Роберт Милнес, 1-ші Креу графы: Британ саяхатшысы және дипломаты

Кіріспе

Британдық саясаткер және дипломат (1858–1945)

Роберт Оффли Эшбертон Крю Милнес, Крюдің 1-ші маркизі, (12 қаңтар 1858 – 20 маусым 1945), 1863 жылдан 1885 жылға дейін Құрметті Роберт Милнес, 1885 жылдан 1895 жылға дейін Хоутон лорды және 1895 жылдан 1911 жылға дейін Крю графы ретінде танымал болған британдық либерал саясаткер, мемлекет қайраткері және жазушы.

Ерте өмір

Роберт Оффли Эшбертон Милнес 16 Үстіңгі Брук көшесінде, Мейфэр, Лондон қаласында дүниеге келді. Ол Ричард Монктон Милнестің әйелінен, Хон. Аннабелла Крюден (Джон Крюдің қызы, 2-ші барон Крю) туған жалғыз ұлы болды. Біріншіде Винчестер маңындағы Уинтон-хауста, содан кейін Харроуда білім алды. Ол Кембридждегі Тринити колледжіне оқуға қабылданды және 1880 жылы тәмамлады.

Саяси мансап

Саясатта либерал болған Милнес 1883 жылғы сәуірде Лорд Гранвиллдің сыртқы істер министрі болған кезде оның жеке хатшысы болды. 1884 жылғы қосымша сайлауда ол Барнслиде жеңілген либералдық кандидат болды. Барон Хоутон ретінде ол 1885 жылы либералдық камшы болып тағайындалды. 1886 жылғы қаңтарда ол үшінші Гладстон үкіметі кезінде Виктория патшайымының күтушісі болды және үй билеушісі қалды. Министрлік мансапқа дайындалған, өркендеген саяси мансабына ауыр соққы тиді: оның әйелі Сибил Марсия, сэр Фредерик Ульрик Грэмнің қызы, Нетербидің 3-ші баронеті, оған 1880 жылғы 3 маусымда үйленген, 1887 жылғы қыркүйекте күрт қайтыс болды, оған бар болғаны отыз жас болған. Ол осы жеке трагедияны жеңу үшін Корольдік ауыл шаруашылығы колледжінде ауыл шаруашылығын оқыды. Алайда, ауру оның оқуын жалғастыруына кедергі келтірді. Англиядан кетіп, ол Мысырға сапар шекті, онда "Жолғап жүрген өлеңдер" жазылды, олар оның зор қайғысына қайғылы зар еді. 1890 жылы сегіз жасар ұлы және мұрагері Ричардтың қайтысы оның күйзелісін одан әрі күшейтті. 1892 жылы Хоутонға оралған ол либералдық үкіметте 1892–1895 жылдары Ирландияның Лорд-лейтенанты болды, оның ескі досы Лорд Розбери ақырында премьер-министр болды. Оның інісі, 3-ші барон Крю, Хангерфорд Крю қайтыс болғаннан кейін, ол төрт округте шамамен 50,000 акр жерді мұра етті және сол жылы, 1894 жылғы 8 маусымда патшалық рұқсатымен Крю тегін қосты. 1895 жылғы 17 шілдеде ол Честер округінің палатинінде Крю графы болды. 1899 жылғы 20 сәуірде ол он сегіз жастағы әдемі әйел, бұрынғы премьер-министр Лорд Розберидің қызы Леди Маргарет Этрен Ханна Примрозға үйленді. Екінші бура соғысы бірнеше айдан кейін, қазан айында басталды. Крю президент Пол Крюгермен келіссөздер арқылы келісімге келуге соңғы сәттерге дейін тырысқан татуластырушылардың жетекшісі болды. Ол әкесінің либералдық империализмінен алшақтады, жағдайды біртіндеп шектеу саясатын қолдады. Бірақ соғыс тез өршіп, Крю өзін оқшауланған сезінді. Ол шешен емес, бірақ басқару дағдыларына ие, тиімді ұйымдастырушы екенін дәлелдеді. Ол Генри Кэмпбелл Баннермен және Радикалдармен бірге үнемі ықпалды болды. Ол өзінің саяси тірегі болған Г. Г. Асквитпен жеке достық қарым-қатынас орнатты. Жақын досы ретінде ол барлық комитеттерде көмекші болып тағайындалды. 1905 жылдан 1908 жылға дейін ол либералдық үкіметте Кеңес Лорды болды. Лордтар палатасы тори партиясының мүшелері басым болды, олар Асквиттің реформаларына қарсы болды. Олар 1906 жылғы Білім беру заңын жойды, ал Крю кабинет саясатын қорғауда ерекше көзге түсті. Кемпбелл Баннерменнің өтінішіне жауап ретінде ол партияаралық келісімші рөлін атқарды. Крю барлық нәрседе шамалы болды. Ол Дэвид Ллойд Джорджтың Лондонның шығыс бөлігіндегі "Лаймхаус" сөйлеуіне қарсы болды, ол Халық бюджетін қолдады. Сонымен қатар, ол қатал торилер мен юнионистердің заңнаманы тоқтатуын қабылдамайтындықтарын есептеді. Лорд Элгин оны Уинстон Черчилльдің либералдар арасындағы достығына сендіргенімен, Крюді жағымсыз жағдай күтті: ол шығыстанушы Элгиннің орнына Отарлар жөніндегі мемлекеттік хатшы болып тағайындалды және 1908 жылғы мамыр айында ол Черчилльпен хат алмасты, ол парламенттегі отарлық мәселелерге араласты. Крю менмен және суықтай қарсылық білдіруі мүмкін: Грей сияқты ол Ллойд Джорджтың Халық бюджетіне қарсы болды. Ол 1910 жылғы 16 маусымда Эдуард VII-нің қайтысынан кейін туған Конституциялық конференция комиссиясында отырды. Ол 1911 жылы Мадлей графы және Крю маркизі болып тағайындалғанда тағы да құрметке бөленді. Бірақ Черчилль сияқты басқа министрлер өзін жоғарылату үшін күшпен итермеледі. Крю өзінің әкімшілік қабілеті, тиімділігі және жеке ақылы үшін кеңінен құрметтелді. Крю 1915 жылғы мамырдан бастап қайтадан Кеңес Лорды болып қызмет етті, Асквиттің рейтингінде екінші орын алды және Ллойд Джорджпен бюджетте валюта мен айырбас бағамын тұрақтандыру бойынша тығыз жұмыс істеді. Оның үйі Креу Хаус, Керзон-стрит Мейфейрде соғыс пропагандасының орталығы болды. 1916 жылы ол қысқа уақытқа Білім беру кеңесінің президенті болып тағайындалды және соғыстан кейінгі білім беру саласында пайдалы болуы мүмкін, бірақ Асквит коалициясы желтоқсанда тарады. Ол Ллойд Джорджтың басшылығымен биліктен бас тартқан асквитиялық адам болып қалды және отставкадан кейін Лордтар палатасындағы тәуелсіз либералды оппозицияны басқаруды жалғастырды. Крю өзі ұзақ үнсіздікке беріліп, "толғанған үнсіздіктермен" ойланып, сөйлеуі қиын болды. Ол ең алдымен I Чарльз патшаның салтанатты дәстүріне ұмтылды. Эдвин Монтагю оның бір әйел сайлаушысының Маркиздің сөйлеуін тыңдап, жалыққаннан қайтыс болғанын сарказммен айтты. Оның әкесі, Лорд Розбери, ол өзі Лордтар палатасының жетекшісі болғаннан алты жыл бұрын партия жетекшісі болған. Розбери Крюді сенімді саясаткер, бірақ нашар сөйлейтін адам деп есептеді. Оған қызы, Крю маркизасы босанып жатыр деген хабар жеткенде, Розбери "Оның босануы Крюдың сөйлегенінен гөрі жылдам болсын деп үміттенемін" деген әзіл айтқан деседі. Лондонның жоғары қоғамында әрқашан оңай сезінетін Крю Уинстон Черчилль пен Клементина Хозьердің танысқан кешін өткізді.

A Liberal in politics, Milnes became Assistant Private Secretary to Lord Granville in April 1883 when Granville was Foreign Secretary. In an 1884 by election he was the losing Liberal candidate at Barnsley. As Baron Houghton, he was made Liberal whip in 1885. In January 1886 he was made a Lord in waiting to Queen Victoria during the Third Gladstone ministry, and remained a Home Ruler. Prepared for ministerial success, a severe blow was struck to a burgeoning political career: his wife Sybil Marcia, daughter of Sir Frederick Ulric Graham, 3rd Baronet of Netherby, whom he had married on 3 June 1880, died suddenly in September 1887, still only thirty years old. He was determined to get over this personal tragedy by studying agriculture at the Royal Agricultural College. However, he was prevented by illness from pursuing his studies. Leaving England, he travelled to Egypt where the Stray Verses were written in a somewhat mournful lament at his great loss. Further melancholy hit hard when his eight year old son and heir Richard died in 1890. Returning to Houghton in 1892, he was Lord Lieutenant of Ireland in the Liberal government, 1892–1895, in which his old friend Lord Rosebery eventually became prime minister. On the death of his uncle, Hungerford Crewe, 3rd Baron Crewe, he inherited vast estates of nearly 50,000 acres in four counties, and assumed the same year the additional surname of Crewe by royal licence on 8 June 1894. On 17 July 1895 he was created Earl of Crewe, in the County palatine of Chester. On 20 April 1899, he married an eighteen year old society beauty, Lady Margaret Etrenne Hannah Primrose, daughter of the former Prime Minister Lord Rosebery. The Second Boer War broke out only months later in October. Crewe remained a leader of the conciliators who to the last tried to find a negotiated settlement with President Paul Kruger. He began to grow apart from his father in law's Liberal imperialism, advocating a gradualist "step by step" policy of containment of the situation. But the war soon escalated with Crewe finding himself isolated. He was not much of an orator, but had skills in administration, proving an efficient organizer. He became increasingly influential with Henry Campbell Bannerman and the Radicals. He made a personal friend out of H. H. Asquith, who was his political mainstay in the round of intrigues that intensified during the lead up to the First World War. A close confidante he was appointed as an aide on almost every committee. From 1905 to 1908 he was Lord President of the Council in the Liberal government. The House of Lords, dominated by Tory peers, were hostile to Asquith's proposed reforms. They wrecked the Education Bill of 1906, while Crewe stood out as the main defender of the Cabinet's policy. In response to pleas from Campbell Bannerman, he assumed the role of cross party convenor. Crewe was moderate in all things. He deplored David Lloyd George's Limehouse Speech in the east end of London in support of the People's Budget. By the same token, he found it unacceptable for die hard Tories and Unionists to continue to block legislation. Although Lord Elgin reassured him of Winston Churchill's friendliness among Liberals, Crewe was in for a rude shock: he had succeeded the orientalist Elgin as Secretary of State for the Colonies, and in May 1908 he had an angry exchange of letters with Churchill who had intervened in a colonial debate in the Commons. Crewe could be haughty and coldly disapproving: alike to Grey he took a dim view of Lloyd George's People's Budget. He sat on the Constitutional Conference Commission set up on 16 June 1910 during the crisis following Edward VII's death. He was further honoured in 1911 when he was created Earl of Madeley and Marquess of Crewe. but other ministers, like Churchill, were more thrusting at pushing themselves forward for promotion. Crewe was widely respected for his administrative competence, efficiency and personal intelligence. Crewe served as Lord President of the Council again from May 1915, coming second in Asquith's rankings and working closely with Lloyd George on currency and exchange rate stabilisation in the budget. His home at Crewe House, Curzon Street in Mayfair became a centre for war propaganda. In 1916 he was appointed briefly as President of the Board of Education, and may have been useful in the post war educational sector, but the Asquith coalition split in December. He remained as ever, an Asquithian, declining office under Lloyd George, and after his resignation, he continued to lead the independent Liberal opposition in the House of Lords. Crewe himself tended to hesitate too long time with "pregnant pauses", as his speech became stilted. He was above all fastidious in the royal tradition of Charles I. Edwin Montagu claimed, somewhat sardonically, that one of his female constituents died of boredom listening to the Marquess. His father in law, Lord Rosebery, had been Liberal Leader six years before he himself became Leader in the House of Lords of that party. Rosebery thought Crewe a reliable politician but a poor speaker. When it was announced to him that his daughter, the Marchioness of Crewe, was in labour, Rosebery is said to have quipped "I hope that her delivery is not as slow as Crewe's". Always at ease in London High Society, Crewe hosted the dinner party at which Winston Churchill met Clementine Hozier.

Саяси ұстанымдар

Крю парламентте болған кезінде көптеген реформаларды, соның ішінде қарттық зейнетақыны, кеншілер үшін сегіз сағаттық жұмыс күнін және мектеп оқушыларына тамақ беруді қолдады. 1905 жылғы қарашада Крю партияның (сол кездегі) жетекшісі Генри Кэмпбелл Баннерманға либералдар тарапынан жаңашылдық реформалардың қажеттігі туралы хат жазып, либералдық партияның әлеуметтік реформаларды, салық салуды, жерді, тұрғын үйді және т.б. қамтамасыз етудегі тиімділігі сынақтан өтіп жатқанын атап өтті. Ол жұмысшылардың жалғыз досы деп І.Л.П. талап етуіне қарсы тұруы керек. Ол мұны істей ала ма, және сонымен бірге Ирландияға автономия беруге тырыса ма? 1886, 1909–11 және 1916 жылдардағы либералдық партияның дағдарыстары кезінде ол партияға адал болды. Сондай-ақ, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың либерализмге келтірген зиянын мойындады. Ол қайтыс болған кезде Джеймс Гаскойн Сесил, 4-ші Солсбери графы Крюді "виг саясаткерлерінің ең жақсысы" деп сипаттады. Бір тарихшы оның вигтік көзқарастары идеологиялық емес, көбінесе темпераментке байланысты болғанын айтты. Табиғатынан тартымдылығы шектеулі, қатаң мінезді болғандықтан ол келісімге келу үшін жарасым табуға тырысты. Оның кездесулері көбінесе спонтанды және бейресми болды, бірақ аристократиялық топтың ықпалы басым болды: Ллойд Джордж 1912 жылы Крюдің Дизсайдте Ульстердің Бонар Лэумен ұзақ жылдар бойы шешілмей келген мәселелерін гольф ойнап шешуге тырысқанын еске алды.

Әдеби шығармашылық

Крю әкесінің әдеби талғамдарын мұра етіп алды және 1890 жылы «Stray Verses» атты туындысын, сондай-ақ, басқа да әдеби жұмыстарын жариялады, оның ішінде 1889 жылы жеке басылым түрінде шыққан «Gleanings from Béranger» (көп бөлігін ол аударған). Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін бірнеше антологияда жарияланған «Фландриядағы Харроу қабірі» атты соғыс поэмасы «болуға тиіс еді» тақырыбын қамтиды. Лорд Крю – империяның құлдырауы кезіндегі либерал аристократиясының соңғы өкілі болды. Ол мінезімен Виктория дәуірінің адамы еді, және бұл оның материалды тәуекелге салмайтын, қатаң және құрметпен жазылған еңбектерінде көрінді. 1929 жылы оның қайын атасы, Розберидің 5-ші графы қайтыс болғаннан кейін, отбасы Крюден оның өмірбаянын жазуды өтінді. «Лорд Розбери» атты екі томдық еңбек 1931 жылы Джон Мюррей баспасынан шықты. Крюдің арнауында: «Әйелім – екеуміз де жақсы көрген адамның тарихын айтуға жасаған тырашым».

Өлім

Крю 1945 жылғы 20 маусымда 87 жасында қайтыс болды. Оның денесі Чеширдегі Бартомли ауылындағы Сент-Бертолин шіркеуінің қорымшасына жерленді. Оның ешқандай тірі еркек мұрагері болмады, өйткені екі ұлы да (әр әйелінен бір-бірден) бала кезінде қайтыс болғандықтан, оның лауазымдары оның өлімімен бірге тоқтатылды.