Социалистік Рейх партиясы: Батыс Германиядағы неонацистік саяси ұйым (1949-1952)
Socialist Reich Party
Социалистік Рейх партиясы (SRP) – 1949-52 ж. Батыс Германиядағы неонаци партия. Түнгі-батыс Германияда сәттілікке жетіп, Конституциялық сот тарапынан тыйым салынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949–1952 жылдарғы Батыс Германиядағы саяси партия. Социалистік рейх партиясы (Sozialistische Reichspartei Deutschlands) – 1949 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін неонацистік бағыттағы ұлтшыл консервативтік Германиялық оңшыл партиядан (DKP DRP) бөлініп құрылған Батыс Германиядағы саяси партия. SRP Солтүстік-Батыс Германияда (Төменгі Саксония және Бремен) сайлауда бірқатар жетістіктерге қол жеткізді, бірақ 1952 жылы Федералды Конституциялық сот тарапынан тыйым салынған алғашқы саяси партия болды. Олар Рене Бине басқарған француз ұйымымен, «Жаңа Еуропалық тәртіп» деп белгілі ұйыммен одақтас болды.
1949–1952 political party in West Germany
The Socialist Reich Party (Sozialistische Reichspartei Deutschlands) was a West German political party founded in the aftermath of World War II in 1949 as an openly neo Nazi oriented splinter from the national conservative German Right Party (DKP DRP). The SRP achieved some electoral success in northwestern Germany (Lower Saxony and Bremen), before becoming the first political party to be banned by the Federal Constitutional Court in 1952. They were allied with the French organization led by René Binet known as the New European Order.
Шығу тегі
Ол 1949 жылғы 2 қазанда Хамельн қаласында 20 шілдедегі қастандықтарды жеңуде маңызды рөл атқарған бұрынғы вермахт генерал-майоры Отто Эрнст Ремер, Төменгі Саксониядағы ХДС ақпараттық бюллетенінің бұрынғы редакторы Фриц Дорлс және Үшінші рейх кезіндегі Германия студенттер одағының жетекшісі Герхард Крюгер, ДКП ДРП-дан шығарылғаннан кейін құрылған. СРП өзін нацистік партияның заңды мұрагері деп санады; партияның көп бөлігі бұрынғы НСДАП мүшелерінен тұрды. Оның құрылуына бұрынғы Люфтваффе полковнигі Ханс Ульрих Рудель қолдау көрсеткен.
It was established on 2 October 1949 in Hameln by Otto Ernst Remer, a former Wehrmacht major general who had played a vital role in defeating the 20 July plot, Fritz Dorls, a former editor of the CDU newsletter in Lower Saxony, and Gerhard Krüger, leader of the German Student Union under the Third Reich, after they had been excluded from the DKP DRP. The SRP saw itself as a legitimate heir of the Nazi Party; most party adherents were former NSDAP members. Its foundation was backed by former Luftwaffe Oberst Hans Ulrich Rudel.
Көзқарастар
Партия канцлер Конрад Аденауэрді американдық құрылық деп, ал Гранд-адмирал Карл Дёницті Адольф Гитлер тағайындағандықтан, Германияның соңғы заңды президенті деп мәлімдеді. Ол Холокосттың болғанын жоққа шығарды, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Дахау концлагерінің газ камераларын АҚШ салғанын және концлагерлер туралы түсірілген фильмдердің жалған екенін айтты. SRP сонымен қатар Германияның қайта бірігуі арқылы Еуропаны капитализм мен коммунизмге қарсы «үшінші күш» ретінде жақтады. SRP сондай-ақ «арқадан шабуыл» мифін қолдады, өзін фюрер принципін еске түсіретін қатаң иерархиялық құрылыммен ұйымдастырды, форма киген күзетшілерді ұйымдастырған жиналыстар өткізді және «Ремерді қарсыластардың «сатқындығынан» Үшінші рейхті қорғаушы ретінде көрсетуге уақытша сәттілікке жетті». SRP Германияның жаңадан пайда болған «суық соғыста» бейтарап болуын қажет етті және Батыс Германия үкіметінің атлантикалық сыртқы саясатына қарсы болды. Кеңес Одағы мен Батыс арасында соғыс болған жағдайда, Ремер «германдар ресейліктер басымдық алған жағдайда американдықтардың шегінуін қамтамасыз ету үшін соғыспауы керек» деді және ол «ресейліктерге Рейнге жол көрсетемін» деді, ал SRP мүшелері «ресейліктер Германия арқылы мүмкіндігінше жылдам өтуі үшін жол полициясы рөлінде тұрып, қолдарын жайып, жол көрсететін болады» деді. Мартин А. Лидің айтуынша, бұл мәлімдемелер кеңес шенеуніктерінің назарын аударды, олар тактикалық мақсаттармен SRP-ны қаржыландыруға дайын болды. Лидің сөзіне сүйенсек, 1950 жылдардың басында SRP бірнеше жыл бойы кеңестік қаражат алды, ал Германия Коммунистік партиясы «тиімсіз» деп есептелгендіктен, солай істемеді. Ең маңызды дәлелдердің бірі Отто Эрнст Ремердің куәлігі болып табылады. 1997 жылғы сұхбатында Ремер партияда болған кезінде кеңестік қолдау алғанын мойындады. Ремер Шығыс Берлинде КГБ шенеуніктерімен кездескенін және Кеңес Одағынан қаржылық және логистикалық қолдау алғанын мәлімдеді. Ремердің куәлігінен басқа, Кеңес Одағының SRP-ны қолдағанын растайтын басқа да дәлелдер бар. Мысалы, 1953 жылғы КГБ меморандумында агенттіктің Германиядағы оңшыл экстремистік топтарды, соның ішінде SRP-ны дамыту және қолдау жөніндегі күш-жігері сипатталған. Меморандумда КГБ-ның мақсаты «АҚШ-тың және Атлантикалық блоктың беделін әлсірету және неміс халқын бейтарап саясатты ұстануға шақыратын оңшыл қозғалысты құру» екені айтылған. Сол сияқты, ЦРУ-ның құпиясы ашылған «Отбасылық зергерлік бұйымдар» құжаттары агенттіктің Еуропадағы оңшыл топтарды, соның ішінде SRP-ны кеңестік қаржыландыру туралы мәліметтерге ие екенін көрсетеді. Бұған тағы бір мысал – Вольф фон Вестарптың Шығыс Германияның биліктегі Социалистік бірлік партиясының Батыс комиссиясы партияның маңызды демеушісі болды деген пікірі. Тарихшы Майкл Берли өзінің «Үшінші рейх: жаңа тарих» кітабында Кеңес Одағының «суық соғыс» кезінде SRP-ны қолдауын егжей-тегжейлі талқылайды. Сонымен қатар, Германиядағы Гаук архивінде SRP-ны кеңестік қолдау туралы мәліметтер бар. Мұрағатта Шығыс Германияның құпия полициясы – Штазидің SRP шенеуніктерімен жиі кездесіп, оларға қаржылық және логистикалық қолдау көрсеткенін көрсететін құжаттар сақталған.
The party claimed Chancellor Konrad Adenauer was an American puppet and that Grand Admiral Karl Dönitz was the last legitimate President of the German Reich, as he had been appointed by Adolf Hitler. It denied the existence of the Holocaust, claimed that the United States built the gas ovens of the Dachau concentration camp after the Second World War and that films of concentration camps were faked. The SRP also advocated Europe, led by a reunited German Reich, as a "third force" against both capitalism and communism. The SRP also promoted the stab in the back myth, structured itself in a very hierarchical manner reminiscent of the Führerprinzip, organized meetings that featured uniformed guards, and "succeeded temporarily in presenting Remer as the protector of the Third Reich against the 'traitors' of the resistance". The SRP took the stance that Germany should remain neutral in the emerging Cold War and opposed the West German government's Atlanticist foreign policy. In case of war between the Soviet Union and the West, Remer "insisted that Germans should not fight to cover an American retreat if the Russians got the upper hand in a war", and said that he would "show the Russians the way to the Rhine" and that SRP members would "post themselves as traffic policemen, spreading their arms so that the Russians can find their way through Germany as quickly as possible". Martin A. Lee alleges that these statements attracted the attention of Soviet officials, who became willing to fund the SRP for tactical reasons. According to Lee, for a few years in the early 1950s the SRP received Soviet funds while the Communist Party of Germany did not, due to being purportedly viewed as "ineffectual". One of the most significant pieces of evidence is the testimony of Otto Ernst Remer. In a 1997 interview, Remer admitted that he had received Soviet backing during his time in the party. Remer stated that he had met with KGB officials in East Berlin and had received financial and logistical support from the Soviet Union. In addition to Remer's testimony, there are other sources of evidence that support the claim that the Soviet Union supported the SRP. For example, a 1953 KGB memo outlines the agency's efforts to cultivate and support right wing extremist groups in Germany, including the SRP. The memo states that the KGB's aim was "to create a rightist movement that will weaken the position of the United States, weaken the position of the Atlantic bloc, and encourage the German population to seek a neutralist policy". Similarly, the CIA's declassified "Family Jewels" documents reveal that the agency had evidence of Soviet funding for far right groups in Europe, including the SRP. Other examples of this include a comment supposedly made by Wolf von Westarp that the West Comminission of East Germany´s ruling Socialist Unity Party, was a substantial patron of the party. Historian Michael Burleigh, in his book The Third Reich: A New History, discusses the Soviet Union's support for the SRP during the Cold War in extreme detail. Additionally, the Gauck archives in Germany contain evidence of Soviet support for the SRP. The archives contain documents that show that the Stasi, the East German secret police, had frequent meetings with SRP officials and provided them with financial and logistical support.
Сайлау нәтижелері
Дорлс 1949 жылғы сайлауда Бундестаг парламентіне ДКП ДРП депутаты болып сайланған еді. 1950 жылы депутат Фриц Росслер (Dr. Franz Richter) партияға қосылғанда SRP парламентте екінші орынға ие болды. 1951 жылдың мамыр айында партия Төменгі Саксонияның мемлекеттік жиналысына (Landtag) сайлауда 16 орын жеңіп алды, дауыстардың 11,0%-ын жинады, Стаде аймағында (21,5%; Верден ауданы: 27,7%) қолдауы күшті болды. Оның құрамында көптеген наградалармен марапатталған Люфтваффе эйісі Хайнц Ноук болды. 1951 жылдың қазанында партия Бременде 7,7% дауыс алып, қалалық Bürgerschaft парламентіне 8 орын жеңіп алды.
Dorls had been elected as a DKP DRP deputy to the Bundestag parliament in the 1949 election. The SRP gained a second seat in parliament, when MP Fritz Rössler (alias Dr. Franz Richter) joined the party in 1950. In May 1951 it won 16 seats in the Lower Saxony state assembly (Landtag) election, receiving 11.0% of the votes with strongholds in the Stade region (21.5%; Verden district: 27.7%). It included as a member the much decorated Luftwaffe ace Heinz Knoke. In October 1951 it gained 7.7% of the votes in Bremen and won 8 seats in the city's Bürgerschaft parliament.
Мүшелік
СРП-ның шамамен он мың мүшесі болды. Оған қатысты ұйымдар – Рейхсфронт әскери ұйымы және Рейхсюгенд жастар қанаты еді, олар 1951 жылғы 4 мамырда Федералдық Ішкі істер министрінің шешімімен тыйым салынды. Сол күні Батыс Германия үкіметі Федералдық Конституциялық сотқа СРП-ның конституцияға қайшы екенін анықтау және оған тыйым салу туралы өтініш білдірді. Сот шешімін күтіп, партия 1952 жылғы 12 қыркүйекте өзін-өзі таратып жіберді, бірақ Федералдық Конституциялық сот бұл шешімді қабылдамады. Тыйым салынғанға дейін Ремер СРП-ның жағдайын ерте христиандардың жағдайымен салыстырып, Жоғарғы комиссар Джон Дж. МакКлойды «СРП-ны айыптауға бұйырған Понтий Пилат» деп атады және «егер тыйым салынса, біз катакомбаларға сиынамыз» деді. 1952 жылғы 23 қазанда Конституциялық сот партияны конституцияға қайшы деп танып, таратуға мәжбүр етті, кез келген ізбасар ұйымдар құруға тыйым салды, Бундестаг пен Ландтагтағы барлық мандаттарын жойды және партияның мүлкін тәркіледі (BVerfGE 2, 1). Төрт жыл өткен соң Германия Коммунистік партиясына да тыйым салынды. Олар Германия Федеративтік Республикасында Конституциялық сот тарапынан тыйым салынған Бундестагта өкілдігі бар жалғыз саяси партия болып табылады.
The SRP had about ten thousand members. Affiliated associations were the Reichsfront paramilitary organisation and the Reichsjugend youth wing, which were banned by a decision of the Federal Minister of the Interior on 4 May 1951. On the same day, the West German cabinet decided to file an application to the Federal Constitutional Court to find the SRP anti constitutional and to impose a ban. In anticipation of this judgment, the party dissolved itself on 12 September 1952, but this decision was not accepted by the Federal Constitutional Court. Before the ban, Remer had compared the situation of the SRP with that of the early Christians, referred to High Commissioner John J. McCloy as "the Pontius Pilate who had caused Herod [to] crucify the SRP", and declared that "if we should be banned, we shall descend into the catacombs". On 23 October 1952, according to Article 21 Paragraph 2 of the Basic Law, the Constitutional Court judged the party to be unconstitutional and forced its dissolution, prohibited the founding of any successor organizations, withdrew all Bundestag and Landtag mandates, and seized the party's assets (BVerfGE 2, 1). Four years later, the Communist Party of Germany was also banned. They are still the only political parties with Bundestag representation to be outlawed by the Constitutional Court in the Federal Republic of Germany.