Кіріспе

19 ғасырдағы ағылшын саясаткері, Уильям Мольсворт есімді басқа адамдар

Сэр Уильям Мольсворт, 8-ші баронет (23 мамыр 1810 – 22 қазан 1855) – британдық радикал саясаткер, 1853 жылдан 1855 жылы қайтыс болғанға дейін Абердин графының коалициялық кабинетінде жұмыс істеді. Ол алдымен Құрылыс жөніндегі бірінші комиссар, содан кейін Колониялар хатшысы болып қызмет етті. Кейіннен Глэдстон патшайымға өзінің жаңа тағайындамаларын түсіндіргенде: "Мысалы, тіпті Абердин лордының үкіметінде 1852 жылы Сэр Уильям Мольсворт таңдалған еді, сол кезде ол өте радикалды болған, бірақ ол мүлдем зиянсыз және аз немесе ешқандай қатысы болмады. Осындай адамдар қызметке келгенде көбінесе өте жайлы болады", – деді. Патшайым да оның дұрыс екенін мойындады.

Өмірбаян

Мольсворт Лондонда дүниеге келді және 1823 жылы баронеттік атаққа ие болды. Кембридждегі Сент-Джон колледжіне түсуден бұрын жеке білім алды, онда ол қарапайым студент ретінде оқыды. Тринити колледжіне ауысқаннан кейін ол өзінің тәлімгерімен дуэль өткізді және университеtten шығарылды. Ол сондай-ақ, біраз уақыт бойы шетелде және Эдинбург университетінде оқыды. Мольсворт Лондон электр қоғамының мүшесі болды.

Саяси мансап

1832 жылғы реформа туралы заң қабылданғаннан кейін Мольсворт Лорд Грейдің үкіметін қолдау үшін Корнуоллдың шығыс бөлігінен Парламентке сайланды. Чарльз Буллер арқылы ол Джордж Гроут пен Джеймс Миллмен танысты, ал 1835 жылдың сәуір айында Роубекпен бірлесіп, Философиялық радикалдардың органы ретінде «Лондон шолуын» құрды. Екі томдық басылымнан кейін ол «Вестминстер ревью» журналын сатып алды, және біраз уақыт бойы осы екі журналды өзі және Джон Стюарт Милл редакциялады. Буллер мен Мольсворт Эдвард Гиббон Уэйкфилдпен және оның Оңтүстік Австралия, Канада және Жаңа Зеландияны отарлау жоспарларымен байланыста болды. 1837 жылдан 1841 жылға дейін Мольсворт Лидс округінен сайланды және Парламентте сөздерімен, сондай-ақ қылмыстық жазалау шаралары жөніндегі комиссия төрағалығымен елеулі ықпалға ие болды. Бірақ оның радикализмі Парламентке де, сайлау округіне де көп әсер етпеді. 1839 жылы ол Томас Хоббстың барлық түрлі және көлемді жазбаларын 6000 фунт стерлингке қайта басып шығарды және оларды көптеген ағылшын университеттері мен провинциялық кітапханаларына орналастырды. Бұл басылым оның қоғамдық өміріне зиян келтірді, оның қарсыластары оны Хоббстың діндегі бос ойлылық көзқарастарымен, сондай-ақ философтың деспотиялық үкіметті қолдайтын тұжырымдарымен байланыстыруға тырысты. 1841 жылдан 1845 жылға дейін ол Парламентте орын алмады, бірақ 1842 жылы Корнуоллдың жоғары шерифі болды. 1845 жылы Мольсворт Саутварк округінен сайланды және өліміне дейін сол орынды сақтап қалды. Парламентке оралғаннан кейін ол отарлардың жағдайына ерекше назар бөлді және олардың өзін-өзі басқаруын ынталы түрде қолдады. 1853 жылдың қаңтар айында лорд Абердин оны өзінің коалициялық кабинетіндегі жалғыз радикал ретінде жұмыс істейтін комиссар ретінде тағайындады, оның есімін осы кезде жаңа Вестминстер көпірінің құрылысымен байланыстырды; ол сондай-ақ Кью бағын жексенбі күндері ашқан алғашқы адам болды. 1855 жылдың шілдесінде ол отар істері жөніндегі хатшы болып тағайындалды, және сол жылдың қазан айында қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қызмет етті.

Жеке өмір

Мольсворт 1839 және 1845 жылдар аралығында Томас Хоббстың көптеген еңбектерін жинап, қайта жазып, "Мальмесберилік Томас Хоббстың ағылшын еңбектері" атты он бір томдық жинақта жариялағаны мәлім; бұл жинақ алғаш рет сэр Уильям Мольсворт, Барт. тарапынан жиналып, өңделген. Аталған еңбектердің ішінде Хоббстың "Илиада" аудармасы да бар. Мольсворт маусым айында кездесіп, 9 шілдеде Андалусия Грант Карстерсқа үйленді. Ол әнші болған және ақсүйек отбасынан емес еді. Мольсворттың отбасы бұл одаққа қарсы болды. Ол 1855 жылғы 22 қазанда 45 жасында дүние салды. Австралияның Виктория штатындағы Мольсворт ауданы сэр Уильямның құрметіне аталған.

Өмірбаян

Милисент Гаррет Фосетт, Сэр Уильям Мольсворттың өмірбаяны, Лондон: Макмиллан, 1901
Элисон Адбургхам, Радикалды аристократ: Сэр Уильям Мольсворт, Барт., Кеңесші, Пенкарроудың депутаты және оның әйелі Андалусия. (Падстоу: Табб Хаус, 1980)