activity". To him, Fowler wrote, "[Cope] was both genial and always interesting, easily approachable, and both kindly and helpful." Cope's affability during visits to the Academy of Natural Sciences to compare specimens was later recalled by his colleague Witmer Stone: "I have often seen him busily engaged in such comparisons, all the while whistling whole passages from grand opera, or else counting the scales on the back of a lizard, while he conversed in a most amusing manner with some small street urchin who had drifted into the museum and was watching in awe with eyes and mouth wide open." His self taught nature, however, meant that he was largely hostile to bureaucracy and politics. He had a famous temper; one friend called Cope a "militant paleontologist". Cope was raised as a Quaker, and was taught that the Bible was literal truth. Although he never confronted his family about their religious views, Osborn writes that Cope was at least aware of the conflict between his scientific career and his religion. Osborn writes: "If Edward harbored intellectual doubts about the literalness of the Bible he did not express them in his letters to his family but there can be little question that he shared the intellectual unrest of the period." Lanham writes that Cope's religious fervor (which seems to have subsided after his father's death) was embarrassing to even his devout Quaker associates. Frazer's reminiscences about his friend suggest Cope often told people what they wanted to hear, rather than his true views. Due to his background in taxonomy and paleontology, Cope focused on evolution in terms of changing structure, rather than emphasizing geography and variation within populations as Darwin had. Over his lifetime, Cope's views on evolution shifted. His early views held that while Darwin's natural selection may affect the preservation of superficial characteristics in organisms, natural selection alone could not explain the formation of genera. Cope's suggested mechanism for this action was a "steady progressive development of organization" through what Cope termed "a continual crowding backward of the successive steps of individual development". His beliefs later evolved to one with an increased emphasis on continual and utilitarian evolution with less involvement of a Creator. He became one of the founders of the Neo Lamarckism school of thought, which holds that an individual can pass on traits acquired in its lifetime to offspring. Although the view has been shown incorrect, it was the prevalent theory among paleontologists in Cope's time. In 1887, Cope published his own "Origin of the Fittest: Essays in Evolution", detailing his views on the subject. He was a strong believer in the law of use and disuse—that an individual will slowly, over time, favor an anatomical part of its body so much that it will become stronger and larger as time progresses down the generations. The giraffe, for example, stretched its neck to reach taller trees and passed this acquired characteristic to its offspring in a developmental phase that is added to gestation in the womb. Cope's Theology of Evolution (1887) argued that consciousness comes from the mind of the universe and governs evolution by directing animals to new goals. According to Sideris (2003), "[Cope] argued that organisms respond to changes in their environments by an exercise of choice. Consciousness itself, he maintained, was the principal force in evolution. Cope credited God with having built into evolution a life force that propelled organisms toward even higher levels of consciousness." Cope's views on human races and sex were influenced by his Lamarckian beliefs, which posited those of European ancestry as more highly evolved than nonwhite groups. In his essays on evolution, he assessed the physiognomies of three "sub species of human" — termed the Negro, the Mongolian, and the Indo European — in comparison to those of apes and human embryos, and drew the following conclusion:The Indo European race is then the highest by virtue of the acceleration of growth in the development of the muscles by which the body is maintained in the erect position (extensors of the leg), and in those important elements of beauty, a well developed nose and beard. It is also superior in those points in which it is more embryonic than the other races, viz., the want of prominence of the jaws and cheek bones, since these are associated with a greater predominance of the cerebral part of the skull, increased size of cerebral hemispheres, and greater intellectual power. He believed that if, "a race was not white then it was inherently more ape like". He was opposed to blacks because of their "degrading vices", believing that the "inferior Negro should go back to Africa" and that their "poor virtue" was inherent. Cope was against the modern view of women's rights, believing in the husband's role as protector; he was opposed to women's suffrage, as he felt they would be unduly influenced by their husbands, and that it would lead to the retrogression of the race as women took on more "masculine" attributes. Although Cope is today known as a herpetologist and paleontologist, his contributions extended to ichthyology, in which he cataloged 300 species of fishes and described over 300 species of reptiles over three decades. In total, he discovered and described over 1,000 species of fossil vertebrates and published 600 separate titles. One species of Caribbean snake, Liophis juliae, he named in honor of his daughter Julia. The salamander Dicamptodon copei , the dinosaur Drinker nisti , the lizards Alopoglossus copii , Gambelia copeii , Plestiodon copei , are among the many taxa named in honor of Cope. Currently, 21 fish species named copei are distributed among 11 families. Cope lent his name to the Journal of the American Society of Ichthyologists and Herpetologists (nee Copeia) from 1913 to 2020. Cope's Pine Street home is recognized as a national landmark. Cope's remains are still kept as scientific specimens. His brain was donated to the American Anthropometric Society and is still preserved in alcohol at the Wistar Institute. His skull is at the University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology. refn|Cope was not alone in donating his brain; poet Walt Whitman did so, as did Powell and Leidy. Cope's brain weighed 1,545 grams, more than those of Powell and Daniel Webster, but less than Leidy's. Whitman's brain had been dropped on the floor and was not measured. Among the notable incidents during the journey was Robert T. Bakker pouring pasta into the skull to measure Cope's brain size.

Таңдалған шығармалар

Генераның шығу тегі туралы; Филадельфия Табиғи ғылымдар академиясының мәліметтерінен, 1868 жылғы қазан (Мерриью және ұлы, 1869). Батыс үшінші кезеңдерінің омыртқалы жануарлары (Үкіметтік баспа, 1884). "Ең жақсыға ие болу: Эволюция туралы эсселер" ("Табиғат", 1887). Интернет мұрағаты / Archive.org Солтүстік Американың крокодилдері, кесірткелері және жыландары (Үкіметтік баспахана, 1900).