Отто Герман Кан: Америкалық банкі және өнер меценаты
Otto Hermann Kahn
Отто Герман Кан – американ банкірі, инвестициялық сарапшы, өнер меценаты. «Нью-Йорк королі» атанған Кан теміржолдарды қайта құрды, Metropolitan Opera төрағасы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық банкир
American banker
Отто Герман Кан (21 ақпан 1867 – 29 наурыз 1934) – Германияда туған американдық инвестициялық банкир, коллекционер, меценат және өнерді қолдаушы. Кан танымал тұлға болды, ол "Time" журналының мұқабасында шықты және кейде "Нью-Йорк патшасы" деп аталды. Бизнесте ол теміржолдарды қайта ұйымдастырып, біріктірген Kuhn, Loeb & Co. серіктесі ретінде ең көп танылды. Жеке өмірінде ол өнердің ынталы қолдаушысы болды, соның ішінде Метрополитен опера театрының төрағасы қызметін атқарды.
Otto Hermann Kahn (February 21, 1867 – March 29, 1934) was a German born American investment banker, collector, philanthropist, and patron of the arts. Kahn was a well known figure, appearing on the cover of Time magazine and was sometimes referred to as the "King of New York". In business, he was best known as a partner at Kuhn, Loeb & Co. who reorganized and consolidated railroads. In his personal life, he was a great patron of the arts, where among things, he served as the chairman of the Metropolitan Opera.
Өмір және мансап
Отто 1867 жылғы 21 ақпанда Баденнің Ұлы Герцогтығындағы Мангейм қаласында дүниеге келді. Оның еврей тегінен шыққан әкесі Бернард Кан және анасы Эмма (туған күйеуі Эберштадт) оны сол жерде тәрбиеледі. Әкесі 1848 жылғы төңкерістен кейін АҚШ-қа қашқан босқындардың бірі болған және американдық азаматтыққа ие болған, бірақ кейін Германияға оралған. Кан Мангеймдегі гимназияда білім алды. Канның музыкант болу арманы болды және гимназияны бітіргенге дейін бірнеше музыкалық аспапта ойнауды үйренді. Алайда, әкесінің басқа жоспарлары болды. Сегіз баланың бірі ретінде, әрқайсысы үшін мансап жолы белгіленген еді. 17 жасында Кан үш жылға Карлсруэдегі банкте кіші кеңсе қызметкері болып жұмысқа орналасты, қаржының қыр-сырына толыққанды үйренгенше карьералық сатыны көтеріп, дамыды. Одан кейін ол императорлық гусар полкінде бір жыл қызмет етті. Әскерден босатылғаннан кейін, ол Deutsche Bank-тың Лондон бөлімшесіне жұмысқа орналасып, бес жыл қызмет етті. Ол қысқа ғана уақыт ішінде ерекше қабілетін көрсетіп, екінші басшы болып тағайындалды. Англияның саяси және әлеуметтік өмірі оған ұнады және ол ақырында британдық азаматтыққа қол жеткізді. Канның серіктестерінің қатарында оның қайнағасынан басқа, фирманың негізін қалаушылардың бірі Соломон Лоебтің күйеу баласы Джейкоб Шифф, сондай-ақ Пол және Феликс Варбургтар да болды. Кан теміржол құрылысшысы Э.Х. Харриманмен дерлік бірден байланысқа түсті. Мінез-құлқы мен жұмыс әдістерінің өзгешелігіне қарамастан, олар бауырластардай жақын болды. Харриманның бизнестегі қатал, үстемдік тануға бейім, агрессивті мінез-құлқына қарамастан, Канның тыныш, жақсы юмормен және инабатты мінезі болды. Кан, бар болғаны 30 жасқа толғанмен, Харриманмен бірдей деңгейде Юнион Пасифик Темір жолын қайта ұйымдастырудың ауқымды жұмысына қатысты, ал бұл жұмыстың бастапқы кезеңдерін Шифф басқарған болатын. Кан математикалық және ғылыми тұрғыдан үнемі туындайтын мәселелерді талдау қабілетін көрсетті. Кан Массачусетс Технологиялық Институты мен Ратгерс Колледжінің қамқоршылар кеңесінің мүшесі болды. Ол Нью-Йорктегі Equitable Trust Co. және Юнион Пасифик Темір жолы сияқты көптеген корпорациялардың директоры болып қызмет етті. Қоштасу рәсімі оның Лонг-Айлендтегі сарайының музыкалық залында өтті, содан кейін жақын жердегі Сент-Джонс еске алу зиратында жерленді.
Otto was born on February 21, 1867, in Mannheim, Grand Duchy of Baden, and raised there, by his Jewish parents, Emma (née Eberstadt) and Bernard Kahn. His father had been among the refugees to the United States after the revolution of 1848 and had become an American citizen, but later returned to Germany. Kahn was educated in a gymnasium in Mannheim. Kahn's ambition was to be a musician, and he learned to play several instruments before he graduated from the gymnasium. His father however, had other plans. As one of eight children, a career path had been laid for each one. At 17, Kahn was placed in a bank at Karlsruhe as a junior clerk, where he remained for three years, advancing until he was thoroughly grounded in the intricacies of finance. He then served for a year in the Kaiser's hussars. On leaving the army he went to the London agency of Deutsche Bank, where he remained for five years. He displayed such unusual talent that he became second in command when he had been there but a comparatively short time. The English mode of life, both political and social, appealed to him, and eventually he became a naturalized British subject. Besides his father in law, Kahn's other partners included Jacob Schiff, himself the son in law of Solomon Loeb, who co founded the firm, and Paul and Felix Warburg. Almost immediately, Kahn was thrown into contact with railroad builder E. H. Harriman. In spite of sharply defined differences in temperament and method, they became as brothers. In opposition to Harriman's gruff, domineering, aggressive manner in business, was Kahn's calm, good humored, almost gentle deportment. Kahn, although only 30 years old, took an almost equal part with Harriman in the gigantic task of reorganizing the Union Pacific Railroad, a work which in its early stages had been handled by Schiff. Kahn proved his ability to analyze mathematically and scientifically the problems that were constantly presented. Kahn was a trustee of the Massachusetts Institute of Technology and of Rutgers College. He was a director in numerous corporations, including the Equitable Trust Co. of New York and the Union Pacific Railroad. Funeral services were held in the music room of his Long Island estate, followed by a burial in nearby St. John's Memorial Cemetery.
Өнердің қамқоршысы
Өте бай қаржыгер Кан Метрополитен опера театрының президенті және директорлар кеңесінің төрағасы, Нью-Йорк филармониясының вице-президенті және Америка өнер федерациясының қазынашысы болды. Ол көптеген суретшілерді, соның ішінде Харт Крейн, Джордж Гершвин және Артуро Тосканиниді қолдады. Ол сондай-ақ Голливудқа қызығушылық танытты, оған Кун Лоеб көп коммерциялық қолдау көрсетті, ал Кан жеке қолдау берді. Фанни Брайс өзінің екінші толық метражды "Өзің бол" фильмінде Канды еске алатын әнді орындады: "Отто Канмен бірдеңе жаман ба, әлде менің кінәм бар ма? Мен оған қандай жұлдыз болатынымды жаздым. Ол оны қайтарып жіберіп, 'Жаңсылынан ашылды' деп жазды". Кан Маркс ағайындыларының "Айуандардың печеньесі" атты пьесасының сахналық және кино нұсқаларында Роско У. Чандлер рөлінде пародияланды. Кан 1916 жылы Нью-Йорк Шекспирдің 300 жылдық мерекелік комитетінің төрағасы болды. Дегенмен, 1936 жылы "Монополия" ойыны үшін бай бай аға Пеннибагс талисманын жасаған суретші Дэниел Фокстың отбасы 2013 жылы осы кейіпкерге шабыт берген тұлға ретінде Дж. П. Морганды көрсетті.
An extremely wealthy financier, Kahn was president and chairman of the board of directors of the Metropolitan Opera, vice president of the New York Philharmonic and treasurer for the American Federation of Arts. He supported many artists, including Hart Crane, George Gershwin and Arturo Toscanini. He was also smitten with Hollywood, to which Kuhn Loeb provided much commercial support and Kahn, personal support. In her second full length film, Be Yourself, Fanny Brice sang a song that mentioned Kahn: "Is something the matter with Otto Kahn, or is something wrong with me? I wrote a note and told him what a star I would make. He sent it back and marked it 'Opened by mistake.'" He was parodied as Roscoe W. Chandler in the stage and film versions of the Marx Brothers' Animal Crackers. Kahn was chairman of the New York committee of the Shakespeare Tercentenary (1916). However, the family of the illustrator Daniel Fox, who in 1936 created the mascot Rich Uncle Pennybags for the Monopoly board game, in 2013, credited J. P. Morgan as being the inspiration for the character.
Құрылысшы
Сол дәуірдегі осындай мәртебелі адамдарға тән болғандай, Кан Нью-Йорктегі тұрғын үйін де, елдегі үйін де сақтап тұрды. Канның алғашқы елдік үйі, Седар Гроув, оның қарындасынан сыйлық ретінде алынған және Каррере мен Гастингс жобалаған, Нью-Джерси штатының Мористоун қаласында орналасқан еді. Бірнеше жыл сол жерде тұрғанмен және көптеген көршілерімен іскерлік байланыста болғанына қарамастан, антисемитизм сол кезде күшті болды және Кан Мористоун қоғамынан толыққанды қабылдау таппады. Осы әлеуметтік теріскеушілік оны Лонг-Айлендке көшуге мәжбүр етті, ал Нью-Джерсидегі мүлкі ақырында Honeywell компаниясына тиесілі болды. 1919 жылға қарай Кан Лонг-Айлендте кең аумақты жинап, оның орталық бөлігі ретінде Отто Герман Канның атымен аталатын Охека сарайын салдырды. 127 бөлмелі бұл құрылыс Нью-Йорк қаласының Delano & Aldrich фирмасымен АҚШ-тағы екінші ең ірі жеке тұрғын үй (Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласындағы Джордж Вандербилттің Билтмор сарайынан кейін) ретінде жобаланды; оның ландшафты Фредерик Лоу Ольмстедтің ұлдары, Ольмстед ағайындармен жасалған, олар Массачусетс штатының Бруклин қаласында тұрды. Мүлікте гольф алаңы, жұмыс істейтін ферма, жеке әуежай және көптеген шаруашылық ғимараттары бар еді. Канның 1934 жылы қайтыс болғаннан кейін, мүлік Нью-Йорк қаласына санитарлық қызметкерлер үшін демалыс орталығы ретінде, содан кейін сауда флотының радио операторлары үшін мемлекеттік оқу мектебі ретінде пайдалану үшін сатылды. 1940 жылдардың соңында мұнда жоғары сапалы тұрғын үйлер салынды, ал 1948 жылы Шығыс әскери академиясы (EMA) сарайды және оның төңірегіндегі жерді сатып алды. (EMA-ның бұрынғы курсанттарының бірі сол жерде оқыған жылдарын естелік ретінде жазған). Мекеме отыз жылдан кейін банкротқа ұшыраған кезде, бақтар бұзылып, бөлмелерге бөлінген, әсем әрленген қабырғалар боялған. EMA кеткеннен кейін, вандалдар ғимаратты бірнеше рет өртеуге тырысты, бірақ Кан бетон, кірпіш және болаттан тұрғызылған құрылыстың қажеттілігін талап еткендіктен, үй сақталып қалды. 1984 жылы жергілікті әзірленуші Гэри Мелиус мүлікті 1,5 миллион долларға сатып алып, АҚШ тарихындағы ең ірі жеке реставрация жобасын бастады. Бүгінде Охека банкеттер, қонақ үй және конференциялар орталығы ретінде пайдаланылады. 1913 жылы Кан Нью-Йорктегі 1 East 91st Street мекенжайындағы мүлікті Эндрю Карнегиден сатып алғаннан кейін, Дж. Армстронг Стэнхаус пен К. П. Х. Гилбертке Карнеги Хиллдегі сарайын жобалауды тапсырды. 80 бөлмелі, итальяндық Ренессанс стиліндегі сарай Римдегі Канцелярия үлгісінде салынған. 1918 жылы аяқталып, Канның Нью-Йорктегі тұрақты мекеніне айналды, оның өмірінің соңына дейін. Одан кейін үйді тәуелсіз католик қыздар мектебі – Тәңірдің қасиетті жүрегі монастырына сатты. 1974 жылы үй Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясымен ескерткіш ретінде танылды. Флорида штатының Палм-Бич қаласында Кан Сансет даңғылында жазғы үй салып, оны "Охека" деп атады. Бұл үй тым кішкентай болғандықтан, ол 691 North County Road мекенжайында тағы бір "Охека" сарайын салды. Оның қайтыс болғаннан кейін, бұл үй Грэм Эккс мектебіне берілді. 2000 жылдары бизнесмен Роберт Коэн оны сатып алып, жеке пайдалануға қайтарды.
As was typical for men of his stature of the era, Kahn maintained both a New York City residence and a home in the country. Kahn's original country home, Cedar Grove, a gift from his father in law and designed by Carrère and Hastings was in Morristown, New Jersey. Although a resident there for a number of years and a business associate of many of his neighbors, antisemitism was still prevalent and Kahn was never accepted by Morristown society. Social rejection led him to move to Long Island and his New Jersey estate ultimately became home to Honeywell. By 1919, Kahn had assembled a estate on Long Island, and had Oheka Castle (from Otto Hermann Kahn) built as its centerpiece. At , the 127 room structure was designed as the second largest private residence in the United States (after George Vanderbilt's Biltmore Estate in Asheville, North Carolina) by Delano & Aldrich of New York City; its landscaping was designed by Olmsted Brothers, sons of Frederick Law Olmsted of Brookline, Massachusetts. The property featured a golf course, a working farm, a private airstrip, and numerous outbuildings. Following Kahn's death in 1934, the property was sold to the City of New York for use as a retreat for sanitation workers and then later a government training school for merchant marine radio operators. In the late 1940s, an upscale housing development was constructed there and in 1948, the Eastern Military Academy (EMA) purchased the mansion and around it. (One of the former EMA cadets has written his memories going to school there.) By the time the school went bankrupt thirty years later, the gardens had been bulldozed, its rooms subdivided and the paneled walls painted over. Following the departure of EMA, vandals repeatedly set fire to the building, but because Kahn had insisted on constructing a concrete, brick and steel structure, the house survived. In 1984 a local developer, Gary Melius, purchased the estate for $1.5 million and began the largest private renovation project ever attempted in the United States. Today, Oheka is used as a catering facility, hotel and conference center. Following his acquisition in 1913 of the property at 1 East 91st Street in New York City from Andrew Carnegie, Kahn commissioned J. Armstrong Stenhouse and C. P. H. Gilbert to design his Carnegie Hill mansion. The home, an 80 room Italian Renaissance palazzo style mansion, was modeled after the Cancelleria in Rome. Completed in 1918, it served as Kahn's New York City residence until his death. Shortly thereafter, the house was sold to the Convent of the Sacred Heart, an independent Catholic girls school. In 1974 the house was designated a landmark by the New York City Landmarks Preservation Commission. In Palm Beach, Florida, Kahn built a summer home on Sunset Avenue, naming it "Oheka". When this house proved too small, he built another "Oheka" at 691 North County Road. Following his death, this house was used by the Graham Eckes School. In the 2000s, it was acquired by businessman Robert Cohen and returned to private use.
Қайық иесі
1927 жылы Кан неміс кеме жасаушысы Лүрссенге Рейн өзенінде және Солтүстік теңізде пайдалану үшін жоғары жылдамдықты моторлы яхта жасауды тапсырды. Классикалық дөңгелек түбі бар корпуспен жобаланған кеме, қорытпа металл қаңқаға ағаш тақтайшалармен жабылды. Бірақ, корпустың жаңашыл дизайны артқы үштен бір бөлігіне қарай жалпақтап, ал үш 500 ат күші бар Maybach қозғалтқыштары корпустың алдыңғы бөлігіне орналастырылды. Бұл тепе-теңдік пен жоғары қуаттың арқасында кеме 34 түйінге дейін жылдамдыққа жетті, сол кездегі класындағы ең жоғары көрсеткіш. Охека II Германия Әскери-теңіз күштерінің назарына ілігіп, Версаль келісімінің шектеулерінде Schnellboot жоғары жылдамдықты торпедалық кемесін жасауға себеп болды.
In 1927, Kahn commissioned German boat builder Lürssen to build a high speed motor yacht for use on the river Rhine and in the North Sea. Designed using a classical round bottomed hull, she had a composite wooden plank over alloy metal frame structure. But innovative hull design meant that her hull flattened towards the rear third, and with her three 500 hp Maybach engines positioned forward in her hull, the resultant counterbalance and high power gave her a 34 knot top speed, the highest in her class for the day. Oheka II came to the notice of the German Navy, resulting in their development of the Schnellboot high speed torpedo craft within the restrictions of the Treaty of Versailles.
Жеке өмір
Канның әкесі Бернхард Кан болды, ол Майкл Кан мен Франциска Баердің ұлы, 1848 жылғы көтеріліске қатысқан неміс-иудей өнеркәсібі және банкирі, оған өлім жазасы берілді. Ол Америка Құрама Штаттарына қашып, америкалық азаматтыққа қол жеткізіп, он жылдан кейін Германияға сот ісі үшін оралды. 1860 жылдың 17 қазанында ол Эмма Стефани Эберштадтқа үйленді, бірақ ол Америка Құрама Штаттарына қайта оралмау шартымен үйленді. Олардың сегіз баласы болды, ал Отто үшінші ұл еді. 1896 жылдың 8 қаңтарында ол Аделаида Вольфке үйленді. Олардың төрт баласы болды: Мод, Маргарет, оның қызы Вирджиния Райан кейін Вирджиния Огилви, Эйрли графинясы атанды, Гилберт және Роджер Вольф Кан. Кан Нью-Йорктің Лорел Холлоу қаласындағы Сент-Джон еске алу зиратында жерленді.
Kahn's father was Bernhard Kahn, a son of Michael Kahn and Franziska Baer, a German Jewish industrialist and banker who participated in the 1848 Revolt, and was condemned to death. He escaped to the United States, was naturalized an American citizen, and then returned to Germany ten years later to court and on October 17, 1860, married Emma Stephanie Eberstadt, whom he married on the condition that he not return to the United States. The couple had eight children and Otto was the third son. He married Adelaide Wolff on January 8, 1896. They had four children: Maud, Margaret, whose daughter Virginia Ryan became Virginia Ogilvy, Countess of Airlie, Gilbert, and Roger Wolff Kahn. Kahn was buried in the St. John's Memorial Cemetery in Laurel Hollow, New York.