Америкалық теміржол кәсіпкері Марк Хопкинс және Орталық Тыныш мұхиты теміржолының құрылуы
Mark Hopkins Jr.
Марк Хопкинс: американдық теміржол кәсіпкері, Central Pacific Railroad негіздеушісі. Калифорния-Юта теміржолын салуға қаржылаған төрт инвестордың бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық теміржол кәсіпкері Марк Хопкинс-младший (3 қыркүйек 1814 – 29 наурыз 1878) – американдық теміржол басқарушысы. Ол Теодор Д. Джуданың Калифорния штатының Сакраменто қаласынан Юта штатының Промонтори қаласына дейін Сьерра-Невада таулары арқылы теміржол салу идеясын қаржылаған төрт маңызды инвестордың бірі болды. 1861 жылы Лиланд Стэнфорд, Чарльз Кроккер және Коллис Хантингтонмен бірге «Орталық Тынық мұхиты темір жолын» құрды.
American railway entrepreneur
Mark Hopkins Jr. (September 3, 1814 – March 29, 1878) was an American railroad executive. He was one of four principal investors that funded Theodore D. Judah's idea of building a railway over the Sierra Nevada from Sacramento, California to Promontory, Utah. They formed the Central Pacific Railroad along with Leland Stanford, Charles Crocker, and Collis Huntington in 1861.
Балалық шағы мен отбасылық өмірі
Хопкинс Нью-Йорк штатының Джефферсон округіне қарасты Хендерсон қаласында туды. Оның ата-анасы Марк Хопкинс және Анастасия Лукенс Келлогг, олар бірінші туыстар болған. Әкесі бала кезінде қайтыс болғандықтан, оны ешқашан "Кіші" деп атаған жоқ. Отбасы 1824 жылы Мичиган штатының Сент-Клэр қаласына көшіп келді. Оның әкесі Марк Хопкинс (1779–1828) алғаш Хендерсон, Нью-Йорк штатында, содан кейін Мичиган штатының Сент-Клэр қаласында (кейін Мичиган штатының Палмер қаласы деп аталды) пошта бастығы қызметін атқарды, сондай-ақ ол Ведомоство судьясы болды. Үлкен Хопкинс 1828 жылы қайтыс болды, ал оның ұлы мектепті тастап, кеңсе кызметкері болып жұмыс істеді. 1837 жылы ол ағасы Генримен заң оқыды, бірақ кейін бірнеше кәсіпкерлік іс-әрекеттермен айналысты. Ол "Хопкинс және Хьюз" фирмасының серіктесі, содан кейін "Джеймс Роуленд және компаниясында" бухгалтер, ал кейін менеджер болып жұмыс істеді. 1854 жылдың 22 қыркүйегінде Нью-Йорк қаласында Хопкинс өзінің бірінші туысы Мэри Фрэнсис Шервудқа үйленді. Оның отбасы конгрегационалист болғанымен, той пресвитериан шіркеуінде өтті. Мэри мен Марк Хопкинстің өз балалары болған жоқ. Мэри үй шаруасының қызметкерінің ересек ұлы Тимоти Ноланды асырап алды, ол Хопкинс фамилиясын алды және Юнион Пасифик Теміржолында әкімшілік қызметке тағайындалды. Хопкинс өте ұқыпты болғанына қарамастан, әйелі оны Сан-Францискодағы Ноб-Хилл төбесінде сәнді үй салуға көндірді, бұл үй Орталық Тынық мұхитының негізін қалаушылардың үйлеріне жақын орналасқан. Құрылыс 1875 жылы басталды. Архитекторлар Сан-Францискодағы танымал Райт және Сандерс фирмасы болды, ал жобаны басқарған инженер-архитектор Уильям Уоллес Барбур Шелдон, ол Оңтүстік Тынық мұхит компаниясының басшылығымен Хопкинс үшін жұмыс істеді.
Hopkins was born in Henderson, Jefferson County, New York to Mark Hopkins and Anastasia Lukens Kellogg, who were first cousins. Because his father died when he was a boy, he was never known as "Junior". The family moved to St. Clair, Michigan in 1824. His father, Mark Hopkins (1779–1828), served as Postmaster, first in Henderson, NY, then in St. Clair, Michigan (known then as Palmer, Michigan), where he was also Judge of Probate. The elder Hopkins died in 1828, and his son left school to work as a clerk. In 1837, he studied law with his brother Henry but moved on through several business ventures. He was a partner in a firm called "Hopkins and Hughes", then a bookkeeper and later manager for "James Rowland and Company". On September 22, 1854, in New York City, Hopkins married his first cousin, Mary Frances Sherwood. Though his background was Congregationalist, the wedding was at a Presbyterian Church. Mary and Mark Hopkins had no children of their own. Mary adopted Timothy Nolan, the adult son of her housekeeper, who took the Hopkins name and was given an administrative position at the Union Pacific Railroad. Despite Hopkins' thriftiness, his wife managed eventually to persuade him to build an ornate mansion at the top of Nob Hill in San Francisco, California, close to the mansions of other Central Pacific founders. The construction commenced in 1875. The architects were the prominent San Francisco firm of Wright and Sanders and the project manager was architectural engineer William Wallace Barbour Sheldon, who worked for Hopkins under the Southern Pacific Improvement Company.
Калифорния
Калифорниядағы алтын асығы басталганда, Хопкинс "Жаңа Англия тау-кен және сауда компаниясын" құрды, 26 адамнан тұратын топ, олардың әрқайсысы тауар сатып алу және оларды Калифорнияға сату үшін 500 доллар салды. 1849 жылдың 22 қаңтарында Хопкинс "Пасифик" кемесімен Нью-Йорк қаласынан аттанды. Хорн мүйісін айналып өткеннен кейін, кеме 1849 жылдың 5 тамызында Сан-Францискоға жетті. Хопкинс Калифорнияның Пласервилл қаласында дүкен ашты, бірақ ол сәтті болмады, сондықтан ол Сакраментоға көшіп, 1850 жылы досы Эдвард Х. Миллермен бірге көтерме азық-түлік дүкенін ашты. Миллер кейін Орталық Тынық мұхиты темір жолының хатшысы болды. 1855 жылы Хопкинс пен Коллис П. Хантингтон "Хантингтон Хопкинс және Компаниясын" құрып, Сакраментода аппараттық және темір тауарларын сатумен айналысты. 1861 жылы "Үлкен Төрттікке" кірген ол Орталық Тынық мұхиты темір жолын құрды. Кейде "Марк аға" деп атайтын ол төрт серіктес арасында ең үлкені болды және өте ұқыптылығымен танымал болды (ол "әр доллардан 106 центті шығаруды" біледі деседі), осы бедел оған компанияның қазынашысы лауазымын әкелді. Американың танымал тарихшысы Хьюберт Хоу Банкрофт Коллис Хантингтонның "Хопкинс қарағанға дейін ешқандай нәрсе аяқталды деп ойлаған емеспін" деген сөзін келтіреді. Банкрофт Хопкинсті "Серіктестердің тепе-теңдік доңғалағы және ең адал және ең жақсы адамдардың бірі" деп сипаттады.
When the California Gold Rush began, Hopkins created the "New England Mining and Trading Company", a group of 26 men each of whom invested $500 to purchase goods and ship them to California for sale. On January 22, 1849 Hopkins left New York City on the ship Pacific. After rounding Cape Horn, the ship arrived in San Francisco on August 5, 1849. Hopkins opened a store in Placerville, California, but it did not succeed and he relocated to Sacramento where he opened a wholesale grocery in 1850 with his friend Edward H. Miller. Miller would later be secretary of the Central Pacific Railroad. In 1855, Hopkins and Collis P. Huntington formed "Huntington Hopkins and Company" to operate a hardware and iron business in Sacramento. In 1861, as part of The Big Four, he founded the Central Pacific Railroad. Sometimes called "Uncle Mark", he was the eldest of the four partners and was well known for his thriftiness (it was said that he knew how to "squeeze 106 cents out of every dollar", a reputation that gained him the post of company treasurer. Noted American historian Hubert Howe Bancroft quotes Collis Huntington as saying, "I never thought anything finished until Hopkins looked at it". Bancroft described Hopkins as the "balance wheel of the Associates and one of the truest and best men that ever lived."
Кейінгі жылдар және өлім
Уиг партиясының мүшесі және кейіннен "Еркін топырақ" партиясымен байланысты болған Хопкинс аболиционист және Калифорниядағы Республикалық партияны ұйымдастырушылардың бірі болды. Оған дейін Хопкинстің денсаулығы нашарлап, 1878 жылы Аризона штатының Юма қаласының жанында компания поездында қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде үй толыққанды аяқталмаған еді, ақырында аяқталды және Мэри оған қоныстанды. Кейіннен ғимарат 1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісінен болған өртте толығымен өртеніп кетті. 1926 жылы сол жерге Mark Hopkins қонақ үйі (қазіргі InterContinental Mark Hopkins San Francisco) салынды. Хопкинс Калифорния штатының Сакраменто қаласындағы Сакраменто тарихи қалалық зиратында (сондай-ақ Ескі қалалық зират деп те аталады) жерленген.
A Whig and later associated with the Free Soil Party, Hopkins was an abolitionist and an organizer of the Republican Party in California. By then, Hopkins was having health problems and in 1878 died aboard a company train near Yuma, Arizona. At the time of his death, the house was not complete and was eventually finished and occupied by Mary. The structure later burned to the ground in a fire caused by the 1906 San Francisco earthquake. In 1926, the Mark Hopkins Hotel (currently InterContinental Mark Hopkins San Francisco) was built on the site. Hopkins is buried in Sacramento Historic City Cemetery (aka Old City Cemetery) in Sacramento, California.
Мұрагерлік дау
Хопкинс өсиет қалдырмай қайтыс болды, бірақ оның мүлігі 20-40 миллион долларға бағаланды. Жаңа үйлерін өздері басқаруға тура келген Мэри, Нью-Йорктегі танымал жиһаз және интерьер дизайны фирмасы Herter Brothers-ті мүлікті жиһаздандыру және безендіруді аяқтау үшін жалдады. Эдвард Фрэнсис Сирлз, Мэридің жобасын аяқтау үшін Herter Brothers тарапынан жіберілді. 22 жас кіші болғанына қарамастан, олар жақын қарым-қатынас орнатты. Бұл ұятты қарым-қатынас Сан-Францисконың бай қоғамдық ортасында декоратордың ниеттері туралы күдік тудырды, бірақ олар 1887 жылы Еуропаға алты айлық саяхат бастау үшін үйленді. Олар елге оралғаннан кейін Мэри жаңа өсиет жасады, онда асырап алған ұлы Тимоти Нолан Хопкинс мүлкінен толығымен шеттестірілді, түсіндіріп: "Менің асырап алған ұлым Тимоти Хопкинске қатысты осы өсиетте қарастырылмауы – қасақана жасалған, емес кездейсоқ немесе жаңылыс." Ол өзінің мүлігін жаңа күйеуі Эдвардқа қалдырды. Мистер және Миссис Сирлз Эдвардтың туған қаласы Метуенге (Массачусетс штаты) көшті, онда Эдвард ағылшын сәулетшісі Генри Воган жобалаған бірнеше сәнді үйлер салуға кірісті. Воган готикалық жаңғыру стиліндегі шіркеулермен танымал болды, оның ішінде: Вашингтондағы Ұлттық собор, Нью-Йорктегі Әулие Иоанн соборындағы үш капелла және Нью-Хейвендегі Христос шіркеуі. Мэри 1891 жылы қайтыс болды, үйленгеннен кейін төрт жыл өткен соң, мүлігі мұрагерлікке өтті. Мэридің асырап алған ұлы Тимоти Хопкинс жоғалған мұрасын қайтару үшін бірнеше жылға созылған бірқатар сот дауларына қатысты. Бұл оқиға баспасөзге тамаша материал болды, Калифорния газеттері Эдвард Мэридің спиритизмге деген қызығушылығын пайдаланып, асырап алған ұлынан мүлікті тартып алып, бизнес серіктестерін алдады деген әңгімелерді жариялады. Ант берген Эдвард Мэриге "бір жағынан сүйіспеншілікпен, екінші жағынан ақша үшін" үйленгенін мойындады. Тимоти шағымдары бойынша соттан бас тартты, бірақ Эдвард кейіннен Тимотиге бірнеше миллион доллар көлемінде "еске алу сыйы" берді. Тимоти Сан-Францискодағы үйдің ішіндегі заттарды алды, ал өнер институты ғимаратты иеленді. (Ол кезде Эдвард Сирлстің Мэри қайтыс болғаннан кейін онымен бірге тұратын досы/жақыны болған және Тимоти Хопкинс бұл ақпаратты сот ісінен кейін Эдвардты шантаж жасау үшін пайдаланған деген қауесет тарады.) Генерал Томас Хаббард Мэри Фрэнсис Сирлздің өсиетін орындаушы болып тағайындалды және Хопкинс пен Сирлз мүліктері туралы толық білімі бар куәгер ретінде дауға тартылды. Мұрагерлік ісі Эдвардтың пайдасына шешілгеннен кейін Хаббард жеке сыйлықтан бас тартты, бірақ Эдвардтың Мэриге деген сүйіспеншілігінің мәңгілік символы ретінде оның альма-матері Боудин колледжіне қаражат беруді ұсынды. Эдвард олар үшін әлі күнге дейін Searles Hall ретінде пайдаланылып келе жатқан заманауи ғылым ғимаратын салуға келісті. Өмірінің соңына дейін Эдвард, көбірек усақ-түйекке бой алмай, Генри Воган жобалаған қамалдар мен үйлерді салуын жалғастырды, соның ішінде Нью-Гэмпшир штатының Виндхэм қаласындағы Сирлз қамалы (Англияның Оксон қаласындағы Стэнтон Харкорт сарайының ¼ көшірмесі) және Массачусетс штатының Метуен қаласындағы Пайн Лодж. Ақырында Эдвард Сирлстің бизнес-менеджері Артур Т. Уокер Хопкинс мүлігін мұра етті. Ол бірнеше жылдан кейін қарапайым өмір сүріп қайтыс болды, тіпті бірде-бір нәрсені мұра еткендей сезімтал болды.
Hopkins died without leaving a will, though his fortune estimated at $20–$40 million was inherited by his wife. Faced with the task of completing their new estate alone, Mary retained Herter Brothers, a prominent furniture and interior decorating firm in New York to finish furnishing and decorating the estate. Edward Francis Searles was dispatched by Herter Brothers to manage the completion of Mary's project. Despite being 22 years her junior they developed a close relationship. The unseemly courtship raised eyebrows and questions about the motives of the decorator in the wealthy social circles of San Francisco, but they married in 1887 to begin a six month grand tour of Europe. Shortly after their return, Mary executed a new will that explicitly excluded her adopted son Timothy Nolan Hopkins, explaining; "The omission to provide in this will for my adopted son, Timothy Hopkins, is intentional, and not occasioned by accident or mistake", and left her fortunes to her new husband, Edward. Mr. and Mrs. Searles moved to Edward's hometown of Methuen, Massachusetts, where Edward embarked on building a series of grand homes designed by English architect Henry Vaughan. Vaughan was best known for his Gothic Revival ecclesiastical architecture including; the National Cathedral in Washington, D. C., three chapels at the Cathedral of St. John the Divine in New York, and Christ Church, New Haven, Connecticut. Mary died in 1891, less than four years after her marriage and the estate went into probate to reconcile a series of legal challenges by Timothy Hopkins (Mary's adopted son) that lasted for several years, to reclaim his lost inheritance. The controversy made good fodder for the press, California papers published stories suggesting that Edward had exploited Mary's interest in spiritualism and falsified records to wrest the estate from her adopted son and defraud business partners. Under oath, Edward testified that he had married Mary " partly out of affection and partly for her money." Timothy lost his appeals; however, Edward later settled on Timothy a "token" amount of several million dollars. Timothy got the contents of the mansion in San Francisco, and the art institute got the building. (It was rumored at the time that Edward Searles had a friend/lover living with him after Mary's death and that Timothy Hopkins used this information to blackmail Edward after losing the court case.) General Thomas Hubbard had been named the executor of Mary Frances Searle's will, and had been embroiled in the controversy as a witness with detailed knowledge of the Hopkins and Searles estates. When the probate case closed in Edward's favor, Hubbard declined any personal compensation but suggested an endowment to his alma mater Bowdoin College might make an enduring symbol of Edward's love for Mary. Edward agreed to build them the modern science building, still in service as Searles Hall. For the remainder of his life, Edward, increasingly reclusive, continued building castles and estates designed by Henry Vaughan, including Searles Castle in Windham, New Hampshire (a ¼ replica of Stanton Harcourt Manor in Oxon, England) and Pine Lodge in his hometown of Methuen, Massachusetts. Eventually, Edward Searles' business manager, Arthur T Walker, inherited the Hopkins estate. He died several years later living modestly, as though he had never inherited a thing.