Силвестр Лафлин Уивер – американдық теледиректор (1908-2002). Өмірбаяны, шыққан тегі, Ирландиядан келген ата-бабалары туралы ақпарат. Телевизия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық теледидар продюсері (1908–2002)
American television executive (1908–2002)
Ерте өмір және білім
Лос-Анджелесте туған Сильвестр Лафлин Уивер кіші Элеонора Изабель (құрметті есімі Диксон) мен Сильвестр Лафлин Уивердің ұлы болды. Оның түбірі Ольстер шотландтарына, голландтарға және ерте Жаңа Англиялықтарға жетеді (1600 жылдары Англиядан Жаңа Англияға пуритан көші-қонына дейін). Ол американдық ұңғын өндіруші, кәсіпкер, қайырымдылық жасаушы және Чикагоның алғашқы дамушысы Мэтью Лафлинмен туысқан. Екеуі де 1740 жылы Ирландияның Ольстерінен Америкаға келген, Оксфордта (Массачусетс штаты) қоныстанған ұңғын өндіруші Чарльз Лафлиннің ұрпақтары еді. Чарльз Лафлин мен оның отбасы 1749 жылы Массачусетс штатының Вестфилд қаласында жер сатып алғанда Оксфордта тұрды. Уивер 1930 жылы Дартмут колледжін бітірді, онда ол Phi Beta Kappa және Phi Kappa Psi студенттік қауымдастығының мүшесі болды. Ол 1942-1945 жылдары Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті.
Born in Los Angeles, Sylvester Laflin Weaver Jr. was the son of Eleanor Isabel (née Dixon) and Sylvester Laflin Weaver. as well as of Ulster Scots, Dutch and early New England ancestry (going back to migration of Puritans from England to New England in the 1600s). He was related to Matthew Laflin, an American manufacturer of gunpowder, businessman, philanthropist, and an early pioneer of Chicago. Both were descendants of Charles Laflin, a gunpowder manufacturer, who came to America in 1740 from Ulster, Ireland, settling in Oxford, Massachusetts. Charles Laflin and his family were living at Oxford when he purchased land in 1749 in Westfield, Massachusetts. Weaver graduated from Dartmouth College in 1930, where he was a member of Phi Beta Kappa and Phi Kappa Psi fraternity. He served in the United States Navy during World War II from 1942 to 1945.
Мансап
Уивер радионың алтын дәуірінде Young & Rubicam жарнама агенттігі және American Tobacco компаниясы үшін жұмыс істеді. 1930 жылдардың ортасында ол Фред Алленнің "Таун Холл кеште" радио шоуының продюсері болды, содан кейін агенттіктің барлық радио бағдарламаларын қадағалады. 1949 жылы NBC оны CBS бағдарламалық үстемелігіне қарсы тұру үшін шақырды. Ол радиохабар таратудың көңіл көтерумен қатар білім беруі керек деп есептеді. NBC шоуларына әр бөлімінде кемінде бір күрделі мәдени сілтеме немесе қойылым енгізуді талап етті, соның ішінде Сид Цезарь мен Имоджин Коканың өнегелі "Your Show of Shows" бағдарламасына бейімделген Верди операсының бір бөлігі де болды. Уивер NBC радиосына да немқұрайлы қараған жоқ. 1955 жылы, желілік радио құлдырап бара жатқан кезде, Уивер оны NBC Monitor арқылы қайта жаңғыртуға көмектесті – апта соңындағы журнал стиліндегі бағдарламалар жиынтығы, онда жаңалықтар, музыка, комедия, драма, спорт және журнал стилінде таратылатын барлық нәрсе ұсынылды, сондай-ақ ауыспалы жарнама берушілер мен телерадио хабарларын таратудағы ең есте қаларлық тұлғалар болды. Ол жарнаманың журнал стилін жасады, онда демеушілер бүкіл бағдарламаға демеушілік етудің орнына, бағдарламада белгілі бір уақыт кезеңін (әдетте бір-екі минут) сатып алатын. Бұл стиль желілерге қолайлы болды. Жарнама берушілер енді телеарналар қандай жарнамалар көрсетілетінін бақылай алады және ешбір жарнама беруші белгілі бір бағдарламаға эксклюзивті құқыққа ие бола алмайды. Жарнама берушілер мен желі басшылары радио тыңдаушылары тікелей эфирді алдын ала жазылған бағдарламалардан артық көретініне келісті. Уивер радио рейтингісінің төмендеуіне себеп – тыңдаушылардың болжамды, тұрақты бағдарламалардан жалыққандығы деп сенді. NBC үшін ол жоғары өндіріс құндылықтары мен шығындары бар, тікелей эфирдегі 90 минуттық телеспектакльдерді жақтады. "Питер Пэн" сияқты кейбіреулері табысқа жеткенімен, CBS-тің "Мен Люсиді жақсы көремін" сияқты дәстүрлі бағдарламалары, тұрақты жоспарланған және алдын ала түсірілген шоулар, көбірек танымал, арзан және қайта көрсетуге болатын. NBC 1956 жылдың тамызында Уиверді жұмыстан шығарды; ол ешқашан басқа желіде жұмыс істемеді. NBC Monitor Уивер желіні басқарғаннан кейін ұзақ жылдар бойы сақталды. Оның ізбасарлары (алғашқысы Дэвид Сарноффтың ұлы Роберт, содан кейін Роберт Кинтнер) желінің бағдарламалау тәжірибесін стандарттады. 1960 жылдың қарашасында, NBC-ден кеткеннен кейін бірнеше жыл өткен соң, Уивер The Denver Post газетінің жексенбілік басылымындағы мақаласында желіге деген наразылығын білдірді. 1950 жылдардың басында теледидардың алтын дәуірі болған, ол онжылдықтың соңында, 1960 жылдардың басында желілер бірқатар дұрыс емес шешімдер қабылдады деп мәлімдегенде, бірте-бірте төмендеді. Мақалада ол NBC, CBS және ABC компанияларындағы басқару проблемаларын атап өтті: "Теледидар шамамен ондай формадан тек екі – жаңалықтар бағдарламалары мен Голливуд оқиғаларына дейін азайды. Бұл үшін NBC, CBS және ABC компанияларының басшылары кінәлі. Басқарушылық адамдарға лайықтысын бермейді. Мен қазіргі жүйеде ешқандай үміт көре алмаймын". Уивер кем дегенде екі рет төртінші телеарнаны ұсынды ("Пэт Уивер Прайм Тайм Желісі" деп аталды), бірақ ол ешқашан іске аспады. Ол сондай-ақ 1960 жылы Нью-Йорктегі Freedomland U.S.A. тақырыптық паркіне радио және теледидар қызметі бойынша кеңесші ретінде өз талантын ұсынды. Ол "Freedomland U.S.A.: The Definitive History" (Theme Park Press, 2019) кітабында көрсетілген. 1985 жылы Пат Уивер Теледидар Даңқы залына енгізілді.
Weaver worked for the Young & Rubicam advertising agency and American Tobacco during the golden age of radio. In the mid 1930s he produced Fred Allen's Town Hall Tonight radio show, and he then supervised all the agency's radio programming. NBC hired him in 1949 to challenge CBS's programming lead. He believed that broadcasting should educate as well as entertain. He required NBC shows to include at least one sophisticated cultural reference or performance per installment — including a segment of a Verdi opera adapted to the comic style of Sid Caesar and Imogene Coca's groundbreaking Your Show of Shows. Weaver did not ignore NBC Radio, either. In 1955, as network radio was dying, Weaver helped revive it with NBC Monitor, a weekend long magazine style programming block that featured an array of news, music, comedy, drama, sports, and anything that could be broadcast within magazine style, with rotating advertisers and some of the most memorable names in broadcast journalism, entertainment and sports. He was the developer of the magazine style of advertising whereby sponsors would purchase blocks of time (typically one to two minutes) in a show, rather than sponsor an entire show. This style suited the networks. Like a magazine, a television network could now control what advertisements were being broadcast and no one advertiser could own exclusive rights to a particular show. Advertisers and network executives agreed that radio audiences preferred live broadcasts to prerecorded shows. Weaver believed that ratings for radio had declined because listeners were tired of predictable, regularly scheduled shows. For NBC he advocated for television spectaculars, live, 90 minute special programs with high production values and costs. While some, like Peter Pan, were very successful, CBS's more traditional programming of regularly scheduled and prefilmed shows like I Love Lucy were more popular, less expensive, and could be rerun. NBC fired Weaver in August 1956; he never worked for another network. NBC Monitor long outlived Weaver's tenure running the network. His successors (first, David Sarnoff's son, Robert; then, Robert Kintner) standardized the network's programming practices. In November 1960, years after leaving NBC, Weaver displayed his frustration with the network in an article in the Sunday edition of The Denver Post. What once was the Golden Age of Television in the early 1950s slowly diminished by the end of the decade into the early 1960s, when he claimed networks made a series of bad decisions. In the article he noted management problems within NBC, CBS, and ABC: "Television has gone from about a dozen forms to just two – news shows and the Hollywood stories. The blame lies in the management of NBC, CBS and ABC. Management doesn't give the people what they deserve. I don't see any hope in the system as it is." Weaver proposed on at least two occasions a fourth television network (dubbed the "Pat Weaver Prime Time Network") that never came to fruition. He also lent his talents as a consultant for radio and television activities to Freedomland U. S. A., a New York City theme park, during its 1960 debut. He is featured in the book Freedomland U. S. A.: The Definitive History (Theme Park Press, 2019). In 1985, Pat Weaver was inducted into the Television Hall of Fame.
Жеке өмір
Уивер 1942 жылы Элизабет Инглиске үйленді. Ол 1913 жылдың 10 шілдесінде Англияның Колчестер қаласында Дезри Мэри Люси Хокинс (Алан Г. Хокинс пен Маргарет І. Ханттың қызы) болып дүниеге келді және 2007 жылдың 25 тамызында Калифорния штатының Санта-Барбара қаласында қайтыс болды. Ол 1934 жылғы "Керілген киімдер" фильмінде, сондай-ақ Альфред Хичкоктің алғашқы фильмдеріндегі бірнеше шағын рөлдерде экрандағы дебютын жасады. Уильям Уайлердің "Хат" фильмінде Бетт Дэвиспен бірге түскенде мансабының шыңына жетті. 1942 жылы үйленгеннен кейін актерлік қызметтен қол үзді. Олардың екі баласы болды: Траян Виктор Чарльз Уивер және актриса Сигорни Уивер (Сузан Александра Уивер туған). Пат Уивер 2002 жылы Санта-Барбарадағы үйінде табиғи себептерден 93 жасында қайтыс болды.
Weaver married Elizabeth Inglis in 1942. She was born Desiree Mary Lucy Hawkins (daughter of Alan G. Hawkins and Margaret I. Hunt) on July 10, 1913, in Colchester, Essex, England; and died on August 25, 2007, in Santa Barbara, California. She made her screen debut in Borrowed Clothes (1934) as well as a number of small parts in some of Alfred Hitchcock's early movies. She reached the high point of her career when she co starred with Bette Davis in William Wyler's movie The Letter. She retired from acting when she married in 1942. The couple had two children, Trajan Victor Charles Weaver and actress Sigourney Weaver (born Susan Alexandra Weaver). Pat Weaver died in 2002 of natural causes at his home in Santa Barbara at age 93.