Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Максимин (Пуатьеге жақын Силлиде туған; Пуатье, 12 қыркүйек 346) – Трирдің алтыншы епископы. Максимин ариандыққа қарсы болды және Константин II мен Констанс сарайлары оны қолдады. Ол 336/37 және 343 жылдары Александриядан жер аударылған Афанасийді екі рет құрметті қонақ ретінде қабылдады. Арийлер даулы мәселесінде ол Константинопольдің Павел I партиясында болған; алайда, ол Папа Юлий I шақырған Сардика синодына қатысты (шамамен 342 ж.), және төрт ариандық епископ Антиохиядан Трирге император Констансты өз жақтарына көндіру мақсатымен келгенде, Максимин оларды қабылдаудан бас тартты және императорды олардың ұсыныстарын қабылдамауға көндірді.
Maximin (born at Silly near Poitiers; — Poitiers 12 September 346) was the sixth bishop of Trier. Maximin was an opponent of Arianism, and was supported by the courts of Constantine II and Constans, who harboured as an honored guest Athanasius twice during his exile from Alexandria, in 336–37 and again in 343. In the Arian controversy he had begun in the party of Paul I of Constantinople; however, he took part in the synod of Sardica convoked by Pope Julius I (ca. 342), and when four Arian bishops consequently came from Antioch to Trier with the purpose of winning Emperor Constans to their side, Maximinus refused to receive them and induced the emperor to reject their proposals.
Құрмет
Максимин Трир қаласының солтүстік қақпасының сыртындағы зиратқа жерленді, оның сүйектері кейін Иоанн Евангелистқа арналған шіркеудің көп бөлмелі криптасында басқа епископтармен бірге қойылды, ал кейіннен бұл шіркеу Санкт-Максимин аббаттығы деп аталып, қайта бағышталды. Григорий Турский Сент-Джон Евангелист шіркеуінде және оның қабірінде Максиминге жасалған құлшылық туралы куәлік береді. Аббаттық 882 жылы нормандықтар тарапынан қиратылып, қайта салынды, содан кейін 1680 жылдары толығымен жаңадан салынды, 1802 жылы діни емес мекемеге айналдырылды, Екінші дүниежүзілік соғыста бомбаға ұшырады және содан бері көбінесе қиратылған – ол Батыс Еуропадағы ең көне аббаттықтардың бірі болатын. Иконографияда Максимин кітап, шіркеу макеті және Корбиниан туралы аңызға сүйене отырып, Максиминнің саяхат сөмкесін көтеріп жүрген аюмен бірге епископ ретінде бейнеленген. Қамқоршы ретінде Максимин жалған куәлік беруден, теңізде қаза болудан және құрылысқа зиян келтіретін жаңбырлардан қорғау үшін шақырылған. Оның культі Трир және Эльзас аймақтарында ең күшті болды. Орта ғасырлардағы аңыздар оны Лұқа Евангелиясында айтылған Жетімиш елшінің қатарына кірген Максимин Аксендікпен байланыстырды. Максимин Мария Магдалинаны және сенімділердің тобын Айкс-ан-Провансқа алып барғаны айтылады, олар керемет түрде руль мен мачтасы жоқ шағын қайықпен жылдам жеткен. Максимин Акс-ан-Прованстың бірінші епископы болғаннан кейін Мария өлімі алдында Максимин тауып алып, қайтарғанға дейін триіс жыл бойы жақын жердегі "оң тік шөлге" уақытша кетіп қалды. Аңыздың XIII ғасылғы нұсқасын Уильям Кэкстонның Якобус де Ворагиненің «Алтын аңыз» атты еңбегінің ағылшын тіліне аудармасынан оқуға болады. Шындығында, аңыздың бұл бөлігі Шығыс әңгімесінен алынған – Мысырлық Мария және Палестиналық Зосима туралы. Мария Магдалина мен Прованстағы Максиминге құрмет көрсетілген орын Сент-Максимин-ла-Сент-Баумде орналасқан. Франциядағы басқа коммуналар да Максимин есімді әртүрлі қасиеттілерді еске алады.
Maximin was interred in the cemetery outside the northern gate of Trier, where his remains were joined by later bishops in the multi chambered crypt of a church dedicated to John the Evangelist, later rededicated as St. Maximin's Abbey, Trier. Gregory of Tours already attests to the cult of Maximin in the church of Saint John Evangelist and the cult offered at his grave. The Abbey – destroyed by Normans in 882, and rebuilt, then entirely re built in the 1680s, secularised in 1802, bombed in World War II and since largely demolished – was one of the oldest in western Europe. In iconology Maximin was portrayed as a bishop, with a book, model of a church, and, borrowing from the legend of Corbinian, a bear carrying Maximin's travelling pack. As a patron, Maximin was invoked as protection against perjury, loss at sea and destructive rains. His cultus was strongest in the region around Trier and in Alsace. Medieval legend conflated him with Maximinus of Aix , who was added to the Seventy Apostles referred to in the Gospel of Luke. That Maximinus was said to have accompanied Mary Magdalene and a company of the faithful to Aix en Provence, miraculously sped by a frail boat without a rudder or a mast. After Maximinus became the first Bishop of Aix en Provence Mary retired to the "right sharp desert" nearby for thirty years before being found and retrieved by Maximin just before her death. The thirteenth century telling of the legend can be read in William Caxton's English translation of Jacobus de Voragine's Golden Legend. In fact this part of the legend is lifted from the Eastern story of Mary of Egypt and Zosimas of Palestine. The cultus of Mary Magdalene and this Maximin in Provence was centered at Saint Maximin la Sainte Baume. Other communes in France named Saint Maximin commemorate one or the other saints named Maximin.