1983 жылғы "Челленджер" ғарыш кемесінің STS-8 миссиясы
STS-8
1983 жылғы Challenger ғарыш көлігінің STS-8 миссиясы: тұңғыш түндегі ұшыру, Guion Bluford – алғашқы афроамерикалық астронавт. INSAT-1B спутнигі ұшырылды. 🚀🛰️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1983 жылғы Space Shuttle Challenger миссиясы
1983 Space Shuttle Challenger mission
STS-8 – НАСА-ның сегізінші Space Shuttle миссиясы және Space Shuttle Challenger-дің үшінші ұшуы. Ол 1983 жылдың 30 тамызында ұшырылып, 1983 жылдың 5 қыркүйегінде жерге қонды. Бұл ғарыш шаттлы бағдарламасының алғашқы түнгі ұшырылуы және түнгі қонуы болды. Миссияда сондай-ақ алғашқы афроамерикалық астронавт Гвион Блуфорд қатысты. Миссия жоспарланған зерттеу мақсаттарының бәріне сәтті қол жеткізді, бірақ ұшырылу кезінде қатты отынмен жұмыс істейтін ракета күштеп тоқтатылғанға дейін қатерлі ақауға ұшыреуге жақын болғаны кейін анықталды. Миссияның негізгі жүгі – INSAT 1B, Үндістанның байланыс және ауа-райын бақылау спутнигі, ол орбиталық аппараттан босатылып, геостационарлық орбитаға шығарылды. NASA-ның кешіккен байланыс спутнигінің орнына қосымша жүк ретінде шатлдың Canadarm (қашықтан басқару жүйесін) сынауға арналған төрт тонналық макеттік жүк болды. Challenger бортында жүргізілген ғылыми эксперименттерге болашақ ғарыш кемелері үшін жаңа құралдар мен материалдарды сынау, микрогравитация жағдайындағы электр өрістерінде биологиялық материалдарды зерттеу және ғарышқа бейімделу синдромын зерттеу (сондай-ақ "ғарыш ауруы" деп те аталады) кірді. Бұрын ұшырылған TDRS 1 спутнигінің сынақтан өтуі де осы ұшудың мақсаты болды, ол келесі STS-9 миссиясын қолдау үшін қажет болады.
STS 8 was the eighth NASA Space Shuttle mission and the third flight of the Space Shuttle Challenger. It launched on August 30, 1983, and landed on September 5, 1983, conducting the first night launch and night landing of the Space Shuttle program. It also carried the first African American astronaut, Guion Bluford. The mission successfully achieved all of its planned research objectives, but was marred by the subsequent discovery that a solid fuel rocket booster had almost malfunctioned catastrophically during the launch. The mission's primary payload was INSAT 1B, an Indian communications and weather observation satellite, which was released by the orbiter and boosted into a geostationary orbit. The secondary payload, replacing a delayed NASA communications satellite, was a four metric ton dummy payload, intended to test the use of the shuttle's Canadarm (remote manipulator system). Scientific experiments carried on board Challenger included the environmental testing of new hardware and materials designed for future spacecraft, the study of biological materials in electric fields under microgravity, and research into space adaptation syndrome (also known as "space sickness"). The flight furthermore served as shakedown testing for the previously launched TDRS 1 satellite, which would be required to support the subsequent STS 9 mission.
Қосымша құрам
Джон Э. Блаха
Мэри Л. Клив
Уильям Ф. Фишер
Джеффри А. Хоффман
Брайан Д. О'Коннор (көтерілудегі бас операторы)
John E. Blaha
Mary L. Cleave
William F. Fisher
Jeffrey A. Hoffman
Bryan D. O'Connor (ascent CAPCOM)
Экипаждың отыру орындары
Орынды атқару, ұшыру, қону орындары 1–4 Ұшу палубасында. 5–7 орын Ортаңғы палубада. S1 Шын Шын S2 Бренденштейн Бренденштейн S3 Блуфорд Блуфорд S4 Гарднер Гарднер S5 Торнтон Торнтон.
Seat Launch Landing Seats 1–4 are on the Flight Deck. Seats 5–7 are on the Middeck. S1 Truly Truly S2 Brandenstein Brandenstein S3 Bluford Bluford S4 Gardner Gardner S5 Thornton Thornton
Ұшыру дайындықтары
Миссияға дайындық 1983 жылғы 3 маусымда ғарыш көлігінің қатты ракеталық күштеуіштерiн (SRB) жылдамдату платформасында құрастырумен басталды. Күштеуіштер 1983 жылғы 20 маусымда жиналды, ал сыртқы жанар май резервуары (ET) 1983 жылғы 23 маусымда жиналысқа қосылды. Challenger 1983 жылғы 29 маусымда Кеннеди ғарыш орталығына келiп, 1983 жылғы 30 маусымда Орбиталық өңдеу кешенiне ауыстырылды. Ұшудан кейiнгi техникалық қызмет көрсету және жаңа миссияға дайындықтан кейiн, соның iшiнде ұшудың көптеген жүктерi орнатылғаннан кейiн, ғарыш көлiгi 1983 жылғы 27 шiлдеде Көлiк құрастыру ғимаратына көшiрiлдi және күштеуiш/жанар май резервуары жиынтығына қосылды. Жиынтық 1983 жылғы 29 және 30 шiлдеде тексерiлдi және 1983 жылғы 2 тамызда 39А ұшыру кешенiне көшiрiлдi. INSAT 1B орбиталық аппаратқа ұшыру алаңында жүктелдi; Challenger-дiң KSC-ге келiп, ұшыруға дайын болуға кеткен жалпы уақыт – алпыс екі күн ғана, ол сол кездегi бағдарлама бойынша рекордты көрсеткiш болды. Бастапқыда ұшыру 1983 жылғы 4 тамызда жоспарланған, бiрақ кейiн 1983 жылғы 20 тамызға ауыстырылды. Байланыс және деректердi тарату спутниктік жүйесiмен (TDRSS) сынақтар жүргiзу қажеттiлiгi жүйенiң дайын болуын он күнге кешiктiрдi, осы уақытта жиынтық ұшыру алаңында қалды. Осы кешiктiру кезеңiнде 1983 жылғы 25 тамызда Флорида жағалауына "Барри" дауылы соғып, Кеннеди ғарыш орталығының оңтүстiгiне жеттi. Дауыл екі күн бұрын ғана анықталды, сондықтан Challenger-дi керi қайтаруға мүмкiндiк болмады; ұшыру жиынтығын қауiпсiздiкке алу және дауылды күтiп шығу жөнiнде шешiм қабылданды.
Preparation for the mission began on June 3, 1983, with the assembly of the shuttle's solid rocket boosters (SRB) on the Mobile Launcher Platform. The boosters were stacked on June 20, 1983, and the external tank (ET) mated to the assembly on June 23, 1983. Challenger arrived at Kennedy Space Center on June 29, 1983, and was transferred to the Orbiter Processing Facility on June 30, 1983. After post flight maintenance and preparation for the new mission, including the installation of most flight payloads, the shuttle was transferred to the Vehicle Assembly Building on July 27, 1983, and mated to the booster/tank stack. The stack was checked out on July 29 and 30, 1983, and moved to Launch Complex 39A on August 2, 1983. INSAT 1B was loaded into the orbiter when on the pad; the overall processing time from Challenger arriving at KSC to being ready for launch was only sixty two days, a record for the program at the time. The launch had originally been scheduled for on August 4, 1983, and was later rescheduled for on August 20, 1983. The requirement to conduct testing with the Tracking and Data Relay Satellite System (TDRSS) required a delay of ten days for the system to be ready, during which the stack remained on the launch pad. During the on pad delay, Hurricane Barry (1983) hit the Florida coastline, making landfall just south of the Kennedy Space Center on the morning of August 25, 1983. The storm had only been identified two days earlier, and there was no time to roll Challenger back from the pad; the decision was made to secure the launch stack and ride out the storm.
Іске қосу
Challenger 1983 жылғы 30 тамызда 06:32:00 UTC (02:32:00 EDT) уақытында, ұшыру алаңының жанындағы найзағайлар салдарынан 17 минуттық кешігуден кейін ұшырылды. Ұшыру терезесі 06:15-тен 06:49-ға дейін созылды. Ұшыруға кері санауды қоғамдық ақпарат офицері Марк Гесс жүргізді. Таңертеңгі қараңғыда өткен бұл ұшыру, Аполлон 17 ғарыш кемесінен бері алғашқы американдық түнгі ұшыру болды және оны бірнеше мың көрермен тамашалады. Ұшырудың ерекше уақыты негізгі жүк INSAT 1B-нің қадағалау талаптарымен байланысты болды. Ұшу экипажы түнгі көру қабілетін сақтау үшін қараңғы симуляторларда жаттығулар жасап дайындалды, бірақ тәжірибе көрсеткендей, қатты отынмен жұмыс істейтін ракета күштегіштерінің жарығы ұшыру алаңының айналасын күндізгідей жарқын етіп берді. Бұл ұшыруда алғаш рет қатты ракета күштегіштері үшін жаңа, жоғары өнімділікті қозғалтқыш пайдаланылды, ол шамамен 7%-ға артық итерме күшін қамтамасыз етті. Ұшудан кейінгі талдау ракета корпусының жанып кетуге жақын екенін көрсетті, бұл кейін 51 L миссиясының сәтсіздігіне әкелген маңызды мәселе болды (толық ақпарат алу үшін төмендегі "Ұшудан кейінгі қауіпсіздік талдауы" бөлімін қараңыз). Бұл ұшыру сондай-ақ күштегіштер үшін бастапқы стандартты болат корпустарды қолданған екінші соңғы рейс болды. STS 6 және STS 7 рейстерінде олар жеңілдетілген корпуспен ауыстырылды, бірақ қауіпсіздік алаңдауларына байланысты келесі екі рейс дәстүрлі корпуспен жүзеге асырылды.
Challenger finally launched at 06:32:00 UTC (02:32:00 EDT) on August 30, 1983, after a final 17 minute delay due to thunderstorms near the launch site. The launch window extended from 06:15 to 06:49. The countdown to launch was called by Mark Hess, public information officer. The launch, which occurred in pre dawn darkness, was the first American night launch since Apollo 17, and was watched by several thousand spectators. The unusual launching time was due to tracking requirements for the primary payload, INSAT 1B; The crew had attempted to prepare for it by training in darkened simulators so as to keep their night vision, but in practice it was discovered that the light of the solid fuel rocket boosters made the immediate area around the launchpad virtually as bright as a day launch. The launch was the first to use a newly developed high performance motor for the solid rocket boosters, which gave approximately 7% greater thrust. Post flight analysis later showed there was nearly a burn through of the rocket casing, a significant problem that later doomed the 51 L mission (see "Post flight safety analysis" section below for more). This launch was also the second to last to use the original standard mass steel casings for the boosters. These had been replaced by a thinner case, saving some , on STS 6 and STS 7, but because of safety concerns the next two flights used the conventional cases.
Орбиталық операциялар
Аэропортты дөңгелек орбитаға сәтті енгізгеннен кейін алғашқы тәжірибелер басталды; алғашқы екі үлгі үздіксіз ағынды электрофорез жүйесі арқылы өткізілді және атмосфералық сәулеленуді зерттеу үшін өлшемдер алынды. Гидравликалық айналымдық сорғы істен шықты, бірақ бұл мәселе шешілді және ол операцияларға әсер етпеді. Басқа тәжірибелер жалғасты, бірақ TDRS арқылы телеметрия шамамен үш сағат бойы жоғалды, қолмен түзету қажет болды. Таңертең өрт дабылы естілді, авиация бөлімінде өрт белгілері байқалды, бірақ екінші дабыл соқпады және ақырында бұл жалған дабыл екені анықталды. Үшінші және төртінші күндері (1 және 2 қыркүйек 1983 ж.) Canadarm қашықтан басқару жүйесімен және пайдалы жүктеме сынақ үлгісімен жұмыс басталды, сондай-ақ TDRS арқылы байланыс сынақтары жалғасты. Біріншісі сәтті аяқталды, бірақ екіншісі Уайт-Сэндс жер станциясындағы проблемаларға байланысты бірнеше рет байланысты жоғалтты. Нәтижесінде, 1983 жылдың 1 қыркүйегінде экипаж проблеманы шешу үшін ерте тұруға мәжбүр болды. 1983 жылдың 2 қыркүйегінде кабинадағы қысымның шағын ағып кетуі қалдықтарды басқару жүйесінде анықталды және тез арада тоқтатылды. Бесінші күні (1983 жылдың 3 қыркүйегінде) Canadarm сынағы жалғасты, оның ішінде бірнеше қосымша сынақтар жүргізілді, ал TDRS сынақтары жақсы нәтижелер көрсетті. Алтыншы күні (1983 жылдың 4 қыркүйегінде) эксперименттік жұмыстар аяқталды және экипаж орбитадан түсуге дайындалды. Соңғы күні екі жүйелік ақаулық тіркелді, олардың ең ауырсы – борттағы компьютерлердің бірінде синхронизация ақаулығы болды.
After a successful insertion into a circular orbit at , the first experiments began; the first two samples were run through the Continuous Flow Electrophoresis System, and measurements were taken for the atmospheric luminosities study. A hydraulic circulation pump failed, but this was worked around and it proved to have no impact on operations. Other experimentation continued, though telemetry through TDRS was lost for around three hours, requiring manual intervention. A fire alarm sounded in the morning, indicating signs of a fire in the avionics compartment, but a second alarm remained silent and it was eventually determined to be a false alarm. On the third and fourth days (September 1 and 2, 1983), work began with the Canadarm Remote Manipulator System and the payload test article, and communications testing through TDRS continued. The former was successful, but the latter lost contact on a number of occasions, due to problems at the White Sands ground station. As a result, the crew had to be awakened early on September 1, 1983, in order to deal with the problem. A minor cabin pressure leak on September 2, 1983, was traced to the waste management system, and quickly controlled. On the fifth day (September 3, 1983), testing of the Canadarm continued, including a number of optional "shopping list" tests, and the TDRS tests were carried out with more success. On the sixth day (September 4, 1983), experiment runs were completed and the crew prepared to deorbit. Two systems failures were recorded on this last day, the most serious of which involved a synchronization failure in one of the onboard computers.
Құтқару
Миссия жоспары бойынша, Эдвардс әуе базасына (Калифорния) 121:28 миссия уақыты (МЕТ) бойынша қону көзделді. Бастапқы жоспар бойынша, бұл 1983 жылдың 4 қыркүйегінде сағат 07:44 UTC-де болуы керек еді, соңғы минуттағы ұшырудың кешігуін ескермегенде; Осы оқиғаның нәтижесінде STS 9 ұшуы бір айға кешіктірілді, оның күшейткіштерінің соплолары ауыстырылды. Ұшудан кейін жылудан қорғау жүйесінің плиткаларын тексеру кезінде жеті ірі сынықтар және қырық тоғыз ұсақ сынықтар табылды, олардың үш және жиырма алтысы орбиталық аппараттың астыңғы бөлігінде болды. Бұл кем дегенде STS 74-ке дейін плиткалардың ірі зақымдануының ең төмен көрсеткіші болды және бағдарлама бойынша астыңғы бөлікке тиген жиырма үш ірі соққының орташа көрсеткішімен салыстырғанда өте жақсы нәтиже. Бұл жылудан қорғау жүйесінде маңызды проблемалар тіркелмеген алғашқы Шатл ұшуы болды. Орбиталық аппараттан үш терезе шығыңдану және тұмандылық салдарынан алынып тасталды. Барлығы отыздан үш ұшу кезіндегі аномалия тіркелді. Жоғарыда аталған мәселелерден басқа, STS 8-дің шағын проблемалары бұзулы термостаттардан бастап кабинадағы шаңның тым көп болуына дейін ауқымды болды.
The mission plan called for a landing at Edwards Air Force Base, California, at 121:28 mission elapsed time (MET). On the original plan, this would have been at 07:44 UTC on September 4, 1983, before accounting for the last minute launch delay; As a result of this incident, the flight of STS 9 was delayed for a month while the nozzles of its boosters were changed. Post flight inspection of the thermal protection system tiles found seven major debris impacts and forty nine minor impacts, of which three and twenty six respectively were on the orbiter's underside. This was the lowest incidence of major tile damage until at least STS 74, and compares very favorably with the program average of twenty three major impacts to the underside. It was the first Shuttle flight with no significant problems reported for the thermal protection system. Three windows were removed from the orbiter due to pitting and hazing. A total of thirty three in flight anomalies were eventually reported. As well as the issues above, STS 8's more minor problems ranged from faulty thermostats to an unusually high amount of dust in the cabin.
Ғылыми нәтижелер
Жалпы, экипаж жоспарланған 54 сынақ міндетінің барлығын сәтті орындады. INSAT-ты ұрлату сәтті болғанымен, геостационарлық орбитаға шыққаннан кейін спутниктің күн батареясын ашуда қиындықтар туды және ол 1983 жылдың қыркүйек айының ортасына дейін толыққанды жұмыс істемеді. Бірақ, жұмыс істей бастағаннан кейін, ол жеті жыл бойы қанағаттанарлық қызмет көрсетті, Жердің 36 000 суретін жіберіп, мыңдаған шалғайдағы үнді ауылдарына теледидар хабарларын таратып берді. TDRS 1 бағдарламасы жалпы алғанда, аз сәтті болды, спутник бірнеше компьютерлік бұзушылықтарға ұшырады және бірнеше сағат бойы телеметрия жоғалып кетті. Барлығында, орбиталық аппарат жоспарланған 89 орбитаның 65-ін спутникті пайдалануға қолданды және шамамен қырық орбитада байланысты сәтті пайдалана алды. "Асахи Шимбун" кристалдық эксперименті екінші рет ұшырылып, контейнері жаңартылғаннан кейін қар кристалдарын жасауға қол жеткізді. Гарднер "жеңіл жағдайды" бастан өткерді, бірақ бәрібір тиімді басқаруға үлгерді, ал оқу-жаттығу операциялары кезінде қозғалысқа байланысты ауруға шалдыққан Бренденштейнге ешқандай әсер етпеді. Ұшу күні Әнші/Композитор Ойналған күні 2-ші күн "Джорджия Тех ұрыс әні" Ричард Х. Трули 3-ші күн "Иллинойс ұрыс әні" Дейл Гарднер 4-ші күн "Пеннсильвания штаты ұрыс әні" Гион Блфорд 5-ші күн "Солтүстік Каролина университеті ұрыс әні" Уильям Э. Торнтон 6-шы күн "Тала Савари" Рави Шанкар INSAT 7-ші күн "Семпер Фиделис" Джон Филип Соуза
Overall, the crew successfully completed all fifty four of the planned mission test objectives. While the INSAT deployment was a success, the satellite had problems unfolding its solar array once in geostationary orbit, and was not fully operational until the middle of September 1983. Once functional, however, it provided satisfactory service for seven years, returning 36,000 images of Earth and broadcasting television to thousands of remote Indian villages. The TDRS 1 program was overall less successful, with the satellite suffering several computer failures and an overall loss of telemetry for several hours. In all, the orbiter was able to use the satellite for 65 of the planned 89 orbits, and could make successful use of the connection on about forty. and the Asahi Shimbun crystal experiment, flown for the second time, was able to produce snow crystals after the canister was redesigned. Gardner suffered a "mild case", but was still able to manage effectively, while Brandenstein – who had suffered from induced motion sickness during training operations – was entirely unaffected. Flight day Song Artist/Composer Played for Day 2 "Georgia Tech Fight Song" Richard H. Truly Day 3 "Illinois Fight Song" Dale Gardner Day 4 "Penn State Fight Song" Guion Bluford Day 5 "University of North Carolina Fight Song" William E. Thornton Day 6 "Tala Sawari" Ravi Shankar INSAT Day 7 "Semper Fidelis" John Philip Sousa