973-983 жылдардағы Священ Рим императоры Оттон II

Кіріспе

973-983 жылдар аралығында Киелі Рим императоры Отто II (955 – 983 жылдың 7 желтоқсаны), «Қызыл» атанған, 973 жылдан 983 жылы қайтыс болғанға дейін Киелі Рим императоры болды. Оттон әулетінің мүшесі, Отто II – Ұлы Оттон мен Италияның Аделаидасының ең жас және жалғыз тірі қалған ұлы. Отто II 961 жылы Германияның бірлескен билеушісі болып тағайындалды, ал әкесі оны 967 жылы мұрагерлік тақты қамтамасыз ету үшін императордың серігі етіп жариялады. Әкесі сондай-ақ Отто II-ге Византия принцессасы Теофануға үйленуін ұйымдастырды, ол оның өмірінің соңына дейін әйелі болды. 37 жылдық биліктен кейін әкесі қайтыс болғаннан соң, он сегіз жасар Отто II Киелі Рим империясының толық билеушісі болды. Отто II өзінің билік кезеңін Германияда императорлық билікті нығайту және империяның шекарасын Оңтүстік Италияға қарай кеңейту саясатын әкесінен жалғастырумен өткізді. Отто II сондай-ақ I Оттонның Католик шіркеуін императорлық бақылауға бағындыру жұмысын жалғастырды. Билігінің басында Отто II Оттон әулетінің басқа мүшелерінің таққа талап етуінен туған ірі көтерілісті жеңді. Оның жеңісі Бавариялық Оттон әулетін императорлық мұрагерлік тізімінен шығаруға мүмкіндік берді. Бұл оның император ретіндегі билігін нығайтып, ұлының императорлық таққа отыруын қамтамасыз етті. Ішкі мәселелерді шешкеннен кейін, Отто II 980 жылдан бастап Италияның барлық аймағын империя құрамына қосуға назар аударды. Оның жаулаулары оны Византия империясымен және Оңтүстік Италиядағы жерлерді басып алған Фатимид халифатының мұсылмандарымен қақтығысқа түсірді. Оңтүстік Ломбардия княздықтарын өзінің билігіне біріктіруде және Византия бақылауындағы аумақтарды жаулап алудағы бастапқы табыстарынан кейін, Отто II-нің Оңтүстік Италиядағы жорықтары 982 жылы мұсылмандардың күйреуінен кейін аяқталды. 983 жылы мұсылман әскерлеріне қарсы қарсы шабуылға дайындалып жатқанда, славяндардың ірі көтерілісі басталды, бұл империяны Эльба өзенінің шығысындағы маңызды аумақтық иеліктерінен бас тартуға мәжбүр етті. Отто II 983 жылы он жылдық биліктен кейін 28 жасында кенеттен қайтыс болды. Оның орнына үш жасар ұлы Отто III келді, бұл империяны саяси дағдарысқа ұшыратты.

Holy Roman Emperor from 973 to 983

Otto II (955 – 7 December 983), called the Red (der Rote), was Holy Roman Emperor from 973 until his death in 983. A member of the Ottonian dynasty, Otto II was the youngest and sole surviving son of Otto the Great and Adelaide of Italy. Otto II was made joint ruler of Germany in 961, at an early age, and his father named him co Emperor in 967 to secure his succession to the throne. His father also arranged for Otto II to marry the Byzantine Princess Theophanu, who would be his wife until his death. When his father died after a 37 year reign, the eighteen year old Otto II became absolute ruler of the Holy Roman Empire in a peaceful succession. Otto II spent his reign continuing his father's policy of strengthening Imperial rule in Germany and extending the borders of the Empire deeper into Southern Italy. Otto II also continued the work of Otto I in subordinating the Catholic Church to Imperial control. Early in his reign, Otto II defeated a major revolt against his rule from other members of the Ottonian dynasty who claimed the throne for themselves. His victory allowed him to exclude the Bavarian line of the Ottonians from the line of Imperial succession. This strengthened his authority as Emperor and secured the succession of his own son to the Imperial throne. With domestic affairs settled, Otto II would focus his attention from 980 onward to annexing the whole of Italy into the Empire. His conquests brought him into conflict with the Byzantine Empire and with the Muslims of the Fatimid Caliphate, who both held territories in southern Italy. After initial successes in unifying the southern Lombard principalities under his authority and in conquering Byzantine controlled territory, Otto II's campaigns in southern Italy ended in 982 following a disastrous defeat by the Muslims. While he was preparing to counterattack Muslim forces, a major uprising by the Slavs broke out in 983, forcing the Empire to abandon its major territorial holdings east of the Elbe river. Otto II died suddenly in 983 at the age of 28 after a ten year reign. He was succeeded as Emperor by his three year old son Otto III, plunging the Empire into a political crisis.

Туу және жастық шағы

Отто II 955 жылы Германия королі Отто I мен оның екінші әйелі Италиялық Аделаиданың үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. 957 жылы Отто II-нің ағалары Генрих (952 жылы туған) және Бруно (953 жылы туған) қайтыс болды, сондай-ақ Отто I-нің бірінші әйелі Эадгиттен туған ұлы, Суабия герцогы Лиудольф та қайтыс болды. Ағаларының қазасынан кейін екі жасар Отто корольдіктің тәж мұрагері және Отто I-нің ізбасары атанды. Отто I өзінің заңды емес ұлы, Майнц архиепископы Вильгельмге Отто II-нің әдеби және мәдени білімін үйретуді тапсырды. Шығыс марканың қолбасшысы Марграф Одо жас тәж мұрагеріне соғыс өнерін және корольдіктің құқықтық әдет-ғұрыптарын үйретті. Италияға аттану алдында өзінің істерін ретке келтіру үшін Отто I Вормста кеңес отырысын (Diet) шақырды және 961 жылдың мамыр айында алты жасар Отто II-ні бірге билеуші етіп сайлады. Кейіннен Отто II-ні оның емісі Бруно Ұлы, Кельн архиепископы, Ахен соборында, мүмкін, Пентикост мерекесінде (26 мамыр) тәж кигізді. Отто I таққа мұрагерлік құқығын қамтамасыз еткенмен, корольдіктің жазылмаған заңын бұзды, ол бойынша мұрагерлік құқығы тек толыққанды жасқа жеткен балаға ғана берілуі мүмкін еді. Бұл Италияға жасаған экспедициясының жоғары тәуекелімен байланысты болуы мүмкін, онда ол Пападан императорлық атақ алуды көздеді. Отто I Альп тауларын аттап Италияға өтті, ал Отто II Германияда қалды, екі архиепископ – Бруно мен Вильгельм оның регенттері болып тағайындалды. Италияда үш жарым жылдан кейін Отто I 965 жылдың басында Германияға Киелі Рим императоры ретінде оралды. Өлімінен кейін династиялық сабақтастыққа үміт беру мақсатында Отто I, 965 жылдың 2 ақпанында, Отто I-нің император болып тәж кигеніне үш жыл толуына орай, Отто II-ні қайтадан өзінің мұрагері ретінде бекітті.

Мұрагер

962 жылы Оттон I император болып тағайындалып, 965 жылы Германияға оралғанмен, Италиядағы саяси жағдай тұрақсыз болып қалды. Германияда екі жылға жуық болғаннан кейін, Оттон I 966 жылы Италияға үшінші жорық жасады. Бруно қайтадан он бір жасар Оттон II-ге регент болып тағайындалды. Солтүстік және орталық Италиядағы билігін бекітіп алған соң, Оттон I Шығыс Византия империясымен қарым-қатынасын анықтауға тырысты. Византия императоры Оттонның «император» атағын пайдалануына қарсылық білдірді. Шығыс пен Батыс арасындағы мәселе оңтүстік Италиядағы билік бөлісу арқылы шешілді. Оттон I өзінің императорлық үйі мен Шығыс Македония әулеті арасында некелік одақ құруды көздеді. Некелік одақтың шарты – Оттон II-нің император ретінде таж киюі. Содан кейін Оттон I Италияға келу үшін Оттон II-ге хабар жіберді. 967 жылдың қазан айында әке мен бала Веронада кездесіп, Равенна арқылы Римге бірге аттанды. 967 жылдың 25 желтоқсанында Папа Иоанн XIII Оттон II-ні Императордың серігі етіп тағайындады, бұл Оттон II-нің әкесінен кейін императорлық таққа мұрагерлік құқығын қамтамасыз етті. Оттон II-нің таж киюі Шығыспен некелік келіссөздерді бастауға жағдай жасады. Алайда, алты жыл өткен соң, 972 жылы, жаңа Византия императоры Иоанн I Цимискес тұсында ғана неке және бейбіт келісімге қол жеткізілді. Оттон I бұрынғы Византия императоры Романос II-нің қызы, Византия ханшайымы Анна Порфирогенитаны артық көргенімен, оның жасы (сонда бес жаста ғана болған) Шығыс тарапынан оны қарастыруға мүмкіндік бермеді. Император Иоанн I Цимискес немересі Теофануны таңдады, ол әскери императордың күйеу баласы арқылы немересі болған. 972 жылдың 14 сәуірінде он алты жасар Оттон II он төрт жасар Шығыс ханшайымына үйленді, ал Теофана Папамен патшайым болып жарияланды. Таж кигеннен кейін де Оттон II өзінің билігімен әкесінің көлеңкесінде қалды. Империяның номиналды басшысы болғанымен, оған басқаруда ешқандай рөл берілмеді. Ол өзінің бұрынғы ұлы Людольфтан айырмашылығы, оны Оттон I 950 жылы Швабия герцогы етіп тағайындаған, Оттон II-ге ешқандай жауапкершілік жүктелмеді. Оттон II әкесі Альп тауларының оңтүстігінде болған кезде негізінен Солтүстік Италияда болды. Бес жылдық үзілістен кейін императорлық отбасы 972 жылдың тамызында Саксонияға оралды. 973 жылдың 7 мамырында Оттон қызбадан қайтыс болды, ал Оттон II әкесінің орнын ешқандай қарсылықсыз иемденді. Оттон II өзінің билігін Германиядағы императорлық билікті нығайту және оны Италияға одан әрі кеңейту саясатын жалғастырумен өткізді.

Though Otto I was crowned Emperor in 962 and returned to Germany in 965, the political situation in Italy remained unstable. After almost two years in Germany, Otto I made a third expedition to Italy in 966. Bruno was again appointed regent over the eleven year old Otto II during Otto I's absence. With his power over northern and central Italy secured, Otto I sought to clarify his relationship with the Byzantine Empire in the East. The Byzantine Emperor objected to Otto's use of the title "Emperor". The situation between East and West was finally resolved to share sovereignty over southern Italy. Otto I sought a marriage alliance between his Imperial house and the Eastern Macedonian dynasty. A prerequisite for the marriage alliance was the coronation of Otto II as Co Emperor. Otto I then sent word for Otto II to join him in Italy. In October 967, father and son met in Verona and together marched through Ravenna to Rome. On 25 December 967, Otto II was crowned Co Emperor by Pope John XIII, securing Otto II's succession to the Imperial crown following his father's death. Otto II's coronation allowed marriage negotiations to begin with the East. Only in 972, six years later, under the new Byzantine Emperor John I Tzimiskes, was a marriage and peace agreement concluded, however. Though Otto I preferred Byzantine Princess Anna Porphyrogenita, daughter of former Byzantine Emperor Romanos II, as she was born in the purple, her age (then only five years old) prevented serious consideration by the East. The choice of Emperor John I Tzimisces was his niece Theophanu, who was the soldier emperor's niece by marriage. On 14 April 972, the sixteen year old Otto II was married to the fourteen year old Eastern princess, and Theophanu was crowned empress by the Pope. Even after his coronation, Otto II remained in the shadow of his overbearing father. Though the nominal co ruler of the Empire, he was denied any role in its administration. Unlike his earlier son Liudolf, whom Otto I named Duke of Swabia in 950, Otto II was granted no area of responsibility. Otto II was confined primarily to northern Italy during his father's time south of the Alps. After five years away, the Imperial family returned to Saxony in August 972. On 7 May 973, Otto died of fever, and Otto II succeeded his father as sole Emperor without meeting any opposition. Otto II spent his reign continuing his father's policy of strengthening Imperial rule in Germany and extending it deeper into Italy.

Таққа отырғызу және отбасылық қақтығыс

Ұлы Оттон қайтыс болған кезде, императорлық таққа Оттон II-нің мұрагерлігінің тегіс болуы бұрыннан кепілдендірілген еді. Ұлы Оттон қайтыс болған кезде Оттон II Германияның патшасы болып он екі жыл, ал император болып бес жыл болған. Әкесінен айырмашылығы, Оттон II-нің таққа таласатын бауырлары болған жоқ. 8 мамырда Империяның ақсүйектері Оттон II-нің алдына жиналып, саксондық жылнамашы Видукинд Корвей айтуынша, Оттон II-ні әкесінің ізбасары етіп "сайлады". Оттон II-нің алғашқы қадамдарының бірі Магдебург архиепискобының құқықтары мен мүліктерін бекіту болды. Оттон II таққа бейбіт түрде келгенімен, билік бөлінісінің ішкі мәселелері әлі де шешілмеген күйде қалды. Император болып алғашқы жеті жылында ол ішкі қарсыластар мен сыртқы жауларға қарсы императорлық билікті сақтап тұрумен айналысты. Ұлы Оттонның 963 және 972 жылдар аралығында кездескен ішкі проблемалары оның қайтысымен шешілген жоқ. Саксондық ақсүйектер Империяның шығыс шебінде орналасқан Магдебург архиепископтығына қарсылық көрсетуді жалғастырды. Оттон I құрғанмен, епархияның шекараларының нақты ерекшеліктері Оттон II мен оның кеңесшілеріне қалдырылды. Оттон II-нің Византиялық принцесса Теофанаға үйленуі оған зиян келтірді, себебі саксондық ақсүйектер императордың олардан алшақтағанын сезінді. Оттон II-нің бас кеңесшілерінің ішінде тек саксондық Метц епископы Дитрих I ғана ескі саксондық ақсүйектермен тығыз байланыста болды. Оның басқа кеңесшілері Империяның әртүрлі герцогтарының қолдауын алмады. 975 жылы тағайындалған Майнц архиепискобы Виллигис, 960 жылдары Ұлы Оттонның Италияға екінші жорысынан бері Оттон II-нің кеңесшісі болған, ақсүйек отбасында тумаған. 977 жылы Оттон II-нің канцлері, содан кейін 979 жылы Вормс епископы болып тағайындалған Вормс Хильдебальд та ақсүйектер отбасынан емес еді. Ұлы Оттон да қайтысы алдында Италиядағы мәселелерді толыққанды шеше алмады. Отто 973 жылы Папа Бенедикт VI тағайындалғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. 974 жылы Бенедикт Кресенти әулетінің бекінісі Сант-Анджелода тұтқынға алынды. Оттон II өкілі граф Сикконы оны босату үшін жібергенде, Кресенций I және кардинал-диакон Франко Ферруччи, кейіннен антипапа Бонифаций VII болған, Бенедикті түрмеде өлтірді. Оттон II таққа отырғаннан кейін оның анасы, Италияның жесір император қызы Аделаидамен арада келіспеушілік туды. Ұлы Оттонның қайтысынан бастап 974 жылғы Пасхаға дейін Аделаида императормен бірге Империяның барлық жерлерін аралап сапарлады. Алайда, Оттон II-нің анасы мен әйелі Теофана екеуі де императорға тигізетін ықпалға сенімсіздікпен қарады, бұл императорлық үйдің ішінде шиеленіс тудырды. 978 жылы Пентикост мерекесіне дейін Оттон II мен Аделаида арасында соңғы кездесу ұйымдастырылды, бірақ бейбіт келісімге қол жеткізілмеді, нәтижесінде Аделаида Бургундияға және өзінің бауыры Бургундия королі Конрадтың қорғауына көшті.

When Otto the Great died, the smooth succession to the imperial throne of Otto II had long been guaranteed. Otto II had been king of Germany for twelve years and Emperor for five at the time of Otto the Great's death. Unlike his father, Otto II did not have any brothers to contest his claims to the throne. On May 8, the nobles of the Empire assembled before Otto II and, according to the Saxon Chronicler Widukind of Corvey, "elected" Otto II as his father's successor. One of Otto II's first acts was to confirm the rights and possessions of the Archbishop of Magdeburg. Although Otto II had succeeded peacefully to the throne, internal divisions of power still remained unaddressed. During his first seven years as Emperor, he was constantly occupied with maintaining Imperial power against internal rivals and external enemies. The domestic problems Otto the Great faced between 963 and 972 had not been resolved by his death. The Saxon nobility continued to resist the Archdiocese of Magdeburg located along the Empire's eastern border. Though established by Otto I, the exact details of the diocese's boundaries were left to Otto II and his aides. Otto II's marriage to the Byzantine Princess Theophanu proved to be to his disadvantage because the Saxon nobles felt it distanced the Emperor from their interests. Among Otto II's chief advisors, only the Saxon Bishop Dietrich I of Metz had close connections with the old Saxon nobility. His other advisers lacked support from the Empire's various dukes. The Archbishop of Mainz, Willigis, appointed in 975, who had been Otto II's advisor since Otto the Great's second expedition into Italy in the 960s, had not been born into a noble family. Hildebald of Worms, who had been appointed as Otto II's Chancellor in 977 and then as Bishop of Worms in 979, was also not from a noble family. Otto the Great also failed to clarify affairs in Italy prior to his death. Otto died soon after the appointment of Pope Benedict VI in 973. In 974 Benedict was imprisoned in the Castel Sant'Angelo, the stronghold of the Crescentii family. When Otto II sent an imperial representative, Count Sicco, to secure his release, Crescentius I and Cardinal Deacon Franco Ferrucci, who would subsequently become Boniface VII, an antipope, had Benedict murdered while still in prison. Following his coronation, a rift developed between Otto II and his mother, the Dowager Empress Adelaide of Italy. From the death of Otto the Great until Easter 974, Adelaide accompanied the Emperor at all times, traveling throughout the Empire with him. However, Otto II's mother and his wife Theophanu each mistrusted the influence the other held over the Emperor, causing friction within the Imperial household. A final meeting between Otto II and Adelaide was arranged shortly before Pentecost in 978, but a peaceful outcome was not achieved, forcing Adelaide to retire to Burgundy and to the protection of her brother King Conrad of Burgundy.

Генрих II-ге қарсылық

Отто II өзінің және бавариялық герцог Генрих I-нің ұрпақтары арасындағы бейбітшілікті сақтауға тырысты. Ішкі тыныштықты қамтамасыз ету үшін Отто II 973 жылдың 27 маусымында Бавария герцогы Генрих II-ге Бамберг және Стегаурахтағы императорлық қамалдарды басқару құқығын берді. Бұл жас бавариялық герцогқа жеткіліксіз болды, ол әкесі Ұлы Оттонның кезінде болғандай, ықпалын Швабия герцогтігіне кеңейтуді қалады. 4 шілдеде Аугсбург епискобы Ульрихтің қазасы ағайындылар арасындағы қақтығысты күшейтті. Генрих II, Отто II-ге кеңеспей, өзінің ағайыны Генриді Аугсбургтің жаңа епископы етіп тағайындады. Аугсбург, Швабияның бавариялық шекарасының батыс жағында, Генрих II-нің күйеу інісі, Швабия герцогы Бурхард III-нің аумағында орналасқан еді. Генрихтің өзінен басқа герцогтікте епископты тағайындауы және императорлық нұсқаусыз әрекет етуі, оны Отто II және Бурхард III-ке қарсы қойды. Азамат соғысының басталуын қаламаған Отто II, 973 жылдың 22 қыркүйегінде Генриді епископ етіп бекітті. 973 жылдың 12 қарашасында Бурхард III мұрагер қалдырмай қайтыс болды: оның Генрих II-нің қарындасы Хадуингпен некесінен бала тумаған. Мұрагер болмағандықтан, Генрих II, Отто II-ден өзін Швабияның жаңа герцогы етіп тағайындауды талап етті. Император ағайынының алшақтығын сезіп, оның өтінішін қабылдамады. Оның орнына, Отто II, өзінің жартылай бауыры Людольфтің ұлы, Швабия герцогы Оттоны герцог етіп тағайындады. Тағайындалғанға дейін Отто, Генрих II-нің Швабиядағы ықпалын кеңейтуіне ұзақ уақыт бойы қарсы болған. Өзінің ағайынының орнына жартылай бауырының ұрпағын тағайындап, Отто II әкесінің империядағы маңызды лауазымдарға жақын туыстарын тағайындау саясатын нығайтты. Бұл тағайындау, Отто Ұлының ұрпақтарын Генрих I-нің ұрпақтарынан жоғары қойып, Отто II мен Генрих II арасындағы араздықты күшейтті. Оттоның Швабия герцогы болып тағайындалуын Генрих II, императорлық таққа деген өзінің құқығына шабуыл және өзінің абыройына нұқсан ретінде қабылдады. Ол өзінің кеңесшісі, Фрайзинг епископы Абрахаммен бірге, 974 жылы Польша герцогы I Миешкомен және Богемия герцогы Болеслав II-мен Отто II-ге қарсы сөз байласты. Тарихи дереккөздерде заговоршылардың мақсаттары нақты көрсетілмегенімен, Генрих II өзінің абыройын қалпына келтіріп, империядағы ең ықпалды екінші адам ретіндегі өзінің орнын нығайтуды көздеген болуы мүмкін. Бұл туралы естіген Вюрцбург епископы Поппо, Генрих II мен оның ізбасарларын Отто II-ге мойынсұнуға шақырды, әйтпесе олар қауымнан шығарылатынын ескертті. Ұлы Оттонның шіркеуді императорлық бақылауға алуға бағытталған күш-жігері, мұндай әрекетті қалыпты жағдайға айналдырған еді. Генрих II және оның ізбасарлары қарулы қақтығысқа дейін Отто II-ге мойынсұнып, бағынды. Алайда Отто II, заговоршыларды қатаң жазалады: Генрих II Ингельхаймда, ал епископ Абрахам Корвейде қамалды. 976 жылға қарай Генрих II Баварияға оралды. Отто II оны түрмеден босатқан ба, әлде ол қашып кеткен бе, бұл нақты белгісіз. Қайтып келгеннен кейін Генрих, Отто II-ге қарсы ашық көтеріліс жасап, империяны өзі билеуді талап етті. Генрих II, саксон аристократиясын Отто II-ге қарсы жинады. Әсіресе Генрих II, Мерзебург марграфы Гунтермен, бір көзді граф Эгбертпен және Веттиннің Дитрихы I-мен тығыз байланыста болды, олардың барлығы Отто II-нің саксон дәстүрін ұстанбауына наразы болды. Көтеріліске жауап ретінде Отто II, Генрих II-ні герцогтігінен айырып, оны қауымнан шығарды. Содан кейін Отто II әскерін оңтүстікке қарай Баварияға аттап, Генрих II-нің бекінісі Регенсбургті қоршауға алды. Ақырында Отто II әскері қаланың қорғанысын бұзып, Генрих II-ні Богемияға қашуға мәжбүр етті. Генрих II биліктен шеттетілгеннен кейін, 976 жылдың шілдесінде Отто II оңтүстік Германия герцогтіктерін қайта ұйымдастыру туралы кең ауқымды жарлықтар шығарды. Отто II Бавария герцогтігінің аумағын үштен бір бөлігіне дейін қысқартты. Баварияның бөлінген аумағынан Отто II оңтүстік Германияда Каринтия герцогтігін құрды. Баварияны Верона маршынан айырып, Отто II Бавария герцогтарының Солтүстік Италиядағы ықпалын және жалпы алғанда Италияға қатысты императорлық саясатты едәуір қысқартты. Отто II Баварияның жаңадан азайып кеткен герцогтігін өзінің туысы Швабия герцогы Оттоға берді және бұрынғы бавар герцогы Бертольдтың ұлы Генрих III-ті Каринтия герцогы етіп тағайындады. Бұл тағайындаулар, Ұлы Оттонға ешқандай саяси байланысы жоқ адамдарды, тіпті оған қарсы көтерілгендерді тағайындау саясатын жалғастырды. Оңтүстік Германиядағы мәселелер шешілгеннен кейін, Отто II Генрих II-ні жеңіп, тұтқындауға назар аударды. Богемияға жасаған бірінші шабуылы сәтсіз аяқталғаннан кейін, Отто II 977 жылдың тамызында екінші рет Богемияға аттанды. Богемияда болған кезде Баварияда көтеріліс басталды. Аугсбург епискобы Генрих I және жаңа тағайындалған Каринтия герцогы Генрих III Генрих II-ге қосылып, Отто II-ні Богемиядан қайтаруға мәжбүр етті. Император, Швабия және Бавария герцогтарының көмегімен, көтерілісшілермен Пассауда кездесіп, ұзақ қоршаудан кейін оларды бағындырды. Отто II содан кейін көтерілісшілерді 978 жылдың 31 наурызында Кведлинбургтегі императорлық диетаға алып келді. Болеслав II құрметпен қабылданды және Отто II-ге адалдыққа ант берді. Польшаның I Миешкосы Оттоның таққа құқығын мойындады. Отто II Генрих II-ні Утрехт епископының күзетіне қамады, онда ол 983 жылға дейін Отто II-нің өліміне дейін болады. Ұлы Оттон көтерілісшіл туыстарын жасаған қылмыстары үшін кешіргенімен, Отто II басқа саясатты ұстанды. Оның орнына, Отто II Бавариялық Оттониандарды императорлық билігіне бағынуды көздеді. Генрих II-нің төрт жасар ұлы, сондай-ақ Генрих аталған, діни мансапқа дайындалу үшін Хильдесхаймге жіберілді. Отто II Бавариялық Оттониандардың Баварияны билеуін аяқтауды көздеген сияқты. Жаңа герцогтың басшылығымен Бавария империяның шалқары аймағы болып қалатын еді. Отто II өзінің билігінің кезеңінде тек үш рет герцогтікке сапар шекті, барлық жағдайда әскери күшпен бірге.

Otto II sought continued peace between himself and the descendants of his uncle Henry I, Duke of Bavaria. To ensure domestic tranquillity, Otto II, on 27 June 973, granted his cousin, Henry II, Duke of Bavaria, control over the imperial castles in Bamberg and Stegaurach. This was not enough for the young Bavarian Duke, who wished to extend his influence in the Duchy of Swabia as his father had under Otto the Great. The death of Bishop Ulrich of Augsburg on 4 July, brought the conflict between the cousins to a head. Without consulting Otto II, Henry II named his cousin Henry as the new Bishop of Augsburg. Augsburg was located on the western side of the Swabian Bavarian border, the territory of Henry II's brother in law Burchard III, Duke of Swabia. Henry's actions in naming a bishop in a duchy not his own and without Imperial direction brought him into conflict with both Otto II and Burchard III. Not desiring civil war, Otto II, on 22 September 973, invested Henry as bishop. On 12 November 973, Burchard III died with no heir: his union to Hadwing, sister of Henry II, had produced no children. With no clear successor, Henry II demanded that Otto II name him as the new Duke of Swabia. The Emperor sensed the far reaching ambitions of his cousin and denied his request. Instead, Otto II named as Duke his nephew Otto, son of his half brother Liudolf, Duke of Swabia. Prior to his appointment, Otto had been a long time opponent of Henry II's expanding influence in Swabia. By naming a descendant of his half brother instead of his cousin, Otto II reinforced his father's policy of appointing close family members to key posts throughout the Empire. This appointment elevated the descendants of Otto the Great above those of Henry I in the selection process, further dividing Otto II and Henry II. The appointment of Otto as Duke of Swabia was taken by Henry II as an assault on his claim to the Imperial throne and a slight to his honor. He and his advisor, Bishop Abraham of Freising, conspired with the Duke of Poland Mieszko I and the Duke of Bohemia Boleslaus II against Otto II in 974. While the historical sources do not describe the goals of the conspirators, Henry II likely intended to restore his honor and to ensure his position as the second most influential man in the Empire. Upon hearing of the conspiracy, Poppo, the Bishop of Würzburg, demanded Henry II and his followers submit to Otto II or face excommunication. Otto the Great's efforts to consolidate the Church under Imperial control had made this type of action normal. Henry II and his followers complied and submitted to Otto II before armed conflict broke out. Otto II, however, severely punished the conspirators: Henry II was imprisoned at Ingelheim and Bishop Abraham at Corvey. By 976, Henry II had returned to Bavaria. Whether Otto II released him from prison or he escaped is not known for certain. Upon his return, Henry openly rebelled against Otto II, claiming rulership over the Empire for himself. Henry II mobilized the Saxon nobility against Otto II. In particular, Henry II had strong connections to Margrave Gunther of Merseburg, Count Egbert the One Eyed, and Dietrich I of Wettin, who were all displeased with Otto II's lack of adherence to Saxon tradition. In response to the rebellion, Otto II stripped Henry II of his duchy and had him excommunicated. Otto II then marched his army south to Bavaria and laid siege to Regensburg, Henry II's stronghold. Otto II's army eventually broke through the city's defenses, forcing Henry II to flee to Bohemia. With Henry II deposed, in July 976 Otto II issued far reaching edicts on the reorganization of the southern German duchies. Otto II reduced the size of Duchy of Bavaria by almost a third. From the excised Bavarian territory, Otto II established the Duchy of Carinthia in southern Germany. By depriving Bavaria of the March of Verona, Otto II considerably reduced the influence of the Bavarian dukes in northern Italy and in general Imperial policy regarding Italy. Otto II gave the newly diminished Duchy of Bavaria to his relative Otto, the Duke of Swabia, and appointed Henry III, son of the former Bavarian Duke Berthold, as Duke of Carinthia. These appointments continued his policy of appointing individuals who had no political links to Otto the Great, including those who had even rebelled against him. With matters in southern Germany settled, Otto II turned his attention to defeating and capturing Henry II. After a failed first invasion into Bohemia, Otto II marched to Bohemia a second time in August 977. While in Bohemia, a revolt broke out in Bavaria. Henry I, Bishop of Augsburg, and the newly appointed Carinthian Duke Henry III joined Henry II in rebellion, forcing Otto II to return from Bohemia. The Emperor, aided by the Duke of Swabia and Bavaria, met the rebels at Passau and, after a long siege, forced them into submission. Otto II then brought the rebels before the Imperial Diet in Quedlinburg on March 31, 978. Boleslaus II was treated with honors and swore loyalty to Otto II. Mieszko I of Poland recognized Otto's royal authority to the throne. Otto II imprisoned Henry II under the custody of the Bishop of Utrecht where he would remain until Otto II's death in 983. While Otto the Great had pardoned rebellious family members for their crimes, Otto II followed a different policy. Instead, Otto II hoped to subordinate the Bavarian line of Ottonians to his Imperial authority. Henry II's four year old son, also named Henry, was sent to Hildesheim to study for an ecclesiastical career. It appears Otto II intended to end the Bavarian Ottonians' secular control of Bavaria. Under a new Duke, Bavaria would remain a remote area of the Empire. Otto II would only visit the Duchy three times during his reign, in all cases accompanied by the military.

Даниямен соғыс

950 жылы Ұлы Оттон Дания патшалығын бағындырып, Дания патшасы Горм Ескіге өзінің үстемдігін мойындауға мәжбүр етті. Ұлы Оттон сонымен қатар патшаны және оның мұрагері Харальд Блутутты христиан дініне көшуге мәжбүрледі. Ұлы Оттон билік еткен кезде Дания барлық міндеттемелерін орындап, немістерге тұрақты түрде салық төледі. 958 жылы Харальд патша болғаннан кейін, өзінің патшалығын Норвегияға дейін кеңейтіп, 970 жылы онда патша атанды. Жаңа билікке ие болған жас хаким енді өзінің патшалығында неміс үстемдігін қабылдағысы келмеді. 974 жылғы жазда Харальд Отто II-ге қарсы бүлік көтерді. Бейбіт келісімге қол жеткізілген соң Отто II Аахенге оралып, Пентикост мерекесін тойлады, сосын Нимгегенге бет бұрды. Сапар жолында, 980 жылғы маусымның соңында немесе шілде айының басында императрица Феофан императорлық жұбайдың жалғыз ұлын дүниеге әкелді: Оттон III.

Папалық саясат

Альп тауларының солтүстігінде билік құрған Отон II, мұрагерінің дүниеге келуімен назарын Италияға бұрды. Альп тауларының оңтүстігіндегі жағдай шатақ болды. Отон I тағайындаған Рим папасы Бенедикт VI, римдіктер тарапынан Кастель-Сант-Анжелоға қамауға алынған еді. Отон II императорлық өкілі граф Сикконы оны босату үшін жібергенде, Кресценций I және кардинал Франко Ферруччи 974 жылы түрмедегі Бенедикт VI-ны өлтірді. Кардинал Франко Ферруччи Бенедикт VI-ның орнына өзін таққа отырғызып, антипапа Бонифаций VII атанды. Бірақ халықтың көтерілісі Бонифаций VII-ні Константинопольге қашуға мәжбүр етті, ол өзімен бірге мол қазынаны алып кетті. 974 жылдың қазан айында граф Сикко басшылығымен Сутри епискобы Папа Бенедикт VII болып сайланды. Отон II Италия королі ретінде Ломбардияның темір тәжін алды. Жаңа жылдан кейін Отон II императорлық сарайымен Римге бет түзеді, 981 жылдың 9 ақпанында қалаға жетті, онда император Папа Бенедикт VII-ні еш қиындықсыз папалық таққа қайта орналастырды. Римде Отон II Пасха мерекесін атап өту үшін әсем сарайлық рәсім өткізді. Генрих II-нің бүлігін басудан кейін Отон II империяның монастырларын мемлекеттік сатқындық соттарының орны ретінде пайдаланды. Әкесі 37 жылдық билігінде бір ғана монастырь құрған (кейін Отон I аббатты Магдебург соборымен алмастырды), ал Отон II кем дегенде төрт монастырь салды: Мемлебен, Тегернзе, Берген және Арнебург. Монастырлар Отон II-нің императорлық саясатының маңызды бөлігіне айналды, ол абаттарға маңызды саяси функцияларды тапсырды. Отон II өзінің жақын саяси кеңесшілері ретінде монахтарды, соның ішінде Экехард I және Клунидің Мажолусын жұмысқа алды. Осындай монахтардың ең танымалдарының бірі Иоанн Филагат (болашақтағы антипапа Иоанн XVI) болды. Грек тегінен шыққан Иоанн, Отон II-нің әйелі Теофананың жеке капелланы болды және ол Константинопольден Отон II-ге үйленуге келген кезде онымен бірге жүрді. Отон II оны 980-982 жылдар аралығында императорлық канцлер және Нонантола аббаттығының иесі етіп тағайындады. 983 жылы Отон II қайтыс болғаннан кейін Теофана, ұлы Отон III-нің регенті ретінде Иоаннды Отон III-нің тәрбиешісі етіп тағайындады. Кейіннен ол Иоаннды Пьяченца епископы етіп тағайындады және оны Константинопольге Отон III пен Византия ханшайымының некесін ұйымдастыру үшін жіберді.

With his rule north of the Alps secured and with the birth of his heir, Otto II shifted his focus to Italy. The situation south of the Alps was chaotic. Pope Benedict VI, who had been appointed by Otto I, had been imprisoned by the Romans in Castel Sant'Angelo. When Otto II sent an imperial representative, Count Sicco, to secure his release, Crescentius I and Cardinal Franco Ferrucci had Benedict VI murdered while still in prison in 974. Cardinal Franco Ferrucci then crowned himself as Benedict VI's successor, becoming Antipope Boniface VII. A popular revolt, however, forced Boniface VII to flee to Constantinople, taking a vast treasure with him. In October 974, under the direction of Count Sicco, the bishop of Sutri was elected Pope as Pope Benedict VII. Otto II received the Iron Crown of Lombardy as the King of Italy. Following the New Year, Otto II led his Imperial court to Rome, reaching the city on February 9, 981, where the Emperor restored Pope Benedict VII to his papal throne without difficulty. In Rome, Otto II held a magnificent court ceremony to mark Easter. Following the suppression of Henry II's rebellion, Otto II used the Empire's monasteries as the location for the treason trials. While his father had founded only one monastery (Otto I later replaced the abbey with the Cathedral of Magdeburg) during his 37 year reign, Otto II established at least four monasteries: Memleben, Tegernsee, Bergen, and Arneburg. Monasticism became a key part of Otto II's Imperial policy, entrusting the abbots with key political functions. Otto II employed monks among his top political advisers, including Ekkehard I and Majolus of Cluny. One of the most important such monks was John Philagathus (the future Antipope John XVI). Of Greek descent, John was the personal chaplain of Otto II's wife Theophanu, accompanying her when she traveled from Constantinople to marry Otto II. Otto II appointed him as his Imperial Chancellor from 980 to 982, as well as abbot of Nonantola Abbey. Following Otto II's death in 983, Theophanu, as her son Otto III's regent, would name John as Otto III's tutor. She would later appoint John as the bishop of Piacenza, and would send him to Constantinople to arrange for a marriage between Otto III and a Byzantine princess.

Оңтүстікке қарай кеңейту

Италия саясатына қатысты Оттон II әкесінің мақсаттарын асып түсті. Оттон I-нің кезінде қол жеткізген аумақтық табыстарға қанағаттанбаған Оттон II-нің саясаты тек Римдегі билігін нығайту және Папамен ынтымақтастық орнату ғана емес, сонымен қатар Италияның барлығына толық үстемдік құруға бағытталған еді. Иоанн I Цимискестің қазасынан кейін Византия императоры Василий II-нің қайта оралуына, Македония әулетінің қайта құрылуына қарсы болған әйелінің ықпалымен Оттон II Византия бақылауындағы Оңтүстік Италияны аннексиялауға көндірілді. Бірақ бұл саясат Византия империясымен ғана емес, сонымен қатар Оңтүстік Италияны өз ықпал аймағында деп санайтын мұсылман Фатимид халифатымен соғысқа алып келді. Отондықтардың Орталық және Оңтүстік Италиядағы бас серкесі ұзақ жылдар бойы Ломбард көшбасшысы Пандульф Темірбас болды. 961 жылы Оттон I оны Беневенто және Капуа князьдері етіп тағайындады, Пандульф византиялықтарға қарсы соғыс бастап, 967 жылы Сполето герцогтігін қоса отырып, отондықтардың билігін кеңейтті. Келесі жылы Оттон II кезінде Пандульф Салерно княздығын империя құрамына қосты. Оттон I және Оттон II басқарған жорықтары Оңтүстік Ломбард княздықтары – Беневенто, Капуа және Салерноны Киелі Рим империясына біріктірді. Оттон II-нің вассалы ретінде Пандульф Тосканаға дейін солтүстікке және Таранто шығанағына дейін оңтүстікке созылған кең аумақтарды басқарды. 981 жылы Пандульфтің қазасы Оттон II-ні өзінің маңызды серкесінің бірінен айырды. Пандульфтің жерлері оның ұлдары арасында бөлісті, бірақ жергілікті Ломбард князьдері арасында жаңа даулар туды. 981 жылдың қыркүйегінде ол Оңтүстік Италияға жорық жасады. Оттон II-нің жорығы Византия империясын Оңтүстік Италиядағы иеліктерін сақтап қалу үшін мұсылман Сицилиясымен одақ құруға итермеледі. 982 жылдың наурыз айында Оттонның әскері Византияның Апулияның әкімшілік орталығы Таранто қаласын қоршап алып, басып алды. Оттоға қарсы қасиетті соғыс (джихад) жариялаған Әмір Әбу әл-Қасым, Оттон II әскерлерінің күшін байқағаннан кейін шегінді. Мұсылмандардың шегінуін білген Оттон II әйелі Теофану және жас ұлы Оттон III-ті (императорлық қазынамен бірге) қалада қалдырып, мұсылман әскерін қуу үшін жорыққа шықты. Отондық теңіз блокадасының салдарынан Сицилиядағы бекінісіне қашып бара алмаған Әл-Қасым Оттон әскерімен 982 жылдың 14 шілдесінде Кротондан оңтүстікке қарай, Колонна мүйісінде Стилло шайқасында кездесті. Қатысты шайқастан кейін Оттон II-нің ауыр атты әскерінің корпусы мұсылман орталығын қиратты және Әл-Қасымның күзетшілеріне қарай жылжыды, ал әмір шабуыл кезінде қаза тапты. Әмірдің қазасына қарамастан, мұсылман әскері майданнан қашпады, қайтадан жиналып, императорлық сарбаздарды қоршап алып, көптеген сарбаздарды өлтіріп, императорға ауыр жеңіліс сыйлады. Мұсылман тарихшысы Ибн әл-Атирдің мәліметінше, императорлық әскердің қазасы шамамен 4000 адамды құрады. Беневентоның Ландульф IV, Салерноның Пандульф II, Аугсбургтың епископы Генрих I, Мерсебургтың маркграфы Гюнтер, Фулда аббаты және көптеген басқа императорлық шенеуніктер шайқаста қаза тапқандардың қатарында болды. Империяның жеңілісі Оңтүстік Италияның саяси жағдайын өзгертіп жіберді. Екі Ломбард князінің қазасынан кейін Капуа және Беневенто княздықтары Ландульфидтер әулетінің кіші тармақтарына өтті. Мұсылман әскері жеңіске жеткеннен кейін Сицилияға шегінуге мәжбүр болса да, мұсылмандар Оңтүстік Италияда қалып, византиялықтар мен Ломбардтарды мазалады. Бұл отондықтардың жеңілісі, сол кездегі империя тарихындағы ең ауыр жеңіліс болып есептеледі, және Оңтүстік Италиядағы императорлық билікті әлсіретті. Византиялықтар мұсылмандармен бірігіп, Апулияны отондықтардан қайтарып алды.

In regard to his Italian policy, Otto II went beyond the goals of his father. Not satisfied with the territorial gains made under Otto I, Otto II's policy was based not only on securing his power in Rome and cooperating with the Papacy, but also on gaining absolute dominion over the whole of Italy. Influenced by his wife, who was hostile to the return of the Macedonian Dynasty in the shape of Byzantine Emperor Basil II after the assassination of John I Tzimisces, Otto II was persuaded to annex Byzantine controlled southern Italy. However, this policy necessarily meant war not only with the Byzantine Empire but with the Muslim Fatimid Caliphate, which claimed southern Italy as within its sphere of influence. The Ottonians' chief lieutenant in central and southern Italy had long been the Lombard leader Pandulf Ironhead. Originally appointed by Otto I as Prince of Benevento and Capua in 961, Pandulf waged war against the Byzantines and expanded Ottonian control to include the Duchy of Spoleto in 967. The following year, under Otto II, Pandulf added the Principality of Salerno to the Empire. His campaigns under Otto I and Otto II incorporated all three of the southern Lombard principalities Benevento, Capua, and Salerno into the Holy Roman Empire. As vassal of Otto II, Pandulf ruled a large bloc of territories stretching as far north as Tuscany and as far south as the Gulf of Taranto. Pandulf's death in 981 deprived Otto II of one of his primary lieutenants. Pandulf's lands were partitioned among his sons, though further quarrels between the local Lombard princes soon followed. and in September 981 he marched into southern Italy. Otto II's march caused the Byzantine Empire to seek an alliance with Muslim Sicily in order to hold on to its southern Italian possessions. Otto's army besieged and captured the Byzantine city of Taranto, the administrative center of Apulia, in March 982. Emir Abu al Qasim, who had declared a Holy War (jihad) against Otto, retreated when he noticed the unexpected strength of Otto II's troops when the latter was not far from Rossano Calabro. Informed of the Muslim retreat, Otto II left his wife Theophanu and young son Otto III (along with the Imperial treasury) in the city and marched his army to pursue the Muslim force. Unable to flee back to his stronghold in Sicily due to an Ottonian naval blockade, al Qasim faced Otto's army in what has been come to be known as the Battle of Stilo south of Crotone at Cape Colonna on July 14, 982. After a violent clash, a corps of Otto II's heavy cavalry destroyed the Muslim center and pushed towards al Qasim's guards, with the Emir killed during the charge. Despite the Emir's death, the Muslim troops did not flee the battlefield but regrouped and managed to surround the Imperial soldiers, slaughtering many of them and inflicting a severe defeat upon the Emperor. According to the Muslim historian Ibn al Athir, Imperial casualties numbered around 4,000. Landulf IV of Benevento and Pandulf II of Salerno, Bishop Henry I of Augsburg, Margrave Gunther of Merseburg, the Abbot of Fulda, and numerous other Imperial officials were among the battle's casualties. The Imperial defeat shocked the political makeup of Southern Italy. With two Lombard princes dead, the Principalities of Capua and the Benevento passed to younger branches of the Landulfid family. Though the Muslim troops were forced to retreat to Sicily after their victory, the Muslims remained a presence in southern Italy, harassing the Byzantines and Lombards. This Ottonian defeat, the worst in the history of the Empire at the time, greatly weakened Imperial power in southern Italy. The Byzantines joined forces with the Muslims and regained possession of Apulia from Ottonian forces.

Мұрагерлік мәселелер

Стилодағы жеңілістен кейін Отто II солтүстікке қарай, Римге қашуға мәжбүр болды. Одан кейін 983 жылы Елуінші күн мейрамында Веронада императорлық диета өткізді. Мерзебург епископы Титмардың айтуынша, осы екі шіркеумен байланысты славяндарды ондаған жылдар бойы күштеп германизациялау және христиандастыру олардың құлауына себеп болды. Титмар көтерілістің себебін славяндарға немістердің жасаған зұлымдықтарымен байланыстырады: «Бұрын біздің қызметкерлеріміз болған жауынгерлер, енді біздің теріс амалдарымыздың нәтижесінде бостандыққа шықты». Эльба өзенінің бойындағы ободриттердің жерлерінде лутицтер феодалдық тәртіп пен христиандықты жоюға бағытталған көтеріліс бастады. Империя, алайда, Эльба өзенінің батыс жағалауына шегінуге мәжбүр болды. Империяның славяндарды христиандастыру саясатының табыстары жойылды және Билунг маршы мен Солтүстік маршы (Эльбаның шығысындағы аймақтар) үстінен саяси бақылау жоғалды. Отто I-нің славяндарды христиандыққа айналдыру жөніндегі өмірлік еңбегі, оның қайтысынан кейін он жыл ішінде жойылды. Эльбаның шығысындағы славян аймақтары миссионерлік жұмыстар қайта басталғанға дейін бір ғасырдан астам уақыт бойы бұтпайтын болып қалды: тек 12 ғасырда ғана Хавельберг және Бранденбург шіркеулері қайта құрылатын болды. Даниялықтар славян көтерілісін пайдаланып, империяның солтүстік шекарасындағы Шлезвиг маршын басып алды, ал сорб славяндары саксондықтардан Зейц маршын басып алды. Отто II Римде болған кезде Италияның орталық бөлігінде безгек індеті таралып, Италияның оңтүстігіндегі әскери операцияларды қайта бастауға кедергі келтірді. Індет ақыры императордың өзінің 983 жылдың 7 желтоқсанында, Римдегі сарайында 28 жасында, он жылдан астам билік еткеннен кейін қайтыс болуына әкелді. Отто II-нің ақшасы мен мүлкі католик шіркеуі, империяның кедейлері, анасы Аделаида және әпкесі Матильда, сондай-ақ оған адал ақсүйектер арасында бөлісті. Отто II содан кейін Санкт-Петер базиликасының атриумында жерленді.

The defeat at Stilo forced Otto II to flee north to Rome. He then held an Imperial Diet at Verona on Pentecost 983. According to the German chronicler Bishop Thietmar of Merseburg, the decades long forced Germanization and Christianization of the Slavs associated with these two churches was the reason for their destruction. Thietmar blames the uprising on maltreatment of the Slavs by the Germans: "Warriors, who used to be our servants, now free as a consequence of our injustices." In the Obotrite territories along the Elbe River, the Luticians initiated a revolt aimed at the abolition of feudal rule and Christianity, In part, the Obodrite revolt was successful: The princely family, though in part remaining Christian, dissolved Christian institutions. Nevertheless, the Empire was forced to withdraw to the western banks of the Elbe river. The successes of the Empire's Christianization policy towards the Slavs were nullified, and political control over the Billung March and the Northern March (territories east of the Elbe) was lost. In the decade since his death, Otto I's life work of converting the Slavs was undone. The Slavic territories east of the Elbe would remain pagan for over a century before further missionary work resumed: it would not be until the 12th century that the churches of Havelberg and Brandenburg would be reestablished. The Danes took advantage of the Slavic revolt and invaded the March of Schleswig along the Empire's northern border while the Sorb Slavs invaded and conquered the March of Zeitz from the Saxons. While Otto II was in Rome, a malaria outbreak in central Italy prevented the resumption of military activity in southern Italy. The outbreak ultimately led to the death of the Emperor himself in his palace at Rome on December 7, 983, at the age of 28, after having reigned for just over a decade. Otto II's money and possessions were divided among the Catholic Church, the poor of the Empire, his mother Adelaide and sister Matilda, and those nobles loyal to him. Otto II was then buried in the atrium of St. Peter's Basilica,

Отто II-нің үш жасар ұлы Отто III 983 жылы Рождество күні, әкесінің қайтысынан үш апта өткен соң Ахенде Германия королі болып жарияланды. Отто III-ті Майнц архиепископы Виллигис және Равенна архиепископы Иоанн таққа отырғызды. Отто II-нің қайтысы туралы жаңалық Германияға алғаш рет Отто III-нің таққа отыруынан кейін жетті. 976 жылы Отто II Генрих II-ні Бавария герцогы лауазымынан шеттетуге және түрмеге қамауға әмір берді. 984 жылдың басында Генрих II Утрехт епископының тұтқынынан қашып құтылды. Тұтқындаудан босағаннан кейін ол кішкентай Отто III-ті ұстап алып, биліктегі Оттон әулетінің мүшесі ретінде империяның регенттігін өзіне алды. Генрих II-нің талаптарын Трир архиепископы Эгберт, Магдебург архиепископы Гизильер және Мец епископы Дитрих I қолдады. Осы кезеңнің бір хроникасында айтылғандай, ол 981 жылы Римнің ең белгілі отбасыларын дастарқанға шақырып, кешкі ас кезінде оларды қырғынға ұшыратқандықтан «Қызыл» деген лақап атқа ие болды. Көбірек мейірімді хроникашылар оның қызғылт терісі болғандықтан осылай аталғанын айтты. Шындығында, Отто бұл лақапты өзінің жартылай інісі Конрад Қызылдан мұра еткен болуы мүмкін, ол оның туған жылы қайтыс болды және одан ол мүліктің бір бөлігін де мұраға алған болуы мүмкін.

Отбасы және балалар

Отто II 919–1024 жылдар аралығында Германияны (кейіннен Киелі Рим империясын) билеген Оттон әулетінің мүшесі болды. Әулеттің басқа мүшелерімен салыстырғанда, Отто II Генрих I-нің немересі, Отто I-нің ұлы, Отто III-нің әкесі және Генрих II-нің алыс туысы болды. Отто II-нің тек бір әйелі болғаны белгілі. 972 жылдың 14 сәуірінде Отто II Византия императоры Иоанн I Цимискестің туысы, Фокас әулетінен шыққан византиялық ханшайым Теофануға үйленді. Олардың кем дегенде бес баласы болды: Адельхейд I, Кведлинбург және Гандерсхайм аббаты, 973/974 жылы туған, 1045 жылы қайтыс болған. София I, Гандерсхайм және Эссен аббаты, 975 жылдың қазанында туған, 1039 жылы қайтыс болған. Матильда, 978 жылдың жазында туған, 1025 жылы қайтыс болған; ол Лотарингия графы Эццоға үйленген. Отто III, Киелі Рим императоры, 980 жылдың маусым айының соңы/шілде айының басында туған. Оттоның қызы, Оттомен бірдей туған, 980 жылдың 8 қазанына дейін қайтыс болған.