Габриэль Гарсиа Маркестің "Құлаған кеме саяхатшысы" – шынайы оқиға негізінде жазылған, теңізде аман қалған жас теңізшінің қызықты хикаясы. Кітап, басылым, аударма туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Габриэль Гарсиа Маркестің көркем емес туындысы, ежелгі Египет ертегісі.
Work of non fiction by Gabriel García Márquez
the Ancient Egyptian tale
«Кеме апатына ұшыраған теңізшінің оқиғасы» (испан тіліндегі түпнұсқа атауы: Relato de un náufrago) – колумбиялық жазушы Габриэль Гарсиа Маркестің көркем емес туындысы. Толық атауы: «Кеме апатына ұшыраған теңізшінің оқиғасы: он күн бойы тамақсыз, сусыз салмен жүзіп, ұлттық батыр атанған, сұлулық патшайымдарынан сүйік көріп, жарнама арқылы байыған, бірақ кейін үкімет тарапынан қабылданбай, мәңгілікке ұмытылған». Алғаш рет 1955 жылы «Эль Эспектадор» газетінде он төрт күн бойы жарияланған, кейін 1970 жылы кітап ретінде жарық көрген, ал 1986 жылы Рэндольф Хоганмен ағылшын тіліне аударылған. Оқиға 20 жасар теңізші Луис Алехандро Веласконың көзқарасынан бірінші жақта жазылған, алғашқы басылымында (1955 ж.) Веласко автор ретінде қол қойған. 1970 жылы кітап ретінде жарық көргенге дейін Гарсиа Маркестің есімі алғаш рет осы оқиғамен байланысты болды. Нобель сыйлығының лауреаты Габриэль Гарсиа Маркес әдеби мансабын газетші ретінде бастады. 1955 жылы ол Колумбия Әскери-теңіз күштерінің салдарынан апатқа ұшыраған теңізші туралы газеттерге бірнеше мақала жазды. Кемедегі артық салмақтың салдарынан оның бірнеше әріптесі Картахена-де-Индиас портына жетпей тұншығып кетті. Бұл оқиғаның ресми түсіндірмесіне күмән тудырды, себебі ол кеме апатына себеп болған жоқ деп айтылған дауылды кінәлады және аман қалған теңізшіні мақтап көрсетті. Содан кейін Гарсиа Маркес генерал Густаво Рохас Пинилья үкіметі үшін жағымсыз тұлғаға айналды және бірнеше жыл бойы шетелдегі тілші болып жұмыс істеді. Кітаптың тақырыбы – теңіз апаты мен одан туындаған кеме апаты мен жалғыздыққа тап болғанда, адамның примитивтік, инстинктивтік өмірге моральдық қайта оралу мүмкіндігі, бірақ міндетті емес. Бұл тақырып бұрын Дэниел Дефо («Робинзон Крузо» және «робинзонада» жанры) және Вольтер («Кандид») сияқты жазушылардың көркем әдебиетінде зерттелген, ал соңғы кезде Уильям Голдинг («Құмырсқалар патшасы» және «Пинчер Мартин»), Умберто Эко («Күндізгі арал»), Дж. М. Кутзи («Дұшпан») және Хосе Сарамаго («Тас сал» және «Белгісіз арал туралы әңгіме») сияқты авторлар да осы тақырыпты қарастырды. Осыған ұқсас тақырыпты көркем емес әдебиетте Рон Холл мен Николас Томалиннің «Дональд Кроухерсттің соңғы таңғажайып саяхаты» кітабында табуға болады.
The Story of a Shipwrecked Sailor (original Spanish language title: Relato de un náufrago) is a work of non fiction by Colombian writer Gabriel García Márquez. The full title is The Story of a Shipwrecked Sailor: Who Drifted on a Liferaft for Ten Days Without Food or Water, Was Proclaimed a National Hero, Kissed by Beauty Queens, Made Rich Through Publicity, and Then Spurned by the Government and Forgotten for All Time. It was originally published as a fourteen consecutive day series of installments in El Espectador newspaper in 1955; it was later published as a book in 1970, and then translated into English by Randolph Hogan in 1986. The story is written in the first person from the perspective of the sailor, 20 year old Luis Alejandro Velasco, and was in fact signed by Velasco as author when it was first published in 1955. Not until 1970 when it was published as a book was García Márquez's name first publicly associated with the story. Nobel laureate Gabriel García Márquez began his literary career as a newspaper writer. In 1955, he wrote a series of newspaper stories about a shipwrecked sailor who nearly died on account of negligence by the Colombian Navy; several of his colleagues drowned shortly before arriving at the port of Cartagena de Indias due to the existence of overweight contraband aboard the vessel. This resulted in public controversy, as it discredited the official account of the events, which had blamed a non existent storm for the shipwreck and glorified the surviving sailor. As García Márquez subsequently became a sort of persona non grata for the government of General Gustavo Rojas Pinilla, he then worked for several years as a foreign correspondent. The book's theme is the possible, but not necessary, moral reversion to a primitive, instinctual existence in the face of a sea catastrophe and consequent shipwreck and solitude. This theme had been explored previously in fiction by Daniel Defoe (Robinson Crusoe and the robinsonade genre) and Voltaire (Candide), and more recently by William Golding (Lord of the Flies and Pincher Martin), Umberto Eco (The Island of the Day Before), J. M. Coetzee (Foe), José Saramago (The Stone Raft and The Tale of the Unknown Island). A later non fiction treatment of a similar theme can be found in The Last Strange Voyage of Donald Crowhurst by Ron Hall and Nicolas Tomalin.
Өлең
1955 жылдың ақпан айында "Кальдас" эсминцінің теңізшісі Луис Алехандро Веласко АҚШ-та ұзақ болғаннан кейін Колумбияға қайтуға асығысқан. Бірақ кеме теңізге шыққанда, ол контрабандалық заттармен артық жүктелген еді. Кариб теңізіндегі қатты толқындар кемеге шапқанда, экипаждың сегіз мүшесі және көптеген жүк бірге теңізге кетіп қалды. Төрт күннен кейін іздеу тоқтатылып, жоғалғандар қаза тапқан деп жарияланды. Дегенмен, Веласко сал тауып, тамақсыз және үмітсіз ашық теңізде қалды. Он күн бойы теңіз ағысымен итермеленіп, ол салмен жағаға жетті, кейін ол жердің Колумбия екенін анықтады. Оны бастапқыда жылы лебізбен қарсы алды, содан кейін әскери салтанатпен және жарнама агенттіктерінен көп ақша алды.
In February 1955, seaman Luis Alejandro Velasco of the destroyer Caldas is eager to return to Colombia after a long stay in the United States. When the ship sets sail, however, it is overloaded — in part with contraband. When the vessel is caught in heavy waves in the Caribbean, eight of the crew are washed overboard, together with much of the cargo. After four days the search ends, with the missing declared dead. However, Velasco found a raft and remained on the open sea without food and without hope. After drifting with sea currents for ten days, he arrives with his raft on a coast that he later discovers to be Colombia. He is received first with affection and later with military honors and much money from publicity agencies.
Субъектінің кейінгі өмірі
Луис Алехандро Веласко Родригес әскери-теңіз күшінен кетіп, жеке секторда жұмыс істей бастады, бастапқыда автобус компаниясында жұмыс істеді. Ақырында ол Боготадағы сақтандыру компаниясында коммерциялық агент болып орнықты. Габриэль Гарсия Маркес он бес жыл өткен соң, 1970 жылы "Релато де ун Науфраго" кітабында осы оқиғаны жариялағанда, авторлық құқықтар мен гонорарларын Веласкоға кеңдікпен берді. 1983 жылы Веласко кітапты аудару құқығы үшін сотқа жүгінді, бірақ істі ұтылды. Өмірінің соңғы күндерінде ол Гарсия Маркеске сот процесі үшін кешірім сұрады. Ол 2000 жылдың 2 тамызында Богота қаласында 66 жасында қайтыс болды.
Luis Alejandro Velasco Rodríguez left the Navy and began to work in the private sector, starting with a job in a bus company. He eventually settled into work as a commercial agent in an insurance company in Bogotá. When Gabriel García Márquez published the story fifteen years later — in 1970 — in the book Relato de un Náufrago, he generously ceded the author's rights and royalties to Velasco. In 1983, Velasco sued for translation rights to the book and lost. In the last week of his life, he apologized to García Márquez for the lawsuit. He died in Bogotá on August 2, 2000, aged 66.