Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кішкентай құрлықта тіршілік ететін қаптамалы жануар – осы жануар.
Small terrestrial marsupial
the animal
Падемелон – Австралия мен Жаңа Гвинеяда кездесетін Thylogale туысына жататын кішкентай қаптамалы жануарлар. Олар макроподтар тұқымдасының ең кішкентай мүшелерінің бірі, оларға сырттан ұқсас, бірақ ірі кенгурулар мен валлабилер де кіреді. Падемелонды кішкентай мөлшері және қысқа, жуан, сирек түкті құйрығынан тануға болады. Басқа көптеген қаптамалы жануарлар сияқты, олар да балаларын кіседе көтереді.
Pademelons are small marsupials in the genus Thylogale, found in Australia and New Guinea. They are some of the smallest members of the macropod family, which includes the similar looking but larger kangaroos and wallabies. Pademelons are distinguished by their small size and their short, thick, and sparsely haired tails. Like most other marsupials, they carry their young in a pouch.
Этимология
"Падмелон" сөзі Даргуг тілінен, қазіргі Порт-Джексон қаласының жанында сөйленетін Австралия аборигендерінің тілінен алынған "бадималиян" сөзінен шыққан. "Тилогале" ғылыми атауы грек тіліндегі "қалта" және "тышқан" сөздерін білдіреді.
The word "pademelon" comes from the word badimaliyan in Dharug, an Australian Aboriginal language spoken near what is now Port Jackson, New South Wales. The scientific name Thylogale uses the Greek words for "pouch" and "weasel."
Сипаттама
Тас қаңбақтары мен қоян қаңбақтарымен қатар, падемелон макроподтар тұқымдасының ең кішкентай мүшелерінің бірі болып табылады. Ересектеген аталық падемелон аналықтарынан ірілеу, орташа салмағы шамамен 7 кг, ал биіктігі 60 см. Ересектеген аналықтарының салмағы шамамен 3,8 кг.
Along with the rock wallabies and the hare wallabies, the pademelons are among the smallest members of the macropod family. Mature male pademelons are larger than females, with an average weight of about 7 kg and height of 60 cm. Mature females weigh around 3.8 kg.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Қызыл аяқты падемелон Квинсленд пен Жаңа Оңтүстік Уэльстің жағалау аймақтарында және Жаңа Гвинеяның оңтүстік-орталық бөлігінде табалады. Кейбір аймақтарда оның ареалы күрт азайған. Қызыл ішті немесе Тасманиялық падемелон Тасманияда көптеп кездеседі, бірақ бұрын Австралияның оңтүстік-шығыс бөлігінде де таралған. Көңілді падемелон Жаңа Гвинея мен оны қоршаған аралдарда өмір сүреді. Бұрын ол Ару аралдары валлабиі деп аталған. Одан бұрын оны "филандер" ("адам досы") деп атаған, осы ат Корнелис де Брюййннің 1711 жылы жарық көрген "Саяхаттары" кітабының екінші томында келтірілген. Бұл түрдің латынша атауы Де Брюййннің құрметіне берілген. Падемелонның табиғи ортасы - қалың бұталы жерлер немесе тығыз орманды өсімдіктердің астындағы жапырақтар. Ол сондай-ақ батпақты жерлерде ұзын шөптер мен бұталардың арасынан жер астына тоннельдер қазады.
The red legged pademelon can be found in the coastal regions of Queensland and New South Wales, and in south central New Guinea. In some areas, its range has been drastically reduced. The red bellied or Tasmanian pademelon is abundant in Tasmania, although it was once found throughout the southeastern parts of mainland Australia. The dusky pademelon lives in New Guinea and surrounding islands. It was previously called the Aru Islands wallaby. Before that, it was called the "philander" ("friend of man"), which is the name it bears in the second volume of Cornelis de Bruijn's Travels, originally published in 1711. The Latin name of this species is called after De Bruijn. The natural habitat of the pademelon is in thick scrubland or dense forested undergrowth. It also makes tunnels through long grasses and bushes in swampy country.
Қауіптер
Падемелон еті бұрын бағалы саналған және оны оралман жандары мен Австралияның жергілікті халқы жеген. Оларды еті мен жұмсақ терісі үшін ғана емес, сонымен қатар Австралияға мысықтар, иттілер және қызыл түлкілер сияқты жат қосымша жыртқыштардың келтірілуі олардың санын азайтты. Австралиядағы қоян популяциясының жылдам өсуі де мәселе тудырды, себебі қояндар сол шөптерді жеп, падемелон үшін азық қалдырмады. Қалалық құрылыс үшін жерлерді тазалау ірі валлабилер мен кенгуруларды бұрын падемелондардың аз бәсекелестікпен қоныстанған жерлеріне ығыстырды. Тасманиялық падемелон – қазір жойылған тайлациннің маңызды тағамы болды, және олар әлі де кволлдар, Тасманиялық шайтандар және клинді құйрықты бүркіттердің шабуылына ұшырайды. Осы жыртқыштарға қарамастан, Тасмания және оның кішігірім шеткі аралдарында көптеген падемелон бар, және олардың санын сақтау үшін жыл сайын көптегендері қырылады.
Pademelon meat used to be considered valuable and was eaten by settlers and indigenous Australians. Aside from being killed for their meat and soft fur, their numbers have been reduced by the introduction of non native predators such as cats in Australia, dogs, and red foxes. The rapid increase in Australia's rabbit population has also caused problems as rabbits graze on the same grasses, making less available for the pademelons. Clearing of land for urbanisation has pushed the larger wallabies and kangaroos onto land that previously was occupied by pademelons with little competition. Tasmanian pademelons were an important part of the diet of the now extinct thylacine, and they are still preyed on by quolls, Tasmanian devils, and wedge tailed eagles. Despite these predators, Tasmania and its outlying smaller islands have large numbers of pademelons and every year many are culled to keep their numbers sustainable.