Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кореяның патшайымы (1851–1895) – телесериал
Empress Consort of Korea (1851–1895)
the TV series
Императрица Мёнсон (хангул=명성황후; 17 қараша 1851 – 8 қазан 1895) – Жосонның 26-шы патшасы және Корея империясының бірінші императоры Годжонның ресми әйелі. Өмірінде ол Мин патшайымы (хангул=민비) деген атпен белгілі болды. Корея империясы құрылғаннан кейін, оған қайтыс болғаннан кейін Ұлы император Мион Сонг (хангул=명성태황후) атағы берілді. Кейінгі императрица аристократиялық отбасынан шыққан және 1866 жылы де-факто регент Хёнгсон Дэвонгун оны өзінің ұлы, болашақ король Годжонға үйлендіруге таңдады. Жеті жылдан кейін оның келіні мен Мин тайпасы оны лауазымынан кетуге мәжбүр етті. Дэвонгун консервативті конфуциан болған және кейіннен оның келінінің фракциясына қарсы сәтсіз көтеріліске қатысқандығы айғақталды. Ол Жосеонның барлық шетелдік байланыстардан оқшаулануының тәуелсіздікті сақтаудың жолы деп сенді. Ал ол, керісінше, батыс және қытай көмегімен біртіндеп жаңғыртуды жақтады. 1873 жылдан бастап 1895 жылы қаза тапқанға дейін ол экономикалық, әскери және үкіметтік жаңғыртуды бақылады. 1880-1890 жылдары Жосон мен көршілес Жапония арасындағы қарым-қатынас нашарлады. Мейдзи Жапонияның үкіметі патшайымды оның теңіз арқылы кеңеюіне кедергі деп санады. Дэвонгунның оны саяси аренадан алып тастауға бағытталған сәтсіз көтерілістерінен кейін ол жапондық ықпалға қарсы тұруды күшейтті. Кореядағы Жапония елшісі Миура Горо Дэвонгун басқаратын фракцияны қолдады және оның өлімін тікелей бұйырды. 1895 жылдың 8 қазанында Дэвонгунға адал Хулльёндэ полкі Кёнбоккун сарайына шабуыл жасап, оның патша гвардиясын жеңіп алды. Шабуылшылар содан кейін арнайы осы мақсат үшін жиналған ронин тобына патшайымды өлтіруге рұқсат берді. Оның өлімі халықаралық ашу-ызаны тудырды. Жапонияның қолдауымен 1895–1896 жылдардың қысында корей еркектеріне шаштарының жоғарғы түйінін кесіп тастау бұйрығы берілді. Бұл наразылық тудырды, өйткені бұл шаш үлгісі корейлердің ұлттық белгісі саналды. Бұл жарлық пен оның өлімі бүкіл елде наразылық толқынына әкелді. 1896 жылы Годжонг пен тәж мұрагері (кейін Корея императоры Сунджонг) Ресей елшілігінде пана тапты. Жапонияға қарсы толқын Габо реформасының күшін жоюға әкелді, ол жапондық ықпалды арттыратын басқа да шараларды енгізген еді. Көбінесе, төмендегі баяндамада ол патшайым деп аталады, өйткені бұл оның саяси қызметінің басындағы өмірлік атағы болған және оның лауазымы болған. Ыңғайлы болу үшін патшайым-регент атауы жеке қолданылмайды.
Empress Myeongseong (hangul=명성황후; 17 November 1851 – 8 October 1895) was the official wife of Gojong, the 26th king of Joseon and the first emperor of the Korean Empire. During her lifetime, she was known by the name Queen Min (hangul=민비). After the founding of the Korean Empire, she was posthumously given the title of Myeongseong, the Great Empress (hangul=명성태황후). The later Empress was of aristocratic background and in 1866 was chosen by the de facto Regent Heungseon Daewongun to marry his son, the future King Gojong. Seven years later his daughter in law and her Min clan forced him out of office. Daewongun was a conservative Confucian later implicated in unsuccessful rebellion against his daughter in law’s faction. He believed in isolation of Joseon from all foreign contact as a means of preserving independence. She, by contrast, was a believer in gradual modernisation using Western and Chinese help. From 1873 to her assassination in 1895 she oversaw economic, military and governmental modernisation. In the 1880s and 1890s the relationship between Joseon and neighbouring Japan deteriorated. The queen consort was considered an obstacle by the government of Meiji Japan to its overseas expansion. She took a firmer stand against Japanese influence after Daewongun's failed rebellions that were intended to remove her from the political arena. Miura Gorō, Japanese Minister to Korea, backed the faction headed by Daewongun and directly ordered the assassination. On 8 October 1895, the Hullyeondae Regiment loyal to the Daewongun attacked the Gyeongbokgung Palace and overpowered its Royal Guards. The intruders then allowed a group of ronin, specifically recruited for this purpose, to assassinate the queen consort. Her assassination sparked international outrage. The Japanese backed cabinet in the winter of 1895–1896 ordered Korean men to cut off their top knot of hair. This caused uproar, because this style of hair was considered a badge of Korean identity. This topknot edict and the assassination provoked nationwide protests. Gojong and the Crown Prince (later Emperor Sunjong of Korea) accepted refuge in the Russian legation in 1896. The anti Japanese backlash led to the repeal of the Gabo Reform, which had introduced other measures increasing Japanese influence. For the most part, the narrative below refers to her as the queen consort because that was her title during life at the beginning of her political activity, and was her functioning position. For convenience the description queen regent is not separately used.
Патшаның өліміне байланысты кландық шиеленістер
1864 жылы Жосонның Чхольцзонг патшасы 32 жасында күрт қайтыс болды. Өлімінің нақты себебі әлі анықталған жоқ. Чхольцзоңның баласы болмады және ол мұрагер тағайындамаған. Сондықтан ол өзінің шөбересі И Мён Бокты мұрагер етіп таңдады. Андоң Ким тайпасы рәсімдер сақталғандықтан, ештеңе істей алмады.
In 1864, Cheoljong of Joseon died suddenly aged only 32. The exact cause of death is uncertain. Cheoljong was childless and had not appointed an heir. She thereupon chose her great grandson, Yi Myeong bok. The Andong Kim clan was powerless to act because the formalities had been observed.
Жаңа Патшаның билікке келуі
1864 жылдың күзінде И Мёнбок И Хуй (이희, 李) деп аталды және Жосонның Гочжон патшасы болып тағайындалды, ал оның әкесі Регент ретінде Ұлы ішкі хан Хёнсон атанды. Осы мақалада ол бұдан былай Хёнсон Дэвонгун немесе Дэвонгун деп аталады. Мықты конфуцилік қағидаларын ұстанатын Дэвонгун Гочжонның билігінің алғашқы жылдарында шешуші басшы болды. Ол түрлі рулардың билігі тұсында бұзылған ескі мемлекеттік институттарды жойды, заң кодекстерін, патша сарайының үй заңдарын және сарай әдептерінің ережелерін қайта қарады, сондай-ақ патша әскерлерінің әскери тактикасын күшті түрде реформалады. Бірнеше жылдың ішінде ол соттың толық бақылауын қамтамасыз етіп, ақырында Пуньян Чостың мойынұсынуын алды және 19 ғасырда елдің құлдырауына себеп болған жемқорлыққа тонып кеткен Андонг Кимдерінің соңғы өкілін жоюға қол жеткізді.
In the autumn of 1864, Yi Myeong bok was renamed as Yi Hui (이희, 李㷩) and was crowned as Gojong King of Joseon, with his father as Regent titled as Grand Internal Prince Heungseon. He is referred to in this article henceforth as Heungseon Daewongun or Daewongun. The strongly Confucian Daewongun proved to be a decisive leader in the early years of Gojong's reign. He abolished the old government institutions that had become corrupt under the rule of various clans, revised the law codes along with the household laws of the royal court and the rules of court ritual, and heavily reformed the military techniques of the royal armies. Within a few years, he was able to secure complete control of the court, and eventually receive the submission of the Pungyang Jos while successfully disposing of the last of the Andong Kims, whose corruption, he believed, was responsible for the country's decline in the 19th century.
Юнхун Мин тайпасының ата-бабалары
Болашақ патшайым 1851 жылғы 17 қарашада Кёнги провинциясының Ехоң аймағындағы Сеомарк ауылындағы 감고당 ішінде, аристократиялық Ехоң Мин руында дүниеге келді. Ехоң Мин руы – тарихында көптеген жоғары лауазымды шенеуніктер, ханшайымдар және екі патшайымды өсірген ақсүйек ру. Олар, біріншіден, Вонг Ён патшайым (Чосон патшасы Тхэчжонның әйелі және Ұлы Седжонның анасы), екіншіден, Инхён патшайым (Чосон патшасы Сукчжонның екінші әйелі) болды. Жеті жасында, 1858 жылғы 17 қыркүйекте Садо қаласында әкесі аурудан қайтыс болды. Мин мырзасы сегіз жыл бойы анасы мен Мин руының туыстарымен тәрбиеленді, содан кейін сарайға көшіп, патшайым болды. Мин мырзасы Гамгодаңда тұрған кезде анасына үш жыл көмектесті. 1861 жылы Мин Сын хо әкесінің мұрагері болады деп шешілді.
The future queen consort was born into the aristocratic Yeoheung Min clan on 17 November 1851 within the 감고당 in Seomrak Village, Geundong myeon, Yeoheung (present day Yeoju), Gyeonggi Province, where the clan originated. The Yeoheung Mins were a noble clan boasting many high ranking bureaucrats in its illustrious past, princess consorts, and two queen consorts. These were firstly, Queen Wongyeong (wife of Taejong of Joseon and mother of Sejong the Great) and, secondly, Queen Inhyeon (second wife of Sukjong of Joseon). At age seven, she lost her father to an illness on 17 September 1858 while he was in Sado city. Lady Min was raised by her mother and Min relatives for eight years until she moved to the palace and became queen. Lady Min assisted her mother for three years while in living in Gamgodang. In 1861 it was decided that Min Seung ho, would become her father's heir.
Корольдікке таңдау және үйлену
Гёджон 15 жасқа толғанда, әкесі оның үшін келін іздеуді бастады. Идеалды жағдайда таңдау саяси амбициялары жоқ және асыл текті әйел болуы керек еді. Көптеген үміткерлерді қабылдамағаннан кейін, Даэвонгунның әйелі, Ұлы ішкі ханшайым Консорт Сунмок (сол кезде Ұлы ішкі ханшайым Консорт Йеохунг; Йеохунг Будаэбуин; хангул=여흥부대부인) және оның анасы, ханшайым Консорт Мин, өз кландарынан, Йеохунг Миннен келін ұсынды. Даэвонгун, болашақта саяси бәсекелестікке ұшырауы мүмкін Андонг Ким және Пхенян Чо кландары, Леди Миннің әкесі мен бауырының жоқтығына байланысты оған жақсы көңіл қалыптастыруы мүмкін деген қорқынышпен осылай істеді. Ол Леди Миннің саяси амбицияларына күмәнданбады және келіссөздерден қанағаттанды. Бірақ кейін ол оның "үлкен нық қадамды және әдемі әйел" екенін байқады, дегенмен оған ұлына үйленуге рұқсат берді. Осылайша ол 1895 жылы "өзінің басты қарсыласы және кешірімсіз жауы" болып танылған әйелді таққа отырғызды. 16 жастағы Леди Мин 15 жастағы патшаға үйленді және Жосонның ханышасы ретінде (хангул=책비, чаекби) тағынына отырды. Неке және таққа отыру орны ретінде екі орын айтылады: Чандэок сарайындағы Инжонджон залы (хангул=인정전).
When Gojong reached the age of 15, his father began to seek a bride for his son. Ideally the choice would be a person without politically ambitious relatives and someone who was of noble lineage. After rejecting numerous candidates, the Daewongun's wife, Grand Internal Princess Consort Sunmok (known at the time as Grand Internal Princess Consort Yeoheung; Yeoheung Budaebuin; hangul=여흥부대부인) and his mother, Princess Consort Min, proposed a bride from their own clan, the Yeoheung Min. The Daewongun, likely fearing that the Andong Kim clan and the Pyungyang Jo clan, who were political rivalries for the future, may have been influenced favourably towards Lady Min due to her lack of a father or brother. He did not suspect Lady Min herself as politically ambitious, and he was satisfied with the interview. It was only later he observed that she " was a woman of great determination and poise“ but that he nevertheless allowed her to marry his son. In doing so, he raised to the throne a woman who by 1895 had proven herself to be "his chief foil and implacable enemy." Lady Min, aged 16, married the 15 year old king and was invested in a ceremony (hangul=책비, chaekbi) as the Queen Consort of Joseon. Two places assert claims as the location of the marriage and accession. These are Injeongjeon Hall (hangul=인정전) at Changdeok Palace
Леди Мин ханышайым болған кезде, оның анасына "Ішкі ханшайым Ханчан" (хангул=한창부부인) деген патшалық атақ берілді. Оның әкесіне "Ішкі ханзада Йеосон" (хангул=여성부원군) деген патшалық атақ берілді және ол қайтыс болғаннан кейін Еоңгиеонг болып тағайындалды. Әкесінің бірінші әйеліне де "Ішкі ханшайым Хаерьён" (хангул=해령부부인) деген патшалық атақ берілді. Неке күні Гёджон әйеліне емес, Кёнджу И кланынан келген патшалық кәнизасы И Гвидің тұрғынына барды. Бұл таңдау кейіннен Хёнсон Даэвонгунмен бекітілді. Патша сарайындағы ханышайымның алғашқы әсері оның адал және қарапайым болғаны туралы болды. Бірақ уақыт өте келе Даэвонгун оның туралы ойын өзгертті. Патшайымның қайын атасына деген терең сенімсіздігі осы кезден бастау алған болуы мүмкін. Сол уақытта ханышайым Хёнсон Даэвонгунға қарсы құпия түрде күшті фракция құрды. Жоғары лауазымды шенеуніктердің, ғалымдардың және өз кланының мүшелерінің қолдауымен ол Даэвонгунды биліктен алып тастауды қалады. Ханышайымның асырап алған үлкен ағасы Мин Сынхо, сонымен қатар сарай ғалымы Чхве Икхён, Даэвонгунды ресми түрде импичмент жасау жоспарын жасады. Импичмент 22 жастағы Гёджонның енді өз билігін өзі жүргізуі керек екенін дәлелдеу үшін Корольдік әкімшілік кеңесіне ұсынылуы керек еді. 1873 жылы Гёджон мен Корольдік кеңестің мақұлдауымен Хёнсон Даэвонгун Янджудағы Уньхёнгунгқа зейнетке шығуға мәжбүр болды. Содан кейін ханышайым патшаның кәнизасын және оның баласын астанадан тыс ауылға қуды. Бала патшалық атақтарынан айырылып, 1880 жылдың 12 қаңтарында қайтыс болды. Осы қуғыннан кейін ханышайым сарайды бақылады, онда оның кланының мүшелері жоғары лауазымдарға тағайындалды. Ханышайым күйеуімен бірге билік жүргізді, бірақ одан да саяси белсенді болғаны үшін танылды.
When Lady Min became Queen Consort, her mother was given the royal title of "Internal Princess Consort Hanchang" (hangul=한창부부인). Her father was given the royal title of "Internal Prince Yeoseong" (hangul=여성부원군), and was posthumously appointed as Yeonguijeong after his death. Her father's first wife also given the royal title of "Internal Princess Consort Haeryeong" (hangul=해령부부인). On the day of their marriage ceremony, Gojong did not go to his wife's quarters to consummate the marriage, but to the quarters of concubine Royal Consort Yi Gwi in of the Gyeongju Yi clan. This preference would later be approved by the Heungseon Daewongun. The first impression of the queen consort at the palace was that she was dutiful and docile. Over time, Daewongun changed his view of her. It seems likely the queen consort's intense distrust of her father in law dates from this time. Meanwhile the queen consort secretly formed a powerful faction against the Heungseon Daewongun. With the backing of high officials, scholars, and members of her clan, she desired to remove Daewongun from power. 민승호, the queen consort's adoptive older brother, along with court scholar Choe Ik hyeon, devised a formal impeachment of Daewongun. The impeachment was to be presented to the Royal Council of Administration, arguing that the 22 year old Gojong should now rule in his own right. In 1873, with the approval of Gojong and the Royal Council, the Heungseon Daewongun was forced to retire to Unhyeongung, his estate at Yangju. The queen consort then banished the royal concubine along with her child to a village outside the capital. The child was stripped of royal titles and died on 12 January 1880. After these expulsions, the queen consort had control over the court, where her own clan family members received high office. As queen consort she ruled along with her husband but was recognized as being more politically active than him.
Жапон императорлық ықпалының басталуы
Мейдзи қалпына келтіру туралы жапон елшілерін қабылдаудан бас тартқан корейлердің арасында жапон аристократтарының кейбірі Кореяға бірден шабуыл жасауды ұсынды. Ивакура миссиясы оралғаннан кейін бұл идея тез арада тоқтатылды, себебі жаңа жапон үкіметі саяси және қаржылық тұрғыдан соғыс бастауға жеткілікті тұрақты болған жоқ. Хёнсон Дэвонгун саясаттан шеттетілгеннен кейін, Жапония Кореямен байланыс орнатуға күш-жігерін қайта жандандырды, бірақ 1873 жылы Донгнэге келген императорлық елші кері қайтарылды. 1875 жылы жапондық «Уньё» канонерлік кемесі Бусанға жіберілді, ал тағы бір әскери кеме «Йонхенг» шығанағына, теңіз жолдарын зерттеу мақсатымен жіберілді. 1875 жылдың 20 қыркүйегінде «Уньё» кемесі корейлер тарапынан қауқыртқылық әрекет деп есептелді, ол Гангхва аралының жағалауындағы шектеулі суларға еніп кетті. Кореяның жағалаудағы артиллериялық бекіністері атыс ашты. Осылайша, жапондықтар мен корейлер арасында Гангхва аралы оқиғасы деп танылған қақтығыс туды. Осы оқиғадан кейін алты әскери кеме мен жапон императорының елшісі Гангхва аралына Жапон үкіметінің талаптарын жүзеге асыру үшін жіберілді, ол Кореяның сауданы толығымен ашуын талап етіп отырды. Мұндай әрекеттердің үлгісі Еуропалық державалардың тәртібінде және олардың «тең емес келісімдер» деп аталатын шарттарды жасауында бар еді. Кореялық патша сарайының көпшілігі толық оқшаулануды жақтағанмен, Жапония күш қолдануға дайын екенін және оған қабілетті екенін көрсетті. Құлатылған Дэвонгун, өзінің бұрынғы оқшаулану және шетелдік саясатқа қарсы тұру саясатына қарастырып, Мин кланының әлсіздігін айыптады. Көптеген келісімдерден кейін 1876 жылдың 26 ақпанында Гангхва шартына қол қойылды, осылайша Корея Жапонияға және әлемге ашылды. Шарт АҚШ-тың Жапонияға таңған шарттарының үлгісімен жасалған. Әртүрлі порттар жапон саудасына ашылды, сондай-ақ жапондықтар белгіленген аймақтарда жер сатып алу құқығына ие болды. Шарты бойынша Бусан (1876), содан кейін ірі порттар – Вонсан (1880) және Инчхон (1883) жапон саудагерлері үшін бірден ашылды. Алғашқы жылдары Жапония саудада дерлік толық монополияға ие болды. Кореяға жапон мақтасы импортталды, ол индустрияланбаған және әлі де ауыл шаруашылығының шектеулі түрлеріне тәуелді болды. Күріш және дәнді дақылдар Жапонияға экспортталатын басты тауарлар болды, ал жапон саудагерлері ірі порттарда қоныстанды. 1894 жылы Бусан, дәрігер-миссионер Изабелла Бёрдтың сөзіне сүйенсек, Жапониядағы қала сияқты көрінді. Ол кедендік алымдар Корея Корольдігінің атынан Қытай Императорлық теңіз кеден қызметкерлері тарапынан алынғанын хабарлады. Олардың кем дегенде біреуі ағылшын офицері болды.
After Korean refusal to receive Japanese envoys announcing the Meiji Restoration, some Japanese aristocrats favored an immediate invasion of Korea. Upon the return of the Iwakura Mission, this idea was quickly dropped because the new Japanese government was neither politically nor fiscally stable enough to start a war. When Heungseon Daewongun was ousted from politics, Japan renewed efforts to establish ties with Korea, but the Imperial envoy arriving at Dongnae in 1873 was turned away. In 1875 the Japanese gunboat Unyō was dispatched towards Busan and a second warship was sent to the Bay of Yeongheung, ostensibly surveying sea routes. On 20 September 1875 in a move seen by the Koreans as provocative, the Unyō,ventured into restricted waters off Ganghwa Island. Korean shore batteries then opened fire. Thus arose a violent confrontation between the Japanese and the Koreans known as the Ganghwa Island incident. Following this incident, six naval vessels and an imperial Japanese envoy were sent to Ganghwa Island to enforce the wishes of the Japanese government, which was then in a position to insist on Korea opening to trade generally. There was precedent for this line of action in the behaviour of European powers and their extraction of the so called Unequal Treaties. Whilst a majority of the royal Korean court favored absolute isolationism, Japan had demonstrated its willingness and capacity to use force. The deposed Daewongun took the opportunity to blame the Min clan for their weakness in contrast to his own previous isolationist, anti foreign policies. After numerous meetings, the Ganghwa Treaty was signed on 26 February 1876, thus opening Korea to Japan and the world. The treaty was modeled after treaties imposed on Japan by the United States. Various ports were forced to open to Japanese trade, and Japanese now had rights to buy land in designated areas. The treaty permitted the immediate opening of Busan (1876) and later other major ports, Wonsan (1880) and Incheon (1883) to Japanese merchants. For the first few years, Japan enjoyed a near total monopoly of trade. Japanese cotton goods were imported to Korea, which was unindustrialised and still dominantly dependent on limited modes of agricultural production. Rice and cereals became the main export to Japan, whose merchants came to inhabit the major ports. By 1894 Busan gave every appearance, according to doctor missionary Isabella Bird, of being a town in Japan. She reports the fact that the customs were levied by the Chinese Imperial Maritime Customs officers on behalf of the Korean Crown. At least one of these officers was English.
Жосон үкіметінің қайта ұйымдастырылуы
1880 жылы Ким Ги Су (Ким Хонг Джип) басқарған миссияны Годжонг пен Мин әулеті жапондық батыстану мен Кореяға қатысты ниеттерін зерттеуге жіберді. Дипломатиялық мақсат – жапондықтарды Сеулде елшілік ашудың қажеті жоқ екеніне және Инчхон портын ашуға болмайтынына көндіру. Миссия 1880 жылдың 11 тамызында Жапонияға келді. Жапонияда Ким Қытайдың Жапониядағы елшілігіне кемінде алты рет барды. Ол Қытайдың Жапониядағы алғашқы елшісі Хэ Ручжанмен және оның кеңесшісі Хуан Цунсяньмен кездесті. 1880 жылдың қыркүйегінде Кореяға келгендерге арналған, сыртқы байланыс арқылы жаңғыруға деген көзқарасын өзгерту мақсатындағы қағаз дайындалды. Бұл қағазды Хуан бес түрлі нұсқада жазды. Ол «Корея стратегиясы» деп аталды және Кореяның стратегиялық жағдайын сол кездегі халықаралық ахуалда, күш-қуатқа деген қажеттілігі тұрғысынан қарастырды. Оның негізгі тұжырымы – Ресей жерге құмарлық танытып, Кореяға басты қауіп төндіреді дегенді білдірді. Хуанның пікірінше, қытайлықтар толық тәуелсіздікке мұқтаж емес, жақын одақтастар ретінде қарастырылуы керек. Ол Кореяның Қытайға жақтас саясат ұстануын, ал Жапониямен тығыз байланыстарды сақтауын кеңес берді. Сонымен қатар, АҚШ-пен одақ құруды ұсынды, себебі ол сауда жасайтын елдерді басып алмайды және бұл Ресейге қарсы қорғаныс болады. Хуан Батыс елдерімен сауда қатынастарын ашуды және Батыс технологиясын қабылдауды жөн санады, олардың Кореяға деген қызығушылығы басқыншылық емес, сауда екенін дәлелдеді. Батыспен байланыс арқылы Жапонияның жаңғыруы зерттеуге лайықты үлгі ретінде көрсетілді. Ким 1880 жылдың соңында Жапониядан оралды. 1881 жылдың басында бұл қағаз патша мен патшайымның назарына ілікті. Оның көшірмелері барлық министрлерге жіберуге тапсырылды. Патшайым батыс елдерін Кореяға шақыру үшін янбанның (аристократияның) қолдауын алуға және Жапонияны тежеу үшін сауданы ашуға үміттенеді. Ол алдымен Жапонияға жаңғыру процесіне көмектесуге рұқсат бергісі келді, бірақ кейбір жобалар аяқталғаннан кейін батыс державалары оларды қуғынға салуы керек болды. Алайда, янбан аристократиясы елдің батысқа ашылуына қарсы болды. Хёнсон Дэвонгунды импичментке тартуға көмектескен Чой Ик Хён оқшауланушылар тарапын алды. Ол жапондықтардың «батыс варварларына» ұқсайтынын және бұрынғы батыстық байланыстар римдік католицизмді әкелгендей, олар да бүлдіруші идеяларды таратуы мүмкін деп мәлімдеді. Бұл мәселе Дэвонгунның регенттігі кезінде үлкен мәселе болды және католицизм кеңінен қуғын-сүргінмен жойылды. Әлеуметтік консервативті янбан үшін патшайымның жоспары әлеуметтік тәртіптің аяқталуын білдірді. Сондықтан «Корея стратегиясының» таралуына жауап ретінде патшалықтың барлық провинцияларынан ғалымдар таққа бірлескен меморандум жіберді. Олар кітаптағы идеялардың практикалық емес теориялар екенін және батыс технологиясын қабылдау елді байытудың жалғыз жолы емес екенін айтты. Олар елшілердің саны, сауда жасайтын кемелер мен тауарлардың санын қатаң шектеуді, сондай-ақ Кореядағы барлық шетелдік кітаптарды жоюды талап етті. Екі мыңнан астам ғалым (қызметтен шеттетілген) Чо Риода жиналып, Сеулге шабуыл жасап, министрлерді басып алуды жоспарлады. Жиналысқа Чо-Рио қаласында патшалық елшілер келді, олар Жапонияға миссияны тоқтатуға уәде берді, бірақ наразылар оған қарсы шықты. Алайда, ол тым кеш болды, ал кореялық миссия сол кезде Жапонияның Нагасаки қаласына жеткен еді. Осылайша, 1881 жылы Ким Хунжип басқарған үлкен фактілерді анықтау миссиясы Жапонияға жіберілді. Ол жетпіс күн бойы Жапонияның үкімет кеңселерін, зауыттарын, әскери және полиция ұйымдарын, сондай-ақ бизнес тәжірибесін бақылады. Миссия мүшелері жапондықтардың батыстан көшірген жаңалықтары туралы ақпарат алды, әсіресе конституция жобасы туралы. Осы есептердің негізінде патшайым үкіметті қайта ұйымдастыруды бастады. Батыс, Қытай және Жапониямен сыртқы қатынастарды реттеу үшін 12 жаңа бюро құрылды. Сауда-саттықты қадағалау үшін басқа бюролар құрылды. Қару-жарақ пен техниканы жаңғыртуды тапсырған әскери бюро құрылды. Батыс технологиясын импорттау үшін азаматтық бөлімдер құрылды. Ал 1881 жылдың қыркүйегінде патшайымның фракциясын құлату, патшаны орнынан түсіру және Хёнсон Дэвонгунның заңды емес (үшінші) ұлы И Чжэ Сонды (кейіннен Императорлық принц Ванеун деп аталды) таққа отырғызуға бағытталған қастандық ашылды. Бұл қастандық патшайымның хабарлағандары мен тыңшыларының арқасында орындалмады. Хёнсон Дэвонгунның (қатысуы дәлелденбеді) қауіпсіздігі сақталды. Алайда, сәтсіз төңкеріс салдарынан И Чжэ Сон 1881 жылдың қазан айының соңында қайтыс болды. 1881 жылдың қазан айында патшайым 60 кореялық әскери студенттің Қытайдың Тяньцзинь қаласына жіберуін ұйымдастырды, онда олар қару-жарақ өндіру мен орналастыруды оқуға тиіс болды. Жапондықтар әскери студенттерді мылтықтармен қамтамасыз етуге және кореялық армияның бір бөлігін оларды қолдануға оқытуға келісім білдірді. Ол келісті, бірақ студенттер Батыс әскери технологиялары бойынша білім алу үшін Қытайға да жіберілетінін жапондықтарға еске салды. Әскери жаңғырту оппозицияға тап болды.
In 1880, a mission headed by Kim Gi su (Kim Hong Jip) was commissioned by Gojong and the Min clan to study Japanese westernisation and its intentions for Korea. The immediate diplomatic objective was to persuade the Japanese that there was no need to open a Legation in Seoul and that the port of Incheon should not be opened. It arrived on 11 August 1880. While in Japan, Kim visited the Chinese embassy in Japan no less than six times. He met with the Chinese first envoy to Japan, He Ru zhang, and his staff adviser, Huang Zunxian. In September 1880, a prepared paper was written for the benefit of, and was presented to, the visiting Koreans, the purpose of which was to change their whole approach towards modernisation through external contact. This paper, whose text survives in five differing forms, was written by Huang. It was entitled Korean Strategy and examined the strategic position of Korea in the context of its need for strength in the international situation of the day. The essence of its thesis was that Russia was land hungry and represented the primary threat to Korea. The Chinese, it argued, should be regarded as natural close allies from whom full independence was undesirable. Huang advised that Korea should adopt a pro Chinese policy, while retaining close ties with Japan for the time being. He also advised an alliance with the United States in particular because it did not occupy the countries with which it traded, and because it would be a protection against Russia. He considered it wise to open trade relations with Western nations and to adopt Western technology, arguing that their interest in Korea was trade rather than occupation. The modernisation of Japan through Western contact was pointed to as a promising precedent for study. Kim returned from Japan in late 1880. By early 1881 the paper had made a considerable impression on the king and the queen consort. Copies were commissioned to be sent out to all ministers. She had hoped to win yangban (aristocratic) approval to invite Western nations into Korea, and to open up trade so as to keep Japan in check. She wanted to first allow Japan to help in the modernisation process but after completion of certain projects, have them be driven out by Western powers. However, the yangban aristocracy opposed any opening of the country to the West. Choi Ik hyun, who had helped with the impeachment of Heungseon Daewongun, sided with the isolationists. He maintained that the Japanese were just like the "Western barbarians" and would spread subversive notions, just as previous Western contact had brought Roman Catholicism. That had been a major issue during Daewongun's regency and Catholicism was crushed by widespread persecution. To the socially conservative yangban, the queen consort's plan meant the end of social order. Accordingly, the response to the distribution of Korean Strategy was a joint memorandum to the throne from scholars in every province of the kingdom. They stated that the ideas in the book were impractical theories, and that the adoption of Western technology was not the only way to enrich the country. They demanded that the number of envoys exchanged, ships engaged in trade and articles of trade be strictly limited, and further that all foreign books in Korea should be destroyed. Two thousand (out of office) scholars gathered at Cho rio, planning to march on Seoul and overwhelm the serving Ministers. The gathering was met at Cho rio by royal envoys who promised to stop the mission to Japan, to which the protesters objected. It was too late, however, and the Korean mission by then had landed in Nagasaki in Japan. Thus in 1881, a large fact finding mission was sent to Japan under Kim Hongjip. It stayed for seventy days observing Japanese government offices, factories, military and police organizations, and business practices. The visitors obtained information about innovations in the Japanese government copied from the West, especially the proposed constitution. On the basis of these reports, the queen consort began reorganisation of the government. Twelve new bureaus were established to deal with foreign relations with the West, China, and Japan. Other bureaus were established to supervise commerce. A bureau of the military was created, tasked to modernize weapons and techniques. Civilian departments were established to import Western technology. Meanwhile in September 1881, a plot was uncovered to overthrow the queen consort's faction, depose the King, and place Heungseon Daewongun's illegitimate (third) son, Yi Jae seon (known posthumously as Prince Imperial Waneun) on the throne. The plot was frustrated by informants to and spies of the queen consort. Heungseon Daewongun (whose involvement was not proved) was unharmed. However, the attempted coup resulted in Yi Jae seon's death in late October 1881. In October 1881, the queen consort arranged for 60 top Korean military students to be sent to Tientsin in Qing China where they were to study arms manufacturing and deployment. The Japanese volunteered to supply military students with rifles and train a unit of the Korean army to use them. She agreed but reminded the Japanese that students would still be sent to China for further education on Western military technologies. The modernisation of the military was met with opposition.
1882 жылғы көтеріліс
1882 жылдың маусым айында бұрынғы әскерилердің мүшелері жаңа бөлімшелерге көрсетілген артықшылыққа наразылық білдірді. Олар Мин Гём Хоның үйін қиратты және оны өлтірді. Ол Годжонның анасының інісі, аналық туысы болып, оқу бөлімшелерінің әкімшілік басшысы және қазынашылыққа жауапты болды. И Чой Ын мен Ким Бо Хён де қаза тапты. Бұл жауынгерлерге жалақы ретінде сапасыз күріш беріліп келген. Сондықтан олар Дэвонгунның қорғауына қашты. Дэвонгун ескі бөлімшелерді өз бақылауына алды. Ол Сеулдің әкімшілік ауданына шабуыл жасауға бұйрық берді, онда Кёнбокгун сарайы, дипломатиялық аудан, әскери орталықтар мен ғылыми мекемелер орналасқан. Бұл сарбаздар полиция бөлімшелеріне шабуыл жасап, тұтқындалған әріптестерін босатып, патшайымның туыстарына тиесілі жеке үйлер мен сарайларды тонады. Олар мылтықтарды ұрлап, жапондық оқытушыларды өлтірді. Сеулдегі жапон елшісін өлтіруден мүжілді, ол Инчхонға, содан кейін Жапонияға қашып кетті, онда оқиғалар туралы есеп беру үшін сотта сұраққа алынды. Әскери көтеріліс сарайға қарай бет алды, бірақ патшайым мен патша екеуі де жасырын түрде қашып кетті. Олар Чонжудағы туыстарының вилласына қашып барып, жасырынды. Қашу туралы әртүрлі әңгімелер тарады. Шындық Гомер Хулберт жазған еңбекте болуы мүмкін. Бір әңгіме бойынша, Ұлы ішкі ханшайым Сунмок сарайға кіріп, өзінің келіні, патшайымды аға әйелдің мініп отырған ағаш шұңқырына жасырған. Бұл туралы патша сарайының бір қызметкері көріп, сарайға шабуыл жасаған сарбаздарға хабарлаған. Содан кейін Сунмок ханшайымы күйеуі Хёнсон Дэвонгунды патшайымды іздеуді тоқтатуға көндіруге тырысты. Бұл оған күдіс тудырды, сондықтан ол оны өз істерінен алшақтатты. Дэвонгун патшайымды таба алмағандықтан, ол оның қайтыс болғанын болжады (Хулберттің айтуынша). Ол "патшайым қайтыс болды" деп жариялады. Дэвонгун Кёнбокгун сарайына билік құрғаннан кейін патшайымның көптеген жақтастары өлім жазасына кесілді. Ол дереу соңғы реформалық шараларды жойды және жаңа бөлімшелерді қызметтен босатыды. Сыртқы саясат оқшаулану саясатына қайта оралды. Қытай мен Жапония өкілдері де елорданы тастап кетуге мәжбүр болды. Ли Хунчжан Пекиндегі корей елшілерінің келісімімен тәртіпті қалпына келтіру және Кореядағы қытай мүдделерін қамтамасыз ету үшін 4500 қытай әскерін жіберді. Оның әскерлері Дэвонгунды тұтқындады, содан кейін ол Қытайдағы Паотинге әкелінді, онда ол үй қамауында болды. Патша жұбы қайтып келіп, Дэвонгунның барлық әрекеттерін кері қайтарды. 1882 жылғы 10 тамызда қол қойылған 1882 жылғы Жапония-Корея келісімшарты корейліктерді көтеріліс кезінде жоғалған жапондықтардың өмірі мен мүлкі үшін 550 000 иен зиянды төлеуді талап етті. Бұл келісімге сәйкес, Сеулдегі жапон елшілігін жапон әскерлері күзетуге құқылы болды. Корольдік әйелі Қытайға жапондықтарға қолжетімсіз порттарға арнайы артықшылықтар мен құқықтар беретін жаңа сауда келісімін ұсынды. Қоғамдық тәртіпті У Чан Чинг және оның 3000 қытай әскері сақтады. Ол сондай-ақ жаңа әскери бөлімшелерді басқаруды қытайлық қолбасшы генерал Юань Шикайға және теңіз кеден қызметін басқаруды неміс кеңесшісі Пол Георг фон Меллендорфқа тапсырды. Қытайлар жапондық монополияны жою үшін сауда келісімдерін одан әрі жалғастыруды қалады. Кейіннен АҚШ (1882) және Франциямен (1886) келісімдерге қол қойылды. Қыркүйек айының соңында Мин Ёнк Сеулге барып, патшайымға хабарлады. Ол бірден американдық оқытушылары бар ағылшын тіліндегі мектептер құрды. Мин Ён Иктің есебі оңтайлы болды: Мен қараңғыда тудым. Мен жарыққа шықтым, және, Мажарәтім, мен сізге қайтып келгенімді хабарлауға реніштенемін. Мен Сеулде батыс мекемелерімен толы биік ғимараттарды көремін, ол жапондық варварлардан жоғары тұрады. Осы Патшалық үшін үлкен істер күтіп тұр. Біз, Мажарәтім, осы әлі де ежелгі патшалықты жаңғырту үшін, ешбір күмәнсіз әрекет етуіміз керек. 1883 жылғы қазанда американдықтардан Кореяға сыртқы істер кеңсесіне кеңесші және армияға нұсқаушы жіберу туралы патшалық өтініш келіп түсті. АҚШ-тың Йокогамадағы фирмасына қару-жараққа тапсырыс берілді. 1888 жылдың сәуірінде үш әскери нұсқаушы келді.
In June 1882, members of the old military became resentful of the special treatment of the new units. They destroyed the house of Min Gyeom ho and killed him. He was Gojong's maternal uncle, being his mother's younger brother, and was the administrative head of the training units and in charge of the treasury. Yi Choi eung and Kim Bo hyun, a magistrate, were also killed. These had been associated with the Min corruption whereby the soldiers got rotten rice in payment of wages. These soldiers then fled to the protection of Daewongun, who publicly rebuked but privately encouraged them. Daewongun took control of the old units. He ordered an attack on the administrative district of Seoul that housed the Gyeongbokgung, the diplomatic quarter, military centers, and science institutions. These soldiers attacked police stations to free comrades who had been arrested and ransacked private estates and mansions belonging to relatives of the queen consort. These units stole rifles and killed Japanese training officers. They narrowly missed murdering the Japanese ambassador to Seoul, who escaped to Incheon, and thence to Japan where he was interviewed at court for an account of events. The military rebellion then headed towards the palace but both queen consort and the King escaped in disguise. They fled to her relative's villa in Cheongju, where they remained in hiding. Rumour supplied differing accounts of the escape. The truth may lie in the detailed account recorded by Homer Hulbert. One rumour was that Grand Internal Princess Consort Sunmok had entered the palace, and hidden her daughter in law, the queen consort, in a wooden litter that the older woman was riding on. Allegedly a court officer saw this and informed the soldiers invading the palace. Princess Sunmok did try to persuade her husband Heungseon Daewongun to stop the hunt for the queen consort. This seemed so suspicious that later he kept her away from his affairs. When Daewongun could not find the queen consort, he likely assumed she was dead (according to Hulbert). He announced, "the queen is dead". Numerous supporters of the queen consort were executed once Daewongun took control of Gyeongbokgung Palace. He immediately dismantled the recent reform measures and relieved the new units of duty. Foreign policy reverted to isolationism. Both Chinese and Japanese representatives were forced to leave the capital. Li Hongzhang, with the consent of Korean envoys in Beijing, sent 4,500 Chinese troops to restore order and secure Chinese interests in Korea. His troops arrested Daewongun, who was then taken to Paoting in China where he remained under house arrest. The royal couple returned and overturned all of Daewongun's actions. The Japan Korea Treaty of 1882, signed on 10 August 1882 required the Koreans to pay 550,000 yen damages in respect of Japanese lives and property lost during the insurrection. This agreement also permitted Japanese troops to guard the Japanese embassy in Seoul. The queen consort proposed to China a new trade agreement granting the Chinese special privileges and rights to ports inaccessible to the Japanese. Public order was enforced by Wu Chang ching and his detachment of 3,000 Chinese troops. She also successfully requested that a Chinese commander, General Yuan Shih kai, take control of the new military units and that a German adviser, Paul Georg von Möllendorff, head the Maritime Customs Service. The Chinese desired further trade treaties so as to deflect a Japanese monopoly. Treaties were later signed with the United States (1882) and France (1886). At the end of September, Min Yeong ik travelled to Seoul and reported to the queen consort. She at once established English language schools with U. S. instructors. Min Yeong ik's report had been optimistic:
I was born in the dark. I went out into the light, and, your Majesty, it is my displeasure to inform you that I have returned to the dark. I envision a Seoul of towering buildings filled with Western establishments that will place herself back above the Japanese barbarians. Great things lie ahead for this Kingdom, great things. We must take action, your Majesty, without hesitation, to further modernize this still ancient kingdom. Matters culminated in October 1883 with a royal request that the Americans send an adviser to Korea to the office of foreign affairs, and instructors for the army. An order for arms was placed with a US firm based in Yokohama. A complement of three military instructors arrived in April 1888.
Прогрессивтілер мен консервативтілер
Прогрессивтер 1870-ші жылдардың соңында Жосонды батыстандаруды қолдаған янбан тобымен құрылды. Олар дереу батыстандануды, соның ішінде Цин Қытайымен байланысты толығымен үзуді қалады. Патшайым олардың қытайға қарсы көзқарастарын білмегендіктен, прогрессивизм мен ұлтшылдықты талқылау үшін оларға жиі патшалық аудиенциялар мен кездесулер ұйымдастырылды. Олар білім беру және әлеуметтік реформаларды, әсіресе әйелдерге толық құқық беру арқылы жыныстық теңдікті жақтады. Патшайым алғашқыда сенім артты, бірақ олардың қытайға қарсы ұстанымын қолдамады. Оның нәтижесінде ол Қытайға жақын және біртіндеп батыстандануды қолдайтын Садаэ фракциясының жақтаушысы болды. 1884 жылы прогрессивтер мен Садаэлер арасындағы қақтығыс күшейді. Садаэлер мен қытайлардың күшейіп бара жатқан ықпалына наразы болған прогрессивтер жапондық елшілік қызметкерлері мен әскерлерінен көмек алуға сәтті құрылыстай шаралар жасады. Американдық елшілік шенеуніктері, әсіресе әскери-теңіз атташесі Джордж С. Фолк, прогрессивтердің тудыруы мүмкін қиындықтар туралы естіді. Бұл қауесет британдықтарға жетті, олар өздерінің басқа да байланыстарына сұрақтар жіберді. Бәрі прогрессивтердің бас конспираторларына жетті, олар қауіпті ойын аяқталып бара жатқанын сезініп, дереу әрекет етуге шешім қабылдады. Олар 4 желтоқсан 1884 жылы (Гапсин төңкерісі) жаңа корей почта қызметінің ашылуын тойлаған дипломатиялық кешкі ас кезінде қанды сарай төңкерісін ұйымдастырды. Прогрессивтер көптеген жоғары дәрежелі Садаэлерді өлтірді және Садаэлер қашқан немесе өлтірілгеннен кейін бос қалған маңызды үкіметтік лауазымдарды иеленді. Бұл жаңа әкімшілік король мен патшайымның атынан жарлықтар шығара бастады. Король мен патшайымды жапондық күзетшілер тұтқынға алып, қарулы күзетпен ұстап отырды. Жаңа кабинет модернизация және жоспарланған саяси, экономикалық, әлеуметтік және мәдени реформаларға қарамастан, халықтың қолдауын қамтамасыз ете алмады. Патшайым прогрессивтердің зорлық-зомбылығына қорқыныш білдірді. Олар жоғары лауазымды корейлердің жетісін өлтірді. Корольден келгендей хаттармен сарайға шақырылған ру басшылары креслоларынан түскенде басы кесілді. Төңкеріс басылғаннан кейін патшайым жапондарға енді сенімсіздікпен қарады. Ол прогрессивтердің әрекеттерін қолдаудан бас тартты, оның атынан қол қойылған кез келген құжатты жарамсыз деп жариялады. Басқарудың тек екі күнінен кейін прогрессивтер Юань Шикайдың басшылығымен келген қытай әскерлерімен талқандалды. Бұл патшайымның құпия өтініші бойынша қытай резидентіне жіберілді. Бірнеше прогрессивтік көшбасшылар қаза тапты, ал қалғандары Жапонияға қашты. Жапондық әскерлердің саны барлығы 130 болды және олар оңай жеңіліске ұшырады. Жапондықтардың өлімі мен мүліктік зиян келтірілді. 8 қаңтар 1885 жылы жасалған Хансеонг шарты, жапондықтар атынан граф Иноуэ келіссөздер жүргізді, Жосонның келтірілген зиян үшін "орташа" өтемақы төлеуін талап етті: төңкеріс кезінде 40 жапондық қаза тапты және жапондық елшілік толығымен өртенді. Сонымен қатар, корейлер жапондық елшілікті және олардың әскерлері үшін казармаларды қайта құруға келісті. Соңында, жапондық офицерді өлтіргендер жазаланды. 1883 жылы Кореяның Монета бюросы жаңа монета – тангоджон немесе дангоджон шығарды, осылайша тұрақты корей валютасын қамтамасыз етті, бірақ келесі бес жылда жаңа валюта негізгі тауарлардың инфляциясына кінәлі деп айыпталды. Батыс инвестициялары да 1886 жылы өсе бастады. Импортталған тауарлардың үштен бірін адамдар немесе жүк көтергіш жануарлар ішкі аймаққа тасыды. Олар көбінесе жол кедергілерінде тоқтатылып, транзит үшін салық төлейтін. Сеул үкіметі осы кедергілерді төлемақыға алмастырды. Неміс А. Х. Метернс АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментінің көмегімен "Америкалық ферма" деп аталатын жаңа жоба құрды. Бұл жерді патшайым заманауи ауыл шаруашылығын дамыту мақсатымен сыйға берді. Америка Құрама Штаттарынан ауыл шаруашылығы құрал-жабдықтары, тұқымдар және сүт сиырлары әкелінді. 1883 жылдың маусымында Машиналар бюросы құрылды және бу машиналары импортталды. Соңында, 1883 және 1885 жылдар арасында Жосон, Қытай және Жапония арасындағы байланысты жеңілдететін телеграф желілері салынды. Корольдік жұп корей экономикасын батыстандану деңгейіне жеткізгеніне қарамастан, заманауи өндіріс орындары пайда болмады.
The Progressives were founded during the late 1870s by a group of yangban who supported westernisation of Joseon. They wanted immediate westernisation, including a complete cessation of ties with Qing China. With the queen consort possibly unaware of their anti Chinese sentiments, they were granted frequent royal audiences and meetings to discuss progressivism and nationalism. They advocated for educational and social reforms, including the equality of the sexes by granting women full rights. The queen consort was convinced at first, but she did not support their anti Chinese stance. In the result, she became a proponent of the Sadae faction which was pro China and in favour of gradual westernisation. In 1884, the conflict between the Progressives and the Sadaes intensified. The Progressives, frustrated by the Sadaes and the growing influence of the Chinese, successfully conspired to secure the aid of Japanese Legation staff and troops. American Legation officials, in particular Naval Attaché George C. Foulk, heard about the possibility of trouble breaking out caused by the Progressives. This rumour reached the British who put out feelers to their various other contacts. All this found its way back to the chief Progressive conspirators, who, fearing their dangerous game was almost up, decided to act immediately. They staged a bloody palace coup on 4 December 1884 (the Gapsin Coup) on the occasion of a diplomatic dinner celebrating the opening of the new Korean postal service. The Progressives killed numerous high ranking Sadaes and secured key government positions vacated by Sadaes who had fled the capital or had been killed. This new administration began to issue edicts in both the King and queen consort's names. The King and the queen consort had been kidnapped and were held prisoner by armed Japanese guards. The new cabinet did not secure popular support despite their agenda of modernisation and planned political, economic, social, and cultural reforms. The queen consort was horrified by the violence of the Progressives. They effected seven murders of high ranking Koreans. Clan leaders summoned to the palace by letters purporting to come from the King were beheaded on stepping out of their sedan chairs. Following suppression of the coup, the queen consort no longer trusted the Japanese. She refused to support the actions of the Progressives, declaring any documents signed in her name to be null and void. After only two days of control over the administration, the Progressives were crushed by Chinese troops under Yuan Shikai's command. These were sent following a secret request by the queen consort to the Chinese Resident. A handful of Progressive leaders were killed, others escaping to Japan. The Japanese troops were only 130 in all and were easily overwhelmed. Japanese deaths and property damage followed. The Treaty of Hanseong (8 January 1885) negotiated by Count Inouye on behalf of the Japanese required Joseon to pay a "moderate" indemnity for damages inflicted: 40 Japanese were killed during the coup and the Japanese legation was burned to the ground. In addition, the Koreans agreed to rebuild the Japanese Legation plus some barracks for their troops. Lastly, those guilty of murdering a Japanese officer were to be punished. In 1883 the Korean Bureau of Mint produced a new coin, tangojeon or dangojeon thereby securing a stable Korean currency, but in the five years following the new currency was blamed, rightly or wrongly, for the inflation of basic commodities. Western investment also began to grow in 1886. One third of all imported goods were carried inland by men or pack animals. They were frequently stopped and taxed for transit by road barriers on the way. The Seoul government in exchange for a fee authorised these barrier levies. The German A. H. Maeterns, with the aid of the United States Department of Agriculture, created a new project designated the "American Farm." This was on a large plot of land donated by the queen consort to promote modern agriculture. Farm implements, seeds, and milk cows were imported from the United States. In June 1883, the Bureau of Machines was established and steam engines were imported. Finally, telegraph lines facilitating communication between Joseon, China, and Japan were laid between 1883 and 1885. Despite the fact that the royal couple had brought the Korean economy to a degree of westernisation, modern manufacturing facilities did not emerge.
Білім
1880 жылғы алғашқы болжамдардан бастап, 1885 жылғы мамыр айында элитаның балаларын оқытуға арналған сарай мектебі патшайыммен бекітілді. Корольдік ағылшын мектебі (hangul=육영공원) американдық миссионер Гомер Хулберт және тағы үш миссионер құрды. Мектепте гуманитарлық және әскери білім берудің екі бөлімі болды. Сабақтар ағылшын тілінде, ағылшын тіліндегі оқулықтармен жүргізілді. Дегенмен, оқушылардың аздығына байланысты, соңғы ағылшын тілінің мұғалімі Бункер 1893 жылдың соңында отставкаға кеткеннен кейін мектеп көп ұзамай жабылды. 1886 жылы патшайым қыздарға арналған алғашқы білім орны – Эва академиясын (кейін Эва университеті) қолдады. Мектепті Сеулде Мэри Ф. Скрантон құрды. Ол 1885 жылдан 1902 жылғы маусымда қайтыс болғанға дейін Кореяда жұмыс істеген методист миссионері және мұғалімі Генри Герхардт Аппенцелермен бірлесіп жұмыс істеді. Эва академиясының негізін қалаушы мұғалім Луиза Ротвейлер атап өткендей, мектеп алғашқы кезеңінде білім беру орнынан гөрі, кедей қыздарды тамақтандырып, киіммен қамтамасыз ететін орын болды. Миссионерлер Жосонде батыс білімінің дамуына зор үлес қосты.
From early projections in 1880, in May 1885 a palace school to educate the children of the elite was approved by the queen consort. The Royal English School (hangul=육영공원) was established by the American missionary Homer Hulbert and three other missionaries. The school had two departments, liberal education and military education. Courses were taught exclusively in English using English textbooks. However, due to low attendance, the school was closed shortly after the last English teacher, Bunker, resigned in late 1893. In 1886, the queen consort patronized the first all girls' educational institution, Ewha Academy (later Ewha University). The school was established in Seoul by Mary F. Scranton. She collaborated with Methodist missionary and teacher Henry Gerhardt Appenzeller, who worked in Korea from 1885 to his death in June 1902. As Louisa Rothweiler, a founding teacher of Ewha Academy observed, the school was, at its early stage, more of a place for poor girls to be fed and clothed than a place of education. Missionaries contributed much to the development of Western education in Joseon.
Медицина, музыка және дін
1884 жылдың қыркүйегінде королеваның шақыруымен Хорас Ньютон Алленнің келуі Кореяға христиан дінінің ресми түрде енгізілуін белгіледі, ол Жосеонда жылдам тарады. Королеваның рұқсатымен және мемлекеттік мақұлдауымен ол басқа миссионерлерді де мемлекеттік қызметке тағайындауға мүмкіндік алды. Ол сондай-ақ 1885 жылдың ақпанында Гуанххэвон корольдік медициналық клиникасын – Кореядағы алғашқы батыс үлгісіндегі медициналық мекемені құру арқылы елге заманауи медицинаны әкелді. 1885 жылдың сәуір айында Жосеонға көптеген протестант миссионерлері келе бастады. 1885 жылдың мамырында көрнекті протестант миссионерлері Хорас Грант Андервуд, Лилиас Хортон Андервуд және Уильям Б. Скрантон (анасы Мэри Скрантонмен бірге) Кореяға көшіп келді. Олар Сеулде шіркеулер ашып, елді мекендерде орталықтар құруға кірісті. Содан кейін католик миссионерлері де келді. Христиан миссионерлері дінге өткізгендердің қатарын көбейтті, сонымен қатар елдің жаңаруына да үлес қосты. Жосеонға алғаш рет теңдік, адам құқықтары мен бостандық, сондай-ақ ерлер мен әйелдердің діни іс-шараларға қатысуы туралы ұғымдар енгізілді. Королева халықтың сауаттылық деңгейін көтеруді қалағандықтан, христиандық білім беру бағдарламаларының көмегімен бұл бірнеше жылдың ішінде іске асырылды. Музыка саласында да маңызды өзгерістер болды. Батыс музыка теориясы дәстүрлі шығыс көзқарастарын ішінара ығыстырды. Протестант миссионерлері христиан әндерін және басқа да батыс музыкалық шығармаларын таныстырды, бұл корей музыкасы туралы түсініктерді өзгертуге күшті серпіліс берді. 1890 жылы орган мен басқа да батыс музыка аспаптары пайда болды, ал 1893 жылы королеваның тапсырысымен корей тілінде христиан әндері жинағы жарық көрді. Королева түрлі миссионерлерді Жосеонға шақырды. Ол олардың Батыс тарихы, ғылымы және математика саласындағы білімін жоғары бағалады. Бұл артықшылықтардың ата-бабаларға табыну салтының жоғалу қаупінен басым түсетінін болжауға болады, өйткені католиктер бұрынғы қатал қуғын-сүргін кезінде осы салтынан бас тартуға белсенді қарсылық көрсеткені мәлім. Изоляционистер христиан дінін ата-бабалар құрметіне арналған рәсімдерді орындаудан бас тарту және мемлекетке адалсыздық деп қарастырды. Кейбір ғалымдар христиан дінін дін емес, білім беру мекемесі ретінде қарастыруға тырысты. Королеваның саясатының нәтижесінде діни төзімділікке қол жеткізілді, бұл тікелей мақсат болған жоқ па, жоқ па, маңызды емес. Королеваның өзі христиан дініне өткен жоқ, бірақ шаманизм мен конфуциандық әсерлермен буддист болып қалды.
The arrival of Horace Newton Allen under invitation of the queen consort in September 1884 marked the formal introduction of Christianity, which spread rapidly in Joseon. He was able, with the queen consort's permission and official sanction, to arrange for the appointment of other missionaries as government employees. He also introduced modern medicine in Korea by establishing the first western Royal Medical Clinic of Gwanghyewon in February 1885. In April 1885, numerous Protestant missionaries began to arrive in Joseon. Prominent Protestant missionaries Horace Grant Underwood, Lillias Horton Underwood, and William B. Scranton (with his mother, Mary Scranton) moved to Korea in May 1885. They established churches within Seoul and began to establish centers in the countryside. Catholic missionaries arrived soon afterwards. Christian missionaries made converts but also created contributions towards modernisation of the country. Concepts of equality, human rights and freedom, and the participation of both men and women in religious activities were introduced for the first time to Joseon. The queen consort wanted the literacy rate to rise, and with the aid of Christian educational programs, it did so within a matter of a few years. Notable changes were made in music. Western music theory partly displaced the traditional Eastern concepts. Protestant missions introduced Christian hymns and other Western songs that created a strong impetus to modify Korean ideas about music. The organ and other Western musical instruments were introduced in 1890, and a Christian hymnal was published in the Korean language in 1893 under the commission of the queen consort. The queen consort invited different missionaries to enter Joseon. She valued their knowledge of Western history, science, and mathematics. It can be assumed these advantages were seen as outweighing the potential loss of ancestor worship, which Catholic converts were well known to have resisted in face of sustained persecution in the past. Isolationists continued to view Christianity as subversive of morals in the refusal to perform rites for ancestors and the perceived disloyalty to the state. Some scholars had attempted to classify Christianity not as a religion but a school of learning. A degree of religious tolerance was a practical outcome of the queen consort's policies, whether or not it had been an overt goal. The queen consort herself never became a Christian, but remained a devout Buddhist with influences from shamanism and Confucianism.
Әскери
1883 жылы Жапония мен АҚШ-тан заманауи қару-жарақ әкелінді. 1884 жылы алғашқы әскери зауыттар құрылды және жаңа әскери киімдер жасалды. Годжонг пен королеваның бірлескен қамқорлығымен Кореяның әскери жаңғыруын жеделдету үшін АҚШ-тан көбірек американдық әскери нұсқаушылар сұралды. Әскери жаңғырту басқа жобалармен салыстырғанда баяу жүргізілді. 1883 жылдың қазан айында американдық министр Люциус Фут Жосонның батыс үлгісінде жаңғыртуды бастамаған ескі әскер бөлімдерін жаңғыртуды басқару үшін келді. 1888 жылдың сәуір айында АҚШ-тан генерал Уильям Макэнтайр Дай және тағы екі әскери нұсқаушы келді, содан кейін мамыр айында төртінші нұсқаушы келді. Олар әскери дамуды жылдамдатты. "Еонму Гонгвон" деп аталған жаңа әскери мектеп құрылды және офицерлерді даярлау бағдарламасы басталды. Корея армиясының дайындығы мен қабілеті жақсарып, көзге көрінетін нәтижелерге қол жеткізілді. Әскер санының өсуі жапондықтарды алаңдатты, егер жапон үкіметі үдеріске араласпаса, корей әскерлерінің ықпалы қандай болуы мүмкін деген қауіп туды. 1898 жылы Сеулдегі Корея армиясы 4800 адамнан тұрды, оларды сол кездегі ресейліктер жаттықтырды. Облыстарда 1200 корей сарбазы болды, ал әскери-теңіз күштерінің құрамында екі шағын кеме болды. Армияның дайындығы қытайлық және жапондық армиялардың деңгейіне жақындағанмен, теңіз күштеріне инвестиция жасауға көңіл бөлмеді. Бұл кемшілік жаңғырту жобасының әлсіз тұсы болды. Теңіз қорғанысын дамытуға бармағандықтан Жосонның ұзақ теңіз шекаралары жауапсыз қалды. Бұл шамамен 300 жыл бұрын адмирал И Суньсин басқарған Жосонның теңіз күштері Шығыс Азиядағы ең күшті күш болған кезеңмен үлкен контраст жасады. Қазіргі Кореяның теңіз күштері ескі кемелерден тұрды, олар заманауи теңіз күштерінің озық кемелеріне қарсы тиімді бола алмады.
Modern weapons were imported from Japan and the United States in 1883. The first military factories were established and new military uniforms were created in 1884. Under joint patronage of Gojong and the queen consort, a request was made to the United States for more American military instructors to speed up the military modernisation of Korea. Military modernisation was slow compared to the other projects. In October 1883, American minister Lucius Foote arrived to take command of the modernisation of Joseon's older army units, which had not started to Westernise. In April 1888, General William McEntyre Dye and two other military instructors arrived from the United States, followed in May by a fourth instructor. They brought about more rapid military development. A new military school was created called Yeonmu Gongwon, and an officers' training program began. Visible progress in the preparedness and capacity of the Korean military was being achieved. The growing troop numbers caused the Japanese concern as to the possible impact of Korean troops if the Japanese government did not interfere to stall the process. By 1898 the Korean army comprised 4,800 men in Seoul who were drilled by the Russians at that time. There were 1,200 Korean soldiers in the provinces and the navy owned two small vessels. Despite army training becoming increasingly on par with that of the Chinese and the Japanese, naval investment of all kinds was neglected. This omission represented a gap in the modernisation project. Failure to develop naval defence rendered Joseon's long sea borders more vulnerable to invasion. This was a severe contrast to the period nearly 300 years earlier when Joseon's navy under Admiral Yi Sun sin had been the strongest in East Asia. Now, the Korean navy comprised old ships almost powerless against the advanced ships of modern navies.
Пресс
Жосеонда алғаш рет жарық көрген газет – Хансеонг Сунбо Хансеонг Сунбо болды, ол толығымен ханжамен жазылған газет еді. Ол Сыртқы істер министрлігінің мекемесі – Бакмун гук (баспа үйі) арқылы айына үш рет шығатын ресми үкіметтік басылым ретінде жарияланды. Онда сол күнгі заманауи жаңалықтар, батыстық үрдістер туралы эсселер мен мақалалар, сондай-ақ Жосеонның жаңару жаңалықтары жарияланды. 1886 жылдың қаңтар айында Бакмун гук жаңа газет – Хансеонг Джубо (Сеул апталығы) жариялады. Корей тіліндегі газеттің жарық көргені маңызды оқиға болды және газет Қытай үкіметінің қысымымен 1888 жылы жабылатынша халыққа ақпарат жеткізу құралы ретінде маңызды рөл атқарды. Корей ханжасын пайдаланбаған, толығымен хангульмен жазылған газет 1894 жылға дейін қайтадан жарық көрген жоқ. Кандзё Шинпо Годжон мен королеваның қолдауымен апталық газет ретінде жарық көрді. Ол жартылай корей, жартылай жапон тілінде жазылған.
The first newspaper to be published in Joseon was the Hanseong Sunbo Hanseong Sunbo, an all Hanja newspaper. It was published as a thrice monthly official government gazette by the Bakmun guk (publishing house), an agency of the Foreign Ministry. It included contemporary news of the day, essays and articles about westernisation, and news of modernisation of Joseon. In January 1886, the Bakmun guk published a new newspaper, Hanseong Jubo (The Seoul Weekly). The publication of a Korean language newspaper was a significant development, and the paper itself played an important role as a communication medium to the masses until it was abolished in 1888 under pressure from the Chinese government. A newspaper entirely in Hangul, making no use of the Korean Hanja script, was not published again until 1894. Kanjō Shinpō was published as a weekly newspaper under the patronage of both Gojong and the queen consort. It was written half in Korean and half in Japanese.
1875 жылдан бастап сауда
Патшайымның экономикалық реформалары Корея экономикасын әлемге ашты, бірақ іс жүзінде Кореяның ауыл шаруашылығы өнімдерінің көп бөлігі Қытай мен Жапониямен саудаланды. Прогрессивті төңкеріс сәтсіз аяқталғаннан кейін Жапонияның саясаты экономикалық байланыстарды кеңейтуге бағытталды. 1877-1881 жылдар аралығында Кореяға импорт 800%-ға өсті; 1885-1891 жылдар аралығында күріш және басқа дәнді дақылдардың экспорты 700%-ға артты. Дәнді дақылдардың көп бөлігі Осака арқылы Жапонияға экспортталды. Кореяға тұрмыстық және сәндік тауарлардың көптеген түрлері әкелінді, бұл өз кезегінде шенеуніктерді шаруалардан қосымша немесе жаңа салықтар талап етуге итермеледі. 1891 және 1895 жылдар аралығында Кореяның негізгі экспорттық тауарлары күріш, бұршақ, темекі, шикі тері, алтын шаңы және жібек болды. Женшенді жеке саудаға шығаруға рұқсат берілді, бұрынғы мемлекеттік монополия жойылды және оның орнына жоғары салық салынды. 1895 жылғы сауда көлемі шамамен 13 миллион АҚШ долларына тең болды. 1883 және 1897 жылдар аралығында экономикалық белсенділік, негізінен Жапониядан, шетелдік өндіріс тауарларының жаппай импортының әсеріне дайын емес қоғамда жүргізілді. 1886-1888 жылдар аралығында тиімсіз валюта реформасы инфляцияны күшейтті; тек 1897 жылы мата өнімдерінің бағасы салыстырмалы түрде тұрақталды. 1875-1894 жылдар аралығында Корея 9 шетел мемлекетімен 11 шартқа қол қойды. Бұл елдер: Австрия (1892); Қытай (1882); Франция (1886); Германия (1883); Ұлыбритания (1883); Италия (1884); Жапония (1876), (1882), (1885); Ресей (1884); және Америка Құрама Штаттары (1882). Олардың сипаттамалары мен хронологиялық тізбегі корей аттарымен басқа жерде келтірілген.
The queen consort's economic reforms opened the Korean economy to the world, but in practice the majority of trade for Korean agricultural products was with China and Japan. After the failure of the Progressive coup, Japanese policy focused on expanding economic ties. Between 1877 81 imports into Korea increased by 800%; between 1885 1891 rice and other grain exports increased by 700%. Most grain was exported to Japan via Osaka. Many kinds of household and luxury goods were imported into Korea, in turn encouraging officials to demand extra or new taxes from the farmers. Between 1891 and 1895 the chief Korean exports were rice, beans, tobacco, raw hides, gold dust and silk. Ginseng was now permitted to be exported as a privately traded product, the old government monopoly ending and being replaced by high taxation. The 1895 trade value was almost 13 million US dollars of the day. Economic activity between 1883 and 1897 was conducted in a society unprepared for the impact of mass importation of foreign produced goods, largely from Japan. In the period 1886 to 1888 an ineffective currency reform fuelled inflation; it was not until 1897 that relative price stability in textiles was experienced. From 1875 to 1894, Korea signed 11 treaties with 9 foreign powers. These were: Austria (1892); China (1882); France (1886); Germany (1883); Great Britain (1883); Italy (1884); Japan (1876), (1882), (1885); Russia (1884); and the United States of America (1882). Their descriptions and chronological sequence are given with Korean names elsewhere.
Саяси тұрақсыздық 18941895
Осы сыртқы экономикалық қысым астында корей шаруалары наразылық білдіріп, содан кейін көтеріліс жасауға бел буды. 1894 жылдың қаңтарынан 1895 жылдың 25 желтоқсанына дейін жалғасқан Донгхак шаруалар төңкерісі патшайымды өте қауіпті жағдайға түсірді. Оның себептері күрделі, діни, ұлттық және экономикалық мәселелерге байланысты. Бұл мәселе шешілмей тұрып, 1895 жылдың қазанында патшайым қаза табады. 1894 жылы Оңтүстік Кореяның көп бөлігі үкімет бақылай алмайтын ашық шаруалар көтерілісіне ұшырады. Корея Қытайдан тәртіп орнату үшін әскер жіберуді сұрады, олар да сол мақсатта әскер жіберіп, сарайда Қытайға бағынышты саясатты орнатуға үміттенді. Жапон үкіметі бір жақты тәртіппен Кореяға әскер жіберіп, Қытайды қолдайтын Дэвонгунды ұрлап алып, сарайда зорлықпен төңкеріс жасады, нәтижесінде реформаларды жақтаған, Жапонға бағынышты үкімет құрылды. Осы кезде шаруалар көбінесе шегініп, корейлік мақсаттар үшін жапондық немесе қытай әскерлерінің қажеті болмады. Екі тарап та бірінші болып өз әскерін елдеріне қайтарудан бас тартты. Осылайша, Бірінші Қытай-Жапон соғысы (1894 жылдың қаңтары – 1895 жылдың 25 желтоқсаны) басталды, онда жапондықтар шешуші жеңіске жетті.
Under this external economic pressure, Korean peasants decided to protest, then rebel. The Donghak Peasant Revolution, that lasted from January 1894 to 25 December 1895, presented the queen consort with an extremely dangerous situation. Its causes are complex, being religious, nationalistic and economic. The queen consort was assassinated in October 1895 before this matter was resolved. During 1894, much of Southern Korea was in a state of open peasant revolt which the government could not control. The Chinese were requested by Korea to send troops to restore order, which they did, hoping to establish a fully committed pro Chinese policy at court. The Japanese government unilaterally sent troops to Korea, abducting the now pro Chinese Daewongun and effecting a violent coup at the palace resulting in a pro reform, pro Japanese government. By this time the peasants had largely withdrawn and neither Japanese nor Chinese troops were required for any Korean purpose. Each side refused to return troops to their country of origin until the other did so first. Thus arose the First Sino Japanese War (January 1894 25 December 1895) in which the Japanese were the decisive victors.
Алғашқы жылдар
Жас патшайым мен оның күйеуі некелерінің басында үйлеспейтін. Екеуі де бір-бірінің әдеттерін ұнатпады. Ол өз бөлмесінде оқумен шұғылдануды қаласа, ол күндіз-түні ішіп-жеп, той-думандарға қатысып, патшалық мәжілістерде көңіл көтеруге құмар еді. Мемлекеттік істерді түсінуге шынайы қызығушылық танытқан патшайым, әдетте янгбан әйелдеріне арналған философия, тарих және ғылым кітаптарына терең бойлады. Сарай қызметкерлері патшайымның кіммен қарым-қатынас жасайтынын және кімге сенетінін ерекше бақылады. Оның алғашқы жүктілігі некелескеннен кейін бес жыл өткен соң, 21 жасында болды, бірақ нәресте дүниеге келгеннен аз уақыт өткен соң қайтыс болып, үлкен қайғыға ұшыратты. 24 жасында дүниеге келген И Чёктан басқа барлық балаларынан айырылды. Оның үлкен әпкесі 23 жасында дүниеге келді, бірақ қайтыс болды, содан кейін И Чёк туғанға дейін екі ұл дүниеге келді. Олар патшайымның 25 және 28 жасында дүниеге келді, бірақ екеуі де тірі қалмады. Денсау балаларды дүниеге әкелудегі осы қиындықтар отбасылық және саяси қарым-қатынастардың тудырған стресінің салдары болуы мүмкін. 28 жастан кейін жүктілік болмады, бұл кейбір патша әйелдерінің бала туу жасы 30-ға жуық шақта аяқталуымен салыстырғанда ертерек болды. Корея саясаты патшайымның көптеген жақын туыстарының өліміне себеп болды. 1866 жылдың тамызында, патшалық үйлену жылында, француз адмиралы Розе мен корей әскерлері арасында Гангхва аралында қарулы қақтығыс болды. 1876 жылы Гангхва шартының жасалуы Хёнсон Дэвонгун мен оның ұлының арақатынасын нашарлатты. Бұл қарым-қатынас нашарлаған сайын, патшаның әкесі патшайымға өлім жазасын берумен қорқытты. Оның анасы 1874 жылы бомбалау кезінде, асырап алған ағасы Мин Сын хомен бірге қаза тапты. 1882 жылғы көтеріліс және 1884 жылғы төңкеріс кезінде патшайымның бірнеше туыстары өлтірілді. Патшайымның өзі де өміріне қастандық жасау әрекеттері көрсеткендей, жеке қауіп-қатерге ұшырады. Патшалық жұптың аман қалған ұлы Суньчжон әлсіз бала болды, жиі ауырып, апталар бойы емделуге мәжбүр болды. Императрица мұрагер ханзадаға жеке қамқорлық көрсетті және шаман мен монахтардан көмек сұрады. Олар алған баталары үшін сыйлықтарға ие болды. Егер мұрагер ханзада қайтыс болса, оның құқықтары патшаның кәнизагының ұрпағына өтер еді. Мұрагер ханзада мен оның анасы, оның қатал мінезіне қарамастан, тығыз қарым-қатынаста болды.
The young queen consort and her husband were incompatible in the beginning of their marriage. Both found the other's preferences unattractive. She preferred to stay in her chambers studying, while he enjoyed spending his days and nights drinking, attending banquets and enjoying royal parties. The queen, who was genuinely concerned to understand affairs of state, immersed herself in philosophy, history, and science books of a kind normally reserved for yangban men. Court officials noted that the queen consort was highly selective in choosing who she associated with and confided in. Her first pregnancy came five years after marriage, at the age of 21, and ended in despair and humiliation when her infant son died shortly after birth. She lost all her children apart from Yi Cheok, born when she was 24. His older sister was born when the queen consort was 23, but died and with a birth of two sons followed Yi Cheok's birth. They were born respectively during the queen consort's 25th and 28th years, and neither survived. These difficulties experienced in bearing healthy children may reflect in part the stresses of family and political relationships. There were no pregnancies after the age of 28, which was earlier than some other royal wives whose child bearing ended in around their early thirties. Korean politics had resulted in the deaths of many of the queen consort's immediate relatives. In August 1866, the year of the royal marriage, there was an armed skirmish between the French Admiral Roze and the Korean troops at Ganghwa Island. In 1876, the process leading to the Treaty of Ganghwa soured the relationship of Heungseon Daewongun with his son. As that relationship deteriorated, the king's father made death threats against the queen consort. Her mother was assassinated in 1874 in a bombing incident, along with her adoptive older brother, Min Seung ho. During the Insurrection of 1882 and the 1884 coup, some of the queen consort's relatives were killed. The queen consort herself was exposed to personal danger as the attempts on her life and safety demonstrate. The royal couple's surviving son, Sunjong, was a sickly child, frequently catching illnesses and convalescing for weeks. The Empress cared personally for the Crown Prince and sought help from shamans and monks. The latter received rewards for blessings. Had the Crown Prince died, his rights would have devolved to the offspring of a royal concubine. The Crown Prince and his mother shared a close relationship despite her strong personality.
Кейінгі жылдар
Гёджонг пен оның әйелі некелерінің соңғы жылдарында бір-біріне деген құрмет пен сүйіспеншілік сезімдерін бөлісті. Гёджонг патша болуға өзінің өткірлігімен (формальды білімі болмағандықтан кемшіліктері болды) немесе әулеттік тамырымен (қызметші әйелдер мен қара халықтың қанымен араласқан) емес, Пунгянг Жо тайпасы оны әкесі арқылы мәңгілік басқара аламыз деп жаңылысқандықтан таңдалды. Соңында, Мин кеңесшілері Гёджонгты үкіметті басып алуға мәжбүр етті, ол да солай жасады. Мемлекеттік міндеттерді атқаруда ол халықаралық және ішкі істерді жүргізуде өте қабілетті әйеліне жиі сенеді. Осылайша, Гёджонг әйелінің ептілігіне, зиялылығына және жылдам үйрену қабілетіне риза болды. Патшалықтағы қиындықтар артқан сайын, Гёджонг әйеліне одан да көп сенді. Жосонның жаңару дәуірінде Гёджонг әйеліне ғашық болғанын айтуға болады. Олар жеке және ресми түрде көп уақытты бірге өткізе бастады. Оның оған деген құрметі берік болды. Корольдің әйелі қайтыс болғаннан кейін Даэвонгун саяси билікті қайта иеленгенде, ол кейбір жапондық шенеуніктердің көмегімен әйелінің мәртебесін королевадан қарапайым адамға төмендету туралы ұсыныс жасады. Өлген королеваға қатысты ресми түрде төмендету алаяқтық деп танылды және жақында оны шығарғандар қайтарып алды, сонымен қатар АҚШ және барлық елшіліктер (біреуін қоспағанда) оған қарсы болды. 1895 жылдың 15 қазанында, королеваның қазасынан бірнеше күн өткен соң, қорқып қалған король мен тәж мұрагері сарайда қамауда болғанда, королева қуғыншысынан қашып құтылғанын сенген Даэвонгун король атынан оны тастап кеткені үшін ажырасу туралы жарлық шығарды және король қайтадан үйленеді деп мәлімдеді. Бірақ Гёджонг бұған келіспеді. Оның орнына ол қайтыс болған әйелін Бин (хангул=빈) дәрежесіне көтерді; бұл Ішкі сарай әйелдерінің ең жоғары дәрежесі еді. Ол сарайдың ішкі ауласында оған арнап құрбандық ошағын тұрғызды. Ол әдемі галерея арқылы үйге жалғастырылды. 1898 жылдың басында Гёджонгтың әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол королеваның қазасы мен Даэвонгунның одан кейінгі әрекеттері салдарынан олардың қарым-қатынасы шиеленіскендіктен, жаназаға қатыспады. Гёджонгтың әкесінің қайтысынан кейін сарай қабырғасынан оның азасы естілді делінеді.
Gojong and his wife shared an affection during the later years of their marriage. Gojong was chosen to become King not because of his astuteness (lacking because he was never formally educated) or because of his bloodline (which was mixed with courtesan and common blood), but because the Pungyang Jo clan had wrongly assumed they could control him indefinitely through his father. Eventually Gojong was pressured by his Min advisers to seize control of the government, which he did. In attending to responsibilities of state, he depended frequently on his capable wife for the conduct of international and domestic affairs. In so doing, Gojong came to appreciate his wife's wit, intelligence, and ability to learn quickly. As the problems of the kingdom increased, Gojong relied even more on his wife. By the years of modernisation of Joseon, it is safe to assume that Gojong had come to love his wife. They began to spend much time with each other, privately and officially. His affection for her was enduring. When Daewongun regained political power after the death of the queen consort, he presented a proposal with the aid of certain Japanese officials posthumously to lower his daughter in law's status from queen consort to commoner. The official degree of degradation issued against the dead queen was regarded as a fraud and was rescinded by the issuers not long afterwards, in the meantime having been rejected by the US and all legations bar one. On 15 October 1895, a few days after the murder, when the terrified King and the Crown Prince were confined to the palace, still believing that the queen consort had managed to run away from her pursuer, Daewongun issued in the King's name an edict that she was to be divorced for desertion and that the King would remarry. Gojong bitterly refused to cooperate. Instead, he raised his deceased wife's position to Bin (hangul=빈); the title being the first rank of Women of the Internal Court. He erected a spirit shrine to her in the inner palace enclosure. It was connected to the house by a decorated gallery. After Gojong's father died in early 1898, he did not attend the funeral due to their strained relationship in consequence of the queen consort's murder and Daewongun's subsequent actions. It is said that Gojong's cries at the death of his father were heard over the palace walls.
Тұрғылықты жері
Сеулде патша жұбының үш сарайы болды. Олар солтүстік сарай, Gyeongbokgung сарайында тұруды жөн көрді, және сонда патшайым қаза табады. Осы оқиғадан кейін, Ресей елшілігінен паналап келген соң, Годжонг Гёнбокгун сарайында тұрудан бас тартты. Өмірінде патшайым бір-бірімен байланысқан, жылжымалы панельді есіктермен бөлінген шағын бөлмелерде тұрды. Бұл бөлмелердің әрқайсысы шамамен 8 фут (2,4 метр) шаршы болатын. Бұл сарайда сонымен қатар үлкен Тақ залы, Geunjeongjeon да орналасқан.
The royal couple had three palaces available to them in Seoul. They chose to reside in the Northern Palace, Gyeongbokgung Palace, where ultimately the queen's assassination took place. After that, and following his return from sanctuary in the Russian Legation, Gojong refused to live in Gyeongbokgung Palace. In life, the queen consort used a series of inter communicating small rooms separated by sliding panel doors. These rooms were approximately 8 foot (2.4 metres) square. This palace also contained the great Throne Hall, Geunjeongjeon.
Эулми оқиғасы
Өліміне дейін корольдік жар, жапондық ықпалға қарсы салмақ қою үшін ресейлік мүдделермен одақтасты. Жапондықтар оны маңызды жауырық нысанасы деп есептеді. Оның қаны 1895 жылғы 8 қазанда таңертең корольдің жеке бөлмесінде жасалды, бұл шабуыл Кореяда Ылми оқиғасы (hangul=을미사변) деп белгілі. Жапондықтар оларды патшайым деп жаңылысқандықтан, бірнеше сарай қыздары да оның тағдырымен бірге болды. Шабуылды Миура Горо ұйымдастырды және оны елуден астам жапондық агенттер орындады.
In the immediate run up to her death, the queen consort had allied herself with Russian interests to counterbalance Japanese influence. She was perceived by the Japanese as an important hostile target. Her assassination took place in the early hours on 8 October 1895 within the king’s private quarters, in an attack known in Korea as the Eulmi Incident (hangul=을미사변). A few court ladies also shared her fate due to the Japanese mistaking them for the queen. The attack was organized by Miura Gorō and carried out by over fifty Japanese agents.
Жерлеу процесісі мен қабір
1897 жылғы 13 қазанда Годжон (Ресейдің қолдауымен) тағын қайтарып алып, сүйікті патшайымының мәйітіне лайықты құрмет көрсетіп, жерлеуге көп ақша жұмсады (сол кездегі АҚШ долларымен 70 000 доллар). 1897 жылғы 22 қарашада оның аза тұту процессиясына 5000 әскер, 650 полицей, 4000 шам, оны құрметтейтін жүздеген іргелі жазбалар және артық дүниеде пайдалануы үшін арналған алып ағаштан жасалған жылқылар кірді. Годжон оның Жапонияға қарсы Корея атынан жасаған дипломатиялық және батыл әрекеттерін құрметтеді. Бұл сонымен қатар оның оған деген шексіз махаббатының көрсеткіші болды. Табылған мәйіттері Оңтүстік Кореяның Кёнги провинциясындағы Намьянджу қаласындағы қабірінде сақталған.
On 13 October 1897, Gojong (with Russian support) had regained his throne, and spent a fortune (70,000 dollars in United States money of the day) to have his beloved queen's remains properly honored and entombed. On 22 November 1897, her mourning procession included 5,000 soldiers, 650 police, 4,000 lanterns, hundreds of scrolls honoring her, and giant wooden horses intended for her use in the afterlife. The honors Gojong placed on her at her funeral were a recognition of her diplomatic and heroic efforts on behalf of Korea against the Japanese. They were also a statement of his own love for her. The recovered remains are in her tomb located in Namyangju, Gyeonggi, South Korea.
Салдары
1896 жылы Годжон сарайдан шығып, 11 ақпанда жақын маңдағы қарулы Ресей елшілігіне бір жылға паналады. Ол мұнда тәж мұрагерімен бірге 1897 жылғы ақпанға дейін қауіпсіздікте болды. Осы уақытта Габо реформасының үшінші кезеңі, кореялық ерлерге шаштарының жоғарғы түйінін қыруға бұйрық берілгендігінің де себебінен, халық арасында кеңінен жақтырылмады. Годжон сарайға оралған кезде, Қытай-жапон соғысы және патшайымның қазасынан кейін жапондық мүдделердің (жапондықтарға жақын кабинет және жапондықтардың бастамасымен жүзеге асырылған Габо реформасы) уақытша басымдығы аяқталды. Бұл халықтың жапондықтарға қарсы күшті сезімімен және патшаның тиімді түрде ресейліктердің бақылауында болуымен байланысты болды. Ұзақ мерзімді перспективада бұл шиеленістер Жапонияның Ресей-жапон соғысында жеңіске жеткеніне әкелді. 1910 жылы Жапония мен Кореяны қосып алу туралы шарт Кореяның жапондық отар мәртебесін орнатып берді. Бұл мәртебе 1910 жылғы 29 тамыздан 1945 жылғы 15 тамызға дейін сақталды.
Gojong left the palace in 1896 and took refuge on 11 February for a year in the nearby armed Russian Legation where he remained safe with the Crown Prince until February 1897. Meanwhile the third stage of the Gabo Reforms were hugely unpopular including because Korean men were ordered to cut off their topknots. By the time Gojong returned to the palace, the temporary ascendancy of Japanese interests (a pro Japanese cabinet and the Japanese instigated Gabo Reform) following the Sino Japanese war and the assassination of the queen consort was over. This was because of popular anti Japanese sentiment, and the fact that the King had been in the effective control of the Russians. In the longer term these tensions resulted in Japan's victory in the Russo Japanese War. In 1910 the Japan Korea Annexation Treaty established Korea's status as a Japanese colony. This status lasted between 29 August 1910 and 15 August 1945.
Жарланған атақтар
1897 жылдың 6 қаңтарында Годжонг патшайымның қаза болғаннан кейінгі есімін "Мунсон" (문성왕후, 文成王后) деп өзгертті, ал оның жаназасының орнын Хоннынға көшірді. Шенеуніктер бұл есімнің патша Чонджоның Мунсон храмдық атына тым ұқсас екенін айтты, сондықтан 1897 жылдың 2 наурызында Годжонг есімді "Мёнсон" деп өзгертті. Бұл есімді Чонпунг Ким руынан шыққан Мёнсон патшайыммен, король Хёнжонның әйелімен шатастыруға болмайды. Годжонг жаңа тәжді жариялап, 1897 жылдың 13 қазанында Гвангму императоры атанды. Патшайымның титулы да сол айда "Мёнсон" (hangul=명성태황후) деп өзгертілді, ал оның қаза болғаннан кейінгі титулына "Тэ" (hangul=태) деген "Ұлы" деген мағынаны білдіретін сөз қосылды.
On 6 January 1897, Gojong changed the queen consort's posthumous name to "Queen Munseong" (문성왕후, 文成王后), and altered her funeral location to Hongneung. Officials advised that the name was too similar to King Jeongjo's Munseong temple name, therefore on 2 March 1897 Gojong changed the name to "Myeongseong." That name is not to be confused with Queen Myeongseong of the Cheongpung Kim clan, King Hyeonjong's wife. Gojong proclaimed a new reign and became Emperor Gwangmu on 13 October 1897. The queen's title was also changed to "Empress Myeongseong" (hangul=명성태황후), that same month adding Tae (hangul=태), meaning Great, to her posthumous title.
Ескерткіштер
Күйеуінің кремациядан кейін қалған аз ғана дене қалдықтары табылған жерде 1898 жылға дейін осы орынды белгілейтін нысан орнатылды. Годжонг оған арнап рух үйі салған, ол қазір бұзылған, ал 1912 жылғы суреті сақталған. Олардың мәйіттері Намянджудағы Хонъюнын (хангул=홍유릉) Жосон корольдік қабірлер кешенінде бірге жерленген.
In the place where the limited physical remains of the queen consort were found after cremation, a marker of the site was erected by 1898. Gojong built a spirit house for her, now demolished, a photograph of which survives from 1912. The mortal remains of the couple are interred together at the Joseon Royal tombs complex at Hongyuneung (hangul=홍유릉), Namyangju.
Суретке түсіру туралы болжамдар
Құжаттарда корольдік отбасының ресми суретінде патшайымның болғаны айтылады, бірақ оның қайда екені белгісіз. Тағы бір корольдік отбасы суреті бар, бірақ ол императрица қайтыс болғаннан кейін түсірілген. Онда Годжонг, Сунджонг және Сунджонгтың бірінші әйелі Миң ханшайым бейнеленген. Конкук университетінің профессоры Шин Бён Рён патшайымның суреттерінің аз болуын оның жұртшылық тарапынан танылудан үнемі қорқуымен байланыстырады. Басқалары оның саяси маңызына байланысты суреті болуы керек деп санайды. Олар жапон үкіметі оның қазасынан кейін осындай барлық дәлелдерді жойған болуы мүмкін деп күдіктенеді. Сондай-ақ, жапондықтардың өзі оның суретін сақтап қалған болуы мүмкін деген болжам бар. 2022 жылғы мәлімет бойынша, оның замандас суреті сақталған-сақталмағаны күмәнді. 2003 жылғы суретте (төменде) және 1895 жылғы жапондық гравюрада әйелдер ерекше ерекшеліктері бар ағаштан жасалған бас киім кигендей бейнеленген. Бұл 19 ғасырдың соңындағы элиталық немесе патшалық әйелдерге қажетті нәрсе, бірақ оның нақты құрылымын пайдаланған кезде ажырату қиын. Мұндай мысал Сеулдегі Корея Ұлттық сарай мұражайында сақталған.
Documents note that the queen consort was in an official royal family photograph, but its whereabouts are unknown. Another royal family photograph does exist, but it was taken after the Empress' death. It shows Gojong, Sunjong, and Crown Princess Min, Sunjong's first wife. Shin Byong ryong, a professor at Konkuk University, has stated his belief that the lack of photos of the queen consort derives from her constant fear of being recognisable to the public. Others believe that a photo must exist due to her political prominence. They suspect that the Japanese government may have removed all evidence of this kind after her assassination. It is their further speculation that the Japanese themselves may have kept a photo of her. As at 2022, it remains questionable whether any contemporary image of her in photographic form survives. The 2003 photograph (below) and the Japanese print of 1895 both show the women depicted as wearing a wooden headdress of a distinctive character. These are the prerequisite of elite or royal women in the late 19th century, though the precise constructed form is difficult to distinguish when in use. An example survives in the National Palace Museum of Korea in Seoul.
2003: сурет бетін
2003 жылы KBS News хабарлағандай, патшайымның суреті деп саналатын фотосурет жұртшылыққа жарияланды. 2017 жылдың тамызында Сеулдің орталық бөлігіндегі Дабосэунг көне өнер мұражайында өткен көрмеде Мёнсон патшайымның портреті қойылды. Суретте әйел ақ ханбок, ақ қымыз шапан және былғары туфлі киген. Ол батыс үлгісіндегі креслода отырған. Дабосэонг галереясының директоры Ким Чон Чун портрет сараланғанда, бет жағында "Мин руы" деп жазылғанын, ал арт жағында "ханымның портреті" деген жазу болғанын мәлімдеді. Содан кейін, галерея жүргізген инфрақызыл зерттеулерге сүйене отырып, ғалымдар мен өнер профессоры әйелдің патшайым екендігіне күмән білдірді.
KBS News in 2003 reported that a photograph allegedly of the queen consort had been disclosed to the public. In August 2017, a gallery exhibition held by Daboseong Ancient Art Museum in Central Seoul displayed a portrait of a woman said to be Empress Myeongseong. The woman is seen wearing a white hanbok, a white hemp hat, and leather shoes. She sits on a western style chair. Kim Jong chun, director of Daboseong Gallery, stated that when the portrait was examined, "Min clan" was written above the face side, and "portrait of a Madame" had been inscribed on the back. Subsequently, based on infrared research by the gallery, scholars and an art professor doubt the identification of the woman as being the queen consort.