Ганс Тальхофер: Орта ғасырлық неміс қылышшеберінің өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Ханс Талхофер (Dalhover, Talhouer, Thalhoffer, Talhofer; шамамен 1410-1415 – 1482 жылдан кейін) – неміс қылышбазы. Оның әскери тегі белгісіз, бірақ оның жазбалары оның ортағасырлық неміс қылышбасы мектебінің ұлы шебері Иоганн Лихтеннауэр дәстүрімен байланысты екенін көрсетеді. Талхофер астрология, математика, ономастика, авторитет және логикамен қызығушылық танытқан білімді адам болды. Ол өмірі бойында кем дегенде бес қылышбасы нұсқаулығын жазды және ақы төлеп сабақ беріп, соның ішінде адамдарды сот айқасына дайындаумен айналысқан сияқты.

Өмір

Талхоффер туралы алғашқы дерек 1433 жылы жазылған, ол Зальцбург архиепископы Иоганн II фон Рейсбергтің атынан Вехмид сотында өкілдік еткен кезде. Содан кейін, 1434 жылы Талхоффер Вильгельм фон Вилахтың (Бавария герцогы Альбрехт III фон Виттельсбахтың жеке күзетшісі) бұйрығымен тұтқындалып, Нюрнберг аристократы Якоб Ауэрдің ісіне қатысты сұраққа алынды. Ауэрдің ісі өте даулы болды және келесі екі жыл бойы аймақтық шиеленіс пен келіспеушіліктің басты себебіне айналды. Талхоффер архиепископтың қызметінде кем дегенде бірнеше жыл қалды, ал 1437 жылы Хоэнбургте қаражат сақтаушысы (Кастнер) қызметін атқарғаны айтылады. 1440 жылдары Талхоффер кәсіби фехтовальщик ретінде мансабын бастады. Оның алғашқы фехтование қолжазбасы, Ms. Chart. A.558, шамамен 1443 жылы жазылған жеке анықтамалық кітап болды. Фехтование нұсқаулығының бөлігі көбінесе мәтінсіз және оқу процесінде қолдануға арналған көмекші құрал ретінде жасалған болуы мүмкін; осы суреттерге қоса, онда астрологиялық трактат және Конрад Кизердің танымал соғыс кітабы «Беллифортис» кіретін еді. Осы кезеңде Талхоффер қызмет көрсеткен ақсүйек клиенттердің ішіндегі ең маңыздысы Оңтүстік Германияның Кенигзегг отбасы болды, және ол 1446 мен 1459 жылдар аралығында олар үшін Ms. XIX.17 3 жұмысын жасады. Бұл жұмыста Люитольд фон Кенигзеггтің сот айқасы және оған дайындалу үшін Талхоффер берген жаттығулар бейнеленген, бірақ бұл айқас ешқашан өтпеген сияқты. Талхоффердің есімі 1454 жылы Цюрих қаласының құжаттарында қайтадан кездеседі, онда ол фехтование сабақтарын оқытуға және сот айқастарын шешуге бекітілді. Есепте оның шәкірттері арасында төбелес болғаны және қалалық кеңес алдында шешілгені, нәтижесінде түрлі айыппұлдар салынғаны айтылады. Ол 1450 жылдары Эмеркингеннен өтіп кеткен сияқты, онда ол Дэвид пен Буппелин вом Штайн ағайындыларын жаттықтыруға келісімшарт жасады; ол сондай-ақ олар үшін 78. A.15 қолжазбасын жасады, бұл Кенигзегг қолжазбасының айтарлықтай кеңейтілген нұсқасы болды. 1459 жылы Талхоффер 1443 жылғы жұмысына ұқсас, бірақ қосымша мазмұнмен толықтырылған және түсіндірмелермен жабдықталған жаңа жеке фехтование нұсқаулығы «Ms. Thott.290.2º» тапсырысын берді. Ол 1460 жылдары оқытуды жалғастырды, ал 1467 жылы өзінің соңғы қолжазбасы, Cod. icon. 394a, тағы бір ақсүйек клиенті, Эберхард I фон Вюртемберг үшін жасады. Бұл оның ең толыққанды жұмысы болды, граф аяқталған жұмыс үшін 10 гульдер, сондай-ақ сұлы мен қарабидай мөлшерін төледі. Талхоффердің өмірі туралы көп мәлімет болмаса да, бұл авторларды болжам жасаудан тоқтатқан жоқ. 1459 жылғы Талхоффердің елтаңбасындағы (оң жақта) Маркс арыстанының болуы, ол Франкфурт-на-Майндағы Марксбродлер фехтование гильдиясының ерте мүшесі немесе тіпті негізін қалаушысы болуы мүмкін деген пікірлерге орын берді, бірақ олардың 1474 жылға дейінгі өмір сүргендігі туралы ешқандай жазба жоқ. Сонымен қатар, Талхоффердің есімі Паулюс Калдың Лихтенгауэр қоғамының мүшелерінің тізімінде жоқ екендігі жиі айтылады. Кейбіреулер бұл екі замандастың арасындағы бәсекелестік немесе жаман ниеттілік болғанын болжағанмен, Калдың тізімі бұрыннан қайтыс болған шеберлерге арналған естелік сияқты көрінеді, сондықтан Талхоффер шамамен 1470 жылы (соңғы трактатын жазғаннан кейін үш жыл өткен соң) әлі тірі болған болуы мүмкін.

The first known reference to Talhoffer is in 1433, when he represented Johann II von Reisberg, archbishop of Salzburg, before the Vehmic court. Shortly thereafter in 1434, Talhoffer was arrested and questioned by order of Wilhelm von Villach (a footman to Albrecht III von Wittelsbach, duke of Bavaria) in connection to the trial of a Nuremberg aristocrat named Jacob Auer, accused of murdering of his brother. Auer's trial was quite controversial and proved a major source of contention and regional strife for the subsequent two years. Talhoffer himself remained in the service of the archbishop for at least a few more years, and in 1437 is mentioned as serving as a bursary officer (Kastner) in Hohenburg. The 1440s saw the start of Talhoffer's career as a professional fencing master. His first fencing manuscript, the Ms. Chart. A.558, was a personal reference book created in ca. 1443. The fencing manual portion is largely text less and it may have been designed as a visual aid for use in teaching; in addition to these illustrations, it also contains an astrological treatise and a version of Konrad Kyeser's famous war book Bellifortis. Most significant among the noble clients that Talhoffer served in this period was the Königsegg family of southern Germany, and some time between 1446 and 1459 he produced the Ms. XIX.17 3 for this family. This work depicts a judicial duel being fought by Luithold von Königsegg as well as the training that Talhoffer gave him in preparation, but it seems that this duel never actually took place. Talhoffer's name appears again in the records of the city of Zürich in 1454, where he was chartered to teach fencing in some capacity and to adjudicate judicial duels. The account notes that a fight broke out among his students and had to be settled in front of the city council, resulting in various fines. He seems to have passed through Emerkingen later in the 1450s, where he was contracted to train the brothers David and Buppellin vom Stain; he also produced the Ms. 78. A.15 for them, a significantly expanded version of the Königsegg manuscript. In 1459, Talhoffer commissioned the Ms. Thott.290.2º, a new personal fencing manual along the same lines as his 1443 work but expanded with additional content and captioned throughout. He appears to have continued instructing throughout the 1460s, and in 1467 he produced his final manuscript, the Cod. icon. 394a, for another of his noble clients, Eberhardt I von Württemberg. This would be his most comprehensive work, and the count paid 10 Guilder as well as quantities of rye and oats for the finished work. While only a few facts are known about Talhoffer's life, this has not stopped authors from conjecture. The presence of the Lion of St. Mark in Talhoffer's 1459 coat of arms (right) has given rise to speculation that he may have been an early member or even a founder of the Frankfurt am Main based Marxbrüder fencing guild, though there is no record of their existence prior to 1474. Additionally, much has been made of the fact that Talhoffer's name doesn't appear in Paulus Kal's list of members of the Society of Liechtenauer. While some have speculated that this indicates rivalry or ill will between the two contemporaries, Kal's list seems to be a memorial to masters who were already deceased, so it is more likely that Talhoffer was simply still alive in ca. 1470 (just three years after writing his final treatise).