9-10 ғасырдағы Мерсияның билеушісі Этельред

Кіріспе

9 және 10 ғасырлардағы Англиядағы Мерсияның билеушісі

Этельред, Мерсиялықтардың Иесі (немесе Мерсияның Эльдорман Этельред; 911 жылы қайтыс болды) 879 жылы соңғы патшасы Сеолвульф II қайтыс болғаннан немесе жоғалып кеткеннен кейін көп ұзамай ағылшын Мерсиясының билеушісі болды. Этельредтің билігі батыс жартысына ғана шектелді, себебі шығыс Мерсия сол кезде викингтер билеген Данелаудың бөлігі болды. Оның тегі белгісіз. Ол 881 жылы Уэльске жасалған сәтсіз Мерсиялық шабуылдың басшысы болған болуы мүмкін, көп ұзамай ол Уэссекс патшасы Ұлы Альфредтің билігін мойындады. Бұл одақ Этельредтің Альфредтің қызы Этельфледке үйленуімен нығайтылды. 886 жылы Альфред бірнеше викинг шабуылынан ауыр зардап шеккен Лондонды басып алды. Содан кейін Альфред Лондонды Этельредке тапсырды, өйткені ол дәстүрлі түрде Мерсия қаласы болған. 892 жылы викингтер шабуылдарын жаңартты, ал келесі жылы Этельред Мерсиялықтар, Батыс Саксондықтар және Уэльстіктер әскерлерін Бутингтон шайқасында викингтер әскеріне қарсы жеңіске жеткізді. Ол келесі үш жыл бойы Альфредтің ұлы, болашақ король Едуард Ескімен бірге олармен күресті. 899 жылдан кейін Этельредтің денсаулығы нашарлаған болуы мүмкін, және Этельфлед Мерсияның тиімді билеушісі болған болуы мүмкін. Этельредтің қайтысынан кейін Этельфлед 918 жылы қайтыс болғанға дейін Мерсияның Иесі ретінде билік жүргізді. Олардың жалғыз баласы, Эльфвинн есімді қызы, ағасы король Эдуард оны тақтан түсіргенге дейін қысқа уақыт билік етті.

Өмірбаян

Мерсия VIII ғасырда Англияның оңтүстігіндегі ең беделді патшалық болды және 825 жылы Эллендун шайқасында Уэссекс патшасы Эггберттен жеңілгенге дейін өз мәртебесін сақтап келді. Эггберт Мерсияны қысқа мерзімге бағындырды, бірақ 830 жылы ол тәуелсіздігін қайта алды, содан кейін екі патшалық одақтас айналды, бұл ағылшындардың викингтерге қарсы тұруында маңызды рөл атқарды. Мерсиялықтар дәстүрлі түрде Уэльс үстемдігін ұстады, ал 853 жылы Мерсия королі Бургред Уэльске жорық ұйымдастырып, өзінің билігін қайта орнату үшін Уэссекс королі Этельвульфтен көмек сұрады. Сол жылы Бургред Этельвульфтің қызына үйленді. 865 жылы Ұлы язычник әскері Шығыс Англияға қонды және оны басып алу үшін бастапқы нысан ретінде пайдаланды. Шығыс Англиялықтар бейбітшілік сатып алуға мәжбүр болды, ал келесі жылы викингтер Нортумбрияға шапқындады, онда олар 867 жылы беймәлім Нортумбриялық Эггберт атты адамды марионетка патша ретінде тағайындады. Содан кейін олар Мерсиядағы Нотингемге көшіп, 867-868 жылдардың қысын өткізді. Бургредке Уэссекс патшасы Этельред және оның інісі, болашақ король Альфред қосылды, олар бірлесіп викингтерге шабуыл жасады, бірақ олар кездесуге бас тартты және соңында мерсиялықтар олармен бейбіт келісімге келді. Келесі жылы викингтер Шығыс Англияны жаулап алды. Олар 872 жылы Мерсияға қайта оралды; екі жылдан кейін Бургредті қуғынға шығарды, ал Сеолвульф олардың қолдауымен патша болды. Аңглосаксон шежіресі Сеолвульфті "ақылсыз патшаның тегі" деп сипаттады, ол викингтердің марионеткасы болды, бірақ тарихшылар бұл көзқарасты жартылай және бұрмаланған деп есептейді: оны мерсиялықтар мен король Альфред нағыз патша ретінде мойындады. 877 жылы викингтер Мерсияны бөліп, шығыс бөлігін өзіне алды, ал батысын Сеолвульфке қалдырды. Викингтер Уэссекске шабуыл жасады, бұл Сеолвульфке Уэльстегі Мерсияның үстемдігін қайта жаңартуға мүмкіндік берді. Альфредтің 878 жылы Эдингтон шайқасында викингтерді жеңгенімен бірге, Сеолвульф Гвинедтің солтүстік Уэльс аймағының патшасы Родри Маурт жеңіп, өлтірді. 879 жылы Сеолвульф жоғалып кеткеннен кейін Мерсия Уэссекс гегемониясының ықпалына түсе бастады.

Mercia was the dominant kingdom in southern England in the eighth century, and maintained its position until it suffered a decisive defeat by King Ecgberht of Wessex at the Battle of Ellendun in 825. Ecgberht briefly conquered Mercia, but it recovered its independence in 830, and thereafter the two kingdoms became allies, which was to be an important factor in English resistance to the Vikings. The Mercians traditionally held overlordship over Wales, and in 853, King Burgred of Mercia obtained the assistance of King Æthelwulf of Wessex in an invasion of Wales in order to reassert their hegemony. The same year, Burgred married Æthelwulf's daughter. In 865, the Viking Great Heathen Army landed in East Anglia, and used it as a starting point for an invasion. The East Anglians were forced to buy peace, and the following year, the Vikings invaded Northumbria, where they established an obscure Northumbrian man called Ecgberht as puppet king in 867. They then moved on to Nottingham in Mercia, where they spent the winter of 867–868. Burgred was joined by King Æthelred of Wessex and his brother, the future King Alfred, for a combined attack on the Vikings, but they refused an engagement and in the end the Mercians bought peace with them. The following year, the Vikings conquered East Anglia. They returned to Mercia in 872; two years later they expelled Burgred, and Ceolwulf became king with their support. Ceolwulf was described by the Anglo Saxon Chronicle as "a foolish king's thegn" who was a puppet of the Vikings, but historians regard this view as partial and distorted: he was accepted as a true king by the Mercians and by King Alfred. In 877, the Vikings divided Mercia, taking the eastern part for themselves and leaving Ceolwulf with the west. The Vikings went on to attack Wessex, leaving Ceolwulf free to renew Mercian claims of hegemony in Wales. At almost the same time as Alfred's victory over the Vikings in 878 at the Battle of Edington, Ceolwulf defeated and killed Rhodri Mawr, king of the north Welsh territory of Gwynedd. After Ceolwulf's disappearance in 879, Mercia began to fall under the hegemony of Wessex.

Ертедегі билік

Этельредтің тегі белгісіз, ол өзінің тікелей алдыңғыларымен тығыз байланысты болған жоқ, алайда оның аты Мерция патшаларынан тараған болуы мүмкін. Ол 860-шы жылдардың аяғында Мерция жарғыларын куәландырған сол аттас адам болуы мүмкін, бірақ ол Сеолвульфтің екі сақталған жарғысында тізімделмеген. Жарғыларға куәгерлердің тізімдері Этельредтің витан (кеңесі) епископтар мен кем дегенде екі еалдорменді Сеолвульфпен бөліскенін көрсетеді, бірақ Сеолвульфтің тегндері жоғалып кеткен. Иан Уокердің пікірінше: «Ол патшалық еалдорман болды, оның билік базасы Мерсияның оңтүстік-батысында Глостер маңындағы Хвицкелердің бұрынғы патшалығында орналасқан». Алайда Алекс Вулф оның Мерсия королі Бургредтің және Ұлы Альфредтің әпкесі Этельсвиттің ұлы болғанын айтады, бірақ бұл Этельредтің некесі каноникалық емес дегенді білдіреді, өйткені Рим сол кезде бірінші туысқандар арасындағы некеге тыйым салған. Сеолвульфтің өлімі немесе жоғалуынан кейін Этельредтің қашан билікке келгені белгісіз, бірақ ортағасырлық Уэльстің тарихшысы Томас Чарльз Эдвардстың пікірінше, Этельред 881 жылы Гвинендке шабуыл жасаған Мерция әскерінің басшысы «Едрид Ұзын Шаш» болған, ал Родри Маурдың ұлдары Конви шайқасында жеңілді. Бұл оқиға Уэльстің жылнамаларында «Родри үшін Құдайдың кек алуы» деп сипатталған. Жеңіліске ұшыраған Этельред Солтүстік Уэльстегі амбицияларын тастауға мәжбүр болды, бірақ ол оңтүстік-шығыс Уэльс патшалықтары Гливизинг пен Гвентте билік етуді жалғастырды. Альфредтің биографы Ассердің айтуынша, Этельредтің «күштілігі мен қатыгез мінез-құлқы» бұл патшалықтарды Альфред патшаның қорғауына бағындыруға мәжбүр етті. 883 жылы Этельред Альфредтің иелігін қабылдады. Чарльз Эдвардс 881–882 жылдары ол оңтүстік-шығыс Уэльсте өз үстемдігін сақтауға тырысқанын болжайды, бірақ Альфред Гливизинг пен Гвентке қорғаныс ұсынды, ал 882–883 жылдары Этельред Батыс Саксонияның билігі тәуелсіздікті жалғастыруды мүмкін емес деп қабылдады. Чарльз Эдвардс былай түсіндіреді: «Мұның бәрі Мерцияның Альфредке бағынуы – бір ағылшын патшалығын құрудағы шешуші қадам – тек бір шайқастан, Альфредтің Ұлы армияны Эдингтондағы жеңісінен ғана емес, сонымен қатар басқа, әлдеқайда алыстағы шайқастан, «Құдайдың кек алуынан» Мерцияларға Конвиде, Гвинендтің Анарауд және оның бауырлары Этельредті жеңіп, Уэльстегі Мерция гегемониясының құлдырауына әкелді. Альфред одан пайда табуға қуанышты болды». 883 жылы Беркли абаттығына грант берген Этельред мұны король Альфредтің мақұлдауымен жасады, осылайша Альфредтің иелігін мойындады. Содан кейін ол әдетте Альфредтің рұқсатымен әрекет етті, бірақ 884 жылы Букингемширдегі Рисбородағы кездесуде, мысалы, Лондонға қарай ағылшын Мерсиясының оңтүстік-шығысқа қарай созылғандығын көрсеткен Альфредке сілтеме жасамай, өз атынан кейбір жарғыларды шығарды. 878 жылы Эдингтон шайқасынан кейін Альфред Вессексте өз халқы мен аумағын викингтердің шабуылынан қорғау үшін бурхтар деп аталатын бекіністі елді мекендер желісін құрды. Этельред Альфредтің иелігін қабылдаған кезде бурхтар Мерсияға дейін кеңейтілді. Бір бурх – Вурчестер, ол жерде Этельред епископпен бірге жұмыс істеді және қала қорғанысында Рим қабырғаларын пайдаланды. Келесі екі ұрпақ ішінде Вурчестер шіркеулік елді мекеннен әртүрлі қолөнершілер халқы бар қалаға айналды. Лондон викингтердің шабуылдарынан қатты зардап шекті және бірнеше рет викинг әскерлері басып алды. 886 жылы Альфред Лондонды басып алды, Ассердің айтуынша, ол қаланы «қайта қалпына келтіріп», «қайта тұрғызуға жарамды етті». Содан кейін ол басқаруды Этельредке тапсырды. Алайда тарихшылар бұл оқиғаның мән-жайы туралы бір пікірде емес. Франк Стентонның айтуынша, Альфред Лондонды викингтерден күшпен қайтарып алып, Этельредке тапсырды, өйткені ол бұрын Мерция қаласы болған және ол басқа патшалықтардың дәстүрлерін құрметтеген. Мариос Костамбис осыған ұқсас пікірде болып, Альфредтің шешімі викингтер аумағынан тыс жердегі ағылшындар арасында бірлікті сақтау қажеттілігіне байланысты болған деп айтады. Альфред Смит Хрониканың есебі Альфредтің пайдасына бейтараптылықты көрсетеді және Этельред Лондонның қалпына келуінде Батыс Саксон хроникасының мойындауына қарағанда үлкен рөл атқарғаны үшін билікті қолға алды деп болжайды. Хрониканың кейбір нұсқаларында Альфред 883 жылы Лондонды қоршап алды деп айтылады, ал Саймон Кейнс Альфред сол кезде Лондонды басып алған болуы мүмкін деп және 886 жылғы «басып алу» 885 жылы қала маңындағы викингтер шабуылдарынан кейін Лондон қорғанысын қалпына келтіру болған. Ағылшын-саксон Лондоны, Лунденвик деп аталған, Римдік Лондиниумнан бір шақырым батысқа орналасқан, бірақ Лунденвик қоршалмаған, ал қалпына келтіру жұмыстары ескі Рим қаласының қабырғаларының ішінде, әсіресе қазіргі Королева Хит деп аталатын Теміз өзеніне жақын жерде жүргізілді, бірақ сол кезде Мерция билеушісінің құрметіне Этельредтің пристані деп белгіленген. Этельред аймақты қалпына келтіруге жылдам кірісті; 889 жылы ол және Альфред мұндағы жерді Вурчестер епископына берді, ал 899 жылы олар Кентербери архиепископына тағы бір грант берді. Екі епископ та, Этельред сияқты, Мерциялықтар және король Альфредтің жақтастары болды, олар өзен жағасындағы базарлардан алынатын барлық алымдарға құқылы болды. Лондонның қалпына келтірілуінен кейін Альфред «дандарға бағынбаған барлық ағылшын халқының» бағынуын алды, ал Вессекс пен Мерция арасындағы одақ Этельредтің Альфредтің үлкен қызы Этельфлэдқа үйленуімен нығайтылды. Ол 887 жылғы жарғыда Этельредтің әйелі ретінде алғаш рет тізімделген, бірақ неке, әдетте, 880-ші жылдардың басында немесе ортасында болған. Этельред әйелінен әлдеқайда үлкен болған. Олар Элфвинн деген қызға ие болды, және XII ғасырдың тарихшысы Уильям Малмсберидің сөзіне сүйенсек, ол олардың жалғыз баласы болды. Король Альфредтің 880-ші жылдары жасалған өсиеті бойынша Этельредке 100 манкусқа тұрарлық қылыш қалдырылды. 892 жылы шығыс Англияға екі викинг әскері шабуыл жасады, және Этельред қорғанысқа қатысты. Бір викинг басшысы Хастейн жеңілгеннен кейін Альфред оның екі ұлының бірін құдалай атасы етіп алды, ал Этельред екіншісін. Одан кейін ағылшындар Хастейннің әйелі мен балаларын тұтқынға алды, бірақ олар оған қайтарылды, өйткені ұлдары ағылшын басшыларының құдалары болды. 893 жылы Этельред Лондоннан әскер әкеліп Альфредтің ұлы Эдвардқа Бакингемширдегі Торниде викинг әскеріне қарсы қосылды, бірақ викингтер тікелей шабуылға тым күшті болды, сондықтан олар Англия аумағынан кетуге рұқсат алды. Кейін сол жылы, Эссекстен Мерция арқылы Уэльс шекарасына қарай үлкен викинг күші жүрді, Этельред Мерциялықтар мен Батыс саксондықтардың біріккен күштерімен оларды қуды. Уэльс патшалары Этельредке викингтерге қарсы Буттингтон шайқасында кездесуге қосылды, онда Смит айтуынша, «бұл соғыстағы ең шешуші шайқаста бұл басқыншылар толығымен талқандалды», бірақ Мариос Костамбис викингтер ақыры шығып, Эссекске қайтып кеткенін айтады. Викинг әскері 896 жылы толығымен тарап кетті. Альфред көп уақыт бойы Девонширді қорғап батыс аймағында болды, және Ричард Абельдің пікірінше: «Король Альфред 893–896 жылдары ағылшындардың жеңісімен тікелей байланысты болған жоқ. Оның ұлы Эдвард және оның еалдормандары, әсіресе оның күйеуі Этельред, даңққа ие болды». IX ғасырдың соңғы жылдарында үш еалдорман Этельредтің басшылығымен Мерцияны басқарды. Этельфлэдтың анасының інісі Этельвулф батыс және, мүмкін, орталық Мерцияны бақылады, ал оңтүстік және шығыс Этельстан Жарты Корольдің әкесі Этельфриттің билігінде болды. Алххельм солтүстік Данелавпен шектесетін жерлерге жауапты болды. Этельвулф пен Алххельм ғасыр толысқанда тізімде жоқ, ал Этельфрит Этельредтің денсаулығы нашарлағаннан кейін Этельфлэдтың бас штабының бастығы болған болуы мүмкін. Этельфрит Батыс саксондықтардан шыққан болуы мүмкін, Альфред оңтүстік-шығыс Мерциядағы өзінің мүдделерін қорғау үшін тағайындаған. Жарғылардан алынған мәліметтер көрсетіп тұр...

Æthelred's descent is unknown, and he does not appear to have been closely related to his immediate predecessors, although his name suggests possible descent from earlier Mercian kings. He may have been the man of the same name who attested two Mercian charters in the late 860s, but he is not listed in the two surviving charters of Ceolwulf. Lists of witnesses to charters show that Æthelred's witan (council) shared bishops and at least two ealdormen with Ceolwulf, but Ceolwulf's thegns all disappeared. In the view of Ian Walker: "He was a royal ealdorman whose power base lay in the south west of Mercia in the former kingdom of the Hwicce around Gloucester." However, Alex Woolf suggests that he was probably the son of King Burgred of Mercia and Æthelswith, sister of Alfred the Great, although that would mean that Æthelred's marriage was uncanonical, as Rome then forbade marriage between first cousins. It is not known when Æthelred took over following Ceolwulf's death or disappearance, but in the view of Thomas Charles Edwards, a historian of medieval Wales, Æthelred was almost certainly "Edryd Long Hair", the leader of a Mercian army which invaded Gwynedd in 881, and was defeated by Rhodri Mawr's sons at the Battle of the Conwy. This was described by Welsh annals as "revenge by God for Rhodri". The defeat forced Æthelred to abandon his ambitions in north Wales, but he continued to exercise overlordship over the south eastern Welsh kingdoms of Glywysing and Gwent. According to Alfred's Welsh biographer Asser, Æthelred's "might and tyrannical behaviour" forced these kingdoms to submit to the protection of King Alfred's lordship. By 883, Æthelred had accepted Alfred's lordship. Charles Edwards suggests that in 881–882 he tried to maintain his dominance in south east Wales, but Alfred offered his protection to Glywysing and Gwent, and in 882–883, Æthelred accepted that West Saxon power made continued independence impossible. Charles Edwards comments:
The implication of all this is that the Mercian submission to Alfred – a crucial step in the creation of a single English kingdom – occurred not just because of one battle, Alfred's victory over the Great Army at Edington in 878, but also because of another, more distant battle, "God's revenge" on the Mercians at the Conwy, when Anarawd of Gwynedd and his brothers defeated Æthelred and so brought about that collapse of the Mercian hegemony in Wales from which Alfred was only too pleased to benefit. When Æthelred made a grant to Berkeley Abbey in 883, he did it with the approval of King Alfred, thus acknowledging Alfred's lordship. Thereafter he usually acted with Alfred's permission, but issued some charters in his own name without reference to Alfred, such as at a meeting in Risborough in Buckinghamshire in 884, showing that English Mercia extended quite far south east towards London. After the Battle of Edington in 878, Alfred established a network of fortified settlements, called burhs, in Wessex to protect his people and territory against Viking attacks, and when Æthelred accepted Alfred's lordship the burhs were extended into Mercia. One of the burhs was Worcester, where Æthelred worked with its bishop and used the standing Roman walls in the town's defences. Over the next two generations Worcester was transformed from an ecclesiastical settlement to a town with a diverse population of craftsmen. London suffered severely from Viking attacks and was several times occupied by Viking armies. In 886, Alfred took possession of London, and according to Asser he "restored" the city and "made it habitable again". He then handed control to Æthelred. Historians, however, disagree about the circumstances. According to Frank Stenton, Alfred recovered London by force from the Vikings and handed it to Æthelred because it had previously been a Mercian town, and he respected the traditions of other kingdoms. Marios Costambeys takes a similar view, arguing that Alfred's decision was probably due to the need to maintain unity among the English who were outside Viking territory. Alfred Smyth suggests that the Chronicle's account reflects bias in Alfred's favour, and that Æthelred took charge because he had a greater role in London's recovery than the West Saxon chronicler was willing to admit. Some versions of the Chronicle state that Alfred besieged London in 883, and Simon Keynes argues that Alfred probably took London at that time and that the "occupation" in 886 may have been a restoration of London's defences following Viking attacks close to the city in 885. Anglo Saxon London, called Lundenwic, was located a mile west of Roman Londinium, but Lundenwic was undefended, and the restoration was carried out inside the walls of the old Roman city, especially an area close to the River Thames now called Queenhithe, but which was then known as Æthelred's Hythe after its Mercian ruler. Æthelred moved quickly to restore the area; in 889, he and Alfred granted property there to the Bishop of Worcester, and in 899, they made another grant to the Archbishop of Canterbury. Both bishops were, like Æthelred, Mercians and strong allies of King Alfred, who had the right to all tolls from markets along the river bank. After the restoration of London, Alfred received the submission of "all the English people who were not under subjection to the Danes", and the alliance between Wessex and Mercia was cemented by the marriage of Æthelred to Alfred's oldest daughter, Æthelflæd. She is first recorded as Æthelred's wife in a charter of 887, but the marriage probably took place in the early to mid 880s. Æthelred was probably much older than his wife. They had a daughter, Ælfwynn, and according to the twelfth century chronicler, William of Malmesbury, she was their only child. In King Alfred's will, drawn up in the 880s, Æthelred was left a sword worth 100 mancuses. In 892, two Viking armies attacked eastern England, and Æthelred took part in the defence. After the defeat of one Viking leader, Hastein, Alfred became godfather to one of Hastein's two sons and Æthelred to the other. Soon afterwards, the English captured Hastein's wife and children, but they were returned to him because the sons were godsons of the English leaders. In 893, Æthelred brought troops from London to join Alfred's son Edward against a Viking army at Thorney in Buckinghamshire, but the Vikings were too strong for a direct attack so they were allowed to leave English territory. Later in the year, a larger Viking force marched from Essex through Mercia to the Welsh border, followed by Æthelred with a joint force of Mercians and West Saxons. Welsh kings joined Æthelred to meet the Vikings at the Battle of Buttington, where according to Smyth "these invaders were utterly routed in what was the most decisive battle in the war", although Marios Costambeys states that the Vikings eventually cut their way out and retreated back to Essex. The Viking army finally dispersed in 896. For much of the time, Alfred had been in the west country defending Devonshire, and in the view of Richard Abels: "King Alfred had little to do directly with the great victories enjoyed by the English in 893–896. His son, Edward, and his ealdormen, in particular his son in law, Æthelred, had won the glory." In the last years of the ninth century, three ealdormen ruled Mercia under Æthelred. Æthelflæd's maternal uncle, Æthelwulf, controlled western and possibly central Mercia, while the south and east were ruled by Æthelfrith, the father of Æthelstan Half King. Alhhelm was responsible for the lands bordering the northern Danelaw. Æthelwulf and Alhhelm are not recorded after the turn of the century, and Æthelfrith may have been Æthelflæd's chief lieutenant when Æthelred's health collapsed soon afterwards. Æthelfrith may have been of West Saxon origin, appointed by Alfred to look after his interests in south east Mercia. Evidence from charters shows that Æthelred and Æthelflæd supported religious communities. In 883, Æthelred freed Berkeley Abbey from obligations to the king's feorm (payments in kind), and in 887 he confirmed (with Æthelflæd also attesting) the possession of land and transferred manpower to Pyrton Minster in Oxfordshire. In 901, they jointly gave land to Much Wenlock Abbey, and donated a gold chalice weighing thirty mancuses in honour of its former abbess, Saint Mildburgh. In 903, they negotiated a settlement over a former monastic estate which the bishops of Worcester had been trying to recover since the 840s, and Bishop Wærferth wrote "we never could get anywhere until Æthelred became Lord of the Mercians".

Кейінгі өмірі

Кейбір тарихшылар 899-909 жылдар аралығында Этельредтің денсаулығы күрт нашарлап, Этельфлед Мерсияның нақты билеушісі болды деп санайды. Сирил Харт пен Мэгги Бейли бұл шамамен 902 жылы болған деп есептейді. Бейли 902 жылғы «Мерциан тіркелімі» жазбаларын келтіреді, онда Этельфледтің әскери операцияларда жеке немесе Эдуардпен бірлесіп әрекет еткені көрсетілген. «Үш үзінді» деп аталатын ирланд жылнамалары да Этельредтің шамамен 902 жылдан бастап үкімет ісіне белсенді қатыса алмай қалғанын көрсетеді, бірақ ол 903 жылы король Эдуард, Этельфлед және Эльфвиннмен өткен жиналысқа қатысқан. 1998 жылы Кейнс Этельредтің өмірінің соңында ауруға байланысты қабілетсіз болған болуы мүмкін деген болжам жасады, бірақ 2014 жылы оның мансабына жасаған шолуында бұл туралы еске салған жоқ, Этельред пен Этельфлед патша Эдуардпен бірге викингтерге қарсы жорықтарда ынтымақтасқандығын мәлімдеді. Мартин Райан да Этельредтің денсаулығының нашарлауын айтпайды, оны Эдуардпен бірге викингтердің жерлерінде жер сатып алуға батылдандырғандықтарын сипаттайды. Уильям Малмсберидің сөзіне қарағанда, Эдуардтың үлкен ұлы, болашақ король Этельстан, Эдуард шамамен 900 жылы қайта үйленгеннен кейін Этельред пен Этельфледтің сарайына тәрбиеленуге жіберілген. Бұл бір тәуелсіз дерек көзімен расталған. 1304 жылғы Йорк мұрағатындағы көшірмеге сәйкес, 925 жылы Этельстан Глостердегі Сент-Освальд монастырына «бұрын Мерсия халқының эалдорманы Этельредпен жасалған әкелік құрметке деген келісімге сәйкес» жеңілдіктер берген. 924 жылы король Эдуард қайтыс болғанда, Этельстан бастапқыда Батыс Саксония сарайында қарсылыққа ұшырады, бірақ Мерсияда король ретінде қабылданды. Этельред 911 жылы қайтыс болғаннан кейін Этельфлед «Мерсиялықтардың ханымы» ретінде билік жүргізді, бірақ ол Эдуардтың бақылауына өткен Лондон мен Оксфордтың Мерсиялық жерлерін мұраға алмады. Этельфлед 918 жылы қайтыс болды, ал олардың қызы Эльфвин Эдуард Көне Мерсияны басып алғанға дейін қысқа уақытқа билік етті, ол аумақты тікелей өзінің бақылауына алды.

Глостердегі Сент Освальд монастырі

Глостер Этельред пен Этельфледтің билігінің басты орталығы болған сияқты, ал 900 жылға дейін олар онда Әулие Петрге арналған жаңа шіркеу құрды. 909 жылы Батыс Саксон және Мерция армиясы викингтердің аумағына шабуыл жасап, Линкольнширдегі Бардниден Нортумбрия патшасы және шейіт Әулие Освальдтың сүйектерін тартып алды. Сүйектер жаңа Глостер шіркеуіне көшірілді, ол оның құрметіне Әулие Освальд монастыры деп аталды. Бұл қасиетті реликвияларды алу жаңа шіркеудің мәртебесін арттырып, паломниктердің орталығына айналдыру арқылы оның байлығын молықтырды. Тарихшы Мартин Райан бұл жаңа шіркеуді викингтер бұрын қырып салған Рептондағыдан кейін Мерция патшалық қабірлерінің орнындай көреді, және Этельред пен Этельфлед сол жерде жерленген.

Мәртебе

Этельредтің мәртебесі даулы, бұл әртүрлі тарихшылар берген әртүрлі атақтарда көрініс табады. Ол кейде "эалдорман", сондай-ақ "Мерсиялықтардың Иесі" және "кіші патша" деп аталады. Сеолред тұсындағы ағылшын Мерсиясында шығарылған монеталар оны патша деп атады, бірақ Этельред тұсында ол Батыс Саксон патшасын атады, алайда Этельред патшалық билікті білдіретін кейбір жарғыларды өз атынан шығарды. Батыс Саксон деректері оны эалдорман деп атайды, бұл Мерсияның Батыс Саксон монархиясына бағыныштылығын көрсетеді, ал мерсиялықтар оны Мерсиялықтардың Иесі деп атайды, ал кельттер кейде Мерсия патшасы деп атайды. ХХ ғасырдың соңындағы жылнамашы Этельвард 893 жылғы жылнамасында Этельредті "Мерсиялықтардың патшасы" деп атады, бірақ 911 жылғы өлімін "Мерсиялықтардың мырзасы" деп жазды. Король Эдуардтың Мерсияға ықпалы белгісіз, және ол әкесінен гөрі аз билікке ие болған болуы мүмкін. Эдуардтың жарғылары Этельред пен Этельфледтің оның патшалық билігін қабылдағанын көрсетеді, бірақ олардың өз жарғыларында үстемдік туралы ештеңе айтылмаған, ал кейбіреулері "Мерсиялықтардың жалғыз билігін ұстап, басқарып және қорғап отыру" сияқты сөздерді қолданады, бұл оларды патша мен патшайым деп сипаттауға жақын. Паулин Стаффорд "Альфредтің 890 жылдардағы Этельред, Мерсиялықтардың Иесіне деген үстемдігі сол кезде де, қазір де даулы мәселе" дейді. Энн Уильямс пікірінше, "Батыс Саксондықтардың билігін қабылдағанымен, Этельред Мерсияның патшасы ретінде әрекет етті, эалдорман емес", ал Чарльз Инсли Мерсия 920 жылға дейін тәуелсіз патшалық болып қалғанын мәлімдейді. Уэльс және ирландтардың көзқарасы бойынша, Мерсия билеушілері Этельфледтің 918 жылғы өліміне дейін бұрынғы патшалықтарын сақтап қалды, ал Ник Хигам былай деп аргументтейді: "Этельред пен Этельфледтің патша мен патшайым ретіндегі кельттік көріністері, әрине, жаңа ағылшын мемлекетіне көшудің күрделі саясатына қатысты басқа және бірдей дұрыс, заманауи көзқарас ұсынады". Британдық хронологияның нұсқаулығында Дэвид Дамвилл Этельредті Этельред II деп тізімдеп, осылайша жетінші ғасырдың Мерсия патшасы Этельредтің мұрагері деп атайды. Кейнс Батыс Саксондықтардың көзқарасын қабылдап, Альфред 899 жылы ұлы Эдуард Ескіге мұра болып қалған "Англосаксон патшалығын" құрды және Этельред патшаның басшылығымен Мерсияны басқарды дейді. Алайда, Кейнс былай дейді: Этельред әдетте Альфред патшаның рұқсатымен немесе онымен бірлесіп әрекет еткен, бірақ кейде ол одан тәуелсіз әрекет еткен. Ол кейде қарапайым дукс немесе эалдорман деп сипатталғанымен, оның мәртебесі басқа дуцтардан мүлдем өзгеше болды, өйткені оған құдайлық рақымға ұмтылатын және патшалық деңгейге жақын көрінетін атаулар да берілді. Басқаша айтқанда, мерсиялықтардың өз билеушілерін бұрынғы патшалардың заңды мұрагері ретінде және өздерінің жерлерін өзіндік ерекшелігі бар патшалық ретінде қарастырғанына күмән жоқ; бірақ Этельред Альфредтің әлемінде өмір сүргені де анық.

Æthelred's status is disputed, and this is reflected in the varying titles given to him by different historians. He is sometimes called "ealdorman", but also "Lord of the Mercians" and "subking". Coinage issued in English Mercia in Ceolred's time named him as king, but in Æthelred's time it named the West Saxon king, yet Æthelred issued some charters in his own name, implying royal authority. West Saxon sources refer to him as an ealdorman, emphasising Mercian subordination to the West Saxon monarchy, whereas Mercian ones describe him as Lord of the Mercians, and Celtic ones sometimes as King of Mercia. The late tenth century chronicler Æthelweard, in his annal for 893, called Æthelred "King of the Mercians", but recorded his death in 911 as that of the "Lord of the Mercians". King Edward's influence over Mercia is unclear, and he may have had less power than his father. Edward's charters show Æthelred and Æthelflæd as accepting his royal authority, but their own charters make no reference to an overlord, and some use expressions such as "holding, governing and defending the sole rule of the Mercians", which come close to describing them as king and queen. Pauline Stafford comments that "Alfred's dominance in the 890s over Æthelred, Lord of the Mercians, was as debatable at the time as it still is." In the view of Ann Williams, "though he accepted West Saxon overlordship, Æthelred behaved rather as a king of Mercia than an ealdorman", and Charles Insley states that Mercia remained an independent kingdom until 920. To the Welsh and Irish looking east, Mercian rulers still kept all their old regality until Æthelflæd's death in 918, and Nick Higham argues that: "Celtic visions of Æthelred and Æthelflæd as king and queen certainly offer a different, and equally valid, contemporary take on the complex politics of this transition to a new English state." In the Handbook of British Chronology David Dumville lists Æthelred as King Æthelred II, and thus a successor to the seventh century King Æthelred of Mercia. Keynes takes the West Saxon view, arguing that Alfred created the "kingdom of the Anglo Saxons", inherited by his son Edward the Elder in 899, and Æthelred ruled Mercia under the king. However, Keynes also says:
Æthelred usually acted with the permission of or in association with King Alfred, but occasionally he acted independently of him. Although sometimes described as plain dux or ealdorman, his status was clearly quite different from that of other duces, for he is also accorded styles which aspire to divine grace and which appear to verge on the royal. In other words, there is no mistaking that the Mercians retained a conception of their ruler as a rightful successor to earlier kings, and a conception of their land as a kingdom with its own identity; but there is also no mistaking that Æthelred moved in an Alfredian world.