Кіріспе
Конрад III (Konrad; 1093 немесе 1094 – 15 ақпан 1152) Гогенштауфен әулетінен шыққан король (1138–1152 жылдары тақ отырды). 1116–1120 жылдары Франкония герцогы, 1127–1135 жылдары өзінің ізашары Лотар III-тің қарсы королі, ал 1138 жылдан өліміне дейін, 1152 жылға дейін қасиетті Рим империясындағы римдік король болды. Ол Швабия герцогы Фредерик I мен Салиялық император Генрих IV-нің қызы Агнесстің ұлы болды. Оның билігінде гвельфтер мен гибеллиндер арасындағы қақтығыстар басталды. Ол Луи VII-мен бірге сәтсіз аяқталған Екінші крест жорығына қатысты, онда ол Дорилеумде шайқасып жеңіліске ұшырады, кейін ауырып Константинопольге қайтып келді. Жазылғаннан кейін Иерусалимге барды, бірақ бірнеше қамалға алу әрекеттері сәтсіз аяқталды. Крест жорығынан қайтқаннан кейін Велф VI-ның Бавария герцогтігіне талап етуіне байланысты қақтығыстарға тартылды. Өлім төсегінде ол өзінің ұлы, Швабия герцогы Фридрих IV емес, өзінің жүрегі жақын немере інісі Фридрих Барбароссаны мұрагер етіп тағайындады.
Conrad III (Konrad; ; 1093 or 1094 – 15 February 1152) of the Hohenstaufen dynasty was from 1116 to 1120 Duke of Franconia, from 1127 to 1135 anti king of his predecessor Lothair III, and from 1138 until his death in 1152 King of the Romans in the Holy Roman Empire. He was the son of Duke Frederick I of Swabia and Agnes, a daughter of the Salian Emperor Henry IV. His reign saw the start of the conflicts between the Guelphs and Ghibellines. He was involved in the failed Second Crusade with Louis VII, where he would fight and lose at Doryleum and would later fall ill and return to Constantinople. After recuperating, he went to Jerusalem but would experience a string of failed sieges. Later returning from the Crusade, he was entangled in some conflicts with Welf VI's claim to the Duchy of Bavaria. On his deathbed, he designated his nephew Frederick Barbarossa as his successor instead of his son, Frederick IV, Duke of Swabia.
Ұрпағы
Хогенштауфендер әулетінің Швабия герцогтігіндегі бастауы толыққанды анықталған жоқ. Аталған әулеттің атауы 1105 жылы салынған Гогенштауфен қамалынан шыққан, ал Конрадтың бес атасы Фредерик Стауфен Риесгау графы болған және 1053 жылы Швабия аймағының граф-палатыны атанған. Оның ұлы Фридрих Бюрен қазіргі Весшенбюреннің жанында тұрған, шамамен 1050 жылы Эльзас аймағынан Эгишейм-Дагсбург графинясы Хильдегардқа үйленген.
Өмірбаян
1105 жылы 1084 жылдан бері Киелі Рим империясының императоры болған Генрих IV-ті оның ұлы Генрих V, Конрадтың ағасы құлатты. 1111 жылдан бері император болған Генрих V Тоскананың маркграфинясы Матильда қайтыс болғаннан кейін Италияға екінші жорығын дайындады, ал 1116 жылы Конрадты Франкония герцогы етіп тағайындады. Конрад өзінің ағасы, Швабия герцогы Фридрих II-мен бірге Германияның регенті ретінде тағайындалды. 1125 жылы Генрих V қайтыс болғаннан кейін Конрад Фридрих II-ді Германияның патшалығы үшін қолдады. Фридрих тыйым салынды, ал Конрад Франкония мен Бургундия корольдігінен айырылды, ол ректор болды. Императорлық қалалар, Швабия және Австрия герцогтігінің қолдауымен Конрад 1127 жылы желтоқсанда Нюрнбергте анти-патша болып сайланды. Конрад Монца ауылында Милан архиепискобы Ансельмо делла Пустерланың Италия патшасы етіп тағайындауы үшін Альп тауларын тез аралап өтті. Келесі екі жылда ол Италияда ештеңе жасай алмады, 1130 жылы Нюрнберг пен Шпейерден кейін Германияға оралды. Конрад Лотарға қарсылық білдіруді жалғастырды, бірақ ол және Фридрих 1135 жылы Лотарды император ретінде мойындауға мәжбүр болды, бұл уақытта Конрад Италия королі атағынан бас тартты. Осыдан кейін олар кешіріліп, жерлерін қайтарып алды. Лотар қайтыс болғаннан кейін (1137 жылдың желтоқсаны) Конрад 1138 жылдың 7 наурызында Кобленцте папаның легаты Теодуиннің қатысуымен патша болып сайланды. Конрад алты күннен кейін (13 наурыз) Ахенде таққа отырғызылды және Бамбергте оңтүстік Германияның бірнеше ханзадалары оны мойындады. Лотардың күйеу баласы және мұрагері, Германиядағы ең күшті ханзада, сайлауда өткізілген Генрих Мақтаныш, солай істеуге бас тартқандықтан, Конрад оны барлық аумақтарынан айырып, Саксония герцогтігін Альберт Аюға, Баварияны Австрияның маркграфы Леопольд IV-ке берді. Алайда Генрих өзінің қол астындағылардың адалдықтарын сақтады. Жаулап алынған азаматтық соғыс Гвельфтер мен гибеллиндер арасындағы күрестің алғашқы актісі болып саналады, ол кейіннен оңтүстікке қарай Италияға дейін тарады. Генрихтің өлімінен кейін (1139 жылдың қазан айында) соғысты оның ұлы Генрих Арыстан сақтар қолдауымен және оның ағасы Велф VI жалғастырды. Конрад ұзақ қоршаудан кейін 1140 жылдың желтоқсанында Вайнсбергте соңғысын жеңді, ал 1142 жылдың мамырында Франкфуртта бейбіт келісімге қол жеткізілді. Ол кетер алдында абыройы бар кісілерге ұлы Генри Беренгарды патша етіп тағайындауға бұйрық берді. Конрад өлген жағдайда мұрагерлік билікті иемденуді бастады. Оның 20 мыңнан тұратын әскері Венгрия арқылы жер арқылы жүріп, олар өткен Византия аумақтарында тосқауыл туғызды. Олар 1147 жылдың қыркүйегінде француз әскерінен бұрын Константинополға жетті. Конрад өзінің жауынгер емес жасағының көпшілігін жіберген христиандық аумақ арқылы Анатолияның айналасындағы жағалаудағы жолды пайдаланудың орнына, өз әскерін Анатолия арқылы алып өтті. 1147 жылы 25 қазанда олар сельджук түркілерімен Дорилеум шайқасында жеңілді. Конрад және көптеген салт аттылар қашып кетті, бірақ жаяу әскерлердің көпшілігі өлтірілді немесе тұтқындалды. Неміс әскерінің қалған 2000 адамы Никеяға қарай соқырлап жүрді, онда аман қалғандардың көбі дезертир болып, үйлеріне қайтуға тырысты. Конрад пен оның жақтастарын француздар Лопадиумға алып кетуге мәжбүр болды, онда олар Луидің бас қолбасшылығындағы негізгі француз армиясына қосылды. Конрад Ефесте қатты ауырып, Константинополға емделуге жіберілді, онда оның қонағы Византия императоры Мануэль I Комнен оның жеке дәрігері болды. Сауыққаннан кейін Конрад Акраға кемемен барып, одан Иерусалимге жетеді. Ол Дамаскты қоршауға алуда қатысып, жеңіліссіз жеңілгеннен кейін одақтастарымен келіспей қалды. Конрадтың одақтастары уәде етілгендей пайда болмаған кезде Аскалонға шабуыл жасаудың тағы бір әрекеті сәтсіз болды, содан кейін Конрад Германияға оралды. 1150 жылы Конрад пен Генрих Беренгар Флохберг шайқасында Велф VI мен оның ұлы Велф VII-ді жеңді. Генри Беренгар сол жылы қайтыс болды және мұрагерлік ашық болды. 1152 жылы Велфтер мен Гогенштауфендер татуласып, Конрадтың бір отбасының билікке бейбіт жолмен келуіне кепілдік берілді. Конрад ешқашан император болып тағайындалмаған және өлімге дейін өзін "Рим патшасы" деп атай берді. Өлім аузында, тек екі куәгердің қатысуымен, оның немере інісі Фридрих Барбаросса және Бамберг епискобы, ол Фридрикті өзінің алты жасар ұлы Фридриктің орнын басуы үшін тағайындады. Фридрих Барбаросса, өзінің а...
In 1150, Conrad and Henry Berengar defeated Welf VI and his son Welf VII at the Battle of Flochberg. Henry Berengar died later that year and the succession was thrown open. The Welfs and Hohenstaufen made peace in 1152 and the peaceful succession of one of Conrad's family was secured. Conrad was never crowned emperor and continued to style himself "King of the Romans" until his death. On his deathbed, in the presence of only two witnesses, his nephew Frederick Barbarossa and the Bishop of Bamberg, he allegedly designated Frederick his successor, rather than his own surviving six year old son Frederick. Frederick Barbarossa, who had accompanied his uncle on the unfortunate crusade, forcefully pursued his advantage and was duly elected king in Cologne a few weeks later. The young son of the late king was given the Duchy of Swabia. Conrad left no male heirs by his first wife, Gertrude von Komburg. In 1136, he married Gertrude of Sulzbach, who was a daughter of Berengar II of Sulzbach, and whose sister Bertha was married to the Byzantine Emperor Manuel I. Gertrude was the mother of Conrad's children and the link which cemented his alliance with Byzantium.