Кіріспе
Джоэл Робертс Пойнсет (2 наурыз 1779 – 12 желтоқсан 1851) – американдық саяхатшы, дипломат және ботаник. Ол Оңтүстік Америкадағы АҚШ-тың алғашқы өкілі, Оңтүстік Каролина штаты заң шығарушы органының мүшесі және АҚШ Өкілдер палатасының депутаты, Мексикадағы АҚШ-тың алғашқы министрі, Түстік Каролинадағы «Юнионисттер» қозғалысының жетекшісі, Мартин Ван Бюреннің кезіндегі Соғыс министрі және Ұлттық ғылымды және қолданбалы өнерді дамыту институтының (Смитсонов институтының ізашары) құрылушыларының бірі.
Joel Roberts Poinsett (March 2, 1779December 12, 1851) was an American physician, diplomat and botanist. He was the first U. S. agent in South America, a member of the South Carolina legislature and the United States House of Representatives, the first United States Minister to Mexico, a Unionist leader in South Carolina during the Nullification Crisis, Secretary of War under Martin Van Buren, and a co founder of the National Institute for the Promotion of Science and the Useful Arts (a predecessor of the Smithsonian Institution).
Ерте өмір
Джоэл Робертс Пойнсет 1779 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында бай дәрігер Елиша Пойнсет және оның әйелі Кэтрин Энн Робертстің отбасында дүниеге келді. Ол Коннектикут штатында және Эдинбург университетінде білім алып, тілдер, құқық және әскери істер саласында саршын жинады.
Еуропадағы гастрольдер
1800 жылы Понсет әскери мансапты жалғастыру ниетімен Чарльстонға оралды. Әкесі ұлының солдат болуын қаламады. Понсет ұлын Чарльстон аристократиясына бейімдеу үшін, оны Чарльстонның көрнекті заңгері Генри Уильям ДеСоссурдің басшылығымен заң оқуға жіберді. Бірақ Понсет заңгер болуға қызығушылық танытпады және ата-анасын 1801 жылы Еуропаға ұзақ саяхатқа жіберуге көндірді. ДеСоссур онымен бірге Блэкстоунның түсіндірмелері мен Бернның шіркеу заңдары сияқты заң кітаптарының тізімін жіберді, жас Понсет заңмен айналысуға деген ниетін өзгертетін болса, олар қолға ұстау үшін болды. 1801 жылдан бастап Понсет Еуропа құрлығын аралап саяхаттады. 1802 жылдың көктемінде Понсет Франциядан Италияға, Альпі таулары мен Швейцария арқылы сапар шекті. Ол Неаполь қалаларын аралап, Сицилия аралындағы Этна тауына шықты. 1803 жылдың көктемінде ол Швейцарияға жетіп, Жак Некер мен оның қызы мадам де Стальдің үйінде қонақтап тұрды. Некер, 1776 жылдан 1781 жылға дейін Людовик XVI тұсында Францияның қаржы министрі болған, Наполеон I тарапынан елден қуылды. Бір күні АҚШ-тың Франциядағы елшісі Роберт Ливингстон Савойя, Франция және Швейцарияны аралап келе жатқанда, оны қонаққа шақырды. Понсеттің естімейтін Ливингстон мен қарт Некердің арасында аудармашы болуға тура келді, соңғысының тісінің жоқтығынан сөйлеуі түсініксіз болып шықты. Әйқындығы үшін, мадам де Сталь қарт әкесі үшін аудармашылық міндетін өз мойнына алды. 1803 жылдың қазан айында Понсет Швейцариядан Вена, Австрияға, содан кейін Мюнхенге жол тартты. Желтоқсан айында ол әкесінің қайтыс болғанын және әпкесі Сьюзанның ауыр сырқатқа шалдыққанын естіді. Ол дереу Чарльстонға қайта оралуға билет алды. Понсет 1804 жылдың басында Чарльстонға келді, әкесі жерленгеннен кейін бірнеше ай өткен соң. Әпкесінің өмірін сақтап қалу үмітімен Понсет оны Нью-Йоркке алып кетті, өйткені бұрынғы Лиссабонға жасаған саяхатының оның жазылуына қалай көмектескенін есіне алды. Бірақ Нью-Йоркке келгеннен кейін Сьюзан Понсет қайтыс болды. Соңғы мұрагер ретінде Понсет қаладағы үйлер мен жерлер, плантациялар, банк акциялары және «ағылшын қаражаты» сияқты шағын байлықты мұраға алды. Понсеттің барлық мүлкі жүз мың доллар немесе одан да көпке бағаланды.
Ресейге саяхат
1806 жылы қарашада Пуансет Ресей астанасы Санкт-Петербургке келді. Санкт-Петербургтегі АҚШ консулы Левет Харрис, елдегі ең жоғары американдық лауазымды адам, Пуансетті сарайға таныстырып, патша Александрмен кездесуді жоспарлады. Пуансеттің Оңтүстік Каролинадан екенін білген императрица одан мақта фабрикаларын тексеруді сұрады. Пуансет пен консул Харрис шанамен Кронштадтқа барып, фабрикаларды көрді. Пуансет жақсарту бойынша бірнеше ұсыныс жасады, оны императрица қабылдады. Пуансет Ресейде мақта өнеркәсібінің табысты бола алмайтынына сенді, себебі ол ешқандай төлем алмаған және оның өркендеуіне мүдделі болмайтын шаруаларды жұмысқа алуды қажет етеді. Оның пікірінше, шаруалық жүйе Ресейдің сауда флотына ие болуына немесе индустриялануына кедеріл келтіреді. 1807 жылдың қаңтар айында патша Александр мен Пуансет сарайда түскі ас ішті. Патша Александр Пуансетті Ресейдің азаматтық немесе әскери қызметіне тартып алуға тырысты. Пуансет тартынды, сондықтан Александр оған «Империяны көруге, тіл үйренуге, халықты зерттеуге» кеңес берді, содан кейін шешім қабылдауға шақырды. Саяхаттауға әрқашан қызығушылық танытқан Пуансет шақыруды қабылдады және 1807 жылдың наурыз айында Санкт-Петербургтен шығып, Оңтүстік Ресейге сапар шекті. Оған ағылшын досы Филип Йорк, Ройстон виконты және тағы сегіз адам еріп келді. Пуансет пен Ройстонға барлық ресейлік шенеуніктерге ерекше қамқорлық көрсету туралы ұсыныс хаттармен бірге Мәскеуге жол тартты. Олар 1812 жылдың қазан айында Наполеон әскерлері Мәскеуді өртеп жібергенге дейін, Батыстан келген соңғы адамдардың бірі болды. Мәскеуден Волга өзеніне, одан кейін қайықпен өзен сағасында орналасқан Астрахань қаласына сапарлады. Пуансеттің серіктері енді Кавказға кірді, онда өте алуан түрлі халықтар тұрады және бұл аймақ жақында ғана Петр I және Екатерина II патшалардың жаулап алулары арқылы Ресейге қосылған. Ұлтаралық қақтығыстардың салдарынан аймақ өте қауіпті болды. Дағыстандағы Тарки мен Дербент арасында сапар шегу кезінде оларға казактар сүйемелдеді, бірақ татар билеушісі бұл тек қауіпті күшейтеді деп мәлімдеген соң, татар басшыларының қауіпсіздігі үшін сүйемелдеуден бас тартты. Бұл жаңа қауіпсіздік шарасы Пуансеттің серіктерінің санын арттырды, олар Ресейден шыққанда оларға шабуыл жасалмайды деп сенді. Осылайша, оларға парсы саудагері қосылды, ол Черкесиядан сатып алған жас қыздарды Баку, Әзірбайжан және Түркиядағы гаремдерге тасымалдап жатқан. Парсы және копак күзетімен бірге серіктер Дербенттен шығып, Кубан хандығына кірді. Хандықта сапар шегу кезінде тайпа басшысы Пуансеттің серіктерінен жылқыларды ұрлап алды. Пуансет ханның Кубань қаласындағы сарайына барып, жылқыларын қайтаруды талап етуге батыл шешім қабылдады. Бұл жерде әдетте шетелдіктер болмағандықтан хан таң қалды. Әрине, ол АҚШ туралы ешқашан естімеген, ал Пуансет ханның барлық сұрақтарына жауап беруге тырысты. АҚШ-тың ұлылығын көрсету үшін Пуансет оның географиясы туралы ұзақ сөйледі. Хан президент Томас Джефферсонды Американың шаһы деп атады. Ақырында, Пуансет өзінің жылқыларының ұрлануы ханның атына нұқсан келтіретінін мәлімдеді. Хан таңғалып, Пуансетке кінәлі басшының басын сұрауға болатынын айтты, бірақ ұры оған осындай құрметті қонақты қабылдауға мүмкіндік бергендіктен, мүмкін кешірім беруге болады. Пуансеттің серіктері Каспий теңізіндегі Бакуге сапарлады. Ол аймақтағы мұнай кен орындарының көптен бері отқа табынушылардың қасиетті орны болғанын атап өтті. Ол АҚШ-тың Таяу Шығысқа алғашқы саяхатшыларының бірі болды, онда 1806 жылы парсы ханы оған мұнай тоғандарын көрсетті, ол бір күні отын ретінде пайдаланылуы мүмкін деп болжады. Кавказ тауларындағы әскери қимылдарға қызығушылық танытқан Пуансет сол кезде Ресей армиясы қоршап алған Ериванға барды. Әскерлермен біраз уақыт өткеннен кейін Пуансет пен серіктері Армения таулары арқылы Қара теңізге сапарлады. Ресей мен Осман империясы арасындағы қақтығыс болғандықтан Константинопольді жалғыз қалдырып, серіктер Қырымға, содан кейін Украина арқылы 1807 жылдың соңында Мәскеуге жетті. Сапар қауіпті болды және Пуансеттің денсаулығы нашарлап кетті. Сонымен қатар, өткен наурыз айында сапарға шыққан тоғыз адамның ішінде Пуансет пен тағы екеуі ғана аман қалды. Мәскеуге оралғаннан кейін патша Александр Пуансеттің сапары туралы әңгімелесіп, оған Ресей армиясында полковник лауазымын ұсынды. Алайда, Чесапик оқиғасының шабуылы туралы хабар Ресейге жеткен, және АҚШ пен Ұлыбритания арасында соғыс болуы мүмкін болды. Пуансет өз Отанына қайтуға асықты. Ресейден кетуге бұрын Пуансет патша Александрпен соңғы рет кездесті. Патша Ресей мен АҚШ арасында достық қарым-қатынас сақталуы керек екенін мәлімдеді. Пуансет қайтадан Сыртқы істер министрі граф Романцовпен кездесті, онда патша АҚШ-тан Ресей сарайында министр болуын қатты қалағанын мәлімдеді.
Чили мен Аргентина
Ол 1810-1814 жылдары Чили мен Аргентинаның екі Оңтүстік Америка еліне "арнайы агент" ретінде қызмет етті. 1809 жылы президент Джеймс Мэдисон оны Бас консул етіп тағайындады. Пуанеттке Испаниядан тәуелсіздік алу үшін күрестегі революционерлердің мүмкіндіктерін зерттеу тапсырылды. 1811 жылдың 29 желтоқсанында ол Сантьягоға жетті. Чилиде Лараин және Каррера отбасылары билік үшін таласып жатты. Пуанетт келген кезде Каррералар Хосе Мигель Каррераның басшылығымен билікті басып алды. Каррера үкіметі Пуанеттті қалай қабылдау керегі туралы екіге бөлінді. Коммерциялық мәселелерді қарастыратын Консулдық Трибуналы, оның кандидатурасы АҚШ Сенатымен бекітілмегендіктен, қабылдауына қарсы болды. Сонымен қатар, осы топтың көптеген мүшелері Испаниямен немесе Ұлыбританиямен жақын қарым-қатынас орнатуды үміттенген роялисттер еді. Дегенмен, көпшілік АҚШ-пен сауда қатынастарын орнатуды қалағандықтан Пуанетт мойындалды. Ресми қабылдау 1812 жылдың 24 ақпанында өтті. Пуанетт Чилиге келген шетелдік үкіметтің алғашқы аккредиттелген өкілі болды. Пуанетттің Чилидегі басты қарсыласы Перу хунтасы еді. Перудің колониялық вице-королі чилиліктердің испан билігін елемеуіне наразы болды. Ол Чилидің жаңа үкіметіне қатысты еркін сауда туралы заңдарды күшсіз деп жариялады және бұрынғы отарлық жүйені сақтау үшін каперлерді жіберді. Кемелерді ұстап алу және жүктерді тәркілеу шетелдік саудагерлердің, әсіресе американдықтардың алаңдаушылығын тудырды. Пуанетт Сан-Карлос де-Чилое губернаторынан алынған хаттан америкалық кит аулаушының азық-түлік іздеп жүргенін білді. Сонымен қатар, ол Консепсьон шығанағындағы Талкауанода тағы он американдық кеме ұсталғанын білді. Мэдисон әкімшілігінен аз нұсқау алған Пуанетт америкалықтардың бейтараптық құқықтарын бұзуды тоқтату үшін бірдеңе жасау керек деп шешті. Пуанетт Чилиді Перуге порттарын жабуға шақырды, бірақ Сантьяго билігі мұндай қадам жасауға жеткілікті күшті емес екенін сезінді. Оның орнына олар Пуанеттке АҚШ-тан қару-жарақ пен жабдықтар алуға көмектесуді сұрады. Пуанетт белгілі бір дилерлердің есімдерін бергенімен, олардың көпшілігі АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы қақтығысқа тым көп араласып, чилиліктерге назар аударған жоқ. Осы уақытта Пуанетт чилиліктерді ұлттық конституция жасауға шақырды. Конституция жобасын жасау үшін Камило Энрикес пен тағы алты адамнан тұратын комиссия құрылды. Топтың алғашқы отырысы 1812 жылдың 11 шілдесінде Пуанетттің үйінде өтті. Америка кемелерін Перу роялистерінің ұстауы жалғасты. Пуанетттің комиссиясы оның барлық американдық мүлікті қорғау және американдық азаматтарды қамтамасыз ету керектігін көрсетті. Каррерамен кеңескеннен кейін Пуанетт Перудегі испан роялистеріне қарсы күресу үшін Чили армиясына қабылданып, комиссия алды. Кейіннен Пуанеттке Каррера армиясында генерал шені берілді. Ол Сан-Карлос шайқасында Чили атқыштарын бастап шабуыл жасап, Чилидің жеңісіне қол жеткізді. Содан кейін ол Консепсьон шығанағына ұшатын артиллерия батареясымен барды, онда он американдық кеме ұсталған еді. Ол Талкауано портына қараңғыда жетіп, қалаға оқ жаудыра бастады. Таң атқанда ол Чили хунтасына шығанақтың берілуін талап ету үшін елші жіберді. Перу роялистері 1813 жылдың 29 мамырында капитуляциялады. 1813 жылдың қыркүйек айының басында АҚШ фрегаты "Эссекс" Чили суларына келді және аймақтағы британдық кит аулаушыларды күшпен ұстады. "Эссекс" кемесінің коммодоры Дэвид Портер Сантьягоға келген кезде Пуанетт 1812 жылғы соғыс туралы алғашқы ресми хабарды алды. Ол енді үйіне қайтуға бұрынғыдан да қатты ниеттенді. Алайда, бұл коммодор Портер Тынық мұхитындағы сапарын аяқтағанша мүмкін болмады. Ақырында, "Эссекс" кемесі Пуанетттің бортында жолға шыққанда, Вальпараисо портында британдық "Фиби" және "Херуб" фрегаттары көрінді. Коммодор Портер Сантьягоға қайтып, сондағы форттың қаруларын пайдаланды. Алты апта күткеннен кейін Портер қашуға шешім қабылдады, бірақ "Фибидің" капитаны Джеймс Хиллияр оны жеңіліске ұшыратты. Британдықтар американдық тұтқындарды АҚШ-қа қайтаруды шешті. Пуанетт Чилиде қалуға мәжбүр болды. Пуанетт Буэнос-Айреске оралғанда, ол өте жақсы орналасқан хунтаны тапты. Ол хунтамен американдық тауарлардың жалпы тұтынуға баж салығынан босатылуы туралы келісімге келді. Америка кемелері Оңтүстік Атлантикадан қуылғандықтан, АҚШ-қа қайта оралу үшін біраз уақыт кетті. Ақырында Пуанетт...
The official reception finally occurred on February 24, 1812. Poinsett was the first accredited agent of a foreign government to reach Chile. Poinsett's main adversary in Chile was the junta of Peru. The Colonial Viceroy of Peru resented the Chileans' disregard for Spanish authority. He declared the laws of the new Chilean government relative to free commerce null and void and sent privateers to enforce the old colonial system. Seizure of ships and confiscation of cargoes followed, to the dismay of foreign traders, especially Americans. Poinsett learned of the seizure of an American whaler searching for supplies from an intercepted letter from the governor of San Carlos de Chiloe to the viceroy of Lima. Furthermore, he received intelligence that ten other American vessels were seized at Talcahuano in the Bay of Concepción. With little guidance from the Madison administration, Poinsett decided that something had to be done to halt violations of American neutral rights. Poinsett urged Chile to close its ports to Peru, but the authorities in Santiago did not feel they were strong enough to take such a step. Instead they urged Poinsett to aid them in obtaining arms and supplies from the United States. Although Poinsett furnished the names of certain dealers, many of them were already too involved with the conflict between the U. S. and Britain to give any attention to the Chileans. During this time Poinsett also urged the Chileans to create a national constitution. A commission consisting of Camilo Henríquez and six others was named for the purpose of drawing up a constitution. The first meeting of the group was held at Poinsett's residence on July 11, 1812. The seizure of American ships by royalist Peru continued. Poinsett's commission stated that he was to protect all American property and provide for American citizens. After a consultation with Carrera, Poinsett accepted a commission into the Chilean army to fight against the Spanish Royalists based in Peru. Poinsett was later given the rank of general in Carrera's army. He led a charge at the head of the Chilean cavalry in the Battle of San Carlos and secured a victory for Chile. From there, he went with a battery of flying artillery to the Bay of Concepción, where ten American vessels had been seized. He arrived at dark near the seaport of Talcahuano, and began firing on the town. At dawn he sent an emissary to demand the surrender of the bay to the Junta of Chile. The Peruvian royalists surrendered on May 29, 1813. In early September 1813, the United States Frigate Essex arrived in Chilean waters, forcibly seizing the British whalers in the area. When Commodore David Porter of the U. S. S. Essex arrived in Santiago, Poinsett received the first authoritative news of the War of 1812. He now desired more than ever to return to his home. However, this could not happen until Commodore Porter completed his cruise of the Pacific. Finally, as the Essex set out with Poinsett aboard, the British frigates HMS Phoebe and HMS Cherub were spotted in the port of Valparaiso. Commodore Porter returned to Santiago to utilize the guns of the fort there. After waiting six weeks, Porter decided to launch a desperate breakout but was easily defeated by Captain James Hillyar of the Phoebe. The British decided to send their American prisoners of war back to the United States in a cartel. Poinsett was forced to stay behind in Chile. When Poinsett returned to Buenos Aires, he found a Junta that was very well established. He managed to negotiate a commercial agreement with the Junta by which American articles of general consumption were admitted free of duty. As American shipping had been driven from the South Atlantic, it took some time to find passage back to the United States. Poinsett finally secured passage aboard a vessel going to Bahia, a state in the northeastern part of Brazil. From there he transferred to another ship bound for the Madeira Islands, located 535 miles from mainland Europe. Poinsett finally reached Charleston on May 28, 1815.
АҚШ-қа қайта оралу
1815 жылы Чарльстонға оралғаннан кейін, Понсет алғашқы бірнеше айды жеке істерін ретке келтіруге жұмсады. Содан кейін 1825 жылға дейін Понсет Оңтүстік Каролинада болып, туған штатында беделді болуға және лауазымға ие болуға тырысты. Бірақ ол Латын Америкасы мәселелеріндегі сарапшы ретінде танылды. 1816 жылы Понсет ескі досы генерал Хосе Мигель Каррерадан хат алды. Понсет кеткеннен кейін Чилидегі роялистер билігін нығайтты. Рио-де-ла-Плата провинцияларында бір жылдық жер аударыстан кейін Каррера 1816 жылдың қаңтарында Чилиде революциялық қозғалысқа қолдау көрсету үшін АҚШ-қа келді. Понсет Каррераға жауап жазып, АҚШ үкіметін испан колонияларына қатысты нақты саясат қабылдауға шақыру ниетін білдірді. Президент Джеймс Мэдисон генерал Каррераны жылы қабылдады, бірақ оған ресми қолдау көрсетпеді, себебі Каррераға көңіл бөлсе, испандық биліктегі Флориданы жоғалту қаупі бар деп ойлады. Каррераның көмекке үміті тек бұрынғы серігінен болды. 1816 жылдың шілдесінде Понсет Каррерамен кездесу үшін Нью-Йоркке сапарлады. Сол жерде Понсет Америкалық тері компаниясының бай иесі Джон Джейкоб Асторды Каррераның чилилік революционерлерін қарумен қамтамасыз етуге көндіруге тырысты, бірақ Астор қатысудан бас тартты. 1816 жылдың тамызында Понсет Чили лидері мен Наполеонның бұрынғы офицерлері арасында Филадельфияда бірнеше кездесулер ұйымдастырды. Олардың арасында Ресей жорығында Наполеонның күзетшілеріне басшылық еткен маршал де Грауши де болды. Понсет сондай-ақ Каррера мен генерал Бертран, Клаузель графының кездесуін ұйымдастырды. Клаузель Наполеон соғыстарында көзге түсіп, 1815 жылы Наполеон оған Франция жұрты атағын берген. Каррераның қозғалысы бұл француз офицерлерінің тәжірибесінен пайда таппаса да, Понсет Филадельфиядағы D'Arcy және Didier фирмасымен келісімшарт жасап, Каррера жоспарлаған экспедицияға қару-жарақ жеткізуге қол жеткізді. 1816 жылдың 29 тамызында Понсет Чарльстоннан төрт еркін адаммен және бір құлмен бірге Филадельфиядан АҚШ-тың батысына сапарға шықты. Олар Питтсбург пен Цинциннатиде тоқтағаннан кейін Лексингтонға дейін барды. Лексингтонда топ конгрессмен Генри Клейдің үйінде қонақ болды. Чилидегі тәжірибесін баяндап, Понсет Клейге үлкен әсер еткен болуы мүмкін, ол келесі бірнеше жылда испандық Американың тәуелсіздігін қолдаушы ең белгілі американдық болып танылды. Лексингтоннан саяхатшылар Луисвиллге, содан кейін Теннесси штатының Нэшвилл қаласына жол тартты. Нэшвиллде Понсет пен оның серіктері Эндрю Джексонмен таңғы ас ішті. Понсет екі мыңнан астам шақырымнан кейін 1816 жылдың қараша айының басында Чарльстонға оралды.
Саяси мансап
Пойнсет достарының оны штаттық заң шығарушы органда Шарлстон қаласынан өкілдік етуге ұсынғанын білді. Гринвилл қаласынан үйіне қайтып келе жатып, ол өзінің кандидатурасы жеңіске жеткенін және штаттық өкілдер палатасында орын алғанын естіді. 1817 жылғы сәуірде өзінің алғашқы мерзімін бастаған кезде, Оңтүстік Америкаға американдық елші тағайындалуы туралы қауесет шындыққа айналды. 1817 жылғы 25 сәуірде мемлекеттік хатшы міндетін атқарушы Роберт Раш Пойнсетке Оңтүстік Америкаға арнайы комиссар лауазымын ұсынды, сонымен бірге: «Осы сенімге сізден жақсы білікті адам жоқ» деді. Раш Пойнсеттің келісіміне өте қуанарын да қосты. Дегенмен, Пойнсет бұл құрметтен бас тартты. Мамыр айында Пойнсет президент Джеймс Монроға Оңтүстік Каролина штатының заң шығарушы органында орын алғанын және «осы комиссия ұсынғаннан гөрі маңызды себептер болмаса» одан бас тарта алмайтынын түсіндірді. Пойнсет бұл миссияның тану туралы нақты шешімге әкелмейтінін сезінді және палатадағы өкілдігінен бас тартуға ниеті болмады. Сол хатта Пойнсет Оңтүстік Америка туралы білімін Монро әкімшілігі тағайындаған адамның қызметіне ұсынуға дайын екенін білдірді. Пойнсеттің саяси көзқарастары сол кездегі өздерін Джефферсондық республикашылдар санайтын адамдардың көзқарастарымен үйлеседі. Джефферсондық республикашылдардың 1812 жылғы соғыстан кейін қолдаған маңызды шараларының бірі – федералдық қаржыландырылатын ішкі жақсартулар еді. Штаттық заң шығарушы органның мүшесі ретінде, Пойнсет үшін бұл аса маңызды мәселе болды. 1818 жылы Оңтүстік Каролина штатының палатасына қайта сайланғаннан кейін, ол Ішкі жақсартулар және су жолдары комитетінің мүшесі болды. Пойнсет сонымен қатар Оңтүстік Каролинаның қоғамдық жұмыстар кеңесінің президенті болып тағайындалды. Бұл кеңестің басты жоспарларының бірі штаттың ішкі аймақтарын теңіз жағалауымен байланыстыру болды. Тағы бір маңызды жоба – Шарлстоннан Колумбия арқылы Оңтүстік Каролина штатының солтүстік-батыс шекарасына дейін автомагистраль салу еді. Бұл жоба штаттар аралық сауданы дамытуға, сондай-ақ шығыс Теннесси және батыс Солтүстік Каролинадан Шарлстонға сауда ағынын көбейтуге бағытталған. Пойнсет, тәжірибелі саяхатшы болғандықтан, жақсы жолдардың маңыздылығын жақсы білді. 1804 жылы Жаңа Англияға және әсіресе 1816 жылы батысқа жасаған сапарлары арқылы Пойнсет өзінің елінің көлік инфрақұрылымынан үлкен пайда көретінін түсінді.
Конгресске сайлау
1820 жылы Пуайнсет Чарльстон округінен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Конгрессмен ретінде Пуайнсет ішкі жақсартуларды қолдауды жалғастырды, бірақ сонымен қатар күшті армия мен флотты сақтауды жақтады. 1823 жылдың желтоқсанында Пуайнсет Әскери-теңіз істері комитетіне он қосымша соғыс кемесін салуға рұқсат берудің мақұлдығын зерттеу туралы ұсыным енгізді. Сыртқы істер комитетінің мүшесі ретінде Пуайнсет Оңтүстік Америкадағы жағдайларға қатысты белсенді ұстаным танытты. Пуайнсеттің саяси көзқарастары Мемлекеттік хатшы Джон Куинси Адамс және Соғыс министрі Джон Кэлхун сияқты ұлтшылдармен үндестік тапты. Пуайнсет, Клейдің американдық жүйесіне қарсы болған көптеген адамдар сияқты, 1824 жылғы тарифке де қарсы шықты.
Мексиканың бірінші министрі
Пойнсет 1822-1823 жылдары Мексикаға арнайы елші болып қызмет етті, бұл кезде Джеймс Монро үкіметі жаңа тәуелсіз Мексиканың тұрақтылығына қатысты алаңдаушылық білдірді. Монро доктринасының қолдаушысы болған Пойнсет, республикалық басқару Солтүстік Америка елдері үшін бейбіт және еркін үкіметтің жалғыз кепілі екеніне сенді және әлсіздік пен бөлініс белгілерін көрсеткен Агустин де Итурбиде үкіметіне әсер етуге тырысты. АҚШ Мексиканың тәуелсіздігін мойындады, бірақ Мексика Республикасы 1825 жылы құрылғаннан кейін ғана толық өкілетті министрді жіберді. Эндрю Джексон және басқа бірнеше адам ұсыныстан бас тартты, бірақ Пойнсет қабылдап, конгресс депутаты қызметінен кетті. (Пойнсет «Мексика туралы жазбалар» атты мемуар жазды, онда Бірінші Мексика империясындағы және Агустин де Итурбиде сарайындағы уақыты туралы естеліктер жинаған.) Ол 1830 жылы елге қайтарылғанға дейін елдің саяси дау-дамасына араласты, бірақ АҚШ-тың Мексикадағы мүдделерін ілгерілету үшін, АҚШ тауарларына Ұлыбритания тауарларына қарағанда артықшылық беруге, АҚШ-Мексика шекарасын өзгертуге және АҚШ Конституциясы үлгісінде конституция қабылдауға ұсыныс жасады. Ынталы ботаник Пойнсет өсімдіктің үлгілерін АҚШ-қа жіберді, ал 1836 жылға қарай бұл өсімдік «пойнсеттия» деп кеңінен танылды.
Одақтас
Пуайнсетт құлдық жүйені жақтағанмен және құлдарға ие болғанмен, 1830 жылы Оңтүстік Каролинаға оралып, Босқылық дағдарысы кезінде одақтастық ұстанымды қолдады, қайтадан Оңтүстік Каролина штатының заң шығарушы жиналысында қызмет етті (1830–1831). Пуайнсет президент Эндрю Джексонның сенімді адамы болды және 1832 жылдың қазан айынан 1833 жылдың наурыз айына дейін Оңтүстік Каролинадағы жағдай туралы Джексонды хабардар етіп отырды. 1833 жылы Пуайнсет Ральф және Элизабет (Стед) Изардтың қызы, жесір Мэри Изард Принглге (1780–1857) үйленді.
Соғыс министрі
Пойнсет 1837 жылдың 7 наурызынан 1841 жылдың 5 наурызына дейін Соғыс министрі қызметін атқарды, «Жаздар жолы» оқиғасын бақылады, Миссисипи өзенінен батысқа үндістерді көшіру арқылы туған жергілікті халықтардың шабуылдарын тоқтатуды жалғастырды, сондай-ақ Семинол соғысын басқарды; армияның фрагментациясын орталық жерлерде әскер бөлімдерін шоғырландыру арқылы азайтты; 1821 жылғы армия ұйымдастыру заңына сәйкес артиллериялық полктердің жеңіл батареяларын қаруландырды; және 1841 жылы Оңтүстік Каролина штатындағы Джорджтаун қаласындағы өз плантациясына қайта зейнетке шықты.
Америка өнерін насихаттау
1820 жылдары Пуайнсетт беделді Колумбия өнер мен ғылымды дамыту институтының мүшесі болды. Институттың құрамында бұрынғы президенттер Эндрю Джексон мен Джон Куинси Адамс, сондай-ақ сол кездегі әскери, мемлекеттік қызмет, медицина және басқа да салалардағы көптеген белгілі тұлғалар бар еді. Ол 1825 жылы Америка өнер және ғылым академиясының, ал 1827 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1840 жылы ол Ұлттық ғылым мен пайдалы өнерді дамыту институтын құруға бірлесіп қатысты. Бұл институт "Смитсонның қоржынынан" ұлттық мұражай құруды жақтаған саясаткерлер тобы болды. Мұражай елдің және оның басшыларының ескерткіштерін көрсетуге, американдық технологияны даңқтап, Солтүстік Американың ұлттық байлықтарын құжаттауға арналған еді. Алайда, бұл топтың күш-жігері сәтсіз аяқталды, себебі басқа топтар болашақ Смитсон институтының бағытын саяси лидерлер емес, ғалымдардың басқаруына беруді қалаған.
Фримасондық
Пойнсет Мастер Мейсон дәрежесін қашан алғаны белгісіз, бірақ ол #31 Гринвилл және Чарльстондағы Соломон ложасының бұрынғы шебері болғандығы мәлім. Пойнсет Мексикадағы масондықты қалыптастыруда маңызды рөл атқарды; ол АҚШ-тың саяси мүдделерімен байланысты Йорк обрядын қолдауға басымдық берді. Бұл үш бағыттың бірі болды, ал қалған екеуі Континенттік франкмасондықпен және "тәуелсіз" Ұлттық Мексикалық ырымымен байланысты болды.
Кейінгі өмірі
Ол 1851 жылы Оңтүстік Каролина штатының Стейтбург қаласында туберкулезден қайтыс болды, пневмония шабуылы оның өлімін жеделдетті, және ол Киелі Крест епископтық бейіштігінде жерленген.