Лондон метросының жабық стансасы: Даун Стрит тарихы

Кіріспе

Жабық Лондон метро станциясы

Даун-стрит, сондай-ақ Даун-стрит (Мейфэр) деп те аталады, Лондон метросының қолданыстан шыққан станциясы. Батыс Лондонның Мейфэр ауданында орналасқан. Ұлы Солтүстік, Пикадилли және Бромптон темір жолы оны 1907 жылы ашқан. Соңғы кезде Пикадилли желісімен қызмет көрсетілді және Довер көшесі (қазір Грин Парк деп аталады) мен Хайд Парк Корнер станциялары арасында орналасқан. Станциядан аз адам пайдаланды, көптеген пойыздар тоқтамай өтіп кетті. Адамдардың аздығы және басқа станцияларға жақындығы 1932 жылы станцияның жабылуына себеп болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде премьер-министр Уинстон Черчилль және соғыс кабинеті оны бомбалаудан қорғаныш алаңы ретінде пайдаланды. Станция ғимараты бүгінгі күнге дейін сақталған және Даун-стрит пен Пикадилли көшелерінің қиылысына жақын орналасқан. Оның бір бөлігі қазір сауда орынына айналдырылған. Лондон көлік мұражайы 2016 жылдан бері "Жасырын Лондон" бағдарламасы аясында станцияға экскурсиялар өткізіп келеді. Экскурсия мұражай қорынан алынған архивтік құжаттарды пайдалана отырып, оның тарихын, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі рөлін көрсетеді.

Операция

Станция Майфэрдегі Даун-стритте, Пикадиллиден және Парк-Лейннен жақын жерде орналасқан. Ол Грин-парк (алғашқыда Довер-стрит деп аталды) мен Хайд-парк Корнер арасында Пикадилли желісінде жатыр. Оны Ұлы Солтүстік, Пикадилли және Бромптон темір жолы (GNP&BR; Пикадилли желісінің алдағысы) 1907 жылғы 15 наурызда, желінің қалған бөлігі ашылғаннан кейін бірнеше ай өткен соң ашты. Кешігу себебі станция ғимараты үшін жерді сатып алудағы қиындықтар және Сауда кеңесімен жер астындағы өткелдердің қауіпсіз жоспары туралы келісімге келу болды. Жер үстіндегі ғимаратты Лондонның Жер асты Электр Темір Жолдары Компаниясының (UERL) сәулетшісі Лесли Грин UERL стилінде, екі қабатты, болаттан жасалған, қызыл глазурланған терракота блоктарымен қапталған және жоғарғы қабатында кең, жартылай дөңгелек терезелері бар етіп жобалады. Станцияда екі Otis лифтісі болды, ал платформалар Пикадилли көшесінің деңгейінен төмен орналасқан. Даун-стрит ешқашан көп келушілерге толы станция болған жоқ, себебі айналасы негізінен тұрғын үйлермен қамтылған және тұрғындарының көпшілігі басқа көлік түрлерін пайдалануға мүмкіндігі бар бай адамдар болды. Жақын маңдағы станциялар да жақын болды, шығысында Довер-стрит станциясы және батысында Хайд-парк Корнер. 1909 жылдан бастап, Бромптон-роуд сияқты, Даун-стрит пойыздармен жиі өткізіліп қалатын станцияға айналды. 1918 жылдан бастап ол жексенбі күндері жабылды. 1929 жылы Пикадилли желісін кеңейтумен байланысты жабылуы мүмкін станциялардың бірі ретінде Даун-стрит қарастырылды: орталық аймақтағы аз келушілерге толы станцияларды жою ұзақ қашықтыққа саяхаттайтын жолаушылар үшін сенімділікті және жол уақытын жақсартатын еді. Бұған қоса, жақын маңдағы станциялар лифтілердің орнына эскалаторлармен жаңартылды және олардың жаңа кіреберістері Даун-стритке одан да жақын болды, бұл оның клиенттік аймағын одан әрі тарылтты. Станция 1932 жылғы 21 мамырда тұрақты түрде жабылды. Станция жабылғаннан кейін ол дереу өзгертілді. Екі платформа туннелінің батыс қабырғалары баспалдақтардың тоғысуына мүмкіндік беру үшін қайта жаңартылды, бұл шығыс және батыс туннельдерінен Даун-стрит пен Хайд-парк Корнер арасында орналасқан жаңа тұраққа кіруді қамтамасыз етті. Тұрақ негізінен батысқа қарай жүретін пойыздарды кері бұру үшін пайдаланылады, бірақ пойыздарға техникалық қызмет көрсету үшін де қолданылуы мүмкін. Тұрақ туннеліне оның батыс жағынан Хайд-парк Корнер станциясынан салынған шағын аяқ туннелі арқылы кіруге болады. Лифтілер алынып тасталды және шахталар қосымша желдету үшін бейімделді.

The station is in Down Street in Mayfair, just off Piccadilly and a short distance from Park Lane. It lies between Green Park (originally named Dover Street) and Hyde Park Corner on the Piccadilly line. It was opened by the Great Northern, Piccadilly and Brompton Railway (GNP&BR; the precursor to the Piccadilly line) on 15 March 1907, a few months after the rest of the line opened. The delay was due to difficulties in purchasing the site for the station building and agreeing a safe layout of the passages below ground with the Board of Trade. The surface building was designed by the Underground Electric Railways Company of London's (UERL's) architect Leslie Green in the UERL house style of a two storey steel framed building faced with red glazed terracotta blocks, with wide semi circular windows on the upper floor. The station had a pair of Otis lifts, with the platforms located below the street level of Piccadilly. Down Street was never a busy station, as the surrounding area was largely residential and its residents mostly wealthy enough to travel by other means. The neighbouring stations were also close by, with Dover Street station about to the east and Hyde Park Corner to the west. From 1909, like Brompton Road, Down Street was often skipped by trains. From 1918 it was closed on Sundays. In 1929, Down Street was one of the stations suggested for closure in connection with the extension of the Piccadilly line: the elimination of less busy stations in the central area would improve both reliability and journey times for long distance commuters. Additionally, the neighbouring stations were being rebuilt with escalators in place of lifts and their new entrances were even nearer to Down Street, further squeezing its catchment area. The station was permanently closed on 21 May 1932. After the station was closed it was almost immediately modified. The western headwalls of both platform tunnels were rebuilt to allow a step plate junction to be installed, providing access from the eastbound and westbound tunnels to a new siding located between Down Street and Hyde Park Corner. The siding is mainly used to reverse westbound trains, but could also be used for servicing trains. The siding tunnel is accessible at its western end through a small foot tunnel constructed from Hyde Park Corner station. The lifts were removed and the shafts adapted to provide additional tunnel ventilation.

Соғыс уақытында және одан кейін қолдану

Станция 1939 жылдың басында жер асты бункері ретінде пайдалануға таңдалды. Бұл соғыс жағдайындағы бомбалаудан үкіметтік операцияларды қорғау үшін тереңдейтілген баспаналар құру бағдарламасының бір бөлігі болды. Платформалардың алдыңғы жағы кірпішпен қапталды, ал жабық платформа аумақтары мен айналым дәліздеріндегі кеңістік кеңселерге, мәжіліс залдарына және жатақханаларға бөлінді. Инженерлік және құрылымдық жұмыстарды Лондон жолаушылар тасымалы басқармасы жүзеге асырды, ал бөлмелерді жабдықтау және қуат пен байланыс жабдықтарын орнатуды Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолы атқарды. Алғашқы авариялық баспалдаққа екі адамға арналған лифт орнатылды, сондай-ақ телефон станциясы, дәретханалар мен жуынатын бөлмелер салынды. Бункердің негізгі тұрғыны Теміржол атқару комитеті болды, бірақ оны Премьер-министр Уинстон Черчилль және соғыс кабинеті де баспана ретінде пайдаланды, Кабинет соғыс бөлмелері дайын болғанға дейін; Черчилль оны "Амбар" деп атады. Соғыс аяқталғаннан бері станция тек инженерлік мақсаттарда қолданылып, метродан авариялық эвакуациялау үшін пайдаланылды. 2015 жылдың сәуірінде Transport for London компаниясы ғимараттың сыртқы бөлігін, пайдаланылмаған лифт шахтасын және жер асты дәліздерін коммерциялық мақсатта пайдалану үшін ұсыныстар іздеп жатқанын хабарлады. Ұсынылған мүмкін пайдаланулар: мейрамхана, бар, театр, галерея немесе сауда алаңы. Лондон көлік мұражайының "Жасырын Лондон" бағдарламасы аясында экскурсиялар 2016 жылы басталды.

БАҚ-та қолдану

Down Street телесериал мен «Neverwhere» романындағы бір орынға шабыт берді, онда ол жер асты лабиринтіне кіретін жер ретінде бейнеленген. Станцияның өте өзгертілген және кеңейтілген нұсқасы «Shadow Man» видео ойынының бір деңгейінің бөлігі ретінде пайда болады, ол Джек-Жарққыштың тығыны ретінде қолданылды. 2004 жылғы британдық қорқыныш фильмінің «Creep» бөлігі Down Street станциясында түсірілді, бірақ сахналар шын мәнінде қолданыстан шыққан Aldwych станциясында және студиялық декорацияларда түсірілді. Британдық «Hefner» тобы 2006 жылғы «Catfight» альбомында «Down Street» атты ән шығарды; ән жамылғысының мәліметтеріне сәйкес, ол 1930 жылдардың басында өтеді және станцияда кездесетін екі ғашықтың оқиғасын айтады. Стив Хакетт те 2006 жылғы «Wild Orchids» альбомында станция туралы «Down Street» атты ән жазды. Станция Билли Конноллидің Англия, Ирландия және Уэльс бойынша әлемдік турнесінде, Дэн Крюкшенктің «National Geographic Channel» арнасындағы «Great Railway Adventures» телесериалында және 2012 жылғы «The Tube» телесериалында көрсетілген.

Танымал мәдениетте

Даун-стрит Агата Кристидің "Қоңыр костюмді адам" және "Көк пойыздың құпиясы" романдарымен қатар, Нил Гейманның "Ешқайда" кітабында да еске алынады.